Categorie archief: China
Multicultureel Israël: Eerste officiële Chinees-Joodse reisgids in Jeruzalem
First Official Israeli Chinese Jewish Tour Guide
Israël heeft zijn eerste officiële Chinese reisgids, die Chinese toeristen rondleidt in Jeruzalem en andere interessante plaatsen.
door Chana Ya’ar [bron: Arutz-7]
Israël heeft zijn eerste officiële Chinees-Joodse reisgids, die groepen uit China rondleidt doorheen Jeruzalem en andere belangrijke plaatsen in het Heilig Land. Yecholiya Jin (Jin Jin) is een Chinees-Israëlische Jodin met wortels in Kaifeng, de oude Joodse gemeenschap van China. “China is mijn huis,” vertelde zij aan Shavei Israël (*), een organisatie die geassimileerde Joodse gemeenschappen om terug naar hun Joodse wortels terug te komen. “Israël is ook mijn huis,” voegt Yecholiya eraan toe.
“Vorig jaar bezochten ruim 10.000 Chinese toeristen Israël,” merkte zij op. “En elk jaar komen er steeds meer en meer. Maar slechts enkele dingen bereiken hen via de media. Veel blijft nog geheim. Zij willen naar hier komen om meer te weten te komen, om de mensen en de leefomstandigheden te begrijpen. En zodra zij weer naar huis keren, zullen zij andere mensen vertellen hoe Israël er uitziet doorheen hun ogen,” zegt Jin Jin.
China en Israël hebben geleidelijk aan hun economische banden versterkt. Minister voor Transport Yisrael Katz sloot onlangs een handelsakkoord met de Chinese Volksrepubliek om Israël te helpen bij de uitbreiding van het Israëlische spoorwegwegnet, van Nahal Tzin tot in het vakantiecentrum van Eilat aan de Rode Zee. China hielp ook de beroemde Carmel Tunnels van Haifa bouwen en zou naar verwacht ook helpen aan de spoorlijn Haifa-Carmiel.
De Chinese Joden
De eerste Joden vestigden zich meer dan 1000 jaar geleden in Kaifeng. Kaifeng ligt aan de Gele Rivier in de provincie Noord-Henan in Centraal-China. Duizend jaar geleden, tijdens de Song Dynastie (960-1127), was Kaifeng de grootste stad in China en een van de mooiste en welvarendste plaatsen ter wereld. In deze periode kwamen ongeveer 500 Joden naar Kaifeng.
Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht
Waarom Rusland en China tegen de VN-resolutie over Syrië hebben gestemd [Amiel Ungar]
Rusland en China stellen hun veto tegenover VN-resolutie tegen Syrië om een einde te maken aan de bloedige repressie en duizenden burgerdoden. “Onbegrijpelijk” – “Onaanvaardbaar” – “Schande” – “Dit is het bankroet van de VN”, klinkt het overal elders in de wereld geschokt
Why Did Russia and China Veto UN Resolution on Syria?
De vrees van Rusland en China voor instabiliteit, verlies van investeringen en moslim extremisme, verklaart hun vetostem tegen de resolutie van de Veiligheidsraad van de VN over Syrië
door Dr. Amiel Ungar [bron: Arutz-7]
Nadat afmattende onderhandelingen achter de scènes om een consensus te bereiken inzake een resolutie van de Veiligheidsraad van de V.N. jammerlijk de mist ingingen, stak het Westen wanhopig de handen in de lucht en wierp het in hoofdzaak Arabische vredesplan op tafel ter stemming.
Als de Westerse landen geloofden dat een Arabisch initiatief aan een Chinees en Russisch veto zouden ontsnappen zaten zij verkeerd. De Arabische opinie had geholpen om het Chinese en Russische rode licht te veranderen in een knipperend oranje licht omtrent Libië, die de succesvolle interventie op gang bracht en leidde tot de val van het regime van Moeammar Qaddafi. Een deel van de huidige Russische en Chinese houding is gebaseerd op hun gevoel dat zij in Libië werden uitgerangeerd en dit niet willen toestaan dat dit opnieuw zou gebeuren in Syrië, maar er steekt nog veel meer achter hun veto.
