Categorie archief: Cultuur

Omstreeks 21u30 vanavond vertegenwoordigt de Israëlische Izabo als 10de kandidaat Israël op het Eurovisie Song Festival in Baku, Azerbeidjan, met de song ‘Time’. Ik hoop dat de academische boycot van Israël door de miljoenen Israëlbashers van de wereld niet tot Eurosong doordringt. Voor het profiel van Izabo hier klikken.

Net zoals voorgaande edities wordt wegens het groot aantal deelnemende landen, Eurosong in twee halve finales opgevoerd. Vandaag de eerste en donderdag de tweede halve finale en zaterdag de ultieme finale. Alle info op: http://www.eurosong.be/

Ik kijk vooral uit naar onze Vlaamse Iris met “Would You?” en donderdag in de 2de halve finale naar de Georgische formatie rondom Anri Jokhadze die “I’m A Joker” brengt (mijn echtgenote is afkomstig uit Georgië).

Update: Intussen kunnen België en Israël weer hun koffers pakken wegens geen succes. Morgenavond is het de beurt aan Nederland en Georgië en zaterdag finale.

Met dank aan Katrien A. voor de hint.

Videoclip: Robin Gibb en de Bee Gees op 17/18 november 1989 in Melbourne, Australië, tijdens de ‘One for All’-tour met “I Started a Joke”

Zondagavond, 20 mei 2012 is Robin Gibb op 62-jarige leeftijd na een slepende ziekte overleden. Hij was zanger van het magische trio de Bee Gees van Brits-Australische origine, gevormd door Barry Gibb en de tweelingbroers Robin en Maurice. Robins tweelingbroer Maurice overleed eerder op 12 januari 2003. Het trio had nog een jongere broer, Andy Gibb, die echter in 1988 reeds overleed na een korte succesvolle carrière.

Robin Gibb van de Bee Gees in 1975

In 1967 schreven de Bee Gees een liedje voor het Israëlische duo Esther & Abi Ofarim “Morning of my Life” [klik hier]. Zij brachten deze song op het Color Gala van 1967, de eerste uitzending in kleur op de Duitse televisie.  Het duo had het jaar daarop een internationale hit met “Cinderella Rockefella” [klik hier].

Lees de rest van dit bericht →

Israël, 30 mei 2008. President Shimon Peres verklaarde de ‘hoopoe‘ tot de nationale vogel van Israël. Na een peiling, waaraan 155.000 mensen deelnamen, haalde de hoopoe het op zijn naaste rivalen met ruim 35% van de stemmen. De erg zeldzame vogel, die verspreid leeft over het noorden van Afrika en de Levant, lijkt zijn thuisbasis te hebben gevonden in Israël. De hoopoe (Upupa epops of hop ook drekhaan genoemd in het Nederlands) wordt reeds vermeld in zeer oude beschavingen. In Egypte was de hoopoe een heilige vogel en in Perzië stond de vogel symbool voor deugdzaamheid. Zelfs in zowel de Koran als in de Bijbel wordt naar de hoopoe verwezen.

Zowat 500 miljoen vogels migreren jaarlijks over Israël tussen Afrika en Europa. “Voor een klein landje moet dat wel een wereldrecord zijn”, zei Peres. Toen hem gevraagd werd naar zijn persoonlijke voorkeur, antwoordde Peres dat hij graag de gier op de eerste plaats had gezien en merkte tevens op dat hij het jammer vond dat de duif niet genomineerd was. “De duif is uitgerust met een navigatiesysteem dat deze van eender welke plek feilloos terugbrengt naar zijn heimat en ondanks de beperkingen en lange afstanden is de duif een ware Zionist”, grapte hij. [bron]

Israel haters freak out over the hoopoe bird

door Jonny Paul [JPost]

Anti-Israël activisten hebben het Britse socialistische dagblad de Morning Star fel bekritiseerd voor het doorverwijzen naar de hoopoe, de nationale vogel van Israël, in zijn dagelijkse quiz.

