Categorie archief: Dossiers
Mythevorming rondom LIFTA verhindert afbraak voormalige ‘Arabische’ ruïnes in Jeruzalem
Het verlaten idyllische Arabische dorpje Lifta in de buitenwijken van Jeruzalem, waar Israëlische ondernemers een luxueus huizencomplex plannen. Lifta werd tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël [1947-1949] door de Arabieren op aanstichten van hun leiders verlaten, in de hoop om snel terug te keren nadat de Arabische legers de Joodse staat zouden vernietigd hebben. Die oorlog pakte echter helemaal anders uit, de Arabieren werden verslagen en Lifta, het enige Arabische dorpje waar nog zowat 55 huizen vrij intact zijn gebleven, staat sinds 1948 te verkommeren. Lifta staat sindsdien symbool voor het zogenaamde Recht op Terugkeer van de ‘Palestijnen’ en zelfs de door de Arabieren gemanipuleerde UNESCO bemoeit zich thans met deze zaak van vermeend “Palestijns Erfgoed”.
In een kort bericht uit The Washington Post van 7 februari 2012, is te lezen dat een rechtbank in Jeruzalem de plannen om een groot ontwikkelingsproject, te realiseren op de site van het in 1948 verlaten Arabische dorpje LIFTA, voorlopig heeft afgeblazen. Het project omvat de bouw van een aantal appartementsblokken, aanleg van electriciteitsleidingen en rioleringen en andere nutsvoorzieningen, alsmede de aanleg van parken en het aanplanten van bossen.
De rechtszaak tegen de bouwontwikkelaars was ingediend door voormalige bewoners van LIFTA en hun nakomelingen samen met Israëlische activisten, die argumenteerden dat de ruïnes van Lifta in de buitenwijk van Jeruzalem, moeten bewaard blijven als herinnering aan de periode vóór de stichting van de Joodse staat Israël. Sami Ershied, de advocaat die de zaak van de indieners verdedigde, zei dat de rechter over de Lifta kwestie “moedig had geoordeeld” en bevestigde dat de “geschiedenis en erfgoed van de voormalige dorpelingen door de wet bescherming verdienen.”
Het Arabische dorpje Lifta op een kaart uit 1870 gelegen op 5 km ten Westen van Jeruzalem
De mythevorming rondom Lifta
door Brabosh, vrij naar een artikel op CAMERA [http://www.camera.org]
Op het internet circuleren nogal wat Palestijnse mythes, eenzijdig voorgestelde wildwest cowboyverhalen, flink doorspekt met halve waarheden en hele leugens over vermeende Israëlische wreedheden. Zo bijvoorbeeld omtrent het Bloedbad van Jenin, het Bloedbad van Deir Yassim, de Al Doura saga en dus ook de mythe van de Uitdrijving uit Lifta van de Palestijnen door de Zionisten. Lifta staat voor hen symbool voor de Nakba en moet alleen om die reden behouden blijven.
Ook al werden al die mythes bij herhaling vakkundig weerlegd, de leugens overleven en worden tot in den treuren toe herhaald terwijl de andere kant van het verhaal en de volledige toedracht van de feiten, die in het voordeel van Israël zouden kunnen pleiten, zonder te verpinken onder de mat wordt geveegd. Hier schuilt dus meer achter.
Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht
Andrew Klavan legt de risico’s uit van het ‘goed bedoelde’ Westerse multiculturalisme [video]
Andrew Klavan: Multiculturalism Explained
Waarom verwacht Links dat we intolerante culturen zoals die van Iran tolereren? Zal het morele relativisme het einde betekenen van onze cultuur? Denk er eens over na het bekijken van deze video waarin Andrew Klavan de gevaren van het multiculturalisme op eenvoudige ietwat satirische wijze uitlegt. Bron: PJ Media (voordien Pajama Media) http://www.pjtv.com
Moeten wij verdraagzaam zijn voor hen die ons niet verdragen?
