Categorie archief: Dossiers
De mythe van Hitlers socialisme; vandaag 85 jaar geleden sprak de Führer: ‘Wij zijn socialisten!’
Vandaag is het 1 mei 2012 en wordt zowat overal ter wereld het feest van de Arbeid gevierd. Voor mezelf ook een bijzonder moment omdat ik na 45 jaar hard labeur vanaf vandaag officieel met pensioen ben. Gisteren, 30 april 2012, Koninginnedag in Nederland, was mijn laatste officiële werkdag. Gedaan met het loonslavendom en het afhankelijk zijn van de grillen van bazen en collega’s. Veertien werkgevers heb ik in mijn lange beroepscarrière versleten. In 1967, vijftien jaar oud, ging ik aan de slag aan 15 Belgische frank bruto uurloon. Omgerekend is dat 0,37 € per uur. Drie jaar later toen ik er wegging verdiende ik ‘reeds’ 0,47 € per uur. Geef toe, dat was pas vooruitgang. Ha ha, ROTFL 
Drie keer verloor ik mijn baan omdat het bedrijf waar ik voor werkte op de fles ging. Leuk toch! 45 jaar lang heb ik aan een haak gehangen, klaar voor gebruik en altijd ‘in’ om te fungeren als gewillig wegwerpproduct. Mijn laatste werkgever zei een paar weken terug: “Niemand is onmisbaar”, waarmee hij natuurlijk bedoelde: “Ik denk dat ik iemand anders kan vinden die nog harder werkt en veel meer uren klopt voor veel minder loon…” Asjemenou. Wat er ook van zij: het zit er op voor mij. Ik heb mijn steentje bijgedragen, het is nu aan een ander.
Aan 1 mei heb ik gelukkig ook een goede herinnering. Op 1 mei 1998 heb ik voor het eerst mijn huidige vrouw ontmoet, met wie ik een jaar later gehuwd ben. Dat huwelijk vond plaats in Tbilisi (Georgië) op 20 april 1999. Die datum hebben wij toen niet gekozen, dat beslisten de Georgische overheidsinstanties in onze plaats. Het toeval wil dat die datum van 20 april ook de geboortedag is van Adolf Hitler. Hitler werd namelijk op 20 april 1889 geboren in Oostenrijk.
Die toevallige samenloop van data vond ik een goede gelegenheid om een artikel uit de kast te halen dat ik in augustus 2008 schreef voor mijn website verzet.org, website die ik bijhield tot ik aan deze pro-Israëlische blog ben begonnen. Ik hoop in het najaar mijn website terug online te brengen. Sinds eind 1995 ben ik actief op het internet en ben ook onder een andere bijnaam bekend/berucht, namelijk als ‘thePiano’. Misschien dat dit bij sommigen onder u nog wel een belletje doet rinkelen…
PS: ik ben nog steeds een socialist maar al meer dan vijf jaar partijloos. Toen de socialist Patrick Janssens [SP.a], burgemeester van Antwerpen, per 15 januari 2007 het verbod op hoofddoeken voor stadspersoneel invoerde dat rechtstreeks met klanten in contact komt, "het is verboden om uiterlijke symbolen van levensbeschouwelijke, religieuze, politieke of andere overtuigingen te dragen", werden alweer (religieuze) Joden mee in dezelfde zak van het oprukkend moslimfundamentalisme gestopt. Dat was voor mij de spreekwoordelijke druppel die de politieke socialistische emmer deed overlopen.
De mythe van Hitlers socialisme
1 mei 1927 – “Wij zijn socialisten…”
door thePiano aka Brabosh
[bron: http://verzet.org]
Een gekend citaat van Hitler dat nu en dan wordt aangehaald door extremisten allerhande, van uiterst links tot uiterst rechts, is het volgende. Op 1 mei 1927 gaf Hitler en toespraak en zei onder meer dit over de nationaal-socialisten: “We are socialists, we are enemies of today’s capitalistic economic system.” Net alsof een roedel bijtgrage krokodillen plots zouden uitkrijsen: “wij zijn schapen, u heeft niks te vrezen van ons”. Extremisten trachten hiermee te bewijzen dat Hitler een socialist was en dat alle socialisten zich zouden geïnspireerd hebben op de dictator en als dusdanig moeten gewantrouwd worden. “Zie je wel”, klinkt het dan, “Hitler was OOK een socialist”. Nee, dat was hij helemaal niet.
