Jullie is jodenvolk

door Loor [bron: http://www.frontaalnaakt.nl]

Tegenwoordig noemt men antisemitisme heel politiek correct ‘antizionisme’. De antizionist is niet tegen joden in het algemeen – dat dit in godsnaam duidelijk moge zijn – maar plaatst graag en veelvuldig hysterische vraagtekens bij het bestaansrecht van de staat Israël. En dit terwijl hij vaak de ontstaansgeschiedenis van deze staat niet kent en zich er ook niet in wenst te verdiepen. Het NOS Journaal en de licht antizionistische programma’s Netwerk en NOVA informeren de antizionist voldoende over wat hij weten moet over die verfoeilijke Israëli’s, die zo onrechtmatig ‘Palestina’ bezet houden.

Behalve het regelmatig moeten aanschouwen van de spuuglelijke tronies van de überantizionisten Gretta Duisenberg en Anja Meulenbelt in de media (met wie de gemiddelde Netwerk-antizionist overigens niet geassocieerd wenst te worden), kom ik de huis, tuin & keuken antizionist op de meest onverwachte plekken tegen: op het werk, in de kroeg en zelfs binnen mijn kennissenkring. Sterker nog: ik had eens een uiterst serieuze relatie met een antizionist in schaapskleren. Pijnlijk, daar ik kind ben van een joodse vader.

Dat ik mijn huis en bed heb gedeeld met een antizionist is natuurlijk voer voor psychologen, maar ik mag u vast meedelen dat het vooral leerzaam en interessant was en dat ik geheel onbeschadigd uit de strijd ben gekomen.

Wat mij het meest stoorde aan mijn liefhebbende antizionist, was zijn gebruik van ‘ze’ en ‘jullie’, zodra het over Israël en de joden in het algemeen ging. “Jullie moeten nodig eens uit jullie slachtofferrol stappen”, kwaakte hij vaak. Wanneer ik hem met dit dringende verzoek doorverwees naar mijn vader, die dankzij zijn moedige onderduikouders de Holocaust heeft overleefd en nog veelvuldig wordt geplaagd door de meest vreselijke angstdromen, werd de hele discussie snel en laf weggemurmeld. Tegen mij kon hij dergelijke opmerkingen maken, meende hij – zonder joodse moeder ben ik tenslotte officieel niet-joods. Keer op keer wees ik hem dan op het onterechte gebruik van ‘jullie’, als hij weer eens leegliep over de eigenlijk nimmer deugende jood.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Tegen het eind van onze verknipte relatie bezocht ik, samen met mijn antizionist, de van oorsprong joodse wijk Le Marais in het mooie Parijs. Daar ontdekte ik, behalve een flink aantal andere authentieke joodse winkeltjes en restaurants, een kosjere supermarkt waarin de tijd ruim zestig jaar leek stil te hebben gestaan. De eigenaar bracht vanachter zijn kassa de meest prachtige Hebreeuwse liederen ten gehore en binnen een paar seconden werd ik teruggevoerd naar een tijd die ik slechts ken van de verhalen van mijn vader en grootouders.

Ontroerd en nieuwsgierig stapte ik de winkel binnen, met de antizionist mokkend in mijn kielzog. Na velerlei intrigerende en kosjere etenswaar in mijn handen te hebben gehouden, mompelde mijn ongeduldig geworden antizionist dat hij het zwaar overdreven zou vinden als dergelijke (joodse) speciaalzaken in deze tijd nog in het Nederlandse straatbeeld zouden voorkomen. Toen ik hem vroeg naar het bestaansrecht van onze favoriete Indonesische speciaalzaak – ‘ons tokootje’ – merkte hij op dat deze dan misschien ook maar moest verdwijnen. Je bent als antizionist consequent of niet.

Een paar dagen later, op een zaterdag en tevens oudejaarsdag, brachten we weer een bezoek aan de historische straatjes van Le Marais. Terwijl de meeste joodse winkeltjes gesloten waren wegens de sabbat, was een uiterst populaire joodse delicatessenzaak tot onze verrassing wél open. Hongerig geworden deden we ons tegoed aan de heerlijkste broodjes. De antzionist liet het zich goed smaken en hield zowaar even zijn bevooroordeelde mond. Totdat zijn maag na een paar uur weer leeg was. ,, Waarom was die broodjestent vandaag gewoon open? Zie je wel dat ze eigenlijk heel hypocriet zijn door op zaterdag hun winkel te openen”, bralde hij bij aanvang van een romantisch bedoeld oudejaarsdiner.