In het tweedelige werk The open Society and Its Enemies [vertaald als: De open samenleving en haar vijanden] dat hij in 1943 voltooide en in 1945 uitkwam, ging de wetenschapsfilosoof Karl Popper (1902-1994) uitgebreid in op het probleem van de tolerantie. In een ‘vrije’ samenleving vormt die immers een van de premissen. Maar Popper legt daarbij ook de nadruk op de paradox van de verdraagzaamheid. Zie hier wat Karl Popper er reeds in 1943 over schreef:
‘Indien we onbeperkte verdraagzaamheid zelfs uitstrekken tot diegenen die onverdraagzaam zijn, als we niet bereid zijn een verdraagzame samenleving te verdedigen tegen de woedende aanvallen der onverdraagzamen, dan zullen de verdraagzamen vernietigd worden en verdraagzaamheid met hen.’
[..]
‘Met deze formulering bedoel ik niet, bijvoorbeeld dat wij de uitspraken van onverdraagzame levenshoudingen altijd zouden moeten onderdrukken; zolang we ze kunnen tegengaan met rationele argumenten en ze ten aanzien van de bevolking onder controle kunnen houden, zou deze onderdrukking erg onverstandig zijn.
Maar we zouden het recht moeten opeisen om ze, indien nodig, zelfs met geweld te onderdrukken; want het kan gemakkelijk erop uitdraaien dat zij niet bereid zijn ons op het niveau van de redelijke argumentatie tegemoet te komen, maar integendeel beginnen met iedere argumentatie af te wijzen; zij kunnen hun volgelingen verbieden naar redelijke argumenten te luisteren, omdat ze zogezegd bedrieglijk zijn, en hen leren deze argumenten te beantwoorden door het gebruik van hun vuisten of wapens.
Daarom zouden we, in naam van de verdraagzaamheid, het recht moeten opeisen de onverdraagzamen niet te tolereren. We zouden moeten vooropstellen dat iedere beweging die onverdraagzaamheid predikt, zichzelf buiten de wet plaatst, en we zouden de aansporing tot onverdraagzaamheid en vervolging als misdadig moeten beschouwen, net zoals we de aansporing tot moord, of ontvoering, of tot de terugkeer naar de slavenhandel, als misdadig zouden moeten beschouwen.’
Het verhaal van de stemming v/h Plan voor de Verdeling van Palestina op 29 november 1947 [video]
November 29, 1947: The Story of a Vote
Op 29 november 1947 werd Verdeelplan voor Palestina door de VN goedgekeurd
In deze video wordt het opwindende verhaal verteld van de goedkeuring van het Verdeelplan voor Palestina [Resolutie 181] door de Verenigde Naties, dat aan de basis lag van het ontstaan van de Joodse staat Israël. De Joden keurden het verdelingsplan voor een minuscuul Israël goed waarvoor zij zelfs het woord ‘staat’ gebruikten. Zij noemden zelfs een straat in Jeruzalem naar dat Verdeelplan “29 Novemberstraat’.
Echter de Arabieren zeiden NO tegen het plan, met alle gevolgen van dien. Het werd de aanleiding van opeenvolgende Arabische aanvalsoorlogen, terreuraanslagen, bomaanslagen, voor, tijdens en na de oprichting van de Joodse staat op 14 mei 1948. De Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949 was nog maar een indicatie van wat de strijd van de Arabieren om de vernietiging van Israël zou brengen, strijd die tot op vandaag onverminderd verder gaat.
29 november 1947 werd een belangrijke mijlpaal in de Joodse geschiedenis. Op die dag nam de Algemene Vergadering van de V.N. een resolutie aan die het plan voor de verdeling van het Britse Mandaat van Palestina tussen Joden en Arabieren goedkeurde. Het plan werd voorgedragen door een meerderheid van het Speciale Comité van de V.N. over Palestina (UNSCOP). 33 staten stemden ten gunste van de resolutie en 13 tegen. 10 staten onthielden zich aan de stemming.
Het Comité van de V.N. was tot de conclusie gekomen dat het Britse Mandaat voor Palestina moest worden beëindigd en het grootste deel van haar leden adviseerden om op het gebied van het Mandaat Palestina een Arabische en een Joodse staat op te richten terwijl Jeruzalem zou geïnternationaliseerd worden. Een en ander zou uiteindelijk helemaal anders uitdraaien.
