Categorie archief: Extreemrechts

De vrijage tussen Tanguy Veys van het Vlaams Belang/Blok en de redactie van Joods Actueel heeft de voorbije maanden serieuze proporties aangenomen. Maar niet iedereen binnen de Joodse gemeenschap van Antwerpen is daar even gelukkig mee. Freilich verwerpt het Vlaams Belang maar “vriendschap met individuele mandatarissen moet mogelijk zijn”, meent Michael Freilich. Net alsof je bv wel met Heinrich Himmler gezellig een avondje gaat stappen maar verder niks met de SS wil te maken hebben. Vreemde zaak!

Tanguy Veys’ vrienden (1)

door Anti-Fascistisch Front/Verzet

Het editoriaal van Joods Actueel deze maand (foto 1) is gewijd aan de zaak-Tanguy Veys, door AFF/Verzet aangekaart nadat we op de Facebook-pagina van VB-Kamerlid Tanguy Veys (foto 2) een foto opmerkten van Veys op een Steun aan Israël-avond… zij-aan-zij met Michael Freilich dansend (foto rechts). Freilich, hoofdredacteur van Joods Actueel, die anders wél kritisch is over het VB.

Tanguy Veys en zijn nieuwe vriend Michael Freilich van Joods Actueel: Takes two to Tango

AFF/Verzet wordt niet met naam vernoemd in het voorwoord, maar de verwijzingen naar dit artikel zijn talrijk. De titel is weggevallen in de gedrukte versie, maar in de digitale inhoudsopgave is de titel van het voorwoord: Tanguy Veys als paard van Troje? Wij schreven eerder: “Denkt men echt dat hij (= Tanguy Veys, nvdr.) het Paard van Troje is die de beschaving gaat brengen binnen het VB?”

Michael Freilich schrijft: “In sommige kringen wordt Tanguy Veys omschreven als een Filip Dewinterboy…” Wij schreven: “Veys is een Dewinter-boy.” Freilich blijft afstand houden van het VB als partij.  “Maar wat dan met individuele mandatarissen?” vraagt hij zich af. Michael Freilich in zijn voorwoord: “Het is zonneklaar dat iemand als Veys, die niet tot de partijtop behoort, ook niet verantwoordelijk kan worden gesteld voor de partijlijn. ‘En is het geen goed idee”, zeggen sommigen, “om deze elementen te steunen in de hoop dat zij het in de toekomst voor het zeggen hebben’? Het blijft dus een moeilijke oefening, temeer omdat als het op de islam aankomt, Veys volledig op één lijn zit met Dewinter, met uitspraken die soms balanceren op het randje tussen racisme en gerechtvaardigde ideologiekritiek.

Conclusie:

Het VB is de PVV van Wilders niet en Veys leunt veel sterker aan bij de tweede partij dan bij de eerste. Een cordon sanitair, dat is er jaren tegen het Vlaams Belang maar niet tegen de PVV, die de gedoogpartner is van het Nederlandse kabinet. Een gedoogbeleid ten opzichte van mensen als Veys is dan ook mijn voorstel. Geen heilige maar ook geen persona non grata van maken. Zijn steun aan Israël is hartverwarmend, maar zijn band met het VB blijft iets om steeds in het achterhoofd te houden.”

Michael Freilich denkt aan de volgende verkiezingen misschien lijsttrekker op kamerlijst Vlaams Belang?

Vanwaar het idee dat Tanguy Veys meer PVV dan VB is, is ons een raadsel. We volgen zijn doen en laten nochtans al van toen hij nationaal secretaris was van de Vlaams Belang Jongeren. Het is niet nodig iemand te laten doctoreren op Tanguy Veys, neem het maar van ons aan: het VB is zijn biotoop met alles erop en eraan. Michael Freilich beschouwt Tanguy Veys niet als een heilige, maar blijkbaar toch als een VB’er waar zaken mee te doen zijn.

Laat ons duidelijk zijn: de enige goede VB’er, is een VB’er die de partijstandpunten afzweert en opstapt bij het VB. Wij kennen ook wel VB’ers die sympathieker zijn dan anderen, maar zolang ze VB-lid blijven, legitimeren zij het optreden van die andere VB’ers en het VB als partij.

En of de PVV zoveel beter is dan het VB? De voormalige Antwerpse stadsdichter, nu Nederlands Dichter des Vaderlands, Ramsey Nasr zal allicht niet op veel sympathie van Freilich kunnen rekenen omwille van Nasrs pro-Palestijnse standpunten. Maar er zit toch wel iets van waarheid in Nasrs Mijn nieuw Vaderland-gedicht waarin Nasr laat verstaan dat het ergste is “een fascist die u en mij zolang gedoogt – zolang als hij beslist.”

Bij Clint is het commentaar: “Voor Joods Actueel is de PVV van Wilders een partij waar gepraat mee kan worden, terwijl het Vlaams Belang verdient nog steeds zijn cordon sanitaire, maar Tanguy Veys is de uitzondering op de regel. Deze mag gedoogd worden en is geen persona non grata. Een cordon sanitaire dat op een gatenkaas begint te lijken, dat hadden we niet van Joods Actueel verwacht.”