‘Ze’. Alsof hij mijn joodse afkomst volledig ontkende en alsof hij tegen een niet-joodse buitenstaander sprak, tegenover wie hij die schijnheilige en op geld beluste joden plompverloren en stigmatiserend mocht samenvatten in de aanduiding ‘ze’.

‘Ze’ schoot die avond definitief in mijn verkeerde keelgat. Knarsend wensten we elkaar een gelukkig nieuwjaar en een week later was het uit. Voorgoed. Wegens het bovenstaande behoort hij na een relatie van twee jaar niet tot de ex-vriendjes met wie ik graag een goed contact wens te behouden.

Het gebruik van ‘ze’ en ‘jullie’ door niet-joden getuigt misschien niet direct van antisemitisme, maar het impliceert wel een grote afstand van de jood en al zijn doen en laten.

Zo las ik laatst op een weblog de volgende reactie van iemand op een artikel over antisemitisme:

“Dat moet je joden wel nageven, als ze vervelend zijn ze ‘echt’ vervelend: Hedy d’Ancona met haar opgezwollen drankhoofd, Cohen, Ed van Thijn &nog een stuk of wat multicultibevorderende socialisten. Als ze goed zijn zijn ze ook ‘echt’ goed: Lou reed, Dylan Philip Roth, Cohen etc. Extreem volk. Ik mag het wel.”

Degene die deze reactie plaatste, deed dit waarschijnlijk met de beste bedoelingen, maar bewijst hiermee, zoals zovelen, een uiterst stigmatiserende en simplistische kijk te hebben op zijn joodse medemens en dat hij deze het liefst in de hokjes ‘goed’ en ‘slecht’ stopt.

Genuanceerdheid is slechts weinigen gegeven, ook als het over andere groepen gaat. En ook ik betrap mezelf regelmatig op enige ongenuanceerdheid, als het gaat om het in hokjes plaatsen van anderen. Laten we trachten die genuanceerdheid zoveel mogelijk te bereiken en te behouden, voor ogen houdende dat ieder mens uniek is en het nimmer verdient in een hokje geplaatst te worden.

Loor (1967) verwondert zich in toenemende mate over het gebrek aan zelfspot en zelfbewustzijn bij haar medemens. Deze column is eerder gepubliceerd op Het Vrije Volk. Weblog van Loor: http://loorschrijft.blogspot.com/

Wat volgt is een persconferentie van premier Benjamin Netanjahoe en VN secretaris-generaal Ban Ki-Moon van gisteren 1 februari 2012 in Jeruzalem. Ban Ki-Moon dringt aan op verdere samenwerking te bereiken om de tweestatenoplossing te realiseren tussen twee staten die “zij aan zij in vrede en veiligheid naast elkaar bestaan”. Nu nog Palestijnse leiders vinden die dat ook willen.

Ban Ki-Moon, die nog verder door reist naar Gaza beloofde dat hij opnieuw bij Hamas zou aandringen om een einde te maken aan de beschietingen met mortiergranaten en raketten van willekeurige burgerdoelwitten in Zuid-Israël die hij compleet “onaanvaardbaar” heette.

Leuk is het wanneer Ban Ki-Moon verwijst naar zijn 2de ambtstermijn als chef van de VN en die vergelijkt met de herverkiezing van Netanjahoe als partijleider van Likoed die in die zin dus ook aan een 2de ambtstermijn begint. Netanjahoe onderbrak hem met de woorden “We are close but not thàt close”.

