Waarom ik Israël haatte

door Nicky Larkin
vertaling: Likoed Nederland [http://likud.nl/]

Artikel van de filmmaker Nicky Larkin. Het is geschreven naar aanleiding van zijn film over het Arabisch-Israëlische conflict. Deze film ‘Veertig tinten grijs’ gaat in mei a.s. in Dublin (Ierland) in première. Het werd oorspronkelijk gepubliceerd in The Independant (Ierland) en nadien – vertaald door Likoed Nederland – voor een eerste maal gepubliceerd in de Dagelijkse Standaard op 27 maart 2012. Het artikel verscheen eveneens op de blog van Joods Actueel op 17 april 2012.

Ik was gewend om Israël te haten. Vroeger dacht ik dat links altijd gelijk had. Nu niet meer. Nu walg ik van Palestijnse terroristen. Nu zie ik waarom Israël zich zo hard moet opstellen. Nu zie ik dat links ook rechts kan zijn. Waarom ben ik zo compleet van gedachten veranderd?

Vreemd genoeg begon het met mijn woede over de Israëlische inval in Gaza in december 2008. Daarbij vonden ruim 1.200 Palestijnen de dood, tegenover slechts 13 Israëli’s. Ik was zo boos door dit bloedbad dat ik poseerde in de gestreepte sjaal van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) voor een artistieke publicatie.

Kort na dat poseren met die PLO sjaal heb ik gevraagd om financiering van een film over Israël en Palestina bij de Ierse Kunstraad. Ik wilde praten met de Israëlische soldaten die in Gaza hadden gevochten, om hun daden ter discussie te stellen – en om de Israëlische burgers die hen steunden uit te dagen. Ik ben uiteindelijk zeven weken in Israël geweest, waarbij ik de tijd gelijkelijk verdeelde tussen Israël en de Westbank. Ik ben begonnen in Israël. De Israëliërs vonden ons verdacht. We waren immers Iers – afkomstig uit een land dat een van de belangrijkste critici is van Israël – en we waren filmmakers. We waren de vijand.

Daarna ben ik op de Westbank geweest. Plotseling was Iers zijn geen probleem meer. Graffiti versierde De Muur. Bethlehem was een soort Las Vegas voor Jezus-freaks – met crucifixen in neonlicht, echter wel onderbroken door affiches van martelaren. Die martelaren achtervolgden ons, over de hele Westelijke Jordaanoever. Ze keken van lantaarnpalen en muren, waar we ook waren. Net als Jezus in de oude plaatjes van het Heilige Hart.

Hind Khoury

Maar hoe meer ik de martelaren naar me voelde kijken, hoe meer ik in de war raakte. Immers, de Palestijnse mantra is die van “geweldloos verzet”. Het is hun motto, dat keer op keer herhaald wordt. Maar toen ik Hind Khoury interviewde, een voormalig lid van de Palestijnse regering, weigerde zij zelfmoordaanslagen te veroordelen. Daarbij zat zij kwaad naar voren in haar stoel. Ze was een en al agressie geworden. Deze agressie werd voortgezet in Hebron, waar ik hakenkruizen op een muur zag.

Terug in Tel Aviv, in de zomer van 2011, begon ik beter te luisteren naar de Israëlische kant. Ik herinner me een gesprek in Shenkin Street. Dat is in de meest trendy wijk van Tel Aviv, een straat waar iedereen er uit ziet alsof hij naar de kunstacademie gaat. Voor een café interviewde ik een voormalig soldaat. Hij sprak langzaam over zijn tijd in Gaza. Hij sprak over 20 Arabische tieners die onder de ectasy tabletten zaten en die lopend waren afgestuurd op de basis die hij bewaakte. Er zat een bom aan ze vastgebonden en ze hielden de detonator daarvan in hun hand. De pillen in hun bloed zorgden ervoor dat ze geen pijn konden voelen. Alleen een schot in hun hoofd kon ze stoppen.

Gesprekken als deze zijn normaal in Tel Aviv. Ik begon het gevoel van isolatie van de Israëli’s te voelen en mee te beleven. Een isolement dat begon in de getto’s van Europa en eindigde in Auschwitz. Israël is een toevluchtsoord – maar wel een toevluchtsoord in staat van beleg, waar raketten vol dood en verderf uit de lucht komen vallen. En toen ik de moeite nam zich in hen in te leven, om de wereld te bekijken door hun ogen, begon ik een nieuwe intellectuele reis. Een reis die thuis in Ierland niet welkom is.

Het probleem terug in Ierland begon toen ik besloot om terug te komen met een film die beide kanten van de medaille zien. Eigenlijk zijn het er zelfs veel meer dan twee. Dat is waarom mijn film ‘Veertig tinten grijs’ heet. Maar in Dublin wou men slechts één kant horen. Mijn collega’s hadden verwacht dat ik terug zou komen met een aanval op Israël. Grijze gebieden waren onaanvaardbaar.

Een Ierse kunstenaar wordt verondersteld boycots te ondertekenen, een PLO-sjaal te dragen, en luid te protesteren over de bezetting. Maar het zijn niet alleen kunstenaars van wie verwacht wordt om Israël te haten. Een anti-Israël houding wordt geacht deel uit te maken van onze Ierse identiteit, op dezelfde manier waarop wij geacht worden weerzin tegen de Engelsen te hebben. Maar Israëlhaat maakt geen deel meer uit van mijn persoonlijke nationale identiteit, net zo min als Engelsen haten. Ik heb een Iers paspoort, maar dit document zegt niet dat ik republikein moet zijn, of pro-Palestijns.

Mijn Ierse paspoort zegt dat ik ben geboren in 1983 in Offaly. De noordelijke onlusten waren iets waar Anne Doyle over praatte tegen mijn ouders op het Journaal. Ik wilde alleen maar naar ‘Father Ted’ kijken. Dus was ik gefrustreerd om de Provo graffiti te zien op de muur op de Westelijke Jordaanoever. Ik voelde dezelfde frustratie toen ik de ontbrekende “a” zag in een “vrij Palestin” graffiti op een muur in Cork. En ik ben gefrustreerd door de houding van anti-Israël activisten ten aanzien van de vrijheid van meningsuiting.

Vrijheid van meningsuiting moet werken in beide richtingen. Maar wanneer ik in Dublin opkom voor Israël, wordt ik verbijsterd aangekeken, alsof ik in hun gezicht had gespuugd. Dit eenrichtingsverkeer in de vrijheid van meningsuiting leidt tot valse informatie. De Israël-boycot club is een goed voorbeeld. Ze zetten Ierse supermarkten onder druk om alle Israëlische producten uit hun schappen te weren – wat overigens direct effect heeft op de Palestijnse boeren die de meeste van hun groenten en fruit produceren onder Israëlisch merk.

Maar het ergst van alles is deze boycot mentaliteit onder kunstenaars. In augustus 2010 wist het Ierland-Palestina Solidariteitscomité 216 Ierse kunstenaars te bewegen tot het ondertekenen van een verklaring om de staat Israël te boycotten. Omdat ik zelf kunstenaar ben, heb ik vrienden op die lijst – of had ik die. Ik zou mijn vrienden willen bevragen over hun steun aan deze boycot. Wat weten zij eigenlijk over Israël? Zouden ze drie Israëlische steden kunnen noemen, of de belangrijkste Israëlische industrie?

Maar ik heb meer belangrijke vragen voor de Ierse kunstenaars. Wat is er gebeurd met het idee van de kunstenaar als een vrij denkend individu? Waarom hebben de Ierse kunstenaars zich overgegeven aan groepsdenken waar het Israël betreft? Zou het te wijten zijn aan iets dat zo iets laag-bij-de-gronds is als carrière-opbouw? Artistieke leiding komt van de top. Aosdana, de door de overheid gesubsidieerde vereniging van beeldend kunstenaars, heeft de boycot ook ondertekend. Aosdana is een belangrijke organisatie. De leden vormen de bestuursleden van subsidie-instanties.

Sommige kunstenaars zouden kunnen veronderstellen dat als hun naam op hetzelfde boycot-document staat als de mensen die hun subsidie-aanvragen beoordelen, dit hun kansen voor de toekomst verbeterd. Ongetwijfeld zal Aosdana zeggen deze veronderstelling niet te onderschrijven. Maar de beeldvorming van een vooroordeel over Israël is moeilijk te vermijden.

Terugkijkend op alles wat ik heb geleerd, vraag ik mij af of het probleem niet een stuk eenvoudiger is. Misschien is ons probleem niet Israël, maar ons eigen opgerekt gevoel van belangrijkheid – een gevoel van morele superioriteit, dat niet in verhouding staat tot het belang van ons kleine Ierse landje.

Elke kunstenaar die een knip voor zijn neus waard is, moet bereid zijn om van gedachten te veranderen door nieuwe informatie. Dus ik roep elk van de 216 Ierse kunstenaars die toegezegd hebben om Israël te boycotten op om wat tijd te gaan doorbrengen in Israël en Palestina. Misschien dat jij dan – als je thuis komt – jouw PLO-sjaal weg doet. Dat is wat ik heb gedaan.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Opgelet! Schokkende beelden uit Syrië van donderdag 5 april 2012. Terwijl er druk onderhandeld wordt door verscheidene internationale organisaties om aan het geweld een einde te maken, gebruikt president Bashar Al Assad die onderhandelingstijd om verder zijn gangen te gaan met te moorden, branden en verschrikkelijke verwoestingen aan te richten over het hele land. 7.500 is thans het officiële aantal burgerdoden (volgens de VN 9.000). Mensenrechtenorganisaties spreken over een veelvoud. De waarheid zal pas volledig aan het licht komen als de strijd gestreden is. We houden ons hart vast wat er allemaal nog ontdekt zal worden…

Where are the Demonstrations, Flotillas, and Calls for Boycotts by Artists and Intellectuals?

Waar zijn de demonstraties gebleven? Waar zijn de Flotilla ‘s en de oproepen tot boycot door artiesten en intellectuelen?

door Pilar Rahola
bron: http://newenglishreview.com/

Wat zou er gebeuren in onze steden indien wat er thans plaatsvindt in Syrië in Israël zou gebeuren? Ik bedoel daarmee dat in plaats van dat een Arabische dictator zijn eigen Arabische bevolking uitmoordt zoals veelal gebeurt in een situatie die zich afspeelt buiten het Arabisch-Israëlisch conflict, wat zou er dan gebeuren?

De straten zouden vol lopen met demonstranten die de excommunicatie van Israël eisen, vele universiteiten zouden boycotacties beginnen, de gebruikelijke verdachten onder kunstenaars en intellectuelen zouden video’s produceren omgebogen tot datgene wat hen goed uitkomt en in de duistere schaduw van hun geweten, zou het het aloude idee worden doorgegeven dat alleen de Joden het probleem van de wereld zijn. En dit zou allemaal gebeuren in de volle verstandhouding dat er in de wereld niets anders is waar we ons meer zorgen dienen over te maken.

Een spook waart door Syrië: het is president Bashar al-Assad

Het is een feit dat in Israël niemand wordt afgeslacht voor te demonstreren, dat er geen dictator is die de burgerbevolking uitmoord en het oorlogszuchtige conflict dat al decennialang aan de gang is onder de buren van Israël, blijft voor eeuwig doorgaan in een oorlog die nooit zal eindigen.

Daarin omvat ik de Iraanse dreiging van massieve vernietiging en alhoewel de raketten dagelijks in Israël in het midden van zijn bevolking blijven neer denderen en fanatieke groepen in het noorden en in het zuiden een leger islamisten zich voortdurend blijven herbewapenen, wanneer echter Israël ook maar één enkele kogel durft af te vuren, breekt in onze straten een storm van verontwaardiging uit. Israël heeft nooit het recht op zelfverdediging gehad en voor velen niet eens het recht om te bestaan.

Maar terwijl het kogels regent, hullen de vrienden van de Socialistische Internationale uit oude tijden, diezelfden die tot voor kort beschouwd werden als de bevrijders van de volkeren, zich in een indrukwekkend stilzwijgen!

Was het dan niet slechts een geval van amnesie met betrekking tot de voormalige vrienden van de Socialistische Internationale, Moebarak, Ben-Ali en zelfs Gaddafi? En natuurlijk Syrië, die grote bondgenoot van het Sovjetblok, “Het Paradijs van de Strijd voor de Volkeren van de Derde Wereld” tegen “Het Zionistische en Yankee Imperialisme“.

De slachtoffers van de Arabische en Moslimdictators zijn nooit belangrijk geweest. In feite eert de zoon (Bashar Al Assad) slechts zijn vader (Hafez Al Assad) met zijn methodes en totale straffeloosheid.

Maar het mag allemaal niet baten. Er zijn noch marsen, noch boycotten en noch verontwaardigde kunstenaars. Helemaal niets. Geen tranen voor de doden van Syrië, omdat alle tranen werden verspild in de strijd tegen Israël. Als het een kwestie van de onderdrukte volkeren zou zijn geweest, dan zou er een ongelooflijke hoeveelheid werk zijn verricht vooraleer Israël zou worden aangepakt, beginnend met Syrië en Iran en verder naar het zuiden in Jemen en Saoedi-Arabië.

Niettemin bestaat voor hen slechts Israël, wat ons veel vertelt over vooroordelen en enorme morele hypocrisie.

Met dank aan Sophie P. voor de hint.

Het Srebrenica van Mohammed

door Afshin Ellian
bron: http://www.elsevier.nl/
‘De moord op de joden lijkt op de genocide in Srebrenica’

Al in het derde jaar van de ‘hijra’ (immigratie) werden een paar vooraanstaande joden, zoals de dichter Ka’ab, in opdracht van Mohammed in het diepste geheim door een terreuraanslag om het leven gebracht. Bij de aanslag op de joodse zakenman Ibn Sunayna zou de profeet hebben gezegd: ‘Dood iedere jood die aan je onderworpen is.’ Het conflict liep hoog op.