Antwerpen, zaal Elckerlyc, 20 februari 2011. Tanguy Veys poseert hier met het Israëlische leger waar hij hier op uitnodiging van Joods Actueel  de partij het Vlaams Belang vertegenwoordigde. Hoe een partij van collaborateurs en sympathisanten van de nazi’s alsnog salonfähig kon worden bij een bepaald deel van de Joodse gemeenschap van Antwerpen blijft een open vraagteken. Ik vermoed een collectieve blackout of een acute dementie als gevolg van een kwaadaardige vorm van de Ziekte van Alzheimer. Dit moet beslist nog nader worden onderzocht.

Bronnen: AFF/Verzet: TANGUY VEYS’ VRIENDEN (1) van 21 maart 2011; Clint TV: Vrijt Joods Actueel een Vlaams Belanger op? van 11 maart 2011; Politics.be: AFF : Tanguy Veys op pro-Israëlavond van 25 februari 2011

Antwerpen, 11 mei 2006. Hans gaat op jacht.... (foto: reconstructie van 22 juni 2006)

Filip Dewinter op 11 april 2006: “De multiculturaliteit leidt tot multicriminaliteit. De jacht in bepaalde wijken tegen iedereen die niet islamiet, Arabier of vreemdeling is, is al een tijdje open. We hebben er genoeg van om als autochtoon opgejaagd wild te fungeren. In plaats van als angsthazen door het leven te gaan, kunnen we maar beter boswachter worden.”

Precies dertig dagen later, voegt een jonge snaak uit zijn directe entourage de daad bij het woord en besluit om.. boswachter te worden. De 18-jarige Hans Van Themsche (º1988) schaft zich in de wapenwinkel van wapenhandelaar Benoït Lang (40) in de Lombardenvest te Antwerpen een Marlin-jachtgeweer type 336W 30-30Win. Die heeft een typische stopkogel met bolle punt, dikwijls hol en opgevuld met lood om het uiteensplijten te bevorderen. Een kogel van dit kaliber geeft een klein gaatje aan de inslag, en waar de kogel het lichaam weer verlaat, slaat hij een gat ter grootte van een telefoonboek. Geen speelgoed dus. Dergelijk geweer is prima geschikt voor de jacht op groot wild, rendieren en beren bijvoorbeeld. Echter, het ‘wild’ waarnaar Hans op jacht gaat, is heel wat minder vervaarlijk dan beren, want daar is ‘leeuwenmoed’ voor nodig en die heeft Hans niet: 2 vrouwen en een weerloze peuter van 2 jaar op een driewieler zullen geslachtofferd worden aan de ‘goede’ zaak.

Hans Van Themsche Nadat Hans het moordwapen gekocht heeft, begeeft hij zich via de Groenplaats en de Jan Blomstraat naar de Spanjepandsteeg. Daar, in de buurt van het Antwerpse stadhuis op de Grote Markt, pakt hij zijn geweer uit en laadt het. Het is donderdag 11 mei 2006 iets voor 12 uur. Op een klein plantsoen aan de Minderbroedersrui zit op een bank de 46-jarige Songul Koç een boek te lezen. Songul draagt een hoofddoek, is Antwerpse maar van Turkse origine. Zonder aarzelen opent Hans het vuur en schiet haar in de borst. Zonder te verpinken laat hij zijn zieltogend slachtoffer achter zich en wandelt rustig verder, het geweer in de aanslag.

Lees de rest van dit bericht →

Het Vlaams Belang/Blok is haar zoveelste racistische campagne begonnen, deze keer in de vorm die haar het beste past: de varkenskop. In de meeste brievenbussen van het land worden thans gele spaarvarkentjes (afbeelding hierboven) gebust met het opschrift ‘Vlaams geld in Vlaamse handen!‘. Hoe die Vlaming er dan wel uitzien weten we ook sinds Filip Dewinter zijn boek Baas in Eigen Land publiceerde: blank, kind van blanke Vlaamse voorouders, katholiek, conservatief, antidemocratisch, kleinburgerlijk, racistisch en onverdraagzaam. Het economisch programma van het Vlaams Belang laat zich kort samenvatten in ‘de Bazen Rijker en de Arbeiders Armer‘: kortom, terug naar de tijd van Door Arm Vlaanderen van August De Winne, anno 1900.

... de kleurloze armoede van de arbeiders en het goed bedoelde maar totaal achterhaalde paternalisme van de Kerk..

August De Winne: “Het Vlaanderen waar ik door trok, zag er heel anders uit. Een heel volk, mannen, vrouwen en kinderen, onderworpen aan een afstompend, bijna altijd ongezond en verschrikkelijk langdurend werk in de weverijen, spinnerijen, luciferfabrieken, touwslagerijen en steenbakkerijen. De huisindustrie met haar noodlottige gevolgen. De werkloosheid, de afschuwelijke werkloosheid die de bevolking uithongert.