Let’s reframe the Israel debate

bron: Point of No Return
vertaling: Vederso [bron E.J. Bron]

Het lijkt erop dat elke Jood een gewone infanterist geworden is in de oorlog tegen de delegitimering van het bestaansrecht van Israël. Maar brengen we wel de juiste boodschap? Lyn Julius stelt in de Jeruzalem Post dat Joodse vluchtelingen een centrale rol spelen in het herkaderen van het Israël-debat:

Volgens het Reut Institute ligt Israël´s legitimiteit in de politiek, de academische wereld, de vakbonden, de media en de kerken onder vuur. Er is een verontrustend verschil tussen de uitstekende relaties van Israël met z’n Europese bondgenoten op regeringsniveau en de publieke opinie, die aan de basis in toenemende mate van Israël vervreemd is geraakt. De pleitbezorgers van Israël worden niet moe te herhalen hoezeer Israël vrede wil en welke zegen dit kleine land voor de wereld zou kunnen zijn op het gebied van technologie, wetenschap, landbouw, ecologie en de integratie van migranten – als de media maar zouden ophouden zich vooral te richten op het slechte nieuws uit Israël, het onder de microscoop te leggen op zoek naar mogelijke smetten en onvolkomenheden.

Maar brengen wij wel de juiste boodschap voor het voetlicht? De discussie met progressief links, dat de meningsvorming in het Westen domineert, zal moeten worden gewonnen, maar kan ook worden verloren.

We moeten de onjuiste opvatting ontmaskeren zoals die bij links gangbaar is, dat Israël een voorpost van westers kolonialisme en imperialisme is. In de regio woonden al Joden 1000 jaar vóór de islamitische verovering, met een ononderbroken aanwezigheid, niet alleen in Palestina, maar in de gehele “Arabische” wereld. De Arabische invasie veranderde de autochtone Joden en christenen in minderheden in hun eigen land. Zij bekeerde hen tot de Islam, eigende zich hun heiligdommen toe en wiste hun geschiedenis uit. Joden “die Arabisch land stelen”, is een beledigende omkering van de werkelijkheid. In 10 Arabische landen werden Joden hun rechten ontnomen en in de meeste gevallen werden ze beroofd van hun eigendom.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

De begrippen die we gebruiken, ondermijnen Joodse rechten op ons voorouderlijk thuisland. “Nederzettingen” en “West Bank” versterken het gevoel dat het land altijd al Arabisch is geweest en schildert Israël af als koloniale bedriegers. En toch hadden Joden, tot hun etnische verdrijving in 1948, altijd buiten de “Groene Lijn” gewoond. En ook moet (nadrukkelijk) worden gezegd dat door te spreken over “Judea en Samaria” en over “Israëlische gemeenschappen”, dit geen opmaat is voor een Israëlische terugtrekking als onderdeel van een vredesakkoord.

We moeten voor de discussie een vitale context herstellen: het conflict speelt zich niet af tussen een Israëlische Goliath en een Palestijnse David. Dit plaatst namelijk 6 miljoen Israëli’s tegenover 300 miljoen Arabieren. In termen van waarden is het een strijd tussen het pluralistische, democratische Israël en de Jihadisten van de islam. De Palestijnen zijn echter geen onafhankelijke spelers in het conflict. Economisch worden ze overeind gehouden door internationale hulp; strategisch vertegenwoordigen ze een Pan-Arabisch en in toenemende mate een panislamistische doelstelling; politiek worden ze gecontroleerd door externe, regionale krachten.

We moeten er de nadruk op leggen dat de helft van de Israëlische Joden de regio nooit heeft verlaten. Ze werden losgescheurd van de Arabische en moslimlanden en verdreven naar een klein stukje land aan de Middellandse Zee. Als deze Joden nu volledige en vrije Israëlische (staats)burgers zijn, dan is dat vooral omdat Israël hen een onvoorwaardelijke toevlucht bood voor het voortdurende Arabische en islamitische antisemitisme.

Dit antisemitisme neemt enerzijds de vorm aan van oeroude, religieuze minachting voor “dhimmi”-Joden, anderzijds is het een moderne, door de Nazi’s geïnspireerde, genocidale Jodenhaat. Het voorgaande is de reden voor een diep religieus en cultureel verzet tegen het idee van een joodse staat. Dit verdreef bijna een miljoen Joden uit Arabische staten en geeft nog steeds richting aan het conflict met Israël. Het geweld en mishandelingen tegen deze Joden vormen nog steeds een onopgeloste mensenrechtenkwestie.