Autoriteit
In het derde jaar van de hijra, rond 625, had Mohammed voldoende gezag en autoriteit om, naast oorlogen met de heersers van Mekka en andere gebieden, politiek orde op zaken te stellen in zijn koninkrijk Medina en omgeving. Het joodse vraagstuk moest worden opgelost.

De joden mopperden niet alleen inhoudelijk op Mohammeds verhaal, maar waren ook kritisch over zijn imperialistische militaire handelingen. Eerst verbande hij naar aanleiding van geruchten en een bloedwraakkwestie de joodse stam Nadir uit Medina: een deel ging naar Syrië, een ander deel naar Khaybar.

Biografie
Ibn Isahq (767-770) vertelt in zijn biografie van Mohammed hoe de Nadir-clan werd behandeld. ‘De joden hadden zich verschanst in hun forten. De profeet gaf bevel hun palmbomen om te hakken en te verbranden. Zij riepen hem toe: Mohammed, zulke vernielingen waren toch verboden? Het was toch zo erg als mensen dat deden? Waarom worden dan nu onze palmbomen omgehakt en in brand gestoken?’

Over de exodus van de joden schrijft Ibn Ishaq met enige ironie: ‘Ja, hun uittocht ging met zo veel pracht en praal gepaard als nog nooit bij enige stam was vertoond.’ Vanaf hier treedt Mohammed in de voetsporen van Farao’s.

Deportatie
Na de deportatie van de Nadir-clan had de Slag van de Gracht plaats. Ondanks onderhandelingen tussen de vijanden van Mohammed uit Mekka en de Qurayza-clan, kwam tijdens deze oorlog geen verdrag tot stand tussen deze joodse clan en de vijanden van Mohammed. Ze bleven neutraal.

Maar de onderhandelingen op zichzelf werden door Mohammed als een verraderlijke handeling gezien. Hij verbande de joden, eigende zich hun eigendommen toe en de joden mochten van hem zelfs geen nutteloze gesprekken voeren met aristocraten uit Mekka.

Van de kaart
In het vijfde jaar van de hijra (627) werden de joden definitief van de kaart geveegd. De opdracht kwam deze keer uit de hemel. Aartsengel Gabriël verscheen aan Mohammed en vroeg hem: ‘Heb je je wapen neergelegd?’

Mohammed antwoordde bevestigend. Maar de engelen hadden volgens Gabriël hun wapens nog niet neergelegd. De aartsengel commandeerde Mohammed: ‘Allah beveelt je, Mohammed, ga naar Banu Qurayza. Ik ga naar hen toe om hun bolwerk op zijn grondvesten te doen schudden.’

Mohammed ging naar de joden en riep ze op: ‘Apenbroeders, Allah is jullie ongenadig en brengt voor jullie Zijn wraak.’ De verontruste joden riepen terug: ‘Maar je bent toch geen barbaarse persoon?’

Bezittingen
Aan de joden werd voorgesteld om moslim te worden; daarmee konden ze hun leven en bezittingen veiligstellen. De joden reageerden koppig, zoals een jood betaamt: ‘Nooit keren we ons af van de religie van Thora om in plaats daarvan een andere religie aan te nemen.’

Mohammed besefte dat het linke soep was om het enige volk van God uit het Oude Testament met Faraomethoden collectief af te slachten. Uiteindelijk gaven de joden zich over, na 25 dagen belegering.

Mohammed bedacht een list: hij vroeg aan Sa’d ibn Mu’aadh, een lid van Aws-clan, die met de joden bevriend was, om een vonnis te vellen over de toestand van die joden. Sa’d was een jihadist die in de slag van Khandag gewond was geraakt.

Slaven
Zijn vonnis luidde: ‘De joodse mannen moeten worden gedood, hun bezittingen moeten worden verdeeld. Joodse vrouwen en kinderen moeten als slaven onderling worden verdeeld.’ Daarop zei Mohammed: ‘Jouw vonnis over de joden is exact hetzelfde als dat van Allah uit de zeven hemelen.’

Daarna werden de joden uit het kasteel gehaald. Ze werden naar de bazaar van Medina gebracht. In de bazaar van Medina moesten op bevel van Mohammed greppels worden gegraven. De joden moesten erin gaan zitten. Ze werden een voor een onthoofd. Volgens de gezaghebbende historicus en theoloog Al-Tabari (838-923) werden tussen zevenhonderd en negenhonderd joodse mannen onthoofd.

Naïef
Ook 1500 jaar geleden waren sommige joden erg naïef. Een paar van de hartverscheurende verhalen:

Een jood vroeg aan iemand: ‘Wat gaan ze met ons doen? Waar brengen ze ons naar toe?’ Hij begreep niet dat het echt ging gebeuren, hij kon het niet geloven.

De andere jood zei: ‘Begrijp je het niet? Zie je niet dat iedereen die met hen meegaat, niet meer terugkeert? Ze willen ons doden!’

Mohammeds mannen onthoofdden alle joodse mannen totdat er een einde kwam aan de zaak (oftewel: de joden), aldus Al-Tabari. Mohammed zelf was aanwezig bij de slachting van joden.

Lachen
Aisha, de lievelingsvrouw van Mohammed, vertelde dat ze een joodse vrouw zag lachen. Zij vroeg haar waarom ze lachte. De jodin zei: ‘Om wat ik heb gedaan’. Aisha voegde eraan toe: ‘Nee werkelijk, ik zal nooit vergeten hoe vreemd ik het vond dat ze zo vrolijk was en zo hard lachte, hoewel ze al die tijd wist dat ze gedood zou worden.’

De profeet verdeelde 36 paarden van de joden onder zijn volgelingen. Ook de vrouwen en kinderen deelde hij uit als oorlogsbuit. Mohammed nam Rayhanah, wier familie was onthoofd, als slavin, als een concubine voor zichzelf. Aanvankelijk wilde zij geen moslim worden.

Genocide
Volgens Arabist Hans Jansen lijkt dit verhaal op het lot van moslims in Srebrenica. Mohammed pleegde naar onze maatstaven genocide. Maar moet dit niet symbolisch worden opgevat? Ook de Thora bevat immers gewelddadige verhalen.

Helaas wordt dit verhaal door de meeste moslims niet symbolisch opgevat. Het behoort tot het oorlogsrecht van de sharia. En alle kaliefen hebben conform de regels van deze slachtpartij gehandeld: als stammen of volken als vijand van Allah worden aangeduid, moeten ze worden gedood. Dat deden de kaliefen al te vaak. De Taliban behandelden op dezelfde manier de Hazara, een minderheid in Afghanistan.

Modern woord
Genocide? Dat is een te modern woord! Mohammed handelde als een Farao. En dat waren de vijanden van de mensheid en god.

In de volgende blog behandel ik de sporen van het islamitische antisemitisme in de moderne tijd.

Fez, Marokko 1912. Na de pogrom in Fez zitten Joodse overlevenden op de puinen van hun verwoeste huizen

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

In deze videoreportage van 6 maart 2012 vertelt Erick Stakelbeck, correspondent en terreuranalyst voor CBN News, de machinerieën achter de moslimoorlog jegens het Joodse Volk: “Stakelbeck on Terror: Islam’s War on the Jews“.

Zo heeft hij een interview met de schrijver Andrew Bostom, auteur van het boek The Legacy of Islamic Antisemitism [De erfenis van het islamitisch antisemitisme], waarin de geschiedenis van het moslim-antisemitisme wordt belicht en hoe islamitische basisteksten dit antisemitisme bevorderen, zoals dat onder andere bij het Iraanse regime van de Ayatollahs vandaag het geval is.

Daarnaast komt ook Yusuf Al-Qharadawi ter sprake, de geestelijke leider van de Moslim Broederschap, een fundamentalistische moslimgroepering die een steile opgang maakt in verschillende landen van het Midden-Oosten.

No Peace, No Peace Plans, No Price for Peace

(Een korte wegwijzer voor diegenen die geobsedeerd zijn door Vrede)

door Prof. Moshe Sharon

bron: http://www.acpr.org.il/ENGLISH-NATIV/

vertaling: Brabosh.com

‘Elkeen zegt dat zijn ezel een paard is.’

‘Er is geen taks op woorden.’

(Twee Arabische gezegden)

Op 25 december 1977, helemaal aan het begin van de onderhandelingen tussen Israël en Egypte in Ismailia, had ik de kans om een kort gesprek te hebben met Muhammad Anwar Sadat, de president van Egypte. “Vertel uw eersteminister,” zei hij, “dat dit een bazaar is; de koopwaar is duur.” Ik vertelde dit aan mijn eersteminister maar hij slaagde er niet in om zich aan de regels van de bazaar te houden. De mislukking was niet uniek voor hem alleen. Het is de mislukking van alle Israëlische regeringen en van de media.

Op 4 maart 1994, publiceerde ik een artikel in The Jerusalem Post “Onderhandelen voor Beginners“. Dat gebeurde naar aanleiding van de conclusie van de „Overeenkomst van Kaïro“. Korte tijd later bewees Yasser Arafat nogmaals dat zijn handtekening nog minder waard was dan de inkt waarmee het geschreven werd, laat staan het papier waarop het stond, en zijn woord was dat nog minder. Vervolgens, zoals in elk aansluitend akkoord het geval is, werd Israël terug met de rug tegen de muur geplaatst, wanneer haar concessies de basis voor verse Arabische eisen waren geworden.

In de bazaardiplomatie van het Midden-Oosten worden overeenkomsten nageleefd, niét omdat zij worden ondertekend maar omdat zij worden opgelegd. Bovendien, in de bazaar van het Arabisch-Israëlische conflict, onderhandelen de twee partijen niet over dezelfde koopwaar. De Israëliërs wensen vrede te verwerven gebaseerd op de Arabisch-Islamitische aanvaarding van Israël als een Joodse staat. Echter, het doel van de Arabieren is de Joodse staat te vernietigen, te vervangen door een Arabische staat en zich te ontdoen van de Joden.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Om hun doel te bereiken, wisselden de Arabieren het slagveld voor de bazaardiplomatie. De belangrijkste regel in de bazaar is dat, vanaf het ogenblik dat de verkoper weet dat u een bepaald stuk wenst aan te kopen of te verhandelen, hij zijn prijs zal verhogen. De koopwaar in kwestie is “Vrede” en de Arabieren geven de indruk dat zij deze koopwaar werkelijk bezitten en verhogen de prijs, terwijl zij in werkelijkheid die koopwaar helemaal niet hebben.

Dit is de wijsheid van de bazaar, als u slim genoeg bent kunt u niets toch aan de man brengen voor veel geld. De Arabieren verkopen woorden, ondertekenen overeenkomsten en zij drijven handel onder vage beloften, maar wees er zeker van dat zij wel degelijk grootmoedige aanbetalingen ontvangen van enthousiaste kopers. In de bazaar betaalt slechts een dwaas voor iets dat hij nooit heeft gezien.

Er is nog een andere regel op de markt evenals op de onderhandelingstafel: de partij die het eerst zijn voorwaarden voorlegt is gedoemd om te verliezen; de overkant bouwt zijn volgende manoeuvre waarbij hij de open kaarten van zijn tegenstander gebruikt als uitgangspunt.

In al zijn onderhandelingen met de Palestijnse Arabieren, heeft Israël zich gehaast om zijn plannen voor te leggen en bleef altijd verrast achter om te ontdekken dat, nadat een overeenkomst werd “beklonken”, het akkoord de basis bleek geworden voor verdere eisen.

Het meest verbazingwekkend in dergelijke gevallen is de reactie. Israëlische politici, “experten” en de media haasten zich om het gedrag van de Arabieren “te verklaren”. Eén van de populairste verklaringen is dat deze of gene Arabische uitdrukkingen bestemd zijn “voor intern gebruik”, alsof het “interne gebruik” niet meetelt. Andere verklaringen halen de “Arabische gevoeligheid voor symbolen” aan, het “eergevoel”, “emotionele kwesties” en andere patroniserende uitspraken van die aard. Bezit Israël dan geen “gevoeligheden” of heeft het geen “eer”? Wat heeft dit alles dan nog te maken met politieke confrontaties?

Het is daarom essentieel, zoals wijlen President Sadat adviseerde, om de regels van de oosterse bazaar te leren alvorens zich in de arena van bazaardiplomatie te wagen. De belangrijkste van alle regels is de Romein die zegt: “Wanneer u vrede wilt – bereidt u voor op oorlog.” Kom nooit aan de onderhandelingstafel vanuit een zwakke positie. Uw tegenstander zou altijd moeten weten dat u sterk en klaar staat voor oorlog, zelfs nog meer voorbereid bent dan voor vrede.

In de huidige situatie in het Midden-Oosten en in de nabije toekomst is “Vrede” niets meer dan een leeg woord. Israël zou moeten ophouden te spreken over “vrede” en het woord “vrede” uit zijn woordenschat schrappen, tezamen met uitdrukkingen zoals de “prijs voor vrede” of “land voor vrede”. Al honderd jaar bedelen de Joden bij de Arabieren om hen vrede te verkopen, bereid om daar om het even welke prijs te betalen. Zij hebben niets ontvangen, omdat de Arabieren geen vrede hebben te verkopen, maar zij hebben er wel duur voor betaald (om niets in ruil terug te krijgen). Men moet in al billijkheid kunnen toegeven dat de Arabieren er nooit een geheim van hebben gemaakt van wat zij begrijpen onder het woord “vrede”, in feite nooit iets meer was dan een beperkt staakt-het-vuren voor een beperkte periode.

