Categorie archief: Bethlehem
UNESCO tovert Graf van Rachel in Bethlehem om naar een moskee
Verenigde Naties gaan surrealistische toer op...
De sterk geïslamiseerde en gepolitiseerde Verenigde Naties die van het demoniseren en criminaliseren haar prioritaire doelstelling heeft gemaakt, is er andermaal in geslaagd om het volk van Israël te schofferen tot in het diepste van haar ziel, religie en erfgoed. Stel je voor dat de UNESCO, een instelling van de Verenigde Naties die waakt over het werelderfgoed, plots zou beslissen dat de Antwerpse kathedraal een moskee zal zijn.
Overdreven? Toch kan dit blijkbaar allemaal zomaar gebeuren. Je zou in één trek ook kunnen beweren dat de piramiden van de Vikingen zijn, het Colosseum in Rome van de Russen is en de Eiffeltoren eigendom van de Mongolen. Met de Verenigde Naties kan het werkelijk alle kanten op maar altijd eerst: Israël en de Joden demoniseren.
Niet dat het besluit van de VN veel verschil zal uitmaken. Iedereen in de wereld met een minimum aan gezond verstand en het hart op de juiste plaats, moet dit besluit van de UNESCO negeren, net wat we ook deden met al die vorige antisemitische besluiten en VN-resoluties die sinds 1948 op de hoofden van het volk van Israël regenen en die enkel tot doel hebben de Joodse staat van Israël te vernietigen. Ook dit absurd besluit van een organisatie van de VN hoort thuis tussen al die andere antisemitische troep zoals Mein Kampf, De Protocollen van de Wijzen van Zion, Der Ewige Jude enzovoorts. Maar leuk is het niet.
De Verenigde Naties roepen Graf van Rachel uit tot een Palestijnse moskee
UNESCO Erases Israeli Protests from Rachel’s Tomb Protocol
door Hillel Fendel
“De poging om het volk van Israël los te scheuren van haar nationale erfgoed is absurd,” luidt een verklaring van de minister-president in reactie op de beslissing van UNESCO om het Graf van Rachel te erkennen als een moskee en bekritiseert Israël’s opname van de de Grot van Makhpela als een “site van nationaal erfgoed”.
“Indien de bijna 4.000 jaar oude begraafplaatsen van de Patriarchen en Aartsmoeders van de Joodse Natie – Abraham, Isaak, Jakob, Sara, Rebecca, Rachel en Lea – geen deel uitmaken van haar cultuur en traditie, wat is dan een nationale culturele site?” klonk de retorische vraag.
Op 21 oktober 2010 heeft UNESCO – een organisatie van de [antisemitische] Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur – besloten dat de “Bilal bin Rabah moskee / Graf van Rachel een integraal onderdeel vormt van de bezette Palestijnse gebieden en dat eventuele eenzijdige maatregelen door de Israëlische autoriteiten zullen worden beschouwd als een schending van het internationaal recht. “
Het Graf van Rachel dat ligt op minder dan een kilometer ten zuiden van de grens met de Joodse hoofdstad Jeruzalem, wordt al meer dan 1.700 jaar erkend als het graf van aartsmoeder Rachel. Slechts tien jaar geleden, begonnen sommige moslims het Graf de Bilal ibn Rabah moskee te noemen. Echter, in de afgelopen 43 jaar dat Israël de controle uitoefent van de site is er nooit één enkele moslim opgedaagd om er te komen bidden.
“Het is triestig,” klonk het van uit het kantoor van de Israëlische premier; “dat een organisatie die is opgericht met het oog op de bescherming van de erfenis van de historische sites over de hele wereld, om politieke redenen probeert om om de banden tussen het volk van Israël en haar erfgoed te ontwortelen. De staat Israël, in tegenstelling tot onze buurlanden, blijft de vrijheid van godsdienst handhaven voor alle religies in deze sites.”