Israëlische postzegel met hoopoe

In een brief aan de krant, vroeg Linda Claire, de voorzitster van de organisatie Palestine Solidarity Campaign uit Manchester, waarom het had verwezen naar de vogel nadat het dagblad voordien “altijd de krant is geweest waarop je kon vertrouwen omdat zij de zaak van de Palestijnen verdedigde”.

“Misschien steunt u de methodes niet, die door de internationale solidariteitsbeweging worden gekozen zijnde de BDS [boycot, divestment en sancties tegen Israël], om de Palestijnen bij te staan in hun strijd voor vrijheid en rechtvaardigheid”, zei ze, eraan toevoegend dat daarin niet kan worden verwezen naar het wild dat in Israël leeft.

“Ondanks zijn veroordeling van de Zionisten [sic] vindt de krant toch nog de ruimte om een onderwerp in zijn dagblad te plaatsen in een quiz omtrent de nationale vogel van Israël. Is de Morning Star zich dan niet bewust van de culturele boycot [van Israël] die aan de gang is?” vroeg de echtgenoot van Claire, George Abendstern, zich af in een andere brief.

“En toen, ondanks zijn [sic] veroordeling van de Grand Prix van Bahrein, gaat de krant toch nog verder met te vermelden wie er gewonnen heeft”. [Sebastian Vettel, die de race won, is een Duitse F1 piloot met Joodse wortels; Brabosh.com] “In ‘s hemelsnaam kameraden, blijf toch eens bij de zaak zeg!”, besloot Abendstern.

Nadat een brief blijkbaar de houding van het echtpaar veroordeelde, reageerden de genoemde anti-Israël activisten met “het is niet de vogel waar wij bezwaar tegen maken maar wat deze vogel vertegenwoordigt, met name: de racistische en Apartheidstaat van Israël”.

“Koekoek!”, kraste de hoopoe en lachte zich een aap om zoveel antisemitische onzin.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Een tijdje geleden berichtte ik hier hoe Admiraal Generaal Aladeen van de Republiek Wadiya Media zijn opwachting maakte tijdens de Oscaruitreiking in de  Hollywoodfabriek met zijn nieuw film “The Dictator“. Bekijk hier de trailer van de film. In de rol van The Dictator de onnavolgbare Joodse Baron Sacha Cohen, bekend van eerdere producties als de Kazachstaanse antisemiet ‘Borat’, wat later als ‘Bruno’ die met Arabische terroristen op zwier gaat, in 2011 volgde ‘Hugo’ en thans ‘The Dictator’ die vanaf woensdag 16 mei ook in de Antwerpse filmzalen zal draaien.

Een niets vermoedende Israëlische journalist, Nimrod Dvir, die de opdracht kreeg van zijn nieuwsredactie om een recensie te schrijven over The Dictator voor de Israëlische ontspanningsshow “Good Evening with Guy Pines“, wandelt binnen op wat hij dacht dat een gewone persconferentie zou zijn. Doodernstig stelde hij een vraag aan The Dictator. “Ik ben Nimrod van Israël“, begon de journalist, waarop Baron Cohen, zijn nummertje begon op te voeren.

“Hij vroeg mij of ik Joods ben en ik antwoordde hem dat ik zeer Joods ben”, vertelde Nimrod. “Toen begon hij te glimlachen en vroeg of wat ik dichterbij wilde komen. Tegelijk stond hij op van zijn stoel en kwam op mij af. Daarop trok hij prompt zijn gouden revolver, duwde die in mijn kruis en vroeg mij om te bewijzen dat ik Joods ben”.

Nimrod voelde meteen nattigheid en besloot impulsief om de show van Baron Cohen mee te spelen. “Ik vroeg hem of hij ‘hem’ werkelijk wilde zien, waarom Baron Cohen ja zei. Daarop antwoordde Nimrod dat hij ‘hem’ niet wilde tonen omdat hij zo groot is. Hij zei dat het waarschijnlijk erg klein is want anders had ik ‘m meteen getoond. Dus maakte ik mijn broek los en liet hem even naar binnen kijken terwijl al de camera’s als gek begonnen te flashen. Intussen duwde hij zijn gouden revolver in mijn broek” (plaatje hieronder). Hilariteit alom.