Sinds dit de situatie is, zou Israël openlijk moeten verklaren dat vrede niet bestaat als optie in het Arabisch-Israëlisch conflict en dat het heeft beslist om een nieuwe stand van zaken te scheppen in het Midden-Oosten, door de Arabische kant te dwingen zélf om vrede te vragen; en hen daarvoor te laten betalen. In tegenstelling tot de Arabieren, heeft Israël deze koopwaar wel in haar rekken liggen klaar om te verhandelen.

Van nu af aan zou Israël de partij moeten zijn die betaling voor vrede eist. Als de Arabieren vrede willen, zou Israël zijn prijs in reële waarden moeten vastleggen. De Arabieren zullen betalen van zodra zij tot de conclusie zijn gekomen dat Israël zo sterk is dat zij het niet kunnen vernietigen. Vandaar dat de macht van Israël als afschrikking van essentieel belang is.

Vandaar dat, wanneer iemand naar de plannen van Israël vraagt, het antwoord steevast zou moeten luiden: geen “plannen”, geen “suggesties”, geen “constructieve ideeën”, in feite helemaal geen onderhandelingen. Als de Arabische partij wil onderhandelen, laat het dan zijn plannen en zijn “ideeën” voorleggen. Als en wanneer het dat zou doen, zou de eerste Israëlische reactie altijd moeten zijn “Dit is onaanvaardbaar! Kom met wat beters op tafel!”

Als en wanneer de tijd voor ernstige onderhandelingen ooit komt en van zodra de Arabieren elke hoop op de vernietiging van de Joodse staat hebben verloren, zijn hier tien regels om in de bazaar van het Midden-Oosten te onderhandelen:

• Wees nooit de eerste om om het even wat voor te stellen aan de tegenpartij. Toon nooit het minste enthousiasme “om een overeenkomst aan te gaan”. Laat de tegenstander het eerst met zijn suggesties op tafel komen.

• Altijd weigeren: ga niet akkoord. Gebruik de uitdrukking: “Komt niet tegemoet aan onze eisen” en wandel weg van de onderhandelingstafel, zelfs 100 keren als het moet. Een harde onderhandelaar krijgt goede prijzen [voor zijn koopwaar].

• Haast je nooit om met een tegenbod op de proppen te komen. Daar zal altijd nog genoeg tijd voor zijn. Laat de overkant voorstellen doen onder druk gezet door uw totale “ontgoocheling”. Geduld is de naam van het spel: “Haast is des Duivels!”

• Zorg dat je je eigen plan helemaal klaar hebt, zo gedetailleerd mogelijk, met de rode lijnen compleet afgebakend. Nochtans, toon nooit dit of een ander plan aan een derde. Het zal uw tegenstander sneller bereiken dan u denkt. Weeg de suggesties van de tegenpartij af op basis van uw plan.

• Verander nooit uw gedetailleerd plan om de tegenpartij “halverwege tegemoet te treden.” Onthoudt dat erg geen “halfweg” bestaat. De andere zijde heeft ook een algemeen plan. Bereidt u voor om de onderhandelingstafel te verlaten wanneer u aan de overkant op koppigheid stuit.

• Laat nooit onduidelijkheid bestaan over de zaken. Vermijd altijd “creatieve bewoording” en “creatieve ideeën”, want dat is precies wat uw Arabische tegenstander wil. Onthoudt dat de Arabieren meesters in de taal zijn. Het spelen met woorden is een Arabische nationale sport. Zoals het op de markt gaat zo werkt het ook aan de onderhandelingstafel, spreek altijd in dollars en centen.

• Houdt altijd in gedachten dat de overkant zal proberen om u te verschalken door belangrijke kwesties als onbelangrijke details voor te stellen. Beschouw elk detail als een essentieel belangrijke kwestie. Stel nooit om het even welk probleem uit “naar een andere gelegenheid”. Als u dat zo doet zult u altijd verliezen; herinner u dat uw tegenstander altijd een reden zoekt om het valideren van overeenkomsten te vermijden.

• Emoties horen niet thuis op de markt noch aan de onderhandelingstafel. Vriendschappelijke woorden, evenals vlagen van woede, handenschudden, kussen op de wangen en omhelzingen mogen niet worden geïnterpreteerd als het beleid vertegenwoordigend.

• Ga voorzichtig om met populaire karakteristieken over Arabieren en het Midden-Oosten – “Arabische eer” bijvoorbeeld. Onthoudt dat u ook een “eer” heeft, maar dat dit niks te maken heeft met de onderwerpen die op de onderhandelingstafel liggen. Doe nooit of zeg nooit iets omdat iemand u verteld heeft dat dit “gebruikelijk” is. Als de Arabische partij erachter komt dat u de antropoloog speelt zal hij daar zijn voordeel uit halen.

• Herinner u altijd dat het doel van alle onderhandelingen is om winst te maken. U zou moeten streven om de hoogste winst te maken in werkelijke waarden. Herinner u dat elke winst een activa is voor de toekomst omdat er altijd “een andere ronde” zal volgen.

Aan deze 10 regels zou nog een 11de moeten worden toegevoegd:

• U zou nooit mogen instemmen om met meer dan één partij te onderhandelen. De Arabieren zullen proberen om zoveel mogelijk deelnemers aan de onderhandelingstafel te krijgen om u in een minderwaardige positie te plaatsen. Ga nooit akkoord om zelfs zogenaamd “vriendschappelijke deelnemers” toe te laten. Zoiets bestaat niet. Elke deelnemer brengt zijn eigen agenda mee en die kan nooit dezelfde zijn als de uwe. Neem om deze reden nooit deel aan “conferenties” die worden bijeengeroepen om over u te handelen, waarin u altijd aan de verliezende eind zult trekken.

De Arabieren hebben al meer dan 2000 jaar ervaring in onderhandelingstactieken. Zij zijn de meesters van woorden en hebben een mijn van eindeloos geduld. In tegenstelling hiermee, willen de Israëliërs (en de Westerlingen in het algemeen) snel “resultaten” boeken. In dit deel van de wereld bestaan er geen snelle resultaten, de gehaaste partij verliest altijd.

The Joker Goes through security at The Western Wall (Kotel)

Eentje die ik vorig jaar heb gemist. The Joker, gespeeld door wijlen de acteur Heath Ledger, die de ultieme slechterik vertolkt in de Batmanfilm “The Dark Knight” uit 2008, geraakt hier moeiteloos door de veiligheidscontrole aan de Klaagmuur van Jeruzalem.

Blijkbaar moet er nodig nog wat gesleuteld worden aan de beveiliging want met die lakse houding van de veiligheidsagenten is het vandaag of morgen “koekenbak!” aan de Kotel.

Voor een uitgebreid beeldverslag van het Poerimfeest in Antwerpen, ook bekend als het Joodse carnaval –>> KLIK HIER.

Antwerpen, 8 maart 2012. Poerimfeest (foto John Moussiaux - Joods Actueel)

Met dank aan Aussie Dave van Israellycool voor de hint.

Laat u niet misleiden: Israël wil vrede!

Resources on Israel’s Peace Efforts
door Honest Reporting: http://honestreporting.com/

Terwijl in Gaza een boer nog steeds op zoek is naar zijn gestolen schaap, hebben ze dat verloren schaap bij Honest Reporting al lang teruggevonden. Hoezo Israël wil geen vrede met de Arabieren? Ja natuurlijk wel, maar om vrede te sluiten heb je partners nodig die dat ook willen.

In de nasleep van de Zesdaags Oorlog van 1967 werd op 1 september 1967 door de Arabische en de moslimwereld in Khartoem (Soedan) een “cordon sanitaire” rondom Israël opgericht. Dat cordon staat algemeen bekend als de Resoluties van Khartoem ook wel drie beruchte NEEN’s: neen aan de erkenning van Israël; geen onderhandelingen met Israël en nooit vrede met Israël.

Ondanks die 3 x Neen, bleef Israël zoeken naar een manier om de spanningen met haar Arabische buren te verminderen en met succes. In het verleden sloot Israël een aantal vredesakkoorden af. Zo bijvoorbeeld met aartsvijand Egypte in 1979 in ruil voor de teruggave van de Sinaï en in 1994 (de Oslo Akkoorden) met Jordanië in ruil voor meer autonomie voor Palestijnen en de oprichting van de Palestijnse Autoriteit.

In 2005 heeft Israël eenzijdig de Joodse gemeenten en dorpen in Gazastrook ontruimd alsmede vier Joodse nederzettingen in het noorden van Samaria, zonder dat daar in ruil iets tegenover stond. Syrië wil de Golanhoogtes terug maar zonder vredesakkoord.

Vredesakkoord ondertekend tussen Egypte en Israël (1979)

Vredesakkoord ondertekend tussen Jordanië en Israël (1994)

De Joden verlaten de Gazastrook. In 2005 werd door de Israëlische premier Ariel Sharon de eenzijdige terugtrekking bevolen van àlle Joodse gemeenschappen uit Gaza met inbegrip van 4 Joodse gemeenten in het noorden van Samaria. 8.000 à 9.000 Joden moeten manu militari hun biezen pakken. Op dit plaatje verlaten de bewoners van Netzarim in bedrukte stemming hun gemeente. Op de achtergrond de synagoge van het dorp. Een groep Israëliërs draagt de Menorahkandelaar met zich mee die voorheen op het dak van de synagoge stond. De synagoge zal korte tijd later door de Gazanen worden leeggeroofd en in brand gestoken. Zes jaar later werd op de puinhopen van de synagoge een moskee gebouwd en op 16 juni 2011 ingehuldigd. Netzarim werd met een Arabische naam hernoemd tot Nate Sarim. Een triest voorbeeld hoe Palestijnse moslims omspringen met het Joodse erfgoed.  [bron]

‘Netanyahu voelt zich bedrogen door Obama’
Rusland zegt Iran en Syrië militair te verdedigen’

Russische generaal vergelijkt Obama met Hitler – Obama wil eenzijdige ontwapening Amerikaans nucleair arsenaal

door Xander Nieuws [http://xandernieuws.punt.nl]

Volgens Israëlische analisten is er achter de schermen opnieuw een diepe vertrouwenscrisis ontstaan tussen de Israëlische premier Netanyahu en de Amerikaanse president Obama over het beleid ten aanzien van Iran. Netanyahu zou in privé gesprekken zelfs hebben gezegd dat hij zich bedrogen voelt door Obama, waardoor Israël geen andere keus meer heeft om los van de VS actie te ondernemen. Ondertussen komt er steeds dreigender wordende taal uit Moskou. Hoge defensie officials verklaarden dat Rusland zijn militaire macht zal gebruiken om zowel Syrië als Iran te verdedigen. Stafchef van Defensie generaal Nikolai Makarov sprak zelfs openlijk over de inzet van kernwapens.

Premier Netanyahu zou sterk het gevoel hebben verraden te zijn door de heimelijke gesprekken die Amerikaanse diplomaten voeren met Iran over het beëindigen van de beloofde harde sancties in ruil voor het stopzetten van de bouw van kernwapens, een proces dat Iran bijna heeft voltooid. Nadat Israëlische diplomaten vorige week in India en Georgië het doelwit waren van Iraanse aanslagen, uitte de Israëlische premier in Cyprus opnieuw felle kritiek op het feit dat de sancties duidelijk ‘niet hebben gewerkt’. Om te laten zien dat het land zich inderdaad nergens door laat afschrikken stuurde Iran gisteren twee oorlogsschepen via het Suez Kanaal -dus met toestemming van Egypte- naar de Middellandse Zee met als bestemming bondgenoot Syrië.

Obama besloot om zijn Nationale Veiligheidsadviseur Tom Donilon vandaag met spoed naar Israël te sturen. De komende drie dagen gaat hij met Jeruzalem in gesprek over de situatie in het Midden Oosten, inclusief Iran en Syrië. De ongewoon lange duur van de gesprekken is een indicatie van hoe ernstig de vertrouwenscrisis tussen de VS en Israël op dit moment is.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Senatoren waarschuwen Obama
Ook in eigen land staat Obama onder toenemende druk. Een tiental senatoren van beide partijen waarschuwden de president dat ze fel tegen iedere overeenkomst met Iran zijn waarin het land wordt toegestaan door te gaan met het verrijken van uranium. Daarbij wordt gewezen op het feit dat Iran al jaren gesprekken en onderhandelingen enkel misbruikt heeft om tijd te rekken en de internationale druk op het land te doen afnemen. ‘Dergelijke tactische manoeuvres zijn een gevaarlijke afleiding en zouden niet getolereerd mogen worden,’ aldus de senatoren.

Het in België gebaseerde SWIFT, dat zo’n 10.000 banken over de hele wereld voorziet van een systeem waarmee snel geld kan worden overgemaakt, verklaarde gisteren dat het klaar is alle financiële transfers van Iraanse banken te blokkeren. Het uitsluiten van Iraanse banken door de Vereniging van Wereldwijde Interbancaire Financiële Telecommunicatie zou Teherans belangrijkste toegang tot het zakendoen met de rest van de wereld afsluiten.

Rusland zal Syrië en Iran verdedigen
Rusland laat ondertussen in steeds hardere bewoordingen blijken dat Westers militair ingrijpen in Syrië en/of Iran onacceptabel is. Generaal-kolonel Leonid Ivashov, een voormalig lid van de Gezamenlijke Russische Stafchefs, verklaarde al op 1 februari op Russia Today tv dat een aanval op deze landen als een ‘indirecte aanval op Rusland’ zal worden beschouwd, omdat Rusland dan zijn belangrijkste bondgenoten in de Arabische wereld dreigt te verliezen.

Daarom zal Rusland beide landen met militaire macht verdedigen tegen een eventuele Westerse aanval, verzekerde Ivashov. Zo’n aanval gaat er volgens de secretaris-generaal van de NAVO, Anders Fogh Rasmussen, echter niet komen, zelfs niet als er een VN mandaat voor zou zijn.