Er valt nog een rekening te vereffenen tussen Israël en die Arabische staten, die hun Joden hebben verdreven. Iedere keer zou Israël een oplossing moeten eisen voor het onrecht dat die joodse vluchtelingen werd aangedaan. Palestijnse verliezen en eventuele territoriale aanpassingen van de kant van Israël, zouden in de toekomst bleekjes kunnen uitvallen, vergeleken met de onteigende landerijen en activa van Joden die verbeurd verklaard werden in Arabische landen.

Vluchtelingen zijn het meest belangrijke onderwerp op de agenda van het Midden-Oosten. Over grenzen kan men het eens worden en Jeruzalem zou kunnen worden verdeeld, maar de Palestijnen zijn keihard in hun eis betreffende hun “recht op terugkeer.” Alleen als men ze bewust maakt van het lijden en het verlies van een groter aantal (joodse) vluchtelingen, kunnen we hopen de impasse te doorbreken.

Men hoeft alleen maar getuige te zijn van het treurige lot van vervolgde en ontheemde, niet-islamitische en niet-Arabische volkeren om te begrijpen dat de zogenaamde “Arabische wereld” geen ruimte laat aan ontelbare etnische groepen en religies. Ze hebben allemaal geleden in totalitaire autocratieën, zowel nationalistische als islamitische. Helaas voorspelt de ”Arabische Lente” nog meer repressie. Er zijn twee keer zoveel Kopten als Palestijnen, maar waar blijft het protest van links tegen de schendingen van de mensenrechten? Er zijn drie keer zoveel Koerden als Palestijnen, maar waar zijn de oproepen voor hun culturele en politieke rechten? Als één van de soevereine minderheden in het Midden-Oosten, moet Israël opkomen voor andere minderheden. Als één van de weinige democratische landen, moet het zich verbinden met de seculiere libertijnen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika.

We moeten westerse libertijnen ervan overtuigen om het recht op zelfbeschikking van een klein inheems volk te zien als een progressieve zaak. Verwerping van Israël is geworteld in een religieus en cultureel beeld van “dhimmi”-Joden en christenen als inferieur en gedwongen hun rechten af te staan aan een islamitische opperheer. Dat een niet-moslim volk zichzelf bestuurt, is voor Arabische moslims nog steeds een gruwel. Door het ondersteunen van de Palestijnse campagne tegen Israël – verborgen in het gepraat over mensenrechten – zijn het de onwetende, westerse libertijnen, die het herstel van de Arabische en islamitische heerschappij over een “dhimmi”-volk mogelijk maken.

Israël staat voor de nationale bevrijding van de Joden. één van de oudste inheemse volkeren van het Midden-Oosten. Als we de harten en de geesten willen winnen, moeten we het debat herkaderen of de context herbenoemen.

PA Mufti calls for the killing of Jews quoting Islamic Hadith

door Palestinian Media Watch [bron]

 Op 9 januari 2012 werd een feestelijke viering naar aanleiding van de 47ste verjaardag van de stichting van Al Fatah, de partij van Mahmoud Abbas, uitgezonden op de Palestijnse openbare omroep Fatah TV. Op de beelden ziet u hoe een hysterische moderator op het podium tijdens de Fatah ceremonie de toespraak aankondigt van de volgende spreker, de geestelijke leider Moefti Muhammad Hussein van de Palestijnse Autoriteit.

Moderator:

“Onze oorlog met de afstammelingen van apen en varkens [de Joden] is een oorlog van religie en geloof. Lang leve Fatah! [Ik nodig u uit,] onze eerbiedwaardige Sjeik.”

PA Moefti Muhammad Hussein komt op het podium en zegt:

“47 jaar geleden begon de [Fatah] revolutie. Welke revolutie? De moderne revolutie van de geschiedenis van het Palestijnse volk. In feite is Palestina in zijn geheel een revolutie, sinds [Kalief] Omar verscheen [om Jeruzalem te veroveren in 637 na Chr.], en die gaat door tot op vandaag en tot aan het einde der tijden.