Op de verdeelkaart zoals die door UNSCOP werd voorgesteld kreeg de Joodse staat slechts een deel van Westelijk Palestina toegewezen. Ondanks dit feit, accepteerden de Zionistische Organisatie en de instellingen van de Joodse gemeenschap in Eretz Yisrael het plan, omdat hiermede het Joodse volk het recht verwierf om een eigen staat op te richten en niet enkel een ‘nationaal thuis’, in feite een nogal dubbelzinnige uitdrukking zoals die in de Balfour Verklaring van 1917 door de Britten was toegezegd en in 1922 herhaald in het Mandaat voor Palestina.
De goedkeuring van de verdelingsresolutie door de Algemene Vergadering, werd uitbundig ontvangen door de Joodse gemeenschap en zij gingen met duizenden de straten op om deze gebeurtenis te vieren, alhoewel meteen ook duidelijk werd dat de Arabische staten en de Palestijnse Arabieren een permanente oorlog zouden beginnen tegen de totstandbrenging van dit plan om een Joodse staat te vestigen. [bron: Arutz Sheva]
Grote vreugde in de straten van Jeruzalem wanneer de resultaten van de stemming in de Verenigde Naties op 29 november 1947 bekend raken
De geschiedenis en betekenis van ‘Palestina’ en ‘Palestijnen’ [Joseph E. Katz]
Mahmoud Abbas onthult zijn blauwdruk van de Palestijnse staat.
“Aldus ontstonden zijn schaalmodellen van talrijke imaginaire voertuigen, vliegtuigen, ballonnen of helikopters in alle mogelijke origineel-verrassende vormen. Het zijn evenveel varianten op de droom van het vliegen van de mythologische figuur Icarus. Of deze tuigen echt kunnen vliegen is deel van het mysterie en de aantrekkingskracht.” [Uit een beschrijving van de kunstobjecten van de beroemde Antwerpse beeldhouwer Panamarenko]
The History and Meaning Of “Palestine” and “Palestinians”
door Joseph E. Katz [bron]
vertaling: Aukina Dokter
- “Er bestaat niet zoiets als een Palestijns-Arabische natie… Palestina is een naam die de Romeinen aan Eretz israel gaven met het uitdrukkelijke doel om de Joden te treiteren… Waarom zouden wij gebruik maken van die hatelijke naam die bedoeld is om ons te vernederen?”
- “De Britten kozen er voor het land dat ze onder hun controle hadden, Palestina te noemen, wat de Arabieren op pikten als hun naties zogenaamde naam uit de oudheid, maar ze konden het niet eens goed uitspreken en maakte er Falastin van een fictieve entiteit.” [Golda Meir geciteerd door Sarah Honig, The Jerusalem Post, 25 november 1995]
Palestina heeft nooit bestaan als een autonome entiteit.
- “Er is geen taal bekend die Palestijns word genoemd. Er is geen duidelijke Palestijnse cultuur. Er is nooit een land geweest die bekend staat als Palestina bestuurd door Palestijnen. Palestijnen zijn Arabieren, niet te onderscheiden van Jordaniërs (ook een recente uitvinding), Syriërs, Libanezen, Irakezen, enz.”
- “Houdt in gedachten dat de Arabieren 99,9 procent van het Midden-Oosten onder controle hebben. Israël staat voor een tiende van een procent van de landmassa. Maar ook dat is nog te veel voor de Arabieren. Ze willen het allemaal hebben. En dat is uiteindelijk waar de gevechten in Israël over gaan vandaag de dag… Ongeacht hoeveel landconcessies de Israëli’s zullen maken, het zal nooit genoeg zijn.” [Uit Mythen van het Midden-Oosten door Joseph Farah, Arabisch-Amerikaanse redacteur en journalist, WorldNetDaily.Com11 oktober 2000.]
- “Vanaf het einde van de Joodse staat in de oudheid tot aan het begin van de Britse overheersing, was het gebied dat nu aangeduid wordt met de naam Palestina, geen land en had geen grenzen, alleen administratieve grenzen.” [Professor Bernard Lewis, Commentary Magazine, januari 1975.]