De volgende redenen kunnen de standpunten verklaren die worden ingenomen door Moskou en Peking in wat snel naar een burgeroorlog in Syrië evolueert:
Stabiliteit
Zowel de Russische als de Chinese regering hebben de stabiliteitsfactor beklemtoond om hun autoritaire beslissing te wettigen. Terwijl de huidige demonstraties in Moskou aantonen dat het stabiliteitsargument over dun ijs loopt, gelooft Poetin oprecht dat revoluties en instabiliteit Rusland achteruit hebben geduwd. China verpletterde de pro-democratie demonstraties op het Tienanmenplein en heeft pro-democratie dissidenten sindsdien gedwarsboomd, omdat zij een bedreiging vertegenwoordigen voor de stabiliteit in China dat zijn economische doelen heeft bereikt.
Als het regime van Bashar Assad in Syrië wordt neergeslagen, brengt dit een tegenovergestelde boodschap, namelijk dat de demonstraties werken. Toen de Arabische Lente uitbrak, heeft de Chinese pers dit aanvankelijk geprobeerd te negeren om dan later te verklaren waarom de Chinese situatie enorm verschillend was en niet in China kan worden herhaald.
Moslim extremisme
Beide regimes vrezen het moslim extremisme en zijn capaciteit om de moslimbevolking binnen hun landen aan te steken. China en Rusland zien allebei het huidige regime in Syrië als één dat met succes de moslimgeest in de fles heeft gehouden. Zij vrezen dat het volgende regime een Islamistisch zal zijn en Vladimir Poetin heeft reeds de westerse landen verweten van het loslaten van gevaarlijke krachten, vergeleken met voormalige goedaardige regimes. Israël deelt die vrees.
Multilateralisme
Rusland en China beschouwen het Westen als de stuwende kracht achter de democratiebewegingen. Rusland bevond zich in het verliezende kamp, tenminste tijdelijk toch, tijdens de democratische revoluties in de Oekraïne, Georgië en Servië die pro-Russische regeerders omver wierpen. Zij zien daarom de revoluties als pogingen van het Westen om unilateraal op het wereldtoneel te handelen, om de belangen heen en negerend die van Rusland en China. De indiening van een conflictresolutie in de Veiligheidsraad van de V.N., waar zij dankzij hun vetorecht hun macht kunnen laten gelden, betekent dat hun wensen niet kunnen worden genegeerd.
“Geen inmenging”
In hun verlangen om vrienden en veilige economische voordelen te winnen, handhaven zowel Rusland als China een beleid van nietinmenging. Robert Mugabe in Zimbabwe, het mullahregime in de Soedan en andere dictators, weten dat Rusland en China hen niet op kwesties van de mensenrechten of democratie zullen drukken. Voorts zullen China en Rusland hun steun hebben in diplomatieke confrontaties en zullen bereid zijn om hun vetomacht uit hun naam indien nodig aan te wenden. Daardoor bevinden Rusland en China zich op de snee van het mes wanneer het op wapenverkoop en economische investeringen aankomt. Dankzij deze logica, wordt door Rusland en China zwaar geïnvesteerd in deze dictatoriale regimes en vrezen zij dat zij deze voordelen zullen verliezen als de regimes die zijn in het zadel houden worden omvergeworpen.
Dr. Amiel Ungar is a political scientist and is Arutz Sheva’s Global Agenda analyst. He is featured regularly in the Hebrew press and in the Jerusalem Report, lives in Tekoa in Gush Etzion.