Israël op de 64ste verjaardag: Bevolking gestegen tot 7.881.000 inwoners
Israel at 64: Population of 7,881,000
De bevolking van Israël is het afgelopen jaar met 161.000 toegenomen en nadert de kaap van 8 miljoen
Bron: Ynet http://www.ynetnews.com/
Aan de vooravond van de 64ste verjaardag van de Onafhankelijkheid van Israël, telt de bevolking van de Joodse staat 7.881.000 inwoners, volgens de data die werden vrijgegeven door het Centraal Bureau voor de Statistiek van Israël (CBS). Ter vergelijking: aan de vooravond van de stichting van de Staat Israël op 14 mei 1948 waren er enkel 806.000 inwoners, wat dus nagenoeg een vertienvoudiging is.
De nieuwe data die door het CBS werden gepubliceerd vermelden dat bijna 5.931.000 van de bevolking van Joodse oorsprong is (75.3%).
De Arabische bevolking telt thans 1.623.000 (20.6%) mensen en de resterende 4,1% zijn immigranten en hun kinderen die niet door het Binnenland Ministerie genoteerd staan als zijnde Joods. Hun aantal bedraagt 327.000 inwoners.
Sinds de vorige Dag van de Onafhankelijkheid (2011) werden in Israël 161.000 babies geboren en zijn er 39.000 mensen overleden. Naar schatting bereikten 19.000 immigranten het land terwijl anderzijds 8.000 mensen verkozen om Israël te verlaten.
Nog eens 4.500 mensen kwamen bij de bevolking als resultaat van familie hereniging. In het totaal is de bevolking van Israël de voorbije twaalf maanden met 137.500 mensen toegenomen, een stijging met 1,8 procent.
Uit de cijfers van het CBS blijkt tevens dat meer dan 70 procent van de Joodse bevolking van Israël binnen de Joodse staat geboren zijn en meer dan de helft van hen zijn minstens tweede-generatie Israëliërs. In vergelijking hiermee was slechts 35 procent van de bevolking in 1948 in het Heilig Land geboren.
Met dank aan Tiki S. voor de hint.
Het Israëlische rechtssysteem voor beginners [Sarah Whitlau]
Hoe men het ook draait of keert: wat Israël ook doet, het is toch nooit goed. Het oordeel over Israël weegt ook altijd zwaarder door dan wat alle andere landen van de wereld samen of apart uitspoken [cartoon van Ronny Gordon in de JP]
Recht voor dummies
door Sarah Whitlau
bron: http://www.niw.nl/
Discussies over of Israël nu wel of geen rechtsstaat is worden eindeloos gevoerd. Maar hoe werkt het eigenlijk? Het Israëlisch rechtssysteem voor beginners.
De staat Israël heeft vanaf haar ontstaan in 1948 een parlementair systeem gehad. Het parlement, de Knesset, heeft 120 leden die in directe verkiezingen worden gekozen. De minister-president wordt direct gekozen. De president van de staat wordt gekozen door Knessetleden. De functie is vooral ceremonieel.
De theorie
Het rechtssysteem in Israël is een zogenaamd gemend rechtssysteem. Dat betekent dat, hoewel het zijn basis vindt in het Engels gewoonterecht (common law), het ook facetten van staatsburgerlijk recht (civil law) kent. Common Law rechtssystemen ontstaan uit wat men gebruikelijk acht (gewoonterecht) en jurisprudentie (case law). Daarbij hoort ook een jurysysteem, dat in Israël echter nooit is ingevoerd. De meeste Europese landen hebben een rechtssysteem, waarbij de wet- en rechtsvorming gebaseerd is op het oude Romeinse rechtssysteem, waarbij de wet vastgelegd is in wetboeken. De mengeling die Israël kenmerkt vindt zijn oorsprong in de geschiedenis. Onder het Brits Mandaat werd veel van de wetgeving verengelst, maar de Britten behielden het Ottomaanse systeem van familierecht dat religieuze hoven van de verschillende religies de ruimte geeft om hun wetten te implementeren. Nog steeds valt familierecht in Israël onder religieuze gerechtshoven.
Geen grondwet
Toen Israël in 1948 onafhankelijk werd, werd meteen de Law and Administration Ordinance doorgevoerd, waarin stond dat de wetten die tot dan toe gebruikt werden in het gebied, geldig zouden blijven, zolang ze niet in tegenspraak waren met de principes van De Onafhankelijkheidsverklaring. In de verklaring zelf staat dat er voor 1 oktober 1948 een grondwet moest komen. Dat is er nooit van gekomen. De Onafhankelijkheidsverklaring zelf wordt ook niet gezien als een constitutioneel document. Wel moeten wetten geïnterpreteerd worden in overeenstemming met de Onafhankelijkheidsverklaring.
Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht
Mythevorming rondom LIFTA verhindert afbraak voormalige ‘Arabische’ ruïnes in Jeruzalem
Het verlaten idyllische Arabische dorpje Lifta in de buitenwijken van Jeruzalem, waar Israëlische ondernemers een luxueus huizencomplex plannen. Lifta werd tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël [1947-1949] door de Arabieren op aanstichten van hun leiders verlaten, in de hoop om snel terug te keren nadat de Arabische legers de Joodse staat zouden vernietigd hebben. Die oorlog pakte echter helemaal anders uit, de Arabieren werden verslagen en Lifta, het enige Arabische dorpje waar nog zowat 55 huizen vrij intact zijn gebleven, staat sinds 1948 te verkommeren. Lifta staat sindsdien symbool voor het zogenaamde Recht op Terugkeer van de ‘Palestijnen’ en zelfs de door de Arabieren gemanipuleerde UNESCO bemoeit zich thans met deze zaak van vermeend “Palestijns Erfgoed”.
In een kort bericht uit The Washington Post van 7 februari 2012, is te lezen dat een rechtbank in Jeruzalem de plannen om een groot ontwikkelingsproject, te realiseren op de site van het in 1948 verlaten Arabische dorpje LIFTA, voorlopig heeft afgeblazen. Het project omvat de bouw van een aantal appartementsblokken, aanleg van electriciteitsleidingen en rioleringen en andere nutsvoorzieningen, alsmede de aanleg van parken en het aanplanten van bossen.
De rechtszaak tegen de bouwontwikkelaars was ingediend door voormalige bewoners van LIFTA en hun nakomelingen samen met Israëlische activisten, die argumenteerden dat de ruïnes van Lifta in de buitenwijk van Jeruzalem, moeten bewaard blijven als herinnering aan de periode vóór de stichting van de Joodse staat Israël. Sami Ershied, de advocaat die de zaak van de indieners verdedigde, zei dat de rechter over de Lifta kwestie “moedig had geoordeeld” en bevestigde dat de “geschiedenis en erfgoed van de voormalige dorpelingen door de wet bescherming verdienen.”
Het Arabische dorpje Lifta op een kaart uit 1870 gelegen op 5 km ten Westen van Jeruzalem
De mythevorming rondom Lifta
door Brabosh, vrij naar een artikel op CAMERA [http://www.camera.org]
Op het internet circuleren nogal wat Palestijnse mythes, eenzijdig voorgestelde wildwest cowboyverhalen, flink doorspekt met halve waarheden en hele leugens over vermeende Israëlische wreedheden. Zo bijvoorbeeld omtrent het Bloedbad van Jenin, het Bloedbad van Deir Yassim, de Al Doura saga en dus ook de mythe van de Uitdrijving uit Lifta van de Palestijnen door de Zionisten. Lifta staat voor hen symbool voor de Nakba en moet alleen om die reden behouden blijven.
Ook al werden al die mythes bij herhaling vakkundig weerlegd, de leugens overleven en worden tot in den treuren toe herhaald terwijl de andere kant van het verhaal en de volledige toedracht van de feiten, die in het voordeel van Israël zouden kunnen pleiten, zonder te verpinken onder de mat wordt geveegd. Hier schuilt dus meer achter.
Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht
Andrew Klavan legt de risico’s uit van het ‘goed bedoelde’ Westerse multiculturalisme [video]
Andrew Klavan: Multiculturalism Explained
Waarom verwacht Links dat we intolerante culturen zoals die van Iran tolereren? Zal het morele relativisme het einde betekenen van onze cultuur? Denk er eens over na het bekijken van deze video waarin Andrew Klavan de gevaren van het multiculturalisme op eenvoudige ietwat satirische wijze uitlegt. Bron: PJ Media (voordien Pajama Media) http://www.pjtv.com
Moeten wij verdraagzaam zijn voor hen die ons niet verdragen?