Spreken en schrijven over Israël en het Midden-Oosten zijn voorzien van de zelfstandige naamwoorden Palestina en Palestijns en de uitdrukkingen de Palestijnse gebieden en zelfs de door “Israël bezette Palestijnse gebieden.” Maar al te vaak worden deze termen gebruikt met betrekking tot hun historische of geografische betekenis, zodat het gebruik illusies creeert in plaats van de werkelijkheid verheldert.
Is Jordanië Palestina? Hieronder zijn twee Jordaanse staat postzegels. Aan de linkerkant, een zegel uit 1949 met een foto van Koning Abdullah van het koninkrijk Jordanië dat het label Palestina in het Engels en Arabisch draagt. Aan de rechterkant een postzegel uit 1964 met de foto van koning Hoessein en laat een map zien van het mandaat Palestina als een onverdeeld gebied van zowel het huidige Israël en Jordanië.
Wat betekent ‘Palestina’?
Het is nooit de naam van een natie of staat geweest. Maar het is een geografische term gebruikt om de regio aan te wijzen in die tijd in de geschiedenis toen daar geen volk of staat aanwezig was.
Het woord zelf is afgeleid van Pelesjet een naam die vaak voorkomt in de Bijbel en wat in het Engels Filistijn geworden is. De Filistijnen waren mediterrane volkeren uit Klein-Azië en Griekse plaatsen. Ze bereikten de zuidelijke kust van Israël in verschillende golven. Een groep kwam in de pre-patriarchale periode en vestigde zich ten zuiden van Beersjeba in Gerar, waar ze in conflict kwamen met Abraham, Izak en Ismaël. Een andere groep was afkomstig uit Kreta nadat een poging tot een invasie van Egypte door Ramses III in 1194 BCE afgeslagen was. Ze bezetten het zuidelijke kustgebied, waar ze vijf nederzettingen stichten (Gaza, Askhelon, Ashdod, Ekron en Gat.) In de Perzische en Griekse periodes kwamen buitenlandse kolonisten voornamelijk uit de Middellandse Zee eilanden en die veroverden de Filistijnse districten. Vanaf de tijd van Herodotus noemden de Grieken de oostelijke kust van de Middellandse Zee “Syrië Palaestina.”
De Filistijnen waren geen Arabieren en zelfs geen Semieten. Ze waren het nauwst verwant met de Grieken. Ze spraken geen Arabisch. Ze hadden geen etnische, taalkundige of historische connecties met Arabië of de Arabieren. De naam Falastin dat de Arabieren vandaag de dag gebruiken voor Palestina, is niet eens een Arabische naam. Het is de Arabische uitspraak van het Grieks-Romeinse Paelastina, welke is afgeleid van de Pelesjet, (wortel Pelesj.) Dat was een algemene term voor ‘verdelers’, indringers of overvallers. Hiermee werd de invasie van de Filistijnen en de verovering van de zeekust bedoeld.
Het gebruik van de term Palestijnen voor een Arabische etnische groep, is een moderne politieke creatie die niet gesteund wordt door de feiten en heeft nooit een internationale of academische geloofwaardigheid gehad vóór 1967.
Snel verder lezen KLIKKEN op –>> Lees de rest van dit bericht
Ja, wij eisen onafhankelijkheid maar wel voor een Joodse staat!
Soevereiniteit
Maar dan wel een Joodse!
De toespraak die wij van onze eerste minister verwachten die het standpunt van de Israëlische regering vertolkt
Een uitvloeisel van het onvervreemdbare recht van het Joodse volk op haar Land is het recht om in het even welk deel van Eretz Yisrael te leven, met inbegrip van Judea en Samaria die een integraal deel vormen van Eretz Yisrael.
De Joden zijn geen vreemdelingen eender waar in het Land van Israël. Eenieder die opwerpt dat het voor een Jood onwettig is om in Judea en Samaria te leven enkel omdat hij een Jood is, bepleit in feite een concept dat verontrustend herinnert aan het “Judenrein” beleid van nazi-Duitsland dat de Joden bande uit bepaalde gebieden van het leven om geen andere reden dan het feit dat zij Joden waren. De Joodse dorpen in Judea, Samaria en het Gaza district hebben het recht daar te zijn en daar te blijven.