Israël trekt de militaire banden met China nog wat nauwer aan
Chen Bingde (R), chef van de Generale Staf van het Bevrijdingsleger van de Volksrepubliek China, kreeg op 14 augustus 2011 in Tel Aviv een hartelijke ontvangst door Ehud Barak, de Israëlische Minister voor Defensie (foto: Xinhua/Yin Dongxun)
China, Israel vow to improve military ties
door Xinhuanet News [bron]
Tel Aviv, 14 augutus 2011. Chen Bingde, de bezoekende chef van de Generale Staf van het Bevrijdingsleger van de Volksrepubliek China (PLA), heeft zondag beloofd om de vriendschappelijke banden tussen de Chinese en de Israelische strijdkrachten op te tillen naar een nieuw niveau tijdens zijn ontmoeting met de Israëlische minister voor Defensie Ehud Barak. Een verdieping van de Sino-Israelische samenwerking zal bijdragen tot regionale vrede en stabiliteit, zei Chen, onderstrepend dat de relatie tussen de legers van de twee landen de recente jaren zich verder ontwikkeld heeft. Lees ook op Brabosh.com: Betrekkingen tussen Israël en China worden hartelijker [klik]
Benny Gantz, stafchef van het IDF
Barak, die twee maanden geleden een bezoek bracht aan de Chinese Volksrepubliek, sprak de hoop uit dat de twee landen samen zullen werken om alle dreigingen en uitdagingen aan te gaan. Het bezoek van Chen is het eerste in zijn soort, volgens Stafchef Benny Gantz van het Israëlische leger [IDF] die zei dat het bezoek betekenisvol was in het bevorderen van de relaties tussen beide strijdkrachten. Chen was op uitnodiging van Gantz op zondag in Israël toegekomen voor een 3-daags bezoek.
Groeiende Sino-Israelische banden [bron: JP]
Hogere ambtenaren van Defensie verklaarden onlangs dat de banden van Israël met China zorgvuldig worden geobserveerd door de Verenigde Staten en lange tijd op voorhand eerst moeten goedgekeurd worden door het Pentagon. In een recent verslag van de VN werd China ervan beschuldigd rakettechnologie en componenten afkomstig uit Noord-Korea te leveren aan Iran.
Israël hecht groot belang aan het onderhouden van goede relaties met China omdat China één van de vijf landen is die vetorecht hebben in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Israël hoopt China gunstig te stemmen als het op 20 september komt tot een stemming binnen de VN omtrent de onafhankelijkheidseis van Mahmoud Abbas voor zijn moslimkalifaat Palestina.
Israëlische geavanceerde Phalcon heeft een opvallende neus
Toen Ehud Barak eerste minister was in 2000, zwichtte hij onder druk van de Verenigde Staten en schortte de verkoop aan China op van vier geavanceerde Phalcon vliegtuigen (afbeelding hierboven) met een waarde van 250 miljoen dollar, aangezien zij met Amerikaanse technologie werden uitgerust. In 2005 kregen de Israëlisch-Amerikaanse defensiebanden een flinke deuk toen Israël ermee instemde om de onbemande vliegtuigen [drones] een upgrade te geven die – gemaakt in de fabrieken van Israel Aerospace Industries – in de jaren 1990 aan Peking werden verkocht. Dientengevolge, degradeerden de V.S. de deelname van Israël in het F-35 Joint Strike Fighter programma, totdat het verscheidene jaren later opnieuw werd hersteld.
Ondanks het verbod op wapenverkoop, zijn de Israëlische Chinese defensiebanden in het verleden de voorbije 18 maanden verbeterd. Op 25 mei j.l. bracht admiraal Wu Shengli van de Marine van het Bevrijdingsleger van de Volksrepubliek China een bezoek aan Israël en had toen een ontmoeting met Barak en de Commandant van de Israëlische Marine admiraal Eliezer Marom.
In 2010, bezocht een delegatie van generaals van het IDF inbegrepen de Chef van het Thuisfront Commando en de Militaire Inlichtingendienst, een bezoek aan Peking. In Juni j.l. bereikte de Israel Aerospace Industries een tweede fase zit in de competitie om een fabriek te bouwen in China om straaljagers te bouwen in coöperatie met de Aviation Industry Corporation of China. Indien de IAI de strijd om de offerte wint, die strikt omtrent de bouw van vliegtuigen voor de burgerluchtvaart handelt, zal het de eerste grote luchtvaartovereenkomst zijn tussen Israël en China in meer dan een decennium.
Betrekkingen tussen Israël en China worden hartelijker
Peking, 13 juni 2011. De rode loper wordt uitgelegd voor Israëlisch Minister van Defensie Ehud Barak voor zijn bezoek aan zijn Chinese ambtsgenoot Generaal Liang Guanglie (foto: Ministerie van Defenise)
Betrekkingen tussen Israël en China worden hartelijker
door Israel Today.nl [bron]
China en Israël hebben al lange tijd goede betrekkingen op het gebied van hi-tech en handel, maar nu is Israël vastbesloten tot het herstellen van de hechte samenwerking op defensiegebied, die beschadigd was door eerdere Amerikaanse druk.