In het tweedelige werk The open Society and Its Enemies [vertaald als: De open samenleving en haar vijanden] dat hij in 1943 voltooide en in 1945 uitkwam, ging de wetenschapsfilosoof Karl Popper (1902-1994) uitgebreid in op het probleem van de tolerantie. In een ‘vrije’ samenleving vormt die immers een van de premissen. Maar Popper legt daarbij ook de nadruk op de paradox van de verdraagzaamheid. Zie hier wat Karl Popper er reeds in 1943 over schreef:
‘Indien we onbeperkte verdraagzaamheid zelfs uitstrekken tot diegenen die onverdraagzaam zijn, als we niet bereid zijn een verdraagzame samenleving te verdedigen tegen de woedende aanvallen der onverdraagzamen, dan zullen de verdraagzamen vernietigd worden en verdraagzaamheid met hen.’
[..]
‘Met deze formulering bedoel ik niet, bijvoorbeeld dat wij de uitspraken van onverdraagzame levenshoudingen altijd zouden moeten onderdrukken; zolang we ze kunnen tegengaan met rationele argumenten en ze ten aanzien van de bevolking onder controle kunnen houden, zou deze onderdrukking erg onverstandig zijn.
Maar we zouden het recht moeten opeisen om ze, indien nodig, zelfs met geweld te onderdrukken; want het kan gemakkelijk erop uitdraaien dat zij niet bereid zijn ons op het niveau van de redelijke argumentatie tegemoet te komen, maar integendeel beginnen met iedere argumentatie af te wijzen; zij kunnen hun volgelingen verbieden naar redelijke argumenten te luisteren, omdat ze zogezegd bedrieglijk zijn, en hen leren deze argumenten te beantwoorden door het gebruik van hun vuisten of wapens.
Daarom zouden we, in naam van de verdraagzaamheid, het recht moeten opeisen de onverdraagzamen niet te tolereren. We zouden moeten vooropstellen dat iedere beweging die onverdraagzaamheid predikt, zichzelf buiten de wet plaatst, en we zouden de aansporing tot onverdraagzaamheid en vervolging als misdadig moeten beschouwen, net zoals we de aansporing tot moord, of ontvoering, of tot de terugkeer naar de slavenhandel, als misdadig zouden moeten beschouwen.’
Het verhaal van de stemming v/h Plan voor de Verdeling van Palestina op 29 november 1947 [video]
November 29, 1947: The Story of a Vote
Op 29 november 1947 werd Verdeelplan voor Palestina door de VN goedgekeurd
In deze video wordt het opwindende verhaal verteld van de goedkeuring van het Verdeelplan voor Palestina [Resolutie 181] door de Verenigde Naties, dat aan de basis lag van het ontstaan van de Joodse staat Israël. De Joden keurden het verdelingsplan voor een minuscuul Israël goed waarvoor zij zelfs het woord ‘staat’ gebruikten. Zij noemden zelfs een straat in Jeruzalem naar dat Verdeelplan “29 Novemberstraat’.
Echter de Arabieren zeiden NO tegen het plan, met alle gevolgen van dien. Het werd de aanleiding van opeenvolgende Arabische aanvalsoorlogen, terreuraanslagen, bomaanslagen, voor, tijdens en na de oprichting van de Joodse staat op 14 mei 1948. De Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949 was nog maar een indicatie van wat de strijd van de Arabieren om de vernietiging van Israël zou brengen, strijd die tot op vandaag onverminderd verder gaat.
29 november 1947 werd een belangrijke mijlpaal in de Joodse geschiedenis. Op die dag nam de Algemene Vergadering van de V.N. een resolutie aan die het plan voor de verdeling van het Britse Mandaat van Palestina tussen Joden en Arabieren goedkeurde. Het plan werd voorgedragen door een meerderheid van het Speciale Comité van de V.N. over Palestina (UNSCOP). 33 staten stemden ten gunste van de resolutie en 13 tegen. 10 staten onthielden zich aan de stemming.
Het Comité van de V.N. was tot de conclusie gekomen dat het Britse Mandaat voor Palestina moest worden beëindigd en het grootste deel van haar leden adviseerden om op het gebied van het Mandaat Palestina een Arabische en een Joodse staat op te richten terwijl Jeruzalem zou geïnternationaliseerd worden. Een en ander zou uiteindelijk helemaal anders uitdraaien.
Op de verdeelkaart zoals die door UNSCOP werd voorgesteld kreeg de Joodse staat slechts een deel van Westelijk Palestina toegewezen. Ondanks dit feit, accepteerden de Zionistische Organisatie en de instellingen van de Joodse gemeenschap in Eretz Yisrael het plan, omdat hiermede het Joodse volk het recht verwierf om een eigen staat op te richten en niet enkel een ‘nationaal thuis’, in feite een nogal dubbelzinnige uitdrukking zoals die in de Balfour Verklaring van 1917 door de Britten was toegezegd en in 1922 herhaald in het Mandaat voor Palestina.