De vertrouwde Hadith (traditie opgedragen aan Mohammed), [zoals beschreven staat] in de twee vertrouwde verzamelde geschriften, Boekhari en Moslim, zeggen: “Het uur [van de Verrijzenis] zal niet aanbreken tenzij u tegen de Joden zult vechten. De Jood zal zich verbergen achter stenen en bomen. Dan zullen de stenen of bomen roepen: ‘O Moslim, dienaar van Allah, er zit een Jood achter mij, kom hier en doodt hem.’ Uitgezonderd de Gharqadboom [die stil zal blijven].” Daarom dat het geen wonder is dat u zoveel Gharqadbomen ziet groeien rondom de [Israëlische] nederzettingen en kolonies.”

Alle dagen hoor ik Vlaamse en Nederlandse Israëlbashers en Israëlcritici verkondigen dat zij niks tegen de Joden hebben maar dat hun kritiek enkel Israël geldt. Telkens wanneer ik hen vertel dat anti-Zionisme of anti-Israëlisme gelijk staat aan antisemitisme en Jodenhaat, stuiven ze hoogst verontwaardigd op hevig neen-schuddend tot hun hoofd er bijna afvalt.

Tegen hen zou ik willen zeggen: leer Arabisch. Neem er een geografische kaart bij van het gebied. U zal zien dat Israël in het Midden-Oosten ligt en niét in West-Europa. Zijn buurlanden zijn niét Duitsland, Frankrijk of Engeland maar wel Egypte, Syrië, Jordanië en Libanon.

Als het Israëlisch-Palestijns conflict ooit moet opgelost worden dan zal dat niet in of vanuit West-Europa gebeuren maar in het Midden-Oosten zèlf, in die onmetelijke oceaan van Jodenhaat en onverdraagzaamheid jegens andersdenkenden. Waar ze de woorden mensenrechten, democratie, vrouwenrechten en vrije meningsuiting niet eens kunnen uitspreken, of je meteen de kop inslaan wanneer je het aandurft dergelijke ‘onreine woorden’ in de mond te nemen.

Feit is dat in het Midden-Oosten Israëliërs, Zionisten, Israëlieten, ongeacht welke origine, huidskleur, politieke strekking, seksuele voorkeur, enz. allemaal eenduidig Joden heten. Of in het Arabisch Jahud. En de Arabieren vinden dat alle Joden dood moeten. “Israël” en/of “anti-Zionisme” staan in het M-O simpelweg synoniem voor antisemitisme.

Kort gezegd: elke Belg of Vlaming die tegen een arabier zegt dat hij tegen Israël is, wordt door die arabier begrepen als zijnde iemand die is en denkt zoals hijzelf, namelijk: een openlijke antisemiet en Jodenhater en die vindt Westerlingen dikke onnozelaars telkens wanneer ze hun antisemitisme willen verbergen achter zgn Israëlkritiek en/of Israëlhaat of haat jegens de Zionisten.

Eén van de grootste leugens die over Israël de ronde doen is dat het een regime zou zijn gebaseerd op Apartheid, zoals destijds in Zuid-Afrika heeft bestaan. Zoals bekend maken Arabieren met hun 1,3 miljoen inwoners, haast 20 procent van de Israëlische bevolking uit. Volgens Israëlbashers worden zij gediscrimineerd, omwille van het feit dat ze van Arabische origine zijn en/of omdat ze moslim zijn. Nochtans bewijzen de feiten het tegendeel. Israëlische Arabieren zetelen in de Knesset (Israëlisch parlement), bekleden hoge rangen in het IDF, rechters en advocaten en zijn zelfs minister in de regering van Benjamin Netanjahoe. Is dit vergelijkbaar met het Apartheidsregime in Zuid-Afrika? Nee, natuurlijk niet. Dat is een boosaardige fabel.

Elder of Ziyon is dit jaar begonnen aan het ontwerpen van een nieuwe reeks Apartheidsposters. De vorige reeks kan u hier vinden. Op deze nieuwe poster van 2012 een bekende Israëlische Arabier en moslim: professor Ashraf Brik, docent chemie aan de beroemde Ben Goerion Universiteit. Prof. Ashrif werd in 2011 onderscheiden met de prestigieuze Israel’s 2011 Outstanding Young Chemist Award. De uitreiking van die bijzondere prijs zal plaatshebben op 7 februari 2012 tijdens de openingsceremonie van de 77 ste Jaarlijkse Ontmoeting van de Israel Chemical Society (ICS) in Ramat Gan, Israël.