Het recht van de Joden om zich te vestigen in het Land van Israël werd ook erkend door het Mandaat van Palestina van de Volkerenbond die de “historische band van het Joodse volk met Palestina benadrukte en … de redenen om het in zijn oude staat te herstellen” – Ik herhaal, om “hun nationale huis in dat land” in zijn oude staat te herstellen.
Het Gemachtigd Bestuur [van het Mandaat] werd ook met de taak belast om “de Joden aan te moedigen om het land te bevolken, waaronder staatsgronden en braakliggende gronden die geen openbare bestemmingen behoeven.”
Deze inhoud is een uittreksel van een toespraak die door Yehuda Z. Blum werd gedaan en door Eli E. Hertz werd aangehaald zijn zijn boek “Dit Land is Mijn Land“, oktober 2011. Professor Yehuda Z. Blum [°1931] was van 1978 tot 1984 de Afgevaardigde en Permanente Vertegenwoordiger van Israël bij de Verenigde Naties. Blum deed zijn voordracht tijdens het Louis D. Brandeis Award Diner van de Zionistische Organisatie van Amerika in Washington D.C., 11 juni 1979. [bron]
Integrale (vertaalde) toespraak van premier Netanjahoe in de Verenigde Naties van 23 sep. 2011 [tekst en video]
Integrale toespraak van premier Netanjahoe jegens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties
New York, vrijdag 23 september 2011
vertaling: Aukina Dokter
Premier van Israël, Benjamin Netanjahoe:
Dank U wel meneer de president.
Dames en heren, Israël heeft haar hand uitgereikt vanaf het moment dat het 63 jaar geleden werd opgericht. Namens Israël en het Joodse volk,reik ik die hand weer uit vandaag. Ik reik hem toe aan de mensen van Egypte en Jordanië, met hernieuwde vriendschap Voor de buren met wie we vrede hadden gesloten. Ik strek hem uit naar de bevolking van Turkije, met respect en goede wil. Ik reik mijn hand uit naar de mensen van Libië en Tunesië, met bewondering voor diegenen die proberen om een democratische toekomst op te bouwen. Ik reik mijn hand uit naar de andere volkeren van Noord-Afrika en het Arabisch schiereiland, met wie we een nieuw begin willen smeden. Ik reik uit naar de mensen van Syrië, Libanon en Iran, met ontzag voor de moed van die genen die vechten tegen een brutale repressie. Maar vooral reik ik mijn hand uit naar het Palestijnse volk, met wie we naar een rechtvaardige en duurzame vrede willen zoeken.
Dames en heren, in Israël neemt onze hoop op vrede nooit af. Onze wetenschappers, artsen en uitvinders gebruiken hun genie om de wereld van morgen te verbeteren. Onze kunstenaars en schrijvers, verrijken het erfgoed van de mensheid. Nou weet ik dat dit nou niet precies het beeld is van Israël, die hier vaak wordt afgebeeld in deze zaal. Het was tenslotte hier in 1975 dat het eeuwen oude verlangen van mijn mensen om ons nationale leven te herstellen in onze oude Bijbelse vaderland. Het was hier toen dit gevlochten werd dat dit op schandalige wijze werd gebrandmerkt als racisme. En het was hier in 1980, hier op deze plek dat het historische vredesakkoord tussen Israël en Egypte niet werd geprezen maar het werd afgewezen. En het is hier dat jaar in jaar uit Israël word uitgekozen en ten onrechte wordt veroordeelt .
Het word vaker uitgekozen voor veroordeling dan alle naties van de wereld bij elkaar. 21 van de 27 resoluties van de Algemene Vergadering veroordelen Israël, de enige echte democratie in het Midden-Oosten. Nou dit is helaas een akelig onderdeel van deze VN-instelling. Het is hier het theater van het absurde. Het beeld van Israël word hier niet alleen voorgeschoteld als zijnde de schurk, maar ze geven hier vaak aan de echte schurken de hoofdrol. Khadafi’s Libië was voorzitter van de Mensenrechten Commissie van de Verenigde Naties! Saddam’s Irak kreeg de leiding over de VN-commissie voor Ontwapening. Ja je zou kunnen zeggen, dat was in het verleden. Maar kijk wat hier nu vandaag de dag gebeurt. Op dit moment zit het door de Hezbollah gecontroleerde Libanon nu aan het hoofd van de VN-Veiligheidsraad. Dit betekent in feite dat een terroristische organisatie de controle heeft over het lichaam dat belast is met het waarborgen van de veiligheid in de wereld. Geef toe, dit is iets wat je zelf niet had kunnen verzinnen!