De betrekkingen tussen het kleine Israël en de Aziatische reus China zijn recent hartelijker geworden, volgens berichten in de Israëlische media in de afgelopen week.
Israël en China hebben een lange geschiedenis van samenwerking op hi-tech gebied, en een tijdlang zijn er sterke zakelijke relaties geweest. Maar nu versterken de beide landen eveneens hun relaties op het gebied van defensie en veiligheid.
De Israëlische minister van Defensie Ehud Barak bezocht de afgelopen maand China om de groeiende samenwerking op het gebied van veiligheid te versterken.
Israël en China waren ook eind jaren ’90 goede partners op het gebied van defensie, waarbij Israël jaarlijks voor meer dan een half miljard dollar aan hi-tech wapens aan China verkocht. Maar die samenwerking sneuvelde door Amerikaanse druk op Israël om te stoppen met het bewapenen van zijn communistische rivaal. Beijin was niet zo blij dat Israël zo gemakkelijk toegaf aan het dictaat van Washington.
Het is nog niet duidelijk welke vorm deze nieuwe Israëlisch-Chinese samenwerking op veiligheidsgebied zal krijgen, maar bekend is dat Jeruzalem China ziet als een belangrijke bondgenoot in versterken van zijn plaats in een zee van vijandige Islamitische landen.
China heeft een enorme invloed op de Arabische en Islamitische krachten in de regio, en Israël hoopt daarvan krachtig gebruik te maken voor het onschadelijk maken van een paar zeer ernstige bedreigingen voor de Joodse staat.
Chinese Joden uit Kaifeng huwen onder de choepa in Jeruzalem
Een artikel van Eildert Mulder getiteld ‘DNA wijzigt joodse geschiedenis’ verschenen in het Nederlandse dagblad Trouw op 1 februari 2010, riep heel wat controversie op onder zowel Joden als niet-Joden over de oorsprong van de Joden en het antwoord op de eeuwenoude kwestie “Wie is Jood?”. Blijkbaar hebben veel mensen nog altijd niet door dat de Joden geen ras of een religieuze identiteit zijn, maar een volk. De verwantschap met een bepaald volk of origine trachten te bewijzen via DNA-onderzoek, na soms 2.000 tot 2.500 jaren omzwervingen in de Diaspora, kan inderdaad tot de ‘vreemdste’ resultaten leiden. ‘Onderzoekers’ die Israël niet erg genegen zijn zoals bijvoorbeeld Eildert Muldert en Jits Van Straaten, trachten op hun pseudo-wetenschappelijke wijze het bestaansrecht van Israël als Joodse staat in vraag te stellen. Meer valt er achter dit artikel niet te zoeken.
Een definitie geven wie of wat een Jood is, is geen futiliteit en hoe je die ook definieert, je zal altijd op een groot aantal pijnlijke [Joodse] tenen trappen. Veel Joden gunnen het andere Joden nu eenmaa niet om Jood te zijn of om het te worden en dat soms om de minst mogelijke rationele redenen en/of om heldere tot bijwijlen bijzonder groezelige ouderwetse religieuze regeltjes. En als je niet religieus of gelovig bent, begrijp je al helemaal niks meer van die ganse heisa waarom de ene wèl en de andere geen Jood zou zijn.
Veel persoonlijke drama’s spelen zich af wanneer iemand – of zelfs een complete familie – er niet in slaagt om een erkenning van hun Jood-zijn te pakken te krijgen van het Opperrabbinaat van Israël. Van die laatste wordt de laatste jaren steeds meer de zelfbenoemde onfeilbaarheid en almacht in vraag gesteld. De definitie “je bent geboren uit een Joodse moeder dus ben je Jood”, mag dan wel religieuze Joden in vervoering brengen, maar rationale wetenschappers fronsen terecht de wenksbrauwen.