Is dàt Apartheid? Zou zoiets mogelijk zijn geweest voor een zwarte Afrikaan tijdens het Apartheidsregime in Zuid-Afrika? Nee hoor, dàt kan alleen maar in Israël!

Het blijft me steeds weer verbazen hoe ongelooflijk veel en buiten alle verhoudingen, het Palestijns-Israëlisch conflict de reguliere media de voorpagina’s van het nieuws blijft bestoken en beheersen. Elders zijn er reusachtige conflicten aan de gang met jaarlijks tienduizenden doden en opnieuw weer hetzelfde het afgelopen jaar. Minstens 5.000 doden alleen al in de Syrische burgeroorlog en het einde is nog steeds niet in zicht.

Vandaag lees ik enkele dodencijfers omtrent Gazanen die in 2011 door de hand van Israël zouden zijn omgekomen. De Al-Dameer Association for Human Rights telt 91 mensen die werden gedood in 2011. OCHA schat het aantal op 115 doden tot 20 december. Het Israëlische leger zit er ergens tussenin zeggende dat ongeveer 100 Palestijnen werden gedood tijdens militaire operaties het afgelopen jaar, waarvan slechts negen onder hen burgers waren.

100 Palestijnse doden dus. De burgeroorlog in Somalië alleen heeft naar schatting tussen de 350.000 en het miljoen mensen het leven gekost. Waarom is de dood van één Palestijnse terrorist zo oneindig veel meer aandacht waard dan dat van al die honderdduizenden Somaliërs? Iemand die het antwoord weet van die disproportionele aandacht waarvan de Joodse staat eenzijdig en systematisch het voorwerp is, mag dat altijd melden. Tenzij het enige antwoord luidt: Jodenhaat. Maar daar was ik zelf ook al jaren geleden achter gekomen.

Ver van ons bed

door Bernard Hammelburg [bron: BNR]

Bij de jaarwisseling blikken we terug op grote conflicten als Tunesië, Egypte, Libië, Irak en Afghanistan. We debatteren eindeloos over de vraag waarom we niet ingrijpen in Syrië, waar de president massamoord pleegt op zijn eigen volk, of Iran, dat ongestraft doorbouwt aan zijn atoombom. Drama’s van grotere omvang lijken ons niet te deren.

In Mexico heeft de oorlog tussen de drugskartels inmiddels 40.000 levens gekost. President Calderon is machteloos Toegegeven, het is geen staatsterrorisme, zoals in Syrië, maar je gaat er net zo dood van.

De burgeroorlog in Somalië heeft al tussen de 350.000 en een miljoen mensen het leven gekost. Waar is de internationale troepenmacht die de krijgsheren – internationaal diplomatiek jargon voor tuig met macht – eruit gooit?

Terecht blikken wij, bij de jaarwisseling, terug op het Israëlische-Palestijnse conflict. In juni 2012 duurt de ‘bezetting’ precies 45 jaar. Sommige opgewonden politici en journalisten koesteren de merkwaardige opvatting dat alle problemen in de wereld hiermee samenhangen.

Maar over Kasjmir, bezet door India en Pakistan, horen we niets. Dat conflict heeft al 100.000 slachtoffers geëist, waarvan het merendeel moslim, en nog eens 10.000 vermisten. Met Palestijnen heeft het echt niets te maken. Zou dat de reden zijn dat niemand zich het lot van dit volk aantrekt? Of denken we bij kasjmier aan lekkere truien, en niet aan dode burgers?

Over bezetting gesproken: Wie maakt zich ooit druk over de Marokkaanse bezetting van de westelijke Sahara? Die duurt vrijwel net zo lang als het Midden-Oosten conflict, maar ook daar hoor je zelden iemand over.

Of over de bezetting van Nagorno-Karabakh door Armenië, terwijl het eigenlijk bij Azerbeidzjan hoort. Armenië hanteert dezelfde drogreden die in de Balkan en Oost-Europa altijd zo populair is: om etnische Armeniërs te beschermen.