Duizenden en duizenden boeren die van het mooie, rijke, dichterlijke Vlaanderen losrukken om op de wegen van Frankrijk een homp brood te gaan zoeken. Arbeiders die nauwelijks vier uur per dag kunnen slapen. Lonen van tien frank per week voor meer dan zeventig uur labeur. Een verschrikkelijke kindersterfte in de fabriekssteden. Overal rijke huizen van pastoors en fabrikanten, prachtige kloosters, mooie kastelen, grote parken, talrijke magniefieke kerken tegenover kleine, armoedige, vuile arbeidershuisjes…”

Het Vlaams Belang haalt veel proteststemmen binnen omdat het zich profileert als ‘de partij van de gewone Vlamingen, van de kleine man, van de zwaksten in onze samenleving: de werklozen, de minimumtrekkers, de senioren met een klein pensioentje’. Maar na het Economisch Congres van de partij in november 2005 schreef de financiële krant De Tijd: “Het kan niet worden ontkend dat de partij de werkmens minder lekkers te bieden heeft dan de bazen. De partij biedt de bedrijven alles waar ze van dromen: lastenverlagingen, een ontvette overheid en minder machtige vakbonden.” Norbert Van Overloop in zijn boek ‘Wiens Belang‘ neemt het protest van de Vlaams Belang-kiezer ernstig. Het gaat ervan uit dat een groot deel van de aanhang van het Belang te winnen is voor een eerlijke, solidaire en sociale maatschappij. Maar het beschrijft ook de sociale puinhoop waarin een Vlaams Belang-regering Vlaanderen zou herscheppen.

De mythe van de miljardenstromen vanuit Vlaanderen naar Wallonië is niet stuk te krijgen. De solidariteit opgeven heeft ook een kostenplaatje. Geld in eigen zak, zou Jan Modaal in Vlaanderen extra centen opleveren. Onzin natuurlijk. De realiteit is dat de enige die ècht rijker zouden van worden bij een gebeurlijke splitsing van het land,  zijn diegenen die ook nu al het gros van de Vlaamse centen beheren. Maar de leugen houdt stand, zeker in tijden van crisis.

Geef toe: “Wie kan in dit land nog beweren dat de Vlamingen worden onderdrukt? De ‘Vlaamse strijd’ is al lang geen strijd meer voor Vlaamse ontvoogding, maar een egoïstische strijd om de zogenaamde miljardenstroom naar Wallonië te stoppen. Eigen geld eerst! Zo kwam Bart De Wever op het VRT-journaal van 4 september 2009 alweer doodleuk en zonder tegenspraak beweren dat elk Vlaams gezin jaarlijks DUIZENDEN euro cadeau doet aan Wallonië. De groteske redenering achter dat cijfer buiten beschouwing gelaten, wordt over de kosten om dit land te splitsen natuurlijk zedig gezwegen (ook al zou het mij niet verwonderen dat een of andere Leuvense prof in zijn zolderkamer de rekening al lang heeft gemaakt).” Bron: Resolutietheorie.

Of om het met de woorden van Yellowman te zeggen: “Het fundamentele verschil tussen het Vlaams Blok/Vlaams Belang en andere partijen is dat het Vlaams Belang mensen wil uitstoten uit onze samenleving, de maatschappij wil ‘uitzuiveren’, de bestaande diversiteit wil reduceren tot het ‘eigen volk’. Dat programma probeert het Vlaams Belang met alle middelen te verwezenlijken. Met democratische middelen als het kan, maar meestal aangevuld met intimidatie en geweldpleging. Het valt niet uit te sluiten dat daarbij uiteindelijk openlijke terreur en staatsgeweld zouden kunnen gebruikt worden.”

Piet de Moor in zijn Hommage aan het Gat:

De Vlaams Belang-leiders trekken zich niets aan van fundamentele beschavingsnormen die door alle andere geciviliseerde partijen en alle andere geciviliseerde politici wordt gedeeld. Precies omdat het VB die conscensus niet behartigt, kan die partij nooit een partij zijn als de andere. Dat het VB uit die normloosheid zoveel electorale winst kan putten, bewijst dat de morele en ethische verloedering van Vlaanderen een alarmerend peil heeft bereikt en dat lapmiddelen niet volstaan om het tijd te keren.

Het VB kan zich inderdaad de platste leugens permitteren. Dat komt, om Hannah Arendt te parafraseren, omdat de lichtgelovige massa niet overtuigd wordt door de feiten, maar omdat die massa zich liever laat verleiden door de illusie van een leven dat in een geruisloze wereld geleefd kan worden: aan de einder wenkt de fata morgana van een benepen en bekrompen huisgeluk waarin alleen maar witte mensen in hun beloken huizen aan het zappen zijn.

Aangetrokken door die nestwarmte die deze cocon biedt, verdragen de VB-sympathisanten alle leugens die het VB verspreidt. Die lichtgelovige VB-aanhangers ervaren die leugens immers als legitieme hulpmiddelen in de strijd tegen de dreigingen en gevaren die in hun wereld met de centrale fictie verbonden zijn. Op die manier ontstaan de nieuwe stenen tafelen waarin de verboden van de nieuwe immorele wanorde gebeiteld zijn. Een van die verboden luidt: “Zeg nooit de waarheid als je daar geen belang bij hebt.”