Persoonlijk sluit ik mij het nauwste aan bij de definitie van Andrew White, die al bijna even divers is als het Joodse volk zelf: “De Joden zijn een volk, geen ras. De Joden bestaan uit vele rassen en etnische groepen, die op verschillende wijzen uitdrukking geven aan hun identiteit. Dat kunnen religieuze, seculiere of culturele Joden zijn. Dat kunnen ook ashkenazische of sefardische Joden zijn, conservatieve of liberale Joden, of Joden van uiterst links tot uiterst rechts. Het kunnen ook combinaties zijn van een of meerdere van deze. Voor vele Joden is Judaïsme helemaal geen religieuze identiteit. En voor vele Israëli’s is een ‘Israëli’ zijn, thans de enige vorm van hun Joodse identiteit.”
Sommige Joden zijn Joods geworden door bekering zoals bijvoorbeeld de Inca Joden uit Cajamarca in Peru, of de zwarte Falasha Joden van Ethiopië die zich beroepen op duizendjarige afstamming. Bijzonder zijn ook de Joden van de Amazone die ontstaan zijn uit Marokkaanse Joden toen die in de 19de eeuw naar Zuid-Amerika trokken om er rubberplantages op te richten. Het volgende artikel is alweer van een tijdje geleden, maar nog even relevant zoals het altijd is geweest en zeker in de context van de discussie in Trouw over die zogeheten ‘raszuiverheid’ van de Joden. In september 2005 besloot een Chinees Joods koppel, Shlomo en Dina Jin uit Kaifeng (communistisch China) te huwen in Jeruzalem in Israël. Een merkwaardige gebeurtenis.
Jeruzalem, september 2005: Shlomo en Dina Jin huwen in Jeruzalem
Vanuit een dorpje in China… onder de choepa in Jeruzalem
Voor het eerst huwde een chinees paar volgens de Wet van Mozes (halacha) onder het huwelijks baldakijn in Jeruzalem. Deze uitzonderlijke gebeurtenis vond plaats op woensdag 7 september 2005. De Chinese Joden. Shlomo en Dina Jin zijn afstammelingen van de Joodse gemeenschap die zich meer dan duizend jaar geleden vestigde in Kaifeng in China. Met de hulp van de organisatie Shavei Israel hebben de Jins hun herbekering tot het Judaïsme voltooit voor het Opperrabbinaat van Israël en traden daarop in het huwelijk in het Heichal Shlomo centrum op het bekende adres in de Koning George Straat 58 te Jeruzalem.
Een gezin van Chinese Joden in Kaifeng, omstreeks 1910
“Deze gebeurtenis markeert de sluiting van een historische cirkel,” zei Michael Freund, de stichter en voorzitter van Shavei Israel. “Bijna 200 jaar nadat de Joodse gemeenschap van Kaifeng nagenoeg compleet had opgehouden te bestaan, zullen twee nazaten van deze oude gemeenschap op Joodse wijze trouwen onder de choepa (huwelijks baldakijn) in Jeruzalem. Het is een bijzonder emotioneel moment en het symboliseert de onverwoestbare geest van het Joodse volk en hun wens om terug te keren.” Shalva, de dochter van de Jins, die samen met haar ouders zich terug bekeerde tot het judaïsme, had zopas een vol jaar gediend als vrijwilligster in nationale dienst (Sherut Leumi) op het Medische Centrum Shaarei Zedek.
De eerste Joden vestigden zich meer dan 1000 jaar geleden in Kaifeng. Kaifeng ligt aan de Gele Rivier in de provincie Noord-Henan in Centraal-China. Duizend jaar geleden, tijdens de Song Dynastie (960-1127), was Kaifeng de grootste stad in China en een van de mooiste en welvarendste plaatsen ter wereld. In deze periode kwamen ongeveer 500 Joden naar Kaifeng. Op haar hoogtepunt, onder de Ming Dynastie (1368-1644), was deze gemeenschap toegenomen tot wel meer dan 5000 mensen. Maar tegen het midden van de jaren 1800 hadden assimilatie en gemengde huwelijken hun tol geëist en de gemeenschap zowel spiritueel als numeriek verzwakt.