Tenslotte: Tibet, het land van de in ballingschap levende Dalai Lama. Nog altijd bezet door China. Wat doen we eraan? Niets

Het is geen zelfverwijt. Het is allemaal ver van ons bed, en we kunnen niet alles oplossen. Maar er, bij de jaarwisseling, het beste van hopen, dat mag!

Eenheidsakkoord: de Palestijnen slijpen hun messen

Het wil blijkbaar maar niet vlotten met het eenheidsakkoord dat op 27 april 2011 werd afgesloten in Caïro tussen de rivaliserende Palestijnse terreurgroepen Hamas en Al Fatah, waarvan het Westen meent dat de laatste (Abbas) de meest ‘gematigde’ is en “waar mee te onderhandelen valt.” Misschien dat ze in het Westen ooit zullen inzien dat het zogenaamde eenheidsakkoord slechts een tactisch manoeuvre was om de weg vrij te maken naar de Verenigde Naties en haar vele nevenorganisaties om erkenning te verkrijgen voor hun soevereiniteit. In de UNESCO boekte de Palestijnen een eerste succes, in de Algemene Vergadering van de V.N. is dat niet zeker.

Het akkoord was dus pure onzin. Zand in de ogen strooien van Westerse pacifisten. Beide terroristen regeringen willen hetzelfde, alleen de tactieken, de leugens en misleiding om dat uiteindelijke genocidale doel te bereiken verschillen van elkaar. Want het enige wat hen ècht bindt is Israël vernietigen en de Joden in zee drijven, al de rest is drijfzand. De werkelijkheid is dat Fatah en Hamas elkaar het licht in de ogen niet gunnen. En wie twee bijtgrage krokodillen samen in een poel wil laten gedijen en overleven, zal toch de nodige afstand tussen beiden moeten onderhouden. Maar gelukkig moeten wij dat niet doen, dat doen ze zèlf wel.

Eenheid wil niet zo best vlotten

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Twee aparte regeringen
En het wordt er echt niet beter op. Een ontnuchterend signaal kwam er twee weken geleden toen Mahmoud Al Zahar, stichter en partijideoloog van Hamas, zei dat het eenheidsakkoord tussen Hamas en Fatah niks meer is dan “rook” en “spiegels” [smoke and mirrors]. Zahar onderstreepte dat de ontmoeting tussen Abbas en Meshaal in Kaïro geen verzoening of eenheidsakkoord was maar een opschorting van een eenheidsakkoord ["was not reconciliation, but a postponement of reconciliation"], precies het tegenovergestelde dus.

Het Gazaanse nieuwsbureau Palestina Vandaag berichtte op 10 december dat Fatah en Hamas plannen om elkaar opnieuw te ontmoeten in Caïro op 18 december 2011 a.s.. Volgens de directeur van het Centrum voor Palestijnse Studies in Caïro, Ibrahim Alderawi, zal die bijeenkomst op 22 december gevolgd worden door een tweede bijeenkomst waar de Pal-Arabische leiders het zullen hebben over het al dan niet opheffen van de PLO. De PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie), overkoepelt de meeste Palestijnse organisaties, zowel in Gaza en in Judea & Samaria als in het buitenland.

Alderawi verklaarde “Dat er een consensus is tussen Fatah en Hamas om de Fatah regering geleid door Salam Fayyad op de West Bank en de Hamas regering geleid door Ismail Haniyeh in de Gazastrook, te laten verder besturen,” totdat de geplande verkiezingen in mei 2012 uitsluitsel zullen brengen.

Blijkbaar zijn beide partijen het er dus over eens geworden om los van elkaar hun eigen gebied te blijven besturen. Het is nog maar de vraag indien Hamas in de Gazastrook een verkiezingsnederlaag zou leiden, dat zij dan bereid zouden zijn om zonder bloedvergieten de macht over te dragen aan de winnaar, in het meest waarschijnlijke geval aan Al Fatah van Mahmoud Abbas dus. Dat zou dan wel de facto het doodvonnis betekenen voor Hamas. Dat zal dan ook niet gebeuren. Verkiezingen ja, maar enkel om de schijn van democratie op te houden en het Westen tevreden te houden, want daar komen tenslotte de euro’s en dollars vandaan.