UNESCO wist het Israëlische protest uit het Protocol
Arutz Sheva heeft vernomen dat de UNESCO de opmerkingen van protest die werden gemaakt door Nimrod Barkan, de Israëlische vertegenwoordiger bij de UNESCO, werden gewist uit het protocol waarmee de resolutie werd gestemd. De UNESCO beweert dat zijn woorden “te agressief” waren.
Barkan zei naderhand, “De beslissing is politiek getint en de UNESCO maakt aldus een karikatuur van zichzelf.” Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken heeft een soortgelijke verklaring vrijgegeven.
Wanneer is het graf ooit islamitisch geworden?
Zelfs de beslissing van de UNESCO kon nauwelijks de zogenaamde islamitische band met het Graf van Rachel uitleggen. In een toelichting bij de voorgestelde resolutie en die werd opgesteld door zeven Arabische landen, wordt de heilige plaats “het Graf van Rachel, de thuisbasis van de historische Bilal ibn Rabah moskee” genoemd. Maar nergens in het 11 paragrafen lange document wordt uitgelegd hoe of wanneer de site islamitisch is geworden.
In feite werd het Graf van Rachel al eeuwenlang door moslims als zodanig vereerd tot een paar jaren terug. Zelfs de officiële Palestijnse Autoriteit heeft in haar publicaties nooit verwezen naar de “Bilal bin Rabah moskee.” Nadav Shragai merkt op dat in een publicatie genaamd “Palestina, het Heilige land,” gepubliceerd door de Palestijnse Raad voor Ontwikkeling en rehabilitatie, met een inleiding door Yasser Arafat, simpelweg staat dat “aan de noordwestelijke ingang van [Bethlehem] het graf is van de matriarch Rachel, die stierf tijdens het baren van haar zoon Benjamin.”
Lees ook op deze blog Graftombe van Rachel (Bethlehem) politiek hangijzer in de geschiedenis van de Joodse staat van 5 maart 2009
Graf van Rachel op de weg tussen Bethlehem en Jeruzalem tussen 1890 en 1900
Bronnen: Arutz Sheva: UNESCO Erases Israeli Protests from Rachel’s Tomb Protocol door Hillel Fendel van 1 november 2010
Gelovigen verzamelen in Bethlehem om Kerstmis te vieren
Optreden van de rock band Cardiac Move op Kerstavond in Bethlehem
Duizenden christelijke gelovigen hebben vandaag Kerstmis gevierd in Bethlehem – de vermoedelijke traditionele geboorteplaats van Jezus Christus. Palestijnen en pelgrims uit de hele wereld kwamen samen in de stad om het evenement te vieren. Honderden woonden in de ochtend de misviering bij in de dicht opeengepakte massa in de Sint Katherina Kerk, in het Geboortekerk complex op het Mangerplein van Bethlehem.
Ongeveer 15.000 toeristen worden verwacht voor een verblijf in de stad tijdens de vakantieperiode. Er werd rockmuziek gespeeld terwijl traditionele kerstzangers zich mengden onder de gelovigen van de stad. Andere festiviteiten vonden plaats op locaties, waaronder in de Christen-Orthodoxe Kerk van Sint Georgius Kerk in het dorp Burqin in de buurt van Jenin op de Westelijke Jordaanoever.
Families komen weer samen
Foud Twal riep op tot vrede
Ongeveer 300 christenen in de leeftijd vanaf 35 jaar afkomstig uit de Gazastrook kregen toestemming van het Israëlische leger om naar Bethlehem te reizen voor een verblijf van maximaal 24 uren om hen toe te laten Kerstmis te vieren. Ongeveer 80 mensen hebben naar verluid de misviering bijgewoond in de Rooms-katholieke kerk in Gaza City waar ze ook verbleven hebben en de diensten hebben bijgewoond.
Bezoeker Jonathan Croy uit Alabama in de VS zei het gevoel te hebben in Bethlehem een van de “reusachtigste familiebijeenkomsten” bij te wonen, zo meldde het persbureau Associated Press (AP). “Het interessante om hier te zijn is dat na het zien van de tweedeling van religies, alle nationaliteiten en religies zich hier door elkaar mengen,” zei hij.