Ivashov vergeleek het Westerse ingrijpen in Libië zelfs met de Nazi’s. ‘Rusland verdedigt de hele wereld tegen het (Amerikaanse) fascisme. Iedereen zou moeten erkennen dat het fascisme oprukt op onze planeet. Wat ze in Libië deden is vrijwel identiek aan wat Hitler en zijn legers deden tegen Polen en daarna Rusland. Daarom verdedigt Rusland in onze tijd de hele wereld tegen het fascisme.’

Russische stafchef dreigt met kernwapens
Afgelopen woensdag deed de huidige Russische stafchef van Defensie, generaal Nikolai Makarov, daar nog een schepje bovenop. ‘We zijn zeker niet van plan te vechten tegen de hele NAVO, maar als de integriteit van de Russische Federatie wordt bedreigd hebben wij het recht kernwapens te gebruiken. En dat zullen we dan doen ook.’

Volgens Makarov is Rusland bezig in snel tempo zijn nucleaire arsenaal te moderniseren. Zo worden er zeker 10 Borey klasse strategische kernonderzeeërs aangeschaft en wordt de bestaande Tu-160 Blackjack en Tu-95 Bear bommenwerpersvloot grondig onder handen genomen. Ook komen er nieuwe hypermoderne mobiele ballistische raketsystemen van het type Yar bij. Tot 2020 gaan de Russen $ 730 miljard uitgeven aan nieuwe en verbeterde wapens.

Obama wil VS eenzijdig nucleair ontwapenen
Mede vanwege de Russische moderniserings- en uitbreidingsinspanningen zorgde president Obama in eigen land voor verbijsterde reacties met zijn plan om het Amerikaanse kernwapenarsenaal tot maar liefst 80% te reduceren. 34 ongeruste parlementariërs zonden Obama een brandbrief waarin de wijsheid van dit besluit werd betwijfeld, zeker gezien het feit dat vrijwel alle andere niet-Westerse kernwapenstaten -Rusland, China, Pakistan, India, en mogelijk binnenkort dus ook Iran- hun arsenaal fors uitbreiden.

Velen zeggen dat als Obama zijn plan het aantal kernwapens tot mogelijk slechts 300 te reduceren doorzet, hij de VS uitermate kwetsbaar maakt voor een verrassingsaanval, waardoor Amerika niet meer de mogelijkheid heeft om terug te slaan en het afschrikkingseffect van de Amerikaanse kernwapens zal zijn verdwenen. In 1967 beschikte de VS nog over 31.255 kernbommen en -koppen. Het huidige verdrag met Rusland staat ieder land 1550 nucleaire wapens toe, maar dat gaat de huidige president lang niet ver genoeg. Obama’s plannen worden dan ook gezien als een eenzijdige ontwapening die de vijanden van Amerika in de kaart zal spelen.

Jullie is jodenvolk

door Loor [bron: http://www.frontaalnaakt.nl]

Tegenwoordig noemt men antisemitisme heel politiek correct ‘antizionisme’. De antizionist is niet tegen joden in het algemeen – dat dit in godsnaam duidelijk moge zijn – maar plaatst graag en veelvuldig hysterische vraagtekens bij het bestaansrecht van de staat Israël. En dit terwijl hij vaak de ontstaansgeschiedenis van deze staat niet kent en zich er ook niet in wenst te verdiepen. Het NOS Journaal en de licht antizionistische programma’s Netwerk en NOVA informeren de antizionist voldoende over wat hij weten moet over die verfoeilijke Israëli’s, die zo onrechtmatig ‘Palestina’ bezet houden.

Behalve het regelmatig moeten aanschouwen van de spuuglelijke tronies van de überantizionisten Gretta Duisenberg en Anja Meulenbelt in de media (met wie de gemiddelde Netwerk-antizionist overigens niet geassocieerd wenst te worden), kom ik de huis, tuin & keuken antizionist op de meest onverwachte plekken tegen: op het werk, in de kroeg en zelfs binnen mijn kennissenkring. Sterker nog: ik had eens een uiterst serieuze relatie met een antizionist in schaapskleren. Pijnlijk, daar ik kind ben van een joodse vader.

Dat ik mijn huis en bed heb gedeeld met een antizionist is natuurlijk voer voor psychologen, maar ik mag u vast meedelen dat het vooral leerzaam en interessant was en dat ik geheel onbeschadigd uit de strijd ben gekomen.

Wat mij het meest stoorde aan mijn liefhebbende antizionist, was zijn gebruik van ‘ze’ en ‘jullie’, zodra het over Israël en de joden in het algemeen ging. “Jullie moeten nodig eens uit jullie slachtofferrol stappen”, kwaakte hij vaak. Wanneer ik hem met dit dringende verzoek doorverwees naar mijn vader, die dankzij zijn moedige onderduikouders de Holocaust heeft overleefd en nog veelvuldig wordt geplaagd door de meest vreselijke angstdromen, werd de hele discussie snel en laf weggemurmeld. Tegen mij kon hij dergelijke opmerkingen maken, meende hij – zonder joodse moeder ben ik tenslotte officieel niet-joods. Keer op keer wees ik hem dan op het onterechte gebruik van ‘jullie’, als hij weer eens leegliep over de eigenlijk nimmer deugende jood.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Tegen het eind van onze verknipte relatie bezocht ik, samen met mijn antizionist, de van oorsprong joodse wijk Le Marais in het mooie Parijs. Daar ontdekte ik, behalve een flink aantal andere authentieke joodse winkeltjes en restaurants, een kosjere supermarkt waarin de tijd ruim zestig jaar leek stil te hebben gestaan. De eigenaar bracht vanachter zijn kassa de meest prachtige Hebreeuwse liederen ten gehore en binnen een paar seconden werd ik teruggevoerd naar een tijd die ik slechts ken van de verhalen van mijn vader en grootouders.

Ontroerd en nieuwsgierig stapte ik de winkel binnen, met de antizionist mokkend in mijn kielzog. Na velerlei intrigerende en kosjere etenswaar in mijn handen te hebben gehouden, mompelde mijn ongeduldig geworden antizionist dat hij het zwaar overdreven zou vinden als dergelijke (joodse) speciaalzaken in deze tijd nog in het Nederlandse straatbeeld zouden voorkomen. Toen ik hem vroeg naar het bestaansrecht van onze favoriete Indonesische speciaalzaak – ‘ons tokootje’ – merkte hij op dat deze dan misschien ook maar moest verdwijnen. Je bent als antizionist consequent of niet.

Een paar dagen later, op een zaterdag en tevens oudejaarsdag, brachten we weer een bezoek aan de historische straatjes van Le Marais. Terwijl de meeste joodse winkeltjes gesloten waren wegens de sabbat, was een uiterst populaire joodse delicatessenzaak tot onze verrassing wél open. Hongerig geworden deden we ons tegoed aan de heerlijkste broodjes. De antzionist liet het zich goed smaken en hield zowaar even zijn bevooroordeelde mond. Totdat zijn maag na een paar uur weer leeg was. ,, Waarom was die broodjestent vandaag gewoon open? Zie je wel dat ze eigenlijk heel hypocriet zijn door op zaterdag hun winkel te openen”, bralde hij bij aanvang van een romantisch bedoeld oudejaarsdiner.

‘Ze’. Alsof hij mijn joodse afkomst volledig ontkende en alsof hij tegen een niet-joodse buitenstaander sprak, tegenover wie hij die schijnheilige en op geld beluste joden plompverloren en stigmatiserend mocht samenvatten in de aanduiding ‘ze’.

‘Ze’ schoot die avond definitief in mijn verkeerde keelgat. Knarsend wensten we elkaar een gelukkig nieuwjaar en een week later was het uit. Voorgoed. Wegens het bovenstaande behoort hij na een relatie van twee jaar niet tot de ex-vriendjes met wie ik graag een goed contact wens te behouden.

Het gebruik van ‘ze’ en ‘jullie’ door niet-joden getuigt misschien niet direct van antisemitisme, maar het impliceert wel een grote afstand van de jood en al zijn doen en laten.

Zo las ik laatst op een weblog de volgende reactie van iemand op een artikel over antisemitisme:

“Dat moet je joden wel nageven, als ze vervelend zijn ze ‘echt’ vervelend: Hedy d’Ancona met haar opgezwollen drankhoofd, Cohen, Ed van Thijn &nog een stuk of wat multicultibevorderende socialisten. Als ze goed zijn zijn ze ook ‘echt’ goed: Lou reed, Dylan Philip Roth, Cohen etc. Extreem volk. Ik mag het wel.”

Degene die deze reactie plaatste, deed dit waarschijnlijk met de beste bedoelingen, maar bewijst hiermee, zoals zovelen, een uiterst stigmatiserende en simplistische kijk te hebben op zijn joodse medemens en dat hij deze het liefst in de hokjes ‘goed’ en ‘slecht’ stopt.

Genuanceerdheid is slechts weinigen gegeven, ook als het over andere groepen gaat. En ook ik betrap mezelf regelmatig op enige ongenuanceerdheid, als het gaat om het in hokjes plaatsen van anderen. Laten we trachten die genuanceerdheid zoveel mogelijk te bereiken en te behouden, voor ogen houdende dat ieder mens uniek is en het nimmer verdient in een hokje geplaatst te worden.

Loor (1967) verwondert zich in toenemende mate over het gebrek aan zelfspot en zelfbewustzijn bij haar medemens. Deze column is eerder gepubliceerd op Het Vrije Volk. Weblog van Loor: http://loorschrijft.blogspot.com/

Wat volgt is een persconferentie van premier Benjamin Netanjahoe en VN secretaris-generaal Ban Ki-Moon van gisteren 1 februari 2012 in Jeruzalem. Ban Ki-Moon dringt aan op verdere samenwerking te bereiken om de tweestatenoplossing te realiseren tussen twee staten die “zij aan zij in vrede en veiligheid naast elkaar bestaan”. Nu nog Palestijnse leiders vinden die dat ook willen.

Ban Ki-Moon, die nog verder door reist naar Gaza beloofde dat hij opnieuw bij Hamas zou aandringen om een einde te maken aan de beschietingen met mortiergranaten en raketten van willekeurige burgerdoelwitten in Zuid-Israël die hij compleet “onaanvaardbaar” heette.

Leuk is het wanneer Ban Ki-Moon verwijst naar zijn 2de ambtstermijn als chef van de VN en die vergelijkt met de herverkiezing van Netanjahoe als partijleider van Likoed die in die zin dus ook aan een 2de ambtstermijn begint. Netanjahoe onderbrak hem met de woorden “We are close but not thàt close”.

Let’s reframe the Israel debate

bron: Point of No Return
vertaling: Vederso [bron E.J. Bron]

Het lijkt erop dat elke Jood een gewone infanterist geworden is in de oorlog tegen de delegitimering van het bestaansrecht van Israël. Maar brengen we wel de juiste boodschap? Lyn Julius stelt in de Jeruzalem Post dat Joodse vluchtelingen een centrale rol spelen in het herkaderen van het Israël-debat:

Volgens het Reut Institute ligt Israël´s legitimiteit in de politiek, de academische wereld, de vakbonden, de media en de kerken onder vuur. Er is een verontrustend verschil tussen de uitstekende relaties van Israël met z’n Europese bondgenoten op regeringsniveau en de publieke opinie, die aan de basis in toenemende mate van Israël vervreemd is geraakt. De pleitbezorgers van Israël worden niet moe te herhalen hoezeer Israël vrede wil en welke zegen dit kleine land voor de wereld zou kunnen zijn op het gebied van technologie, wetenschap, landbouw, ecologie en de integratie van migranten – als de media maar zouden ophouden zich vooral te richten op het slechte nieuws uit Israël, het onder de microscoop te leggen op zoek naar mogelijke smetten en onvolkomenheden.

Maar brengen wij wel de juiste boodschap voor het voetlicht? De discussie met progressief links, dat de meningsvorming in het Westen domineert, zal moeten worden gewonnen, maar kan ook worden verloren.

We moeten de onjuiste opvatting ontmaskeren zoals die bij links gangbaar is, dat Israël een voorpost van westers kolonialisme en imperialisme is. In de regio woonden al Joden 1000 jaar vóór de islamitische verovering, met een ononderbroken aanwezigheid, niet alleen in Palestina, maar in de gehele “Arabische” wereld. De Arabische invasie veranderde de autochtone Joden en christenen in minderheden in hun eigen land. Zij bekeerde hen tot de Islam, eigende zich hun heiligdommen toe en wiste hun geschiedenis uit. Joden “die Arabisch land stelen”, is een beledigende omkering van de werkelijkheid. In 10 Arabische landen werden Joden hun rechten ontnomen en in de meeste gevallen werden ze beroofd van hun eigendom.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

De begrippen die we gebruiken, ondermijnen Joodse rechten op ons voorouderlijk thuisland. “Nederzettingen” en “West Bank” versterken het gevoel dat het land altijd al Arabisch is geweest en schildert Israël af als koloniale bedriegers. En toch hadden Joden, tot hun etnische verdrijving in 1948, altijd buiten de “Groene Lijn” gewoond. En ook moet (nadrukkelijk) worden gezegd dat door te spreken over “Judea en Samaria” en over “Israëlische gemeenschappen”, dit geen opmaat is voor een Israëlische terugtrekking als onderdeel van een vredesakkoord.

We moeten voor de discussie een vitale context herstellen: het conflict speelt zich niet af tussen een Israëlische Goliath en een Palestijnse David. Dit plaatst namelijk 6 miljoen Israëli’s tegenover 300 miljoen Arabieren. In termen van waarden is het een strijd tussen het pluralistische, democratische Israël en de Jihadisten van de islam. De Palestijnen zijn echter geen onafhankelijke spelers in het conflict. Economisch worden ze overeind gehouden door internationale hulp; strategisch vertegenwoordigen ze een Pan-Arabisch en in toenemende mate een panislamistische doelstelling; politiek worden ze gecontroleerd door externe, regionale krachten.