De Israëlische journalist Nimrod Dvir toont aan The Dictator zijn ‘bewijs’ van Joodsheid

Eén van mijn favoriete songs van de Britse rockgroep Faithless (ongelovig) is ‘Drifting Away’ live uitgevoerd op 30 september 2005 in het Alexandra Palace, Londen. De song verscheen voor het eerst op hun studioplaat Reverence, uitgebracht op 25 maart 1997. De groep is opgebouwd rondom toetsenist/dj Sister Bliss en rapper/zanger Maxi Jazz alias van Maxwell Fraser en productieleider Rollo Armstrong. Op 16 maart 2011 kondigde de groep het einde aan. Gaf nog enkele afscheidsconcerten weg waarvan het laatste in de Riva Discothèque in Split, Kroatië op 12 augustus 2011.

Op deze videoclip staat Sister Bliss in de kijker. Zij bespeelt hier synthesisers en keyboards. Bliss componeert het merendeel van de muziek Faithless electronisch. Haar echte naam luidt Ayalah Deborah Bentovim geboren 30 december 1970 in Israël en zoals u al kon afleiden van haar echte naam is Sister Bliss van Brits-Israëlische origine en is Joods of minstens gedeeltelijk Joods (aan vaderskant). 

Haar vader is psychiater en jazz muzikant. Nauwelijks vijf jaar oud leerde ze reeds pianospelen, viool, saxofoon en basgitaar. Ze begon aanvankelijk in 1987 als DJ en was één van de eerste succesvolle vrouwelijke DJ’s voornamelijk in House muziek gespecialiseerd. In 1995 richtte ze samen met Maxi Jazz en Rollo de groep Faithless op. Op 10 september 2006 beviel Sister Bliss van een zoontje die ze Nate heette. De groep verkocht meer dan 5 miljoen albums.

In december 2010 annuleerde hoofdzanger Maxi Jazz het geplande concert in Israël. Niettegenstaande Faithless reeds eerder (27 juni 2005) in Haïfa concerteerde. Maxi Jazz zei over de boycot Israël actie van Faithless het volgende:

Faithless in Haïfa, Israël, 27 juni 2005

“We’ve been asked to do some shows this summer in your country and, with the heaviest of hearts, I have regretfully declined the invitation. While human beings are being willfully denied not just their rights but their needs for their children and grandparents and themselves, I feel deeply that I should not be sending even tacit signals that this is either ‘normal’ or ‘ok’.”

Die boycot was niet naar de zin van Sister Bliss en andere groepsleden en enkele maanden later volgde de split en was aldus het einde van Faithless bezegeld. Sister Bliss laat Israël niet los en ook dit jaar trad ze weer op in de Joodse staat. Op 8 maart 2012 concerteerde zij in de ZiZI Club van Tel Aviv en op 9 maart 2012 in Ronit’s Farm te Ga’ash, even ten noorden van Tel Aviv. Een en ander lokte voorspelbaar weer stevige protesten uit door de pro-Palestijnse [lees: anti-Israëlische] sien.

Het volgende filmpje dateert reeds van 1997. Daarin presenteert Sister Bliss een BBC documentaire ‘Choice World Clubbing’ in Tel Aviv, Israël, waar ze zelf talloze DJ-nights weggaf in de talrijke dansclubs van de Witte Stad. Vervolgt in Deel 2 en Deel 3.

Jericho staat in de wereld bekend als de stad waar de Bijbel verhaalt hoe de muren naar beneden kwamen: “Toen de ramshoornen schalden, juichte het volk en daarop stortte de de stadsmuur in. De Israëlieten stroomden van alle kanten de stad binnen en namen haar in” [Jozua 6:20].

In de jaren 1950 deed Kathleen M. Kenyon onderzoek in Jericho. Zij kwam tot de conclusie dat het verhaal in het boek van Jozua en zijn Muren van Jericho een mythe waren. De in de 13e eeuw v. C. onder aanvoering van Jozua hier binnendringende Israëlieten vonden een bijna verlaten stadje met vervallen versterkingswerken. Noch bazuingeschal noch krijgsgeschreeuw was nodig om de muren van’ de machtige koningsstad’ te doen instorten, zoals het boek Jozua vermeldt. 