De goedkeuring van de verdelingsresolutie door de Algemene Vergadering, werd uitbundig ontvangen door de Joodse gemeenschap en zij gingen met duizenden de straten op om deze gebeurtenis te vieren, alhoewel meteen ook duidelijk werd dat de Arabische staten en de Palestijnse Arabieren een permanente oorlog zouden beginnen tegen de totstandbrenging van dit plan om een Joodse staat te vestigen. [bron: Arutz Sheva]
Grote vreugde in de straten van Jeruzalem wanneer de resultaten van de stemming in de Verenigde Naties op 29 november 1947 bekend raken
De geschiedenis en betekenis van ‘Palestina’ en ‘Palestijnen’ [Joseph E. Katz]
Mahmoud Abbas onthult zijn blauwdruk van de Palestijnse staat.
“Aldus ontstonden zijn schaalmodellen van talrijke imaginaire voertuigen, vliegtuigen, ballonnen of helikopters in alle mogelijke origineel-verrassende vormen. Het zijn evenveel varianten op de droom van het vliegen van de mythologische figuur Icarus. Of deze tuigen echt kunnen vliegen is deel van het mysterie en de aantrekkingskracht.” [Uit een beschrijving van de kunstobjecten van de beroemde Antwerpse beeldhouwer Panamarenko]
The History and Meaning Of “Palestine” and “Palestinians”
door Joseph E. Katz [bron]
vertaling: Aukina Dokter
- “Er bestaat niet zoiets als een Palestijns-Arabische natie… Palestina is een naam die de Romeinen aan Eretz israel gaven met het uitdrukkelijke doel om de Joden te treiteren… Waarom zouden wij gebruik maken van die hatelijke naam die bedoeld is om ons te vernederen?”
- “De Britten kozen er voor het land dat ze onder hun controle hadden, Palestina te noemen, wat de Arabieren op pikten als hun naties zogenaamde naam uit de oudheid, maar ze konden het niet eens goed uitspreken en maakte er Falastin van een fictieve entiteit.” [Golda Meir geciteerd door Sarah Honig, The Jerusalem Post, 25 november 1995]
Palestina heeft nooit bestaan als een autonome entiteit.
- “Er is geen taal bekend die Palestijns word genoemd. Er is geen duidelijke Palestijnse cultuur. Er is nooit een land geweest die bekend staat als Palestina bestuurd door Palestijnen. Palestijnen zijn Arabieren, niet te onderscheiden van Jordaniërs (ook een recente uitvinding), Syriërs, Libanezen, Irakezen, enz.”
- “Houdt in gedachten dat de Arabieren 99,9 procent van het Midden-Oosten onder controle hebben. Israël staat voor een tiende van een procent van de landmassa. Maar ook dat is nog te veel voor de Arabieren. Ze willen het allemaal hebben. En dat is uiteindelijk waar de gevechten in Israël over gaan vandaag de dag… Ongeacht hoeveel landconcessies de Israëli’s zullen maken, het zal nooit genoeg zijn.” [Uit Mythen van het Midden-Oosten door Joseph Farah, Arabisch-Amerikaanse redacteur en journalist, WorldNetDaily.Com11 oktober 2000.]
- “Vanaf het einde van de Joodse staat in de oudheid tot aan het begin van de Britse overheersing, was het gebied dat nu aangeduid wordt met de naam Palestina, geen land en had geen grenzen, alleen administratieve grenzen.” [Professor Bernard Lewis, Commentary Magazine, januari 1975.]
Spreken en schrijven over Israël en het Midden-Oosten zijn voorzien van de zelfstandige naamwoorden Palestina en Palestijns en de uitdrukkingen de Palestijnse gebieden en zelfs de door “Israël bezette Palestijnse gebieden.” Maar al te vaak worden deze termen gebruikt met betrekking tot hun historische of geografische betekenis, zodat het gebruik illusies creeert in plaats van de werkelijkheid verheldert.
Is Jordanië Palestina? Hieronder zijn twee Jordaanse staat postzegels. Aan de linkerkant, een zegel uit 1949 met een foto van Koning Abdullah van het koninkrijk Jordanië dat het label Palestina in het Engels en Arabisch draagt. Aan de rechterkant een postzegel uit 1964 met de foto van koning Hoessein en laat een map zien van het mandaat Palestina als een onverdeeld gebied van zowel het huidige Israël en Jordanië.