De Joodse gemeenschap in Kaifeng bleef bestaan tot aan het einde van de 19e eeuw. De laatste rabbijn van Kaifeng stierf ongeveer in de eerste helft van de 19de eeuw en een paar decennia later bestonden was de synagoge die de gemeenschap had gediend compleet verdwenen. Hoe dan ook, tot op vandaag zijn er nog steeds een 500 mensen over in Kaifeng die de band met hun Joodse identiteit voortzetten.
Shavei Israel is een organisatie met zetel in Jeruzalem en zich ontfermt om ‘verloren Joden’ en hen helpt om terug te keren naar het Joodse volk. Onder de permanente supervisie van het Hoogste Rabbinaat van de Staat Israël, werkt Shavei Israel samen met verscheidene groepen over de ganse wereld zoals bijvoorbeeld Bnei Menashe van noordoost-Indië, die beweren af te stammen van een verloren stam uit Israël, de Bnai Anousim (Marranos) van Spanje, Portugal en Zuid-Amerika, alsmede de Subbotnik Joden uit Rusland. De discussie over ‘Wie is Jood’, die al zo oud is als het Joodse volk zèlf, zal wellicht – het Joodse gezegde “2 Joden, 3 meningen” in acht genomen – ook de volgende millenia niet snel uitgeblust zijn.
Joden zijn geen ras maar een volk: Chinese Joden in Israël anno 21ste eeuw
Bronnen: Think Israel.org: A FIRST: CHINESE JEWS MARRY IN JERUSALEM door Michael Freund van 9 september 2005; Arutz Sheva: From a Village in China?. To the Wedding Canopy in Jerusalem door Baruch Gordon van 7 september 2005; Wikipedia: History of the Jews in China; TABLET A new read on Jewish life: In Bloom Pearl Buck breathes life into a disappearing Chinese community door Jennifer Cody Epstein van 25 maart 2008; website van Shavei Israël; lees ook op Brabosh.com: De Joodse wortels van het volk van Israël van 5 februari 2010; Israëls fundamenten [1] De rechten v/h Joodse volk en de stichting van de Joodse staat van 19 juli 2009; Waarom Israël een seculiere staat moet worden van 28 september 2009; Israël als een Joodse Staat en de Wet op de Terugkeer van 26 juli 2009; Burgerlijk huwelijk in Israël weldra ‘onvermijdelijk’ van 10 mei 2009; De duistere religieuze kant van Israël (pleidooi voor een seculiere maatschappij) van 12 april 2009; Israëlische topmodellen veroveren de [mode]wereld van 16 oktober 2009
Zwarte Lijst van 10 slechtste landen van de wereld voor bloggers
“Met een militair bestuur dat erg strikt de toegang tot het internet beperkt houdt, is Myanmar [Birma] veruit de slechtste plaats in de wereld voor bloggers,” schrijft het CPJ (Committee to Protect Journalists) in haar nieuwe rapport dat afgelopen week aan de pers werd voorgesteld. In het rapport getiteld de ‘10 slechtste landen voor bloggers‘, komen een aantal landen voor uit het Midden-Oosten en Azië, waar het internet snel aan populariteit wint, die recht evenredig beantwoord wordt met een toenemende repressie.
“Bloggers zijn de voorhoede van de informatie-revolutie en hun aantal groeit zienderogen,” zegt Joel Simon, de directeur van CPJ. “Maar de overheden leren snel hoe zij technologie kunnen inzetten tegen bloggers door het internet te censureren en te filteren, hun de toegang tot het internet te beperken of ontzeggen en persoonlijke gegevens te onderscheppen. Wanneer dat alles faalt, gooit de overheid de bloggers gewoon de gevangenis in om de rest van de internet gemeenschap te intimideren die zich in stilte en zelfcensuur terugplooit.“
Vertrouwend op een mengeling van aanhoudingen, verordeningen en intimidatie zijn niet toevallig, na het reeds geciteerde Myanmar (Birma), de autoriteiten van maar liefst zes op de tien ‘slechtste landen voor bloggers’ islamitische dictaturen waarvan Iran, Syrië, Saoedi-Arabië, Tunesië en Egypte, de toonaangevende online onderdrukkers van de vrije meningsuiting zijn geworden in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. De communistische dictatuurstaten China en Vietnam, waar een ontluikende blog-cultuur enorme tegenstand ondervind door middel van uitgebreid toezicht, controle en beperking, behoren in Azië tot de ergste naties voor bloggers. Het communistische Cuba en de zesde moslimstaat Turkmenistan, waar in beide landen eveneens de toegang tot het internet strikt beperkt wordt, sluiten dit illustere rijtje van dictaturen oneervol af.