De gezant van het Vaticaan in het Heilige Land, pauselijk nuntius Antonio Franco, vertelde aan AP dat hij ‘goede hoop’ had dat vrede in het Midden-Oosten mogelijk was. Eerder, tijdens de middernachtmis, bracht de latijnse patriarch Foud Twal, de oudste rooms-katholieke geestelijke in het Heilige Land, tijdens de misviering zijn Kerstboodschap over aan de duizenden pelgrims in Bethlehem: “De wens die we het meest van allen willen en waar we het meest op hopen, komt niet, namelijk: dat wij vrede willen”, zei hij na aankomst in Bethlehem na de traditionele heilige processie in het nabijgelegen Jeruzalem. [bron]
1 jaar geleden. Kerstviering in Bethlehem op 24 december 2008. Diezelfde dag werden er vanuit Gaza door Hamas op één dag meer dan 80 raketten afgeschoten op willekeurige burgerdoelwitten in Zuid-Israël, het voorspel van de Gaza oorlog die enkele dagen later begon en van 27 december 2008 duurde tot 17 januari 2009
Kerstmis in Bethlehem anno 1999 [satire]
“Heeft Arafat de vieringen in Bethlehem gemoderniseerd?”
“Ja, dat heeft hij.”
“Hij heeft de woorden van het kerstverhaal veranderd”
“Van: “De koning van Israël is geboren”
“Naar: “De koning van de Zionistische Entiteit is geboren”
In zijn cartoon van heden haalt Dry Bones, alias van de Israëli Yaakov Kirschen, een Gouden Ouwe cartoon uit zijn kast die hij precies 10 jaar geleden heeft gemaakt naar aanleiding van de nakende kerstviering in Bethlehem. Voorafgaand aan de overname door de PLO van Yasser Arafat van Bethlehem, wijdden locale Israëlische nieuwszenders bijzonder veel aandacht aan de versieringen die in straten van de Christelijke wijken van de geboortestad van Christus werden aangebracht en… helder schenen de ‘Sterren van Bethlehem’…. In de jaren 1950 waren 90 procent van de inwoners van Bethlehem nog christenen, sindsdien is hun aantal teruggevallen tot minder dan 35 procent van de 40.000 inwoners [anno 2008].
Dry Bones over die tijd:
“Vroeger woonde ik in Jeruzalem in een buurt van waaruit het maar een korte rit was naar onze zusterstad [Bethlehem]. Ik ben een nogal sociaal type en spoedig had ik een aantal vrienden gemaakt in Bethlehem waar ik regelmatig mee ging ‘stappen’. Op een dag was ik met een Amerikaan op stap in Bethlehem die regelmatig het land bezoekt. Ik stelde hem voor aan een Palestijnse zakenman die een goede vriend van me was.
Mijn zakenman nam me even apart: “Waarom stel je mij voor als een Palestijn?” vroeg hij me. “Toen ik je voor het eerst ontmoette,” antwoordde ik, “heb je me gezegd dat je een Palestijn was!” “Toen jij mij ontmoette,” repliceerde hij, “was jij een Israëlische Jood, dus zei ik natuurlijk dat ik een Palestijn ben!!” “Maar nu dat we vrienden zijn moet je weten dat ik geen Palestijn ben, ik ben een Christen!!”
De moslimbevolking is intussen enorm aangegroeid en heeft sindsdien de stad van mijn vriend overgenomen. Het merendeel van de christengemeenschap is gevlucht of maakt zich klaar om te vluchten naar de Amerikaanse westkust of naar Latijns Amerika. De aangename tijd van discuteren met Arabische vrienden, nippend aan kleine kopjes gevuld met overheerlijke zoete koffie in het kleine stadje Bethlehem, is al lang voorbij… maar ik mis die tijd nog altijd.