Dus hier in de VN, kunnen de automatische meerderheden doen en laten wat ze maar willen. Zij kunnen besluiten dat de zon in het westen op stijgt of oprijst in het westen. Ik denk dat dat eerste al is voorbeschikt. Maar ze kunnen ook besluiten vastleggen. Zij hebben al besloten dat de Westelijke Muur in Jeruzalem, de heiligste plaats voor het jodendom, op bezet Palestijns grondgebied ligt.. En toch zelfs hier in de Algemene Vergadering kan de waarheid af en toe wel eens doorbreken. In 1984 toen ik tot Israëls ambassadeur werd benoemd hier bij de Verenigde Naties, bezocht ik de grote rabbijn van Lubavich die het volgende zei tegen mij. Nou dames en heren ik wil niet dat iemand van u zich beledigd gaat voelen, want uit eigen ervaring van het dienst doen hier, weet ik dat er vele eerbare mannen en vrouwen en veel capabele en fatsoenlijke mensen hun volken hier dienen. Maar hier is wat de rabbi zei tegen mij. Hij zei tegen me: “Jje zult dienst gaan doen in een huis van vele leugens.” En toen zei hij: “Herinner je dan, dat zelfs in de donkerste plek, het licht van een enkele kaars wijd en zijd gezien kan worden.” Vandaag heb ik de hoop dat het licht van de waarheid zal gaan schijnen, al was het maar voor een paar minuten, in een zaal die al veel te lang een plaats is geweest van duisternis voor mijn land.
Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees de rest van dit bericht
Israëlische ‘grenzen van 1967′: actueler dan ooit?
Israëlische ‘grenzen van 1967′: actueler dan ooit?
door Lieve Schacht
bron: Joods Actueel / Nieuwjaarsnummer 56 – sep. 2011[bron]
Komt er eindelijk een vredesregeling tussen Israël en de Palestijnen? De Amerikaanse president Obama wil er alvast werk van maken. Concreet wil hij directe onderhandelingen opstarten,”op basis van de grenzen van ’67′ de zogenaamde Green Line. Deze begrippen klinken ons bekend in de oren, maar wat ze concreet inhouden, is heel wat minder duidelijk. De grens van 167 dateert al van 1949. Een kleine terugblik in het verleden werkt verhelderend.
Op 29 november 1947 keurt de Algemene Vergadering van de VN resolutie 181 goed. Die regelt de opdeling van het voormalig Britse mandaatgebied Palestina in een Arabische en een Joodse staat. Deze regeling wordt onmiddellijk in de Arabische wereld afgewezen, de Joodse leiders van hun kant aanvaarden het verdelingsplan. Op de dag dat Israël de onafhankelijkheid uitroept, valt een coalitie van Arabische landen de Joodse staat binnen. Tegen alle verwachtingen in, gelukt het Israël om de aanvallen aan alle grenzen af te weren en terug te slaan. Begin 1949 komt er een einde aan de vijandelijkheden. Op het eiland Rhodos sluit Israël afzonderlijke bilaterale wapenbestanden af met Egypte, Libanon, Jordanië en Syrië.
De pre-1967 lijnen
Deze bestandslijn wordt in het groen op de stafkaarten ingekleurd en dankt hieraan zijn naam (the Green Line). De Arabisch-Palestijnse staat komt er niet. In het Noorden valt de Green Line samen met de internationale grens met Libanon en Syrië. Hier wordt een door de UNO gecontroleerde gedemilitariseerde zone voorzien. Transjordanië wordt Jordanië. Dit land annexeert Samaria en Judea en beschikt nu ook over grondgebied ten Westen van de Jordaan. Samaria en Judea worden vanaf dat ogenblik trouwens de Westbank genoemd. Jeruzalem wordt een verdeelde stad: Oost- Jeruzalem -de Oude Stad komt onder Jordaans bestuur, terwijl West- Jeruzalem Israëlisch wordt. Egypte lijft Gaza in, de internationaal erkende grens aan de Sinaï blijft ongewijzigd.