Chinese uitvoerders van de doodstraf gaan mobiel executeren
Peking: de Spelen zijn voorbij, de camera's uit... terug naar 'normal mode'
Chinezen liquideren graag eigen volk
Sinds het einde van de Olympische Spelen in Peking is het opvallend stil geworden omtrent de schending van de mensenrechten in dat land. Tijdens de Spelen – en helaas enkel tijdens de OS ! - was de strijd van Tibet niet weg te slaan van de voorpagina’s en televisie. Gelukkig werden onze selectieve hypokrieten in ons land en in de rest van de wereld, een ander ‘speeltje’ voor de voeten geworpen, met name dan het Gaza conflict dat duurde van 27 december 2008 tot 18 januari 2009.
Tibet en China zijn nu eenmaal minder interessant, wellicht ook omdat er geen (of nauwelijks) Joden in dat land wonen. Dat er jaarlijks ongeveer 5 tot 6 keer zoveel mensen in China worden geëxecuteerd dan dat er Palestijnse slachtoffers vielen tijdens de ganse duur van het Gaza conflict, interesseert onze goedbedoelende ‘Vredesmilitanten’ geen lor. Maar… als er echter Joden in het spel komen, wordt het kot te klein om hun selectieve verontwaardiging collectief te uiten.
Maar er is beterschap op komst voor de vele duizenden Chinese dissidenten en opposanten die tot op heden op barbarbaarse wijze als honden werden (en nog worden) afgemaakt. Zo zal in de Chinese provincie Liaoning de doodstraf voortaan nog enkel worden voltrokken door middel van een dodelijke injectie. Het vuurpeloton is volgens de autoriteiten niet meer van deze tijd en onnodig wreed [sic] Tot nog toe voeren enkel de Verenigde Staten en Signapore de doodstraf uit met injecties.
China krijgt al jarenlang veel kritiek op de vele executies. In 2007 zijn al naargelang de bronnnen tussen de 6000 tot 8000 mensen geëxecuteerd. In 2005 zouden het er ‘maar’ 1.770 zijn geweest. Getuige het hoge aantal geëxecuteerden het jaar voor de Olympische Spelen van 2008, moest er waarschijnlijk nog snel schoon schip gemaakt worden onder de oppositie, dat bij deze ook vrij grondig geschiedde. In de meeste Chinese provincies worden veroordeelden door een vuurpeloton doodgeschoten. In bijna alle gevallen is het dan ook nog gebruikelijk dat de familie opdraait voor de kosten.
Huis-aan-huis executeren in China is 'in'
Dat hebben ze wellicht geleerd tijdens het de periode van nationaal-socialisme (1933-1945) wanneer na de executie van een opposant of Jood ook de familie de rekening werd toegezonden, inclusief de begrafeniskosten en de prijs van het aantal kogels die hiervoor werden opgebruikt. De vergelijking met het nationaal-socialisme gaat zelfs nog een stap verder. De laatste jaren is het Chinese executiepeleton mobiel geworden. Zo worden er nu executie-vans gebruikt, zodat nu ook huis-aan-huis kan worden terechtgesteld.
Een en ander doet mij onwillekeurig denken aan de vergassingsvrachtwagens zoals die ondermeer door de SS werden gebruikt voor het vergassen van Joden. Die praktijk werd voornamelijk toegepast in het KZ van Chelmno. Joden werden in een vergassingswagen geprest, waarvan de uitlaat naar binnen werd geleid. Tegen dat de Joden hun laatste tocht over de weg naar de omringende bossen hadden afgelegd, zouden zij dan dood moeten zijn, wat helaas dikwijls niet het geval was. De slachtoffers die de vreselijke rit hadden overleefd, werden dan levend bij de vermoorden in een massagraf gedumpt.