Wat betekent ‘Palestina’?
Het is nooit de naam van een natie of staat geweest. Maar het is een geografische term gebruikt om de regio aan te wijzen in die tijd in de geschiedenis toen daar geen volk of staat aanwezig was.
Het woord zelf is afgeleid van Pelesjet een naam die vaak voorkomt in de Bijbel en wat in het Engels Filistijn geworden is. De Filistijnen waren mediterrane volkeren uit Klein-Azië en Griekse plaatsen. Ze bereikten de zuidelijke kust van Israël in verschillende golven. Een groep kwam in de pre-patriarchale periode en vestigde zich ten zuiden van Beersjeba in Gerar, waar ze in conflict kwamen met Abraham, Izak en Ismaël. Een andere groep was afkomstig uit Kreta nadat een poging tot een invasie van Egypte door Ramses III in 1194 BCE afgeslagen was. Ze bezetten het zuidelijke kustgebied, waar ze vijf nederzettingen stichten (Gaza, Askhelon, Ashdod, Ekron en Gat.) In de Perzische en Griekse periodes kwamen buitenlandse kolonisten voornamelijk uit de Middellandse Zee eilanden en die veroverden de Filistijnse districten. Vanaf de tijd van Herodotus noemden de Grieken de oostelijke kust van de Middellandse Zee “Syrië Palaestina.”
De Filistijnen waren geen Arabieren en zelfs geen Semieten. Ze waren het nauwst verwant met de Grieken. Ze spraken geen Arabisch. Ze hadden geen etnische, taalkundige of historische connecties met Arabië of de Arabieren. De naam Falastin dat de Arabieren vandaag de dag gebruiken voor Palestina, is niet eens een Arabische naam. Het is de Arabische uitspraak van het Grieks-Romeinse Paelastina, welke is afgeleid van de Pelesjet, (wortel Pelesj.) Dat was een algemene term voor ‘verdelers’, indringers of overvallers. Hiermee werd de invasie van de Filistijnen en de verovering van de zeekust bedoeld.
Het gebruik van de term Palestijnen voor een Arabische etnische groep, is een moderne politieke creatie die niet gesteund wordt door de feiten en heeft nooit een internationale of academische geloofwaardigheid gehad vóór 1967.
Snel verder lezen KLIKKEN op –>> Lees de rest van dit bericht
Ja, wij eisen onafhankelijkheid maar wel voor een Joodse staat!
Soevereiniteit
Maar dan wel een Joodse!
De toespraak die wij van onze eerste minister verwachten die het standpunt van de Israëlische regering vertolkt
Een uitvloeisel van het onvervreemdbare recht van het Joodse volk op haar Land is het recht om in het even welk deel van Eretz Yisrael te leven, met inbegrip van Judea en Samaria die een integraal deel vormen van Eretz Yisrael.
De Joden zijn geen vreemdelingen eender waar in het Land van Israël. Eenieder die opwerpt dat het voor een Jood onwettig is om in Judea en Samaria te leven enkel omdat hij een Jood is, bepleit in feite een concept dat verontrustend herinnert aan het “Judenrein” beleid van nazi-Duitsland dat de Joden bande uit bepaalde gebieden van het leven om geen andere reden dan het feit dat zij Joden waren. De Joodse dorpen in Judea, Samaria en het Gaza district hebben het recht daar te zijn en daar te blijven.
Het recht van de Joden om zich te vestigen in het Land van Israël werd ook erkend door het Mandaat van Palestina van de Volkerenbond die de “historische band van het Joodse volk met Palestina benadrukte en … de redenen om het in zijn oude staat te herstellen” – Ik herhaal, om “hun nationale huis in dat land” in zijn oude staat te herstellen.
Het Gemachtigd Bestuur [van het Mandaat] werd ook met de taak belast om “de Joden aan te moedigen om het land te bevolken, waaronder staatsgronden en braakliggende gronden die geen openbare bestemmingen behoeven.”
Deze inhoud is een uittreksel van een toespraak die door Yehuda Z. Blum werd gedaan en door Eli E. Hertz werd aangehaald zijn zijn boek “Dit Land is Mijn Land“, oktober 2011. Professor Yehuda Z. Blum [°1931] was van 1978 tot 1984 de Afgevaardigde en Permanente Vertegenwoordiger van Israël bij de Verenigde Naties. Blum deed zijn voordracht tijdens het Louis D. Brandeis Award Diner van de Zionistische Organisatie van Amerika in Washington D.C., 11 juni 1979. [bron]