We moeten er de nadruk op leggen dat de helft van de Israëlische Joden de regio nooit heeft verlaten. Ze werden losgescheurd van de Arabische en moslimlanden en verdreven naar een klein stukje land aan de Middellandse Zee. Als deze Joden nu volledige en vrije Israëlische (staats)burgers zijn, dan is dat vooral omdat Israël hen een onvoorwaardelijke toevlucht bood voor het voortdurende Arabische en islamitische antisemitisme.

Dit antisemitisme neemt enerzijds de vorm aan van oeroude, religieuze minachting voor “dhimmi”-Joden, anderzijds is het een moderne, door de Nazi’s geïnspireerde, genocidale Jodenhaat. Het voorgaande is de reden voor een diep religieus en cultureel verzet tegen het idee van een joodse staat. Dit verdreef bijna een miljoen Joden uit Arabische staten en geeft nog steeds richting aan het conflict met Israël. Het geweld en mishandelingen tegen deze Joden vormen nog steeds een onopgeloste mensenrechtenkwestie.

Er valt nog een rekening te vereffenen tussen Israël en die Arabische staten, die hun Joden hebben verdreven. Iedere keer zou Israël een oplossing moeten eisen voor het onrecht dat die joodse vluchtelingen werd aangedaan. Palestijnse verliezen en eventuele territoriale aanpassingen van de kant van Israël, zouden in de toekomst bleekjes kunnen uitvallen, vergeleken met de onteigende landerijen en activa van Joden die verbeurd verklaard werden in Arabische landen.

Vluchtelingen zijn het meest belangrijke onderwerp op de agenda van het Midden-Oosten. Over grenzen kan men het eens worden en Jeruzalem zou kunnen worden verdeeld, maar de Palestijnen zijn keihard in hun eis betreffende hun “recht op terugkeer.” Alleen als men ze bewust maakt van het lijden en het verlies van een groter aantal (joodse) vluchtelingen, kunnen we hopen de impasse te doorbreken.

Men hoeft alleen maar getuige te zijn van het treurige lot van vervolgde en ontheemde, niet-islamitische en niet-Arabische volkeren om te begrijpen dat de zogenaamde “Arabische wereld” geen ruimte laat aan ontelbare etnische groepen en religies. Ze hebben allemaal geleden in totalitaire autocratieën, zowel nationalistische als islamitische. Helaas voorspelt de ”Arabische Lente” nog meer repressie. Er zijn twee keer zoveel Kopten als Palestijnen, maar waar blijft het protest van links tegen de schendingen van de mensenrechten? Er zijn drie keer zoveel Koerden als Palestijnen, maar waar zijn de oproepen voor hun culturele en politieke rechten? Als één van de soevereine minderheden in het Midden-Oosten, moet Israël opkomen voor andere minderheden. Als één van de weinige democratische landen, moet het zich verbinden met de seculiere libertijnen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika.

We moeten westerse libertijnen ervan overtuigen om het recht op zelfbeschikking van een klein inheems volk te zien als een progressieve zaak. Verwerping van Israël is geworteld in een religieus en cultureel beeld van “dhimmi”-Joden en christenen als inferieur en gedwongen hun rechten af te staan aan een islamitische opperheer. Dat een niet-moslim volk zichzelf bestuurt, is voor Arabische moslims nog steeds een gruwel. Door het ondersteunen van de Palestijnse campagne tegen Israël – verborgen in het gepraat over mensenrechten – zijn het de onwetende, westerse libertijnen, die het herstel van de Arabische en islamitische heerschappij over een “dhimmi”-volk mogelijk maken.

Israël staat voor de nationale bevrijding van de Joden. één van de oudste inheemse volkeren van het Midden-Oosten. Als we de harten en de geesten willen winnen, moeten we het debat herkaderen of de context herbenoemen.

PA Mufti calls for the killing of Jews quoting Islamic Hadith

door Palestinian Media Watch [bron]

 Op 9 januari 2012 werd een feestelijke viering naar aanleiding van de 47ste verjaardag van de stichting van Al Fatah, de partij van Mahmoud Abbas, uitgezonden op de Palestijnse openbare omroep Fatah TV. Op de beelden ziet u hoe een hysterische moderator op het podium tijdens de Fatah ceremonie de toespraak aankondigt van de volgende spreker, de geestelijke leider Moefti Muhammad Hussein van de Palestijnse Autoriteit.

Moderator:

“Onze oorlog met de afstammelingen van apen en varkens [de Joden] is een oorlog van religie en geloof. Lang leve Fatah! [Ik nodig u uit,] onze eerbiedwaardige Sjeik.”

PA Moefti Muhammad Hussein komt op het podium en zegt:

“47 jaar geleden begon de [Fatah] revolutie. Welke revolutie? De moderne revolutie van de geschiedenis van het Palestijnse volk. In feite is Palestina in zijn geheel een revolutie, sinds [Kalief] Omar verscheen [om Jeruzalem te veroveren in 637 na Chr.], en die gaat door tot op vandaag en tot aan het einde der tijden.

De vertrouwde Hadith (traditie opgedragen aan Mohammed), [zoals beschreven staat] in de twee vertrouwde verzamelde geschriften, Boekhari en Moslim, zeggen: “Het uur [van de Verrijzenis] zal niet aanbreken tenzij u tegen de Joden zult vechten. De Jood zal zich verbergen achter stenen en bomen. Dan zullen de stenen of bomen roepen: ‘O Moslim, dienaar van Allah, er zit een Jood achter mij, kom hier en doodt hem.’ Uitgezonderd de Gharqadboom [die stil zal blijven].” Daarom dat het geen wonder is dat u zoveel Gharqadbomen ziet groeien rondom de [Israëlische] nederzettingen en kolonies.”

Alle dagen hoor ik Vlaamse en Nederlandse Israëlbashers en Israëlcritici verkondigen dat zij niks tegen de Joden hebben maar dat hun kritiek enkel Israël geldt. Telkens wanneer ik hen vertel dat anti-Zionisme of anti-Israëlisme gelijk staat aan antisemitisme en Jodenhaat, stuiven ze hoogst verontwaardigd op hevig neen-schuddend tot hun hoofd er bijna afvalt.

Tegen hen zou ik willen zeggen: leer Arabisch. Neem er een geografische kaart bij van het gebied. U zal zien dat Israël in het Midden-Oosten ligt en niét in West-Europa. Zijn buurlanden zijn niét Duitsland, Frankrijk of Engeland maar wel Egypte, Syrië, Jordanië en Libanon.

Als het Israëlisch-Palestijns conflict ooit moet opgelost worden dan zal dat niet in of vanuit West-Europa gebeuren maar in het Midden-Oosten zèlf, in die onmetelijke oceaan van Jodenhaat en onverdraagzaamheid jegens andersdenkenden. Waar ze de woorden mensenrechten, democratie, vrouwenrechten en vrije meningsuiting niet eens kunnen uitspreken, of je meteen de kop inslaan wanneer je het aandurft dergelijke ‘onreine woorden’ in de mond te nemen.

Feit is dat in het Midden-Oosten Israëliërs, Zionisten, Israëlieten, ongeacht welke origine, huidskleur, politieke strekking, seksuele voorkeur, enz. allemaal eenduidig Joden heten. Of in het Arabisch Jahud. En de Arabieren vinden dat alle Joden dood moeten. “Israël” en/of “anti-Zionisme” staan in het M-O simpelweg synoniem voor antisemitisme.

Kort gezegd: elke Belg of Vlaming die tegen een arabier zegt dat hij tegen Israël is, wordt door die arabier begrepen als zijnde iemand die is en denkt zoals hijzelf, namelijk: een openlijke antisemiet en Jodenhater en die vindt Westerlingen dikke onnozelaars telkens wanneer ze hun antisemitisme willen verbergen achter zgn Israëlkritiek en/of Israëlhaat of haat jegens de Zionisten.

Eén van de grootste leugens die over Israël de ronde doen is dat het een regime zou zijn gebaseerd op Apartheid, zoals destijds in Zuid-Afrika heeft bestaan. Zoals bekend maken Arabieren met hun 1,3 miljoen inwoners, haast 20 procent van de Israëlische bevolking uit. Volgens Israëlbashers worden zij gediscrimineerd, omwille van het feit dat ze van Arabische origine zijn en/of omdat ze moslim zijn. Nochtans bewijzen de feiten het tegendeel. Israëlische Arabieren zetelen in de Knesset (Israëlisch parlement), bekleden hoge rangen in het IDF, rechters en advocaten en zijn zelfs minister in de regering van Benjamin Netanjahoe. Is dit vergelijkbaar met het Apartheidsregime in Zuid-Afrika? Nee, natuurlijk niet. Dat is een boosaardige fabel.

Elder of Ziyon is dit jaar begonnen aan het ontwerpen van een nieuwe reeks Apartheidsposters. De vorige reeks kan u hier vinden. Op deze nieuwe poster van 2012 een bekende Israëlische Arabier en moslim: professor Ashraf Brik, docent chemie aan de beroemde Ben Goerion Universiteit. Prof. Ashrif werd in 2011 onderscheiden met de prestigieuze Israel’s 2011 Outstanding Young Chemist Award. De uitreiking van die bijzondere prijs zal plaatshebben op 7 februari 2012 tijdens de openingsceremonie van de 77 ste Jaarlijkse Ontmoeting van de Israel Chemical Society (ICS) in Ramat Gan, Israël.

Is dàt Apartheid? Zou zoiets mogelijk zijn geweest voor een zwarte Afrikaan tijdens het Apartheidsregime in Zuid-Afrika? Nee hoor, dàt kan alleen maar in Israël!

Het blijft me steeds weer verbazen hoe ongelooflijk veel en buiten alle verhoudingen, het Palestijns-Israëlisch conflict de reguliere media de voorpagina’s van het nieuws blijft bestoken en beheersen. Elders zijn er reusachtige conflicten aan de gang met jaarlijks tienduizenden doden en opnieuw weer hetzelfde het afgelopen jaar. Minstens 5.000 doden alleen al in de Syrische burgeroorlog en het einde is nog steeds niet in zicht.

Vandaag lees ik enkele dodencijfers omtrent Gazanen die in 2011 door de hand van Israël zouden zijn omgekomen. De Al-Dameer Association for Human Rights telt 91 mensen die werden gedood in 2011. OCHA schat het aantal op 115 doden tot 20 december. Het Israëlische leger zit er ergens tussenin zeggende dat ongeveer 100 Palestijnen werden gedood tijdens militaire operaties het afgelopen jaar, waarvan slechts negen onder hen burgers waren.

100 Palestijnse doden dus. De burgeroorlog in Somalië alleen heeft naar schatting tussen de 350.000 en het miljoen mensen het leven gekost. Waarom is de dood van één Palestijnse terrorist zo oneindig veel meer aandacht waard dan dat van al die honderdduizenden Somaliërs? Iemand die het antwoord weet van die disproportionele aandacht waarvan de Joodse staat eenzijdig en systematisch het voorwerp is, mag dat altijd melden. Tenzij het enige antwoord luidt: Jodenhaat. Maar daar was ik zelf ook al jaren geleden achter gekomen.

Ver van ons bed

door Bernard Hammelburg [bron: BNR]

Bij de jaarwisseling blikken we terug op grote conflicten als Tunesië, Egypte, Libië, Irak en Afghanistan. We debatteren eindeloos over de vraag waarom we niet ingrijpen in Syrië, waar de president massamoord pleegt op zijn eigen volk, of Iran, dat ongestraft doorbouwt aan zijn atoombom. Drama’s van grotere omvang lijken ons niet te deren.

In Mexico heeft de oorlog tussen de drugskartels inmiddels 40.000 levens gekost. President Calderon is machteloos Toegegeven, het is geen staatsterrorisme, zoals in Syrië, maar je gaat er net zo dood van.

De burgeroorlog in Somalië heeft al tussen de 350.000 en een miljoen mensen het leven gekost. Waar is de internationale troepenmacht die de krijgsheren – internationaal diplomatiek jargon voor tuig met macht – eruit gooit?

Terecht blikken wij, bij de jaarwisseling, terug op het Israëlische-Palestijnse conflict. In juni 2012 duurt de ‘bezetting’ precies 45 jaar. Sommige opgewonden politici en journalisten koesteren de merkwaardige opvatting dat alle problemen in de wereld hiermee samenhangen.

Maar over Kasjmir, bezet door India en Pakistan, horen we niets. Dat conflict heeft al 100.000 slachtoffers geëist, waarvan het merendeel moslim, en nog eens 10.000 vermisten. Met Palestijnen heeft het echt niets te maken. Zou dat de reden zijn dat niemand zich het lot van dit volk aantrekt? Of denken we bij kasjmier aan lekkere truien, en niet aan dode burgers?

Over bezetting gesproken: Wie maakt zich ooit druk over de Marokkaanse bezetting van de westelijke Sahara? Die duurt vrijwel net zo lang als het Midden-Oosten conflict, maar ook daar hoor je zelden iemand over.

Of over de bezetting van Nagorno-Karabakh door Armenië, terwijl het eigenlijk bij Azerbeidzjan hoort. Armenië hanteert dezelfde drogreden die in de Balkan en Oost-Europa altijd zo populair is: om etnische Armeniërs te beschermen.

Tenslotte: Tibet, het land van de in ballingschap levende Dalai Lama. Nog altijd bezet door China. Wat doen we eraan? Niets

Het is geen zelfverwijt. Het is allemaal ver van ons bed, en we kunnen niet alles oplossen. Maar er, bij de jaarwisseling, het beste van hopen, dat mag!