Aan mijn vrienden uit Bethlehem, waar ze deze dagen ook mogen gebleven zijn, ik wens jullie een erg gelukkige Kerst toe.”
Kerstviering in Bethlehem op 24 december 2008. Diezelfde dag werden er vanuit Gaza door Hamas op één dag meer dan 80 raketten afgeschoten op willekeurige burgerdoelwitten in Zuid-Israël, het voorspel van de Gaza oorlog die enkele dagen later begon en van 27 december 2008 duurde tot 17 januari 2009
Graftombe van Rachel (Bethlehem) politiek hangijzer in de geschiedenis van de Joodse staat
Rachel huilt om haar kinderen (schilderij van Stephen Gjertson, 1991)
Het Graf van Rachel nabij Bethlehem op de Westelijke Jordaanoever, is het 3de belangrijkste heiligdom voor de Joden. De graftombe van Rachel, de aartsmoeder van de Israëlieten, is al meer dan 3000 jaar lang het toneel van gebed en bedevaartsoord.
De reeks afbeeldingen die hierna volgen en kort worden besproken, tonen aan hoe belangrijk die tombe is voor de Israëlische Joden, en wel ZO belangrijk dat ze kosten noch moeite hebben gespaard qua beveiliging, dat de Israëli’ zelfs de Veiligheidsmuur die de Westbank van Israël scheidt, een ‘ommetje’ hebben laten maken van ongeveer 1,2 kilometer dwars doorheen de wijken van Bethlehem om alzo Rachel’s Tombe definitief op te nemen in de Joodse staat.
Wie nog steeds van mening is dat er ooit kan teruggegaan worden naar de grenzen van voor 1967 als dè oplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict, zal zich moeten realiseren dat de Israëli’s nooit meer zullen aanvaarden dat de Tombe van Aartsmoeder Rachel ooit terug in de handen van fundamentalistische Palestijnse terreurgroepen zoals Hamas, Hezbollah, Islamitische Jihad of Al Fatah mag vallen.
De Graftombe van Rachel, een plaats van hoop en genezing
Rachel was de 4de echtgenote van Jakob, later ook Israël genoemd (vandaar dat de Joden Israëlieten worden genoemd), en wordt in de Tenach en de Bijbel de derde aartsvader genoemd. Jakob was de kleinzoon van Abraham en de zoon van Isaäk en Rebekka. Hij is de stamvader van de Israëlieten, waarvan de oorspronkelijke twaalf stammen uit zijn twaalf zoons ontstaan zijn die hij bij zijn vier echtgenotes heeft verwekt: Bilha, Zilpa, en de gezusters Lea en Rachel.
De legende van Rachel zoals ze in het Oude Testament wordt verhaald, is een leven van tranen om kinderen. Rachel bleef voor langere tijd onvruchtbaar. Haar zuster Lea, eveneens echtgenote van Jakob, kreeg wèl kinderen en dat stak haar. In het huis van Jakob heerste de sfeer van jaloezie, en de triomfantelijke Lea, die maar liefst vier zonen op rij krijgt, neemt op die manier wraak voor het feit, dat Jakob niet van haar, maar van Rachel houdt. Rachel wordt daar zo wanhopig van, dat ze tegen Jakob zegt: ‘Geef mij kinderen, anders sterf ik.’ Waarop Jakob terecht antwoordde, dat hij God niet was.