De Arabische leiders stellen dat de Green Line in geen geval een erkenning van Israël inhoudt. Er mag dan ook geen politieke betekenis aan gegeven worden. Zij zien het als een voorlopige regeling, een noodzakelijke maar tijdelijke opschorting van de vijandelijkheden. De regeling komt er omdat elk land er zijn voordeel in ziet.
Toch wordt het al snel duidelijk dat er heel wat praktische bezwaren zijn. De kronkelende grens is heel lang voor een land met een kleinere omvang dan België. De grens met Jordanië alleen al, is 650 km lang. Op het terrein is de grens moeilijk te lokaliseren: er zijn geen natuurlijke grenzen en nauwelijks fysische barrières. Onmiddellijk duiken er problemen op: er zijn voortdurende infiltraties, er wordt gesmokkeld richting Israël en er ontstaat een lucratieve handelsroute voor hasjiesj uit Libanon naar Egypte via Hebron en Gaza.
Tot een echte politieke regeling komt het niet, ondanks enkele internationale initiatieven. De ‘Green Line’ blijft in de praktijk als grens functioneren. Vrede komt er niet.
Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees de rest van dit bericht
San Remo 25 april 1920: de legale rechten van het Joodse volk op Israël [video]
Give Peace a Chance
Dikwijls wordt verwezen naar Resolutie 181, het Verdelingsplan dat het Britse Mandaat Palestina zou verdelen tussen Joden en Arabieren. Die Resolutie werd bij meerderheid goedgekeurd door de Verenigde Naties. Maar, los van het feit dat de Arabieren deze Resolutie verwierpen en prompt een vernietigingsoorlog begonnen tegen het Joodse volk, is er in feite juridisch niet veel te zeggen voor Resolutie 181, die resolutie was niet eens bindend.
Maar wèl bindend is het akkoord dat 51 landen ondertekenden op de Conferentie van 25 april 1920 in San Remo. Waarin de facto de historische rechten van het Joodse volk op het land van Israël internationaal werden erkend. In het licht van de nakende onafhankelijkheidsverklaring van een Palestijnse staat die zich juridisch gesproken op het grondgebied van een andere staat [Israël] wil vestigen is volgens de internationale wetten volkomen illegaal.
Het blijft onbegrijpelijk waarom Israël niet op het San Remo besluit blijft hameren als het om haar rechten op Eretz Israël gaat. Vandaar dat door een aantal vooraanstaande mensen zoals Howard Grief, Jacques Gauthier, Dore Gold besloten werd om de San Remo Conferentie terug vanonder het stof te halen en te presenteren aan het grote publiek. Met dat doel werd een website gecreëerd “Give Peace a Chance” http://givepeaceachance.info/ waar een 15 minuten durende documentaire wordt voorgesteld en eveneens een document van 40 bladzijden kan gedownload worden.
Over die documentaire:
“Give Peace A Chance” is a 15 minute documentary about a new perspective for peace between the Israelis and the Palestinians based on the discovery of the formerly classified minutes from the San Remo peace conference of April, 1920. This long hidden document explains the legal rights under international law of the Jews as well as the Palestinians. By returning to the negotiating table and respecting historical facts and international law the film believes there can be real peace between Israel and the Palestinians.”
90 ste verjaardag gevierd op 25 april in de Villa Devanche, San Remo, Italië 1920 - 2010. Danny Danon van de Knesset was eveneens present - 3de van links onderaan
Lees meer over San Remo, klikken op de koppelingen op Brabosh.com die hieronder volgen:
- San Remo 25 april 1920: de legale rechten van het Joodse volk op Israël [video] van 25 augustus 2011;
- In 1920 werden in San Remo de grenzen van de Joodse staat wettelijk vastgelegd [video] van 2 juni 2011;
- 90ste verjaardag van de San Remo Conferentie van 2 mei 2010;
- Het wettelijke recht van Israël om te bestaan als een Joodse staat van 30 april 2010;