Eenheidsakkoord: de Palestijnen slijpen hun messen

Het wil blijkbaar maar niet vlotten met het eenheidsakkoord dat op 27 april 2011 werd afgesloten in Caïro tussen de rivaliserende Palestijnse terreurgroepen Hamas en Al Fatah, waarvan het Westen meent dat de laatste (Abbas) de meest ‘gematigde’ is en “waar mee te onderhandelen valt.” Misschien dat ze in het Westen ooit zullen inzien dat het zogenaamde eenheidsakkoord slechts een tactisch manoeuvre was om de weg vrij te maken naar de Verenigde Naties en haar vele nevenorganisaties om erkenning te verkrijgen voor hun soevereiniteit. In de UNESCO boekte de Palestijnen een eerste succes, in de Algemene Vergadering van de V.N. is dat niet zeker.

Het akkoord was dus pure onzin. Zand in de ogen strooien van Westerse pacifisten. Beide terroristen regeringen willen hetzelfde, alleen de tactieken, de leugens en misleiding om dat uiteindelijke genocidale doel te bereiken verschillen van elkaar. Want het enige wat hen ècht bindt is Israël vernietigen en de Joden in zee drijven, al de rest is drijfzand. De werkelijkheid is dat Fatah en Hamas elkaar het licht in de ogen niet gunnen. En wie twee bijtgrage krokodillen samen in een poel wil laten gedijen en overleven, zal toch de nodige afstand tussen beiden moeten onderhouden. Maar gelukkig moeten wij dat niet doen, dat doen ze zèlf wel.

Eenheid wil niet zo best vlotten

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Twee aparte regeringen
En het wordt er echt niet beter op. Een ontnuchterend signaal kwam er twee weken geleden toen Mahmoud Al Zahar, stichter en partijideoloog van Hamas, zei dat het eenheidsakkoord tussen Hamas en Fatah niks meer is dan “rook” en “spiegels” [smoke and mirrors]. Zahar onderstreepte dat de ontmoeting tussen Abbas en Meshaal in Kaïro geen verzoening of eenheidsakkoord was maar een opschorting van een eenheidsakkoord ["was not reconciliation, but a postponement of reconciliation"], precies het tegenovergestelde dus.

Het Gazaanse nieuwsbureau Palestina Vandaag berichtte op 10 december dat Fatah en Hamas plannen om elkaar opnieuw te ontmoeten in Caïro op 18 december 2011 a.s.. Volgens de directeur van het Centrum voor Palestijnse Studies in Caïro, Ibrahim Alderawi, zal die bijeenkomst op 22 december gevolgd worden door een tweede bijeenkomst waar de Pal-Arabische leiders het zullen hebben over het al dan niet opheffen van de PLO. De PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie), overkoepelt de meeste Palestijnse organisaties, zowel in Gaza en in Judea & Samaria als in het buitenland.

Alderawi verklaarde “Dat er een consensus is tussen Fatah en Hamas om de Fatah regering geleid door Salam Fayyad op de West Bank en de Hamas regering geleid door Ismail Haniyeh in de Gazastrook, te laten verder besturen,” totdat de geplande verkiezingen in mei 2012 uitsluitsel zullen brengen.

Blijkbaar zijn beide partijen het er dus over eens geworden om los van elkaar hun eigen gebied te blijven besturen. Het is nog maar de vraag indien Hamas in de Gazastrook een verkiezingsnederlaag zou leiden, dat zij dan bereid zouden zijn om zonder bloedvergieten de macht over te dragen aan de winnaar, in het meest waarschijnlijke geval aan Al Fatah van Mahmoud Abbas dus. Dat zou dan wel de facto het doodvonnis betekenen voor Hamas. Dat zal dan ook niet gebeuren. Verkiezingen ja, maar enkel om de schijn van democratie op te houden en het Westen tevreden te houden, want daar komen tenslotte de euro’s en dollars vandaan.

Palestijnse paspoorten

PA weigert Gazanen paspoorten te geven
De ruzie en onderlinge pesterijen gaan intussen gewoon door. Palestina Vandaag schreef gisteren zondag 11 december dat de Palestijnse Autoriteit (Fatah van Abbas dus) verder gaat met het weigeren van blanco paspoorten te zenden naar de Gazastrook. Die paspoorten zijn voor Gazanen erg noodzakelijk om naar andere landen te reizen, in het bijzonder naar Egypte.

Sinds Hamas de Palestijnse verkiezingen won in Gaza begin 2006 en in het voorjaar van 2007 met geweld Al Fatah verdreef uit de Gaza, wordt de vete niet enkel en alleen met de wapens beslecht maar ook op het diplomatieke terrein. Sindsdien houdt de PA de uitreiking van paspoorten tegen of heeft de uitreiking drastisch beperkt. De gewone Palestijnse burger is de pineut.

Nochtans staat in één van de punten van het eenheidsakkoord met Hamas, dat Mahmoud Abbas ondertekende, waarin de PA beloofde om de situatie recht te zetten zeggende dat een paspoort “een inherent recht is van elke Palestijn,” behalve blijkbaar als het om terroristen van Hamas gaat.

Het enige wat met het eenheidsakkoord werd bereikt is dat het de mogelijke revolte tussen Fatah en Hamas heeft stopgezet, zij het dan met valse beloften, waar geen van beide zich aan houden. De twee partijen zullen blijven doorgaan met te doen wat ze kunnen om dit status quo te behouden om hun eigen vel te redden en hun machtsposities te behouden.

De Palestijnse Arabische media kiest duidelijk voor de ene of gene partij, dus verschijnen er ook maar bitter weinig artikels die klagen over het eenheidsakkoord en durven zeggen dat het slechts een voorwendsel is en ook niet meer dan dat. Het akkoord is volledig nep, maar dat durven zeggen en schrijven in de media is een stap te ver, dus verschijnen er maar artikels waarin de ene partij de andere beschuldigt de impasse te hebben veroorzaakt.

GA: Debate on “The Question of Palestine”

vertaald door Brabosh.com

Debat over ‘De Kwestie van Palestina’ in de Algemene Vergadering

Toespraak door Ron Prosor, permanent vertegenwoordiger voor Israël bij de VN [bron]

New York, 29 november 2011

Mijnheer de Voorzitter,

Een vooraanstaande Joodse wijsgeer schreef ooit: “De waarheid kan aanvankelijk kwetsen als een doorn, maar zal uiteindelijk bloeien als een roos.” Deze woorden schoten mij vandaag te binnen. Zijn inzicht kon velen in deze zaal werkelijk ten goede komen. Er is een watergolf van waarheid nodig om de zaden van de vrede te bevloeien. Maar toch blijven wij getuigen zijn van een droogte in de openhartigheid in de bespreking door deze organisatie omtrent het Israëlisch-Palestijnse conflict. Op deze historische dag, zijn de echte feiten in de Algemene Vergadering eerder zeldzaam en weinig terzake.

Voor om het even wie hier eerder op de 29ste November aanwezig was, is dit vandaag een déjà-vu ervaring. Sommigen van u kunnen gemerkt hebben dat sommige minder belangrijke veranderingen in het Midden-Oosten onlangs hebben plaatsgevonden, maar om het even welke veranderingen in de resoluties van deze organisatie die Israël veroordelen, zijn zeer, zeer zeldzaam. Er werd inderdaad geen erg creatieve schrijver onder de arm genomen om de taal in deze resoluties te bewerken. Exact dezelfde tekst wordt eindeloos gekopieerd en herbruikt, jaar na jaar, waarvan veel van die [teksten] dateren tot vijf decennia terug.

De opsomming die wij vandaag gehoord hebben is éénzijdig. Ze is unilateraal. Ze is onrechtvaardig. En ze is nutteloos. Het stelt een vervormde en partijdige versie voor van de geschiedenis. Het zet de zaak van Palestijnse zelfbeschikking om in een weloverwogen poging om de Staat Israël te denigreren, te belasteren en te delegitimizeren. De politieke dynamica in deze organisatie is triest en voorspelbaar. Telkens in november, veranderen in New York de bladeren van kleur, maar de automatische anti-Israël meerderheid verandert nooit haar stemgedrag.

Ieder en elk verantwoordelijk lid van de internationale gemeenschap die zijn goedkeuring hecht aan telkens exact dezelfde reeks van resoluties – die in het gunstigste geval onbelangrijk zijn en in het ergste geval schade berokkenen – zou een beetje zijn ziel moeten onderzoeken. Is dit de boodschap waarvan u wenst dat de Algemene Vergadering die wereldwijd bekend maakt?

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Mijnheer de Voorzitter,

Laat me een ogenblik nemen om deze Vergadering eraan te herinneren over wat er eigenlijk op deze dag 64 jaar geleden gebeurde – en in de dagen die volgden. Op 29 november 1947, verleende de Verenigde Naties haar instemming in om het Britse Mandaat voor Palestina in twee staten te verdelen: één Joodse en één Arabische. Twee staten voor twee volkeren. De Joodse bevolking keurde dat plan goed en riep een nieuwe staat uit in haar oude geboorteland. Het weerspiegelde de Zionistische overtuiging dat het zowel noodzakelijk als mogelijk was om in het land van onze voorvaders in vrede te leven met onze buren.

De Arabische inwoners verwierpen het plan en lanceerden een vernietigingsoorlog tegen de nieuwe Joodse staat, die werd gevoerd door de legers van vijf Arabische landen die aangesloten zijn bij de Verenigde Naties. Één percent van de bevolking van Israël stierf tijdens deze aanval, vermoord door deze vijf legers. Denk eens na over de prijs [die toen werd betaald door Israël]. Het zou tegenwoordig het equivalent zijn van 650.000 mensen die omkwamen in Frankrijk, of 3 miljoen doden in de Verenigde Staten, of 13 miljoen doden in China.

Als resultaat van de oorlog, waren er Arabieren die vluchtelingen werden. Een gelijkaardig aantal Joden, die in Arabische landen leefden, werd gedwongen om hun huizen eveneens te ontvluchten. Zij ook, werden vluchtelingen. Het verschil tussen deze twee verschillende bevolkingen was – en is nog steeds – dat Israël de vluchtelingen in onze maatschappij absorbeerde. Onze buren deden dat niet. De vluchtelingkampen in Israël baarden bloeiende gemeenten en steden. Daarentegen de vluchtelingkampen in de Arabische landen baarden steeds meer Palestijnse vluchtelingen.

Wij ontsloten ons enorm potentieel aan nieuwe immigranten. De Arabische Wereld heeft bewust en met opzet hun Palestijnse bevolking in een tweede klassenstatus gehouden van permanente vluchteling. Al vele jaren lang en dat tot op vandaag, belemmert in Libanon een wet dat Palestijnen grond mogen bezitten, en verhindert de toegang van artsen en advocaten in de openbare sector. De Palestijnen worden uitgesloten van deze beroepen. In Koeweit werd in 1991 de eens zeer significante Palestijnse bevolking uit het land verdreven. Slechts weinigen zijn gebleven.

In Syrië, moesten duizenden Palestijnen eind augustus de vluchtelingenkampen in Latakia ontvluchten, toen president Assad hun huizen beschoot met granaten, afgevuurd vanaf kanonneerboten voor de kust. In de overgrote meerderheid van de Arabische Landen, hebben de Palestijnen geen recht op het burgerschap. Het is dan ook geen toeval dat de verantwoordelijkheden van de Arabische Wereld ten aanzien van  de ‘onvervreemdbare rechten’ van deze Palestijnen, nooit in de resoluties voorkomen die voor u liggen.

Mijnheer de Voorzitter,

De basiskwestie, die aan de grondslag ligt van ons conflict, is in 64 jaar niet veranderd. Die vraag luidt: heeft de Arabische Wereld – en meer in het bijzonder de Palestijnen – zich eigen gemaakt dat Israël hier zal blijven en als de Natie staat van het Joodse Volk zal voortbestaan?

Het is nog onduidelijk of zij worden geïnspireerd door de belofte van de oprichting van een nieuwe staat of dat zij tot doel hebben om een bestaande te vernietigen. Twee maanden geleden, bevond president Abbas zich op dit podium in deze ruimte en trachtte de onbreekbare en onverbrekelijke band tussen het Joodse Volk en het Land van Israël uit te wissen.

Hij zei toen het volgende: “Ik kom vandaag voor u uit het Heilig Land, het land van Palestina, het land van g’ddelijke boodschappen, de hemelvaart van de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) en de geboorteplaats van Jezus Christus (vrede zij met hem).”

Dat was geen onoplettendheid. Het was geen verspreking. Het was andermaal een weloverwogen poging om meer dan 3.000 jaar Joodse geschiedenis te ontkennen en uit te vagen. Arabische leiders van die twee naties die naar vrede streefden [met Israël] hebben een verschillende boodschap aangeboden. Zo bijvoorbeeld koning Hoessein die in 1995 naar de Verenigde Staten kwam en zei (citaat): “Wat ons betreft, zullen wij blijven werken aan een nieuwe dageraad totdat alle Kinderen van Abraham en hun nakomelingen samenleven in de geboorteplaats van hun drie grote monotheïstische religies.”

In 1977 bezocht de Egyptische president Sadat het Israëlische Parlement [de Knesset] en citeerde de volgende vers uit de Koran: “Wij geloven in G’d en in wat aan ons werd geopenbaard en in wat werd geopenbaard aan Abraham, Ismail, Isaac en Jacob en de stammen en in de boeken die werden gegeven aan Mozes, Jezus en de profeten van hun G’d.” President Sadat en koning Hoessein spraken over DRIE monotheïstische godsdiensten en niet ÉÉN of TWEE.

Mijnheer de Voorzitter,

De resolutie die gestalte geeft aan de 29ste November – Resolutie 181 van de Algemene Vergadering – spreekt niet minder dan 25 keer over de oprichting van een ‘Joodse Staat’. Wij horen nog steeds niet de Palestijnse leiders deze term uiten. De Palestijnse leiding weigert om het karakter van Israël als Joodse staat te erkennen. U zult hen nooit horen zeggen “twee staten voor twee volkeren”. Als u ooit een Palestijnse leider hoort zeggen “twee staten voor twee volkeren”, gelieve mij dan onmiddellijk te telefoneren. Mijn kantoor heeft het equivalent van een 9/11 telefoonnummer geïnstalleerd voor het geval zulk een ongekend incident zich zou voordoen.