In de tijd dat de Israëlieten de stad aanvielen bestond er niet eens een stad en zeker geen versterkte muren. Er is tot op heden geen enkel archeologisch bewijs gevonden in Jericho dat het verhaal van de Bijbel bevestigt. De muren die werden gevonden dateren uit de late bronstijd en houden geen enkel verband met de komst van de Israëlieten. De conclusies van Kathleen M. Kenyon deden de grondvesten van [vooral de religieuze] wereld daveren en rommelden met zoveel kabaal dat wellicht luider heeft geklonken dan het in elkaar storten van Jericho’s muren zelf, tenminste… als die al ooit bestaan zouden hebben.

De controversie duurt voort tot op vandaag. Het volgende nuchter essay is van de hand van de Duitse historicus Erhard Gorys (1926-2004) en dateert alweer uit 1984. Zijn essay houdt het midden tussen archeologie en Bijbelse verhalen, tussen wat we willen geloven en wat artefacten die ter plaatse werden gevonden ons feitelijk vertellen. Het is zeer zeker de moeite waarde om te lezen.

Jericho, de oudste stad op de aarde

door Erhard Gorys

Bron: Das Heilige Land. Historische und religiöse Stätten von Judentum, Christentum und Islam in dem 10.000 Jahre alten Kulturland zwischen Mittelmeer, Rotem Meer und Jordan; Du Mont Buchverlag, Köln; 1984 – Nederlandse editie: Uitgeverij Cantecleer 1989

Jericho (Arabisch: Er-Riha) is voor zover nu bekend de oudste stad van de aarde, en volgens de bijbel de eerste stad die de Israëlieten in het beloofde land veroverden. Eigenlijk zijn er drie steden van die naam geweest in verschillende periodes, elk ongeveer 2 km van elkaar verwijderd. Oorspronkelijk was er de stad op de Tel Jericho (Tell es-Soeltan), vervolgens de hellenistisch-Romeinse stad van Herodes de Grote bij de Toeloei Aboe el-Alajik en ten slotte ten zuidwesten daarvan bij de Wadi el-Kelt de stad van de kruisvaarders, tevens het huidige Arabische Er-Riha. Daarbij komt nog de uitgestrekte wijk Akabat Jahr ten zuiden daarvan, die na 1967 is ontstaan uit een Palestijns vluchtelingenkamp.

Lees de rest van dit bericht →

Uit De Standaard geplukt:

Johnny Depp en Natalie Portman spelen de hoofdrol in de videoclip bij het nummer My Valentine van Paul McCartney. Ze vertolken de tekst van het nummer in gebarentaal. Er circuleren drie versies van de videoclip. Eéntje met Johnny Depp, eentje met Natalie Portman en een derde met beide sterren samen. Het idee voor de clip zou afkomstig zijn van Stella McCartney, de dochter van de ex-Beatle.

Zoals bekend is Natalie Hershlag (zoals de naam van de actrice luidt) van dubbele nationaliteit, Amerikaans-Israëlische en geboren in Jeruzalem. In 2006 vertelde zij dat ze zich meer Joods voelt in Israël dan elders het geval is en dat ze haar kinderen Joods zou grootbrengen. “A priority for me is definitely that I’d like to raise my kids Jewish, but the ultimate thing is to have someone who is a good person and who is a partner.“

In 2009 leerde zij tijdens de verfilming van Black Swan, de ballet danser Benjamin Millepied kennen, die de choreografie verzorgde van de productie. In 2010 kondigde zij hun verloving aan en bevestigde ze dat ze zwanger was van Millepied. In 2011 werd hun eerste kind geboren, een zoon genaamd Aleph Portman-Millepied en in februari 2012 is het koppel in een private ceremonie gehuwd. Aleph is de eerste letter van het Hebreeuwse alfabet.

Lees de rest van dit bericht →