Palestijnse paspoorten

PA weigert Gazanen paspoorten te geven
De ruzie en onderlinge pesterijen gaan intussen gewoon door. Palestina Vandaag schreef gisteren zondag 11 december dat de Palestijnse Autoriteit (Fatah van Abbas dus) verder gaat met het weigeren van blanco paspoorten te zenden naar de Gazastrook. Die paspoorten zijn voor Gazanen erg noodzakelijk om naar andere landen te reizen, in het bijzonder naar Egypte.

Sinds Hamas de Palestijnse verkiezingen won in Gaza begin 2006 en in het voorjaar van 2007 met geweld Al Fatah verdreef uit de Gaza, wordt de vete niet enkel en alleen met de wapens beslecht maar ook op het diplomatieke terrein. Sindsdien houdt de PA de uitreiking van paspoorten tegen of heeft de uitreiking drastisch beperkt. De gewone Palestijnse burger is de pineut.

Nochtans staat in één van de punten van het eenheidsakkoord met Hamas, dat Mahmoud Abbas ondertekende, waarin de PA beloofde om de situatie recht te zetten zeggende dat een paspoort “een inherent recht is van elke Palestijn,” behalve blijkbaar als het om terroristen van Hamas gaat.

Het enige wat met het eenheidsakkoord werd bereikt is dat het de mogelijke revolte tussen Fatah en Hamas heeft stopgezet, zij het dan met valse beloften, waar geen van beide zich aan houden. De twee partijen zullen blijven doorgaan met te doen wat ze kunnen om dit status quo te behouden om hun eigen vel te redden en hun machtsposities te behouden.

De Palestijnse Arabische media kiest duidelijk voor de ene of gene partij, dus verschijnen er ook maar bitter weinig artikels die klagen over het eenheidsakkoord en durven zeggen dat het slechts een voorwendsel is en ook niet meer dan dat. Het akkoord is volledig nep, maar dat durven zeggen en schrijven in de media is een stap te ver, dus verschijnen er maar artikels waarin de ene partij de andere beschuldigt de impasse te hebben veroorzaakt.

GA: Debate on “The Question of Palestine”

vertaald door Brabosh.com

Debat over ‘De Kwestie van Palestina’ in de Algemene Vergadering

Toespraak door Ron Prosor, permanent vertegenwoordiger voor Israël bij de VN [bron]

New York, 29 november 2011

Mijnheer de Voorzitter,

Een vooraanstaande Joodse wijsgeer schreef ooit: “De waarheid kan aanvankelijk kwetsen als een doorn, maar zal uiteindelijk bloeien als een roos.” Deze woorden schoten mij vandaag te binnen. Zijn inzicht kon velen in deze zaal werkelijk ten goede komen. Er is een watergolf van waarheid nodig om de zaden van de vrede te bevloeien. Maar toch blijven wij getuigen zijn van een droogte in de openhartigheid in de bespreking door deze organisatie omtrent het Israëlisch-Palestijnse conflict. Op deze historische dag, zijn de echte feiten in de Algemene Vergadering eerder zeldzaam en weinig terzake.

Voor om het even wie hier eerder op de 29ste November aanwezig was, is dit vandaag een déjà-vu ervaring. Sommigen van u kunnen gemerkt hebben dat sommige minder belangrijke veranderingen in het Midden-Oosten onlangs hebben plaatsgevonden, maar om het even welke veranderingen in de resoluties van deze organisatie die Israël veroordelen, zijn zeer, zeer zeldzaam. Er werd inderdaad geen erg creatieve schrijver onder de arm genomen om de taal in deze resoluties te bewerken. Exact dezelfde tekst wordt eindeloos gekopieerd en herbruikt, jaar na jaar, waarvan veel van die [teksten] dateren tot vijf decennia terug.

De opsomming die wij vandaag gehoord hebben is éénzijdig. Ze is unilateraal. Ze is onrechtvaardig. En ze is nutteloos. Het stelt een vervormde en partijdige versie voor van de geschiedenis. Het zet de zaak van Palestijnse zelfbeschikking om in een weloverwogen poging om de Staat Israël te denigreren, te belasteren en te delegitimizeren. De politieke dynamica in deze organisatie is triest en voorspelbaar. Telkens in november, veranderen in New York de bladeren van