De Palestijnse leiders vragen een onafhankelijke Palestijnse staat, maar dringen erop aan dat het Palestijnse Volk zou terugkeren naar de Joodse staat. Dit is een voorstel dat niemand die gelooft in het bestaansrecht van Israël ooit zallen kunnen goedkeuren. Het idee dat Israël zal overstroomd worden met miljoenen Palestijnen is niet aan zet. De internationale gemeenschap weet dat. De Palestijnse leiding weet dat. Maar het Palestijnse Volk hoort het niet. Op dit eigenste ogenblik, is het hiaat tussen hun waarneming en wat werkelijkheid is, de belangrijkste hinderpalen voor de vrede.

Laat me herhalen dat: het zogeheten recht op terugkeer het belangrijkste obstakel is voor de vrede en dat ook zal blijven. Het is geen kwestie van nederzettingen. Het is geen waslijst van ongefundeerde beschuldigingen jegens Israël die in de resoluties van vandaag worden gelanceerd. Ik zal het opnieuw herhalen: het zogenaamde recht van terugkeer is de belangrijkste hinderpaal voor de vrede. Iedereen weet dat. Maar toch is iedereen die vandaag zo verbaal was in het uiten van wat Israël zoal moet doen voor de vrede – begonnen te mompelen, stotteren en gemakshalve hun stem verloren wanneer het erop aankwam de Palestijnen te vertellen dat van het zogenaamde recht op terugkeer geen sprake is.

Decennialang heeft deze organisatie automatisch aan bijna elke Palestijnse gril toegegeven, ongeacht of dit nu tegen de werkelijkheid inging of contra-productief werkte. Wat heeft dit alles uiteindelijk opgeleverd? De lippendienst van deze organisatie heeft niets anders dan schade toegebracht aan het vredesproces.

Mijnheer de Voorzitter,

Ware vrienden van de Palestijnen hebben de verantwoordelijkheid om hen de waarheid te vertellen. Zij moeten ophouden met het bevorderen van een vervormde versie van de geschiedenis die deze dag kenmerkt, en moeten beginnen met de echte lessen van geschiedenis te leveren waaraan de Palestijnse leiding nu weigert aandacht te besteden. Deze lessen zijn duidelijk: tweezijdige onderhandelingen zijn de enige route die naar twee staten voor twee volkeren leidt – zij aan zij levend in vrede en veiligheid; onderhandelingen die een oplossing bieden voor de belangrijkste zorgen aan beide kanten.

Terwijl bypassoperaties misschien hun werk doen in de hartchirurgie en in wegenbouw, zullen zij geen vrede en geen veiligheid naar ons gebied brengen. Directe onderhandelingen waren de aangewezen werkwijze voor president Sadat en premier Begin, de werkwijze van premier Rabin en koning Hoessein. Het is het kader geweest om vrede tussen Israël en de Palestijnen tijdens de afgelopen twee decennia vooruitgang te laten boeken.

Telkens opnieuw, hebben wij onze vredeshand naar de Palestijnen uitgestoken. Eerste-minister Netanjahoe bevond zich laatst in september in deze feitelijke ruimte en verklaarde zijn verbondenheid aan de kwestie voor Palestijnse zelfbeschikking – en zijn visie voor het oprichten van een Palestijnse staat, naast de Joodse Staat Israël – twee staten voor twee volkeren. Maar tot op vandaag wachten wij op de Palestijnen om het valse idool van eenzijdigheid op te geven – en naar het echte harde werk van directe onderhandelingen terug te keren. En – aangezien zij blijven weglopen van de onderhandelingstafel, blijft de Palestijnse leiding hun banden met Hamas nauwer aanhalen – een internationaal erkende terroristenorganisatie gewijd aan de vernietiging van Israël.

Deze ontwikkeling doet mij denken aan een beroemde zinsnede van Groucho Marx: “Dit zijn mijn principes; als u er niet van houdt, wel ja, dan heb ik er nog andere.” Het Kwartet heeft lang drie principes toegepast die Hamas moest aannemen. Het moet afstand nemen van het geweld, Israël erkennen en eerder gemaakte overeenkomsten onderschrijven. Op geen enkel punt heeft Hamas aan deze voorwaarden voldaan of om het even welke signaal gegeven dat het bereid is dit te doen.

Zij die pleiten voor het erkennen van een regering waarin Hamas zetelt, moedigen een Groucho-Marxistisch beleid aan, in een complex en onstabiel gebied. Indien Hamas te extreem is om deze principes goed te keuren, argumenteren zij, moeten wij onze principes zodanig wijzigen dat zij passen bij het extremisme van Hamas, redeneren zij. De lat werd hier wel zeer laag gelegd. Op deze basis elementen voor vrede, kunnen er geen correcties worden gedaan. Daar kan niet over onderhandeld worden. Er kunnen geen bijzondere kortingen worden gegeven tijdens het Vakantie Seizoen – niet in deze zaal en ook nergens anders.

Mijnheer de Voorzitter,

Zelfs meer dan de woorden die hier vandaag in de toespraken werden uitgesproken – of de woorden in de resoluties die voor u liggen – zijn het de woorden die niet werden gezegd die boekdelen spreken. De Vergadering heeft duidelijk gemaakt dat zij niet solidair is met vele mensen die zich vandaag op onze bodem bevinden.

In deze zaal, hoor ik geen solidariteit met de één miljoen Israëlische mannen, vrouwen en kinderen die leven onder de terreur van een onophoudelijke regen van raketten, mortieren en missiles afgevuurd vanuit de Gazastrook. Ik hoor geen solidariteit met de 16-jaar oude jongen die in april laatstleden werd gedood toen een anti-tankraket door Hamas afgeschoten op zijn schoolbus insloeg. Of met de duizenden andere Israëlische burgers die gedood en verwond werden.

Ik hoor geen solidariteit met de Israëlische kinderen die het alfabet leren tezelfdertijd met de namen Kassam, Grad en Katyusha – de raketten die hen tegelijkertijd voor weken van de school weghouden. Ik hoor geen solidariteit met de Palestijnen die het slachtoffer zijn van het wrede Hamas regime – noch met de politieke tegenstanders die worden gemarteld, de vrouwen die worden onderworpen, of de kinderen die worden gebruikt als zelfmoordbommenwerper en als menselijk schild.

En – Mijnheer de Voorzitter, vandaag hoor ik ook geen solidariteit met de vele mensen in het Midden-Oosten die worden onderdrukt en elke dag opkomen voor hun vrijheid. Van Syrië tot in Iran en tot in Jemen, nemen deze mensen niet langer meer genoegen met de verklaringen van hun leiders dat Israël van alle problemen van het Midden-Oosten moet worden beschuldigd – een fictie die in stand wordt gehouden door resoluties zoals diegenen die vandaag voor ons liggen. Vandaag verlangen de volkeren van het Midden-Oosten èchte antwoorden op hun benarde toestand.

Ik hoorde vandaag ook geen discussies over het aanzetten tot haat [jegens Joden en jegens Israël] die verder de West Bank en de Gazastrook vervuilen; waar de volgende generatie van Palestijnse kinderen wordt onderwezen dat zelfmoordbommenleggers helden zijn, dat de Joden geen band hebben met het Heilig Land dat hun doel moet liggen in het vernietigen van de Staat Israël. Van de wiegen tot in de localen van de kleuterklassen; vanaf de gronden van de zomerkampen tot aan de tribunes van voetbalstadions; van de namen die aan openbare pleinen worden gegeven tot aan publieke verklaringen van hun Palestijnse leiders, zijn deze boodschappen overal te vinden.

Nog maar vorige maand, verklaarde president Abbas dat de Palestijnse Autoriteit een toelage van maar liefst 5.000 dollars zal verstrekken aan elke terrorist die werd vrijgelaten in ruil voor de vrijlating van Gilad Shalit, de ontvoerde militair van Israël. Dit zijn mensen zoals Ibrahim Shammasina, die hielp om vier Israëliërs te vermoorden met inbegrip van twee tieners. De mensen houden van zo iemand als Walid Anajas, die de bomaanslagen plande in het hart van Jeruzalem en Rishon Lezion waarbij 32 mensen werden vermoord. De mensen houden van iemand zoals Wafa al-Bis, die zonder succes trachtte een Israëlisch ziekenhuis op te blazen.

Gebaad in het bloed van onschuldigen, worden deze terroristen ondersteund als voorbeeldgevers voor de volgende generatie van Palestijnse kinderen. De nationale omroep van de Palestijnse Autoriteit zond uitspraken uit die president Abbas maakte in verband met de vrijgelaten terroristen in oktober laatstleden. Abbas zei: “Jullie zijn een volk van strijd en Jihad vechters voor Allah en het geboorteland… Uw offer en uw inspanning en uw acties zijn niet tevergeefs geweest.”

Mijnheer de Voorzitter,

Duurzame vrede moet geworteld zijn in huizen, scholen en media die tolerantie en wederzijds begrip onderwijzen zodat dit in de harten en de geesten kan groeien. Het moet vanuit een Palestijnse leiding komen die bereid is om haar mensen te vertellen over de moeilijke compromissen die zij voor zelfbeschikking zullen moeten maken. Die zal komen door het hard labeur van staatsopbouw en niet door de oude gewoonte van staat-bashing.

Vandaag werd geen van deze waarheden uitgesproken.

Vandaag hoor ik geen solidariteit met de principes van vrede.

Ik weet dat de waarheid soms tot een last kan zijn. Ik weet dat oude hardnekkige gewoonten moeilijk verdwijnen. Ik weet dat het gemak van het ogenblik soms zwaar kan wegen op de belangen van de toekomst. Maar toch zal enkel de waarheid ons kunnen bevrijden. Na jaren van duisternis, roep ik bij deze de Algemene Vergadering op om een helder nieuw licht in dit debat te brengen.

Ik roep elke afgevaardigde in deze zaal op om pragmatische oplossingen te omhelzen en niet automatisch resoluties te steunen; om openhartig te spreken en niet te lasteren; om naar een nieuwe visie te reiken en niet voor de oude te opteren.

Ik roep bij deze de Vergadering op om op deze historische dag zich eindelijk rond de waarheid te verzamelen, die de zaden van vrede in ons gebied zal voeden, zodat die in een rooskleurigere toekomst tot bloei kunnen komen.

Dank u, Mijnheer de Voorzitter

Dry Bones in A Simple Plan:
Het idee van Abbas en de PLO om Judea en Samaria uit te roepen tot een onafhankelijke Palestijnse staat heeft niet gewerkt.

Vandaar dat wij zo trots zijn om ons eenvoudig en duidelijk plan voor te leggen.

Een overeenkomst tussen het Hasjemitische Koninkrijk van Jordanië en de Staat Israël om het gebied gezamenlijk te beheren dat de ‘Westelijke Jordaanoever’ [West Bank] wordt genoemd. De Palestijnen die wonen in het Hasjemitische koninkrijk, kunnen terugkeren naar het gezamenlijk beheerde gebied. De Joodse nederzettingen gemeenschappen blijven bestaan. Het Recht op Terugkeer voor de Palestijnen die in het buitenland wonen, wordt uitgevoerd in de voor vrede eengemaakte Palestijnse entiteit. De lokale controle wordt gegeven aan Palestijnse en Joodse gemeenschappen. Internationale kwesties worden geregeld door het Jordaanse/Israëlische partnerschap.

Jordanië, met Syrië aan de éne zijde en Irak, gevaarlopende om in de handen van Iran te vallen, aan de andere kant… met een groeiende Palestijnse aanwezigheid in hun land zouden zij het idee aantrekkelijk moeten vinden. En de Gazastrook zou opnieuw aan Egypte worden gegeven, net zoals in de periode 1948-1967. Wat Egypte zou aanvangen met de Gaza? Daarmee doen ze wat ze maar willen. [bron]

Why Don’t Western Elites Get the Middle East?
Because They Think It’s Just Like Them (Sort of)

door Barry Rubin [bron: PJ Media]

Ik begin me een tot nog toe verborgen omvang te realiseren waarom het voor personages in de Westerse maatschappij (beleidsvoerders, journalisten en academici)  zo moeilijk is om het Midden-Oosten te begrijpen. Het is het conflict tussen de dorst naar goed nieuws en de werkelijkheid van slecht nieuws.

Zijnde optimisten (gebaseerd op de relatief goede gang van zaken binnen hun maatschappijen?) en gelovend dat een positieve verandering werkelijk gemakkelijk is als de mensen slechts hun zinnen zouden zetten om het te laten gebeuren (inherent aan het liberale denken), overdrijven zij eender welk signaal dat de dingen beter worden.

Bovendien begint het eigentijdse denken van afschuw te sidderen en beven wanneer om het even welke kritiek wordt geuit op de volkeren in de Derde Wereld (racisme, islamofobia) terwijl het als eervol wordt beschouwd om ‘onszelves’ te bekritiseren. Daar bovenop leeft de veronderstelling dat niemand werkelijk kan radicaal zijn. Zij geven enkel een antwoord op de mishandelingen uit het verleden en worden met de minuut gematigder naarmate de repressie afneemt.

Zo worden wij constant naar een kunstmatig optimisme geleid dat bedreigingen negeert of hen zelfs omzet in voordelen.

Hoeveel voorbeelden ik daarvan elke dag zie!

Een groep jonge Palestijnen in Fatah, die uitdrukkelijk zeggen dat zij Israël willen vernietigen, vormen een nieuwe groep en hocus-pocus-pats worden wij daaromtrent meteen geïnformeerd dat dit het langverwachte Palestijnse equivalent is van de pacifistische  Israëlische Peace Now beweging!