Maar wanneer Rachel dan eindelijk kinderen krijgt, houden de tranen niet op. Want na Jozef krijgt ze nog een zoon. Maar op het kraambed overlijdt ze. En haar laatste woorden zijn bitter. Ze noemt haar zoon Ben-Oni, zoon van mijn smart. Nu heeft ze zonen, en nu kan ze er nog niet van genieten. Jakob heeft de naam veranderd in Benjamin – zoon van mijn rechterhand. De geschiedenis van de 4de Aartsmoeder Rachel van het Joodse volk wordt in het Oude Testament van de christelijke bijbel (maar ook in de Tora en in de Parshat Vayishlach) ongeveer als volgt verhaald:
Rachel huilt om haar dode kind (schilderij van Charles Willson Peale, 1772)
“De Here sprak opnieuw tegen mij en zei: In Rama wordt bitter gejammerd; Rachel huilt om haar kinderen en wil zich niet laten troosten, want er is er niet één meer over. Maar de Here zegt: Huil niet langer, Ik heb uw gebeden gehoord en u zult ze terugzien; zij zullen bij u terugkomen uit het verre land van de vijand. Uw toekomst ziet er hoopvol uit, zegt de Here, want uw kinderen zullen terugkeren naar hun eigen land.” [Jeremia 31: 15-17]
Omstreeks 1.560 voor Christus, Rachel zou dan 36 jaar oud zijn geweest, werd ze na haar dood in het kraambed, door Jakob begraven op deze plek. Het verhaal wil dat hij verkoos Rachel hier te begraven eerder dan in een familiegraf op een eigen perceel aan de Grot van de Aartsvaders in Hebron, omdat Jakob ‘voorzag’ dat zijn nakomelingen deze plaats zouden passeren tijdens de gedwongen ballingschap naar Babylonië in het jaar 423 voor Christus. Aan de Tombe van Rachel zouden ze dan even stilhouden en er bidden voor hun veiligheid en hun uiteindelijke terugkeer naar het land van hun voorvaderen, zoals het in de bijbel staat geschreven:
“Na het vertrek uit Bethel reisden Jakob en zijn huishouding naar Efrath (Bethlehem). Maar onderweg kreeg Rachel barensweeën, het begin van een moeilijke bevalling. Na de pijnlijke geboorte riep de vroedvrouw uit: ‘Prachtig, u hebt weer een zoon!’ En met haar laatste woorden (want zij stierf) noemde Rachel het kind Ben-oni (Zoon van mijn pijn), maar zijn vader noemde hem Benjamin (Zoon van mijn Rechterhand). Zo stierf Rachel en zij begroeven haar langs de weg naar Efrath (Bethlehem). Jakob zette een stenen monument op haar graf, dat daar tot op heden staat. Israël zette de reis voort en sloeg zijn kamp op bij de Toren van Eder.” [Genesis 35: 16-21]
Aldus richtte Jakob een monument op over haar eenzame graf zodat verbannen Joden het zouden herkennen en daar konden bidden om troost door hun lange lijdensweg in gevangenschap. Oude geschriften beschrijven het graf als 12 opeengestapelde stenen die de 12 stammen van Israël symboliseert met bovenop een grote steen die Jakob symboliseerde.
Sinds de tijd van haar begrafenis is het Graf van Rachel altijd een speciale plaats voor gebed geweest. Tot op de dag van vandaag bezoeken mannen en vrouwen Rachels Tombe en laten vrij hun tranen vloeien en smeken aan ‘Moeder Rachel’ om namens hen te bemiddelen bij God voor de gezondheid van een geliefde of voor de Goddelijke Interventie voor mensen in nood. Rachel, de vrouw die kinderloos was, maar uiteindelijk de moeder werd van het Joodse volk, is uitgegroeid tot een symbool van hoop voor kinderloze vrouwen – door de kracht van het gebed.
Ook voor de Christenen is Rachel’s Tombe een bekend pelgrimsoord. Christen vrouwen en moeders die hun kind hebben verloren door overlijden of ziekte en zelfs vrouwen die een abortus achter de rug hebben, bezoeken het graf om er te bidden en te smeken om verhoord en getroost te worden. Elke maand worden honderden verzoeken verstuurd aan het Comité voor Rachel’s Tombe (The Committee For Rachel’s Tomb) door Joden en Christenen uit de hele wereld, met het verzoek de gebeden te zeggen namens de zieken, de kinderen en degenen die behoefte hebben aan een speciale zegen.
Voor de ‘De geschiedenis van het monument van Rachel’s Tombe’ in beelden klikken op Lees de rest van dit bericht