Ons wordt verteld dat de Libische volksmassa’s revolteren tegen dictator Moeammar Khaddafi en strijden voor democratie, totdat wij plotseling vernemen over gevangenen die worden gemarteld en vermoord, wapens die worden verkocht aan terroristen elders, onderlinge vuurgevechten tussen facties en over een radicale islamitische staat in wording.

In Turkije arresteert het regime honderden mensen, wordt de media onderdrukt, worden vrouwen uit overheidsfuncties geweerd, wordt antisemitisme aangemoedigd en ziedaar!, het wordt het eerst ‘gematigde moslim’ [regime] genoemd (zij ontkennen dat het Islamist is) en het [beleid] wordt dan even later opgewaardeerd(?) tot ‘gematigd Islamisme’!

Radicalen (behalve dan in het Westen?) zijn blijkbaar de vertegenwoordigers van achterwaartse, irrationele, primitieve maatschappijen en indien alle maatschappijen in de Derde Wereld gelijk zijn aan die in het Westen, kunnen ze daar dergelijke lieden missen als kiespijn. Iedereen moet ‘gematigd’ zijn, het is bon ton om zich zorgen te maken omtrent de opwarming van de aarde en zich ecologisch bewust te tonen; de democratische beginselen toegewijd zijn en hartstochtelijk doen over het verkrijgen van meer materiële goederen als hoogste doel in het leven.

Ik blijf me er steeds weer over verbazen dat zij, die het luidste het multiculturalisme verkondigen, de diversiteit en de gelijkheid van alle maatschappijen, simpelweg maar niet lijken te vatten dat culturen en maatschappijen verschillend zijn. Zij zijn in feite divers! Veertig jaar lang geleefd hebbende onder het regime van Moeammar Khaddafi in een half-geletterde op stammen gebaseerde maatschappij, levert geen mensen af zoals je die vindt in de Upper East Side van Manhattan. En zelfs niet in de Upper West Side, voor wie het wil weten.

Even ironisch is dat, terwijl de Westerse elites zo snel neerkijken op hun eigen ongewassen massa’s (verbitterd hun geweren laten rammelen, religie, en buitenstaanders hatend, juist?), zij er niet in slagen om te begrijpen dat dit precies het centrale thema is dat het Midden-Oosten en veel andere delen van de wereld beheerst.

Misschien zou ik een verbazingwekkende nieuwe formule moeten voorstellen die het voor de Westerse elites gemakkelijk zou maken om te begrijpen wat er in het Midden-Oosten gebeurt:

Denk enkel aan de islamisten in Egypte, Libië, Tunesië en Turkije; de regimes in Iran en in Syrië; Hamas, Hezbollah en zelfs de Palestijnse Autoriteit die zowat hetzelfde zijn als de… [Amerikaanse] Tea Party!

Klinkt eng, niet?

De zestien-jarige Liz Sheetrit en haar familie staan in hun huizen met verschrikte gezichten ten gevolge van de shell-shock wanneer ze wijzen naar hun verbrande voortuin en kapot geslagen keukenraam. “Ik kan niet geloven dat dit ons overkomt,” zegt Liz.

Het voorbije weekeinde van 29/30 oktober 2011 explodeerde een gradraket die werd afgevuurd vanuit Gaza, in de straat waar de familie woont. Hierbij werden vier huizen in hun buurt beschadigd, bespat met gaten van granaatscherven, gebroken glas en stukken metaal die her en der in de buitenkant van de woning steken.

Liz zegt dat ze geluk heeft gehad. Zij en haar familie waren gelukkig niet thuis op het ogenblik van de explosie maar haar hondje, dat wel thuis was op het moment van de explosie, liep enkele letsels op als gevolg van de aanslag.

Ashkelon — The New Sderot?

door Anav Silverman [bron: Frontpagemag.com]

De familie Sheetrit en de andere families in de buurt hebben ook om een andere reden geluk gehad. Zij leven in vrij nieuwe huizen die schuilkelders hebben. “Onze buren gingen hun schuilplaats in zodra het alarm afging. Waren zij dichtbij de keuken of de woonkamer geweest, kon iemand ernstig verwond zijn geraakt,” zegt de vader van Liz.

Meer dan vijftig procent van de inwoners van Ashkelon woont echter in oudere gebouwen die werden gebouwd zonder schuilplaatsen, zegt Yossi Assoulin, een woordvoerder van de gemeente.  ”Maar dankzij de Iron Dome [de IJzeren Koepel], hebben de inwoners hier, zelfs tijdens de raketaanvallen uit Gaza, nooit hun veiligheidsgevoel verloren,” legt Assoulin uit.

De Iron Dome is een verplaatsbaar lucht verdedigingssysteem dat in Israël werd ontwikkeld om inkomende Palestijnse raketten te onderscheppen door middel van een speciaal radar opsporingssysteem. Hoewel het systeem bekritiseerd werd voor haar hoge bedrijfskosten, is het een belangrijk hulpmiddel gebleken in de verdediging van Israëlische burgers door met succes talloze raketten neer te halen. Israël is van plan om in de komende jaren 1 miljard dollar te investeren in het Iron Dome luchtafweersysteem, waarvan het Congres van de V.S. instemde om ruim één vijfde [205 miljoen dollar] voor haar rekening te nemen.

Nochtans, biedt het afweersysteem geen garanties.

De moord op Moshe Ami
Op dezelfde dag dat het huis van de familie Sheetrit door raketgranaatscherven werd getroffen, werd een inwoner van Ashkhelon, Moshe Ami, een vader van vier kinderen, gedood in een raketaanval toen hij op weg naar huis was.

Moshe Ami

De alarmsirene, die de inwoners van Ashkelon waarschuwt voor een luchtaanval en de bewoners ongeveer 25 seconden speling laat om een veilige schuilplaats te vinden, ging af op het ogenblik dat Ami naar huis reed via de Rabindreef in het centrum van de stad. Niet in staat om tijdig een schuilplaats te vinden, vlogen granaatscherven van de raketexplosie in het rond en zeeg Ami dodelijk getroffen in elkaar. Hij overleed later aan zijn verwondingen in het Medische Centrum van Barzilai in Ashkelon.

Naast Ashkelon, een stad van meer dan 120.000 inwoners, sloeg een golf van gradraketten ook in op Beersjeba, Ofakim en Ashdod, die beschouwd worden als de belangrijkste metropoolsteden in het zuiden van Israël. De raketten raakten een school in Ashdod en veroorzaakten aanzienlijke schade aan talloze gebouwen en huizen in residentiële wijken verspreid over het gebied. Twintig Israëliërs waaronder ook een baby, werden in schoktoestand en/of aan opgelopen verwondingen voor verzorging in het ziekenhuis opgenomen.

In totaal troffen 35 projectielen, waaronder in Iran gemaakte gradraketten en mortiergranaten, de regio van zuid-Israël afgelopen zaterdag [29 oktober 2011.]

Elad, een taxichauffeur in Ashkelon, die geboren en getogen is in de stad,  vertelde dat die bewuste zaterdagnacht een verschrikkelijke nachtmerrie-achtige ervaring was. “Werken als taxibestuurder tijdens dit soort terreuraanslagen, is het ergste wat je kan meemaken. Terwijl ieder ander thuisblijft en en zich verbergt in hun schuilplaatsen, moeten wij blijven doorwerken om onze kost te verdienen. [..] Op geen enkele manier kunnen we nu vrede sluiten,” gaat de taxichauffeur verder. “Er is niemand om vrede mee te sluiten. Hoeveel meer raketaanslagen zijn nog noodzakelijk om dat te bewijzen?”

Alle scholen gesloten
Burgemeester Benny Vaknin van Ashkelon zei op zondag [30.10] dat het type raketten dat zaterdag werd afgevuurd veel groter schade veroorzaakten dan de voorbije raketten.

Burgemeester Benny Vaknin van Ashkelon

“Deze types van raketten zijn nauwkeuriger en in staat om grote verwoestingen aan te richten en  betonnen gebouwen en wegen te beschadigen. Op zes maanden tijd kregen wij drie barrages van vernietigende raketaanvallen te verduren, tijdens de maanden april, in augustus en thans in oktober. Wij moeten opnieuw overwegen hoe wij op een dergelijke situatie het best kunnen reageren.”

Vaknin weigerde dinsdag j.l. voor de derde dag op rij, om de studenten van Ashkelon weer naar hun scholen te laten gaan. Op zondag sloten de scholen in Beersjeba, Ashkelon, Ashdod,  Kiryat Malachi, Sderot en andere gemeenschappen de deuren en moesten meer dan 200.000 studenten noodgedwongen thuisblijven wegens de voortdurende raketbedreigingen. Op dinsdag [1.11.2011] zei Vaknin “dat hij niet het risico wil nemen om de levens van de kinderen in gevaar te brengen.”

De meesten van de scholen van Ashkelon zijn niet beschermd tegen raketaanvallen. De stad heeft bijna 30.000 studenten in haar onderwijssysteem waaronder 6.000 studenten aan de Academische Universiteit van Ashkelon.

Terreurgroep Islamitische Jihad
De terreurgroep Islamitische Jihad eiste de verantwoordelijkheid op voor de meeste raketaanvallen tijdens dat weekend. Volgens een analyse door Khaled Abu Tomeh van The Jerusalem Post, is de Islamitische Jihad organisatie een belangrijke speler in Gaza geworden dankzij de financiële en militaire hulp van Iran en Syrië.

Hamas heeft zich tijdens de afgelopen gevechten wat afzijdig gehouden, om in plaats daarvan Egypte de kans te geven te bemiddelen om een wapenstilstand tussen Islamitische Jihad en Israël te bereiken. “Sommige Palestijnen in de Gazastrook zeiden op zondag dat Hamas waarschijnlijk bang is om een hevige confrontatie met de Islamitische Jihad aan te gaan, van wie haar leden erin geslaagd zijn om nieuwe wapens binnen de Gazastrook te smokkelen die in Libië werden gestolen.”

De leider van de Islamitische Jihad in Syrië, Ramadan Abdullah, woonde onlangs de Vijfde Internationale Conferentie bij in Iran om er de steun te vragen voor een nieuwe Palestijnse Intifada in oktober, waar hij verklaarde dat Jihad en weerstand de enige “opties” zijn voor de Palestijnen. De Islamitische Jihad heeft bij talrijke gelegenheden tot de vernietiging van Israël opgeroepen.

De Israëlische Strijdkrachten (IDF) waren eerder op zaterdag in staat om tijdig een terreurcel van de Islamitische Jihad in Gaza te neutraliseren, waarbij vijf terroristen, met inbegrip van een belangrijke commandant, die verantwoordelijk waren voor de productie van raketten in wapenfabrieken. Het Israëlische zendstation Kanaal 10 berichtte zaterdagavond dat de eerste barrage van raketten door de Al Quds Brigades van de Islamitische Jihad, een ‘direct antwoord’ waren  op de aanval op de terreurcel en dat “de vijand de komende uren het ergste mag verwachten.”

Ondertussen hoopt Liz Sheetrit dat het leven opnieuw normaal mag worden voor haar en haar familie. “Wij proberen om terug te keren naar onze dagelijkse routine, maar niemand durft te garanderen dat de raketten hier niet nogmaals zullen inslaan.”

Met dank aan Sophie Petiet voor de hint.

Ashkelon onder vuur

Intussen lopen de schermutselingen met de terreur vanuit Gaza verder. Gisteren heeft de Israëlische Luchtmacht (IAF) een terreurcel uitgeschakeld. Enkele terroristen werden onderschept toen ze op het punt stonden een raket af te vuren op Zuid-Israël, zo vertelde een woordvoerster van het IDF zaterdagnacht.

De terroristen werden uitgeschakeld door een raket die werd afgevuurd vanuit een Israëlisch gevechtsvliegtuig. De aanval gebeurde in Ak-Karara ten oosten van Khan Younis in het zuiden van de Gazastrook. Volgens Kanaal 10 werd daarbij één militant van de Islamitische Jihad gehad en twee anderen gewond. Palestijnse bronnen beweren dat drie mensen werden gewond in een aanval waarbij drie missiles werden afgevuurd in landbouwgebied.

De terreurgroep de Islamitische Jihad dreigde met vergelding. Die bleef niet lang uit. Afgelopen nacht werd een raket afgevuurd vanuit Gaza die insloeg in open veld nabij Ashkelon, gelukkig zonder lichamelijke noch materiële schade aan te richten. Maar de schrik zit er diep in onder de inwoners van de zuidelijke Israëlische gemeenschappen. Deze ochtend vroeg werd opnieuw een raket afgevuurd die dichtbij Ashkelon in de grond sloeg. Hier ook geen gewonden of materiële schade.

Avi Dichter: herover de Gaza!
Steeds meer stemmen gaan op om de terreur in Gaza een harde slag toe te brengen om een einde te maken aan de beschietingen vanuit Gaza van Joodse gemeenschappen, dorpen en steden in het zuiden van Israël. De radio van het leger berichtte op zaterdag dat Avi Dichter, de voormalig directeur van Shin Bet [de Israëlische geheime dienst] dat Israël opnieuw de Gaza moet binnentrekken en heroveren. “Israël moet de controle over de Strook terug nemen voor een periode van verscheidene jaren om de terreurorganisaties te verslaan,” zei Dichter.

Bron: The Jerusalem Post

Nog een plaatje van dat festival van vrijdag 4 november 2011. Zoals de gewoonte is onder Palestijnse terroristen in het algemeen en Gazaanse terroristen in het bijzonder, wordt er steeds aangetreden bovenop de vlag van Israël. Symboliserend de haat jegens de Joodse staat en de gewapende strijd van de Jihad voor de vernietiging van Israël. [fotoverslag op Pal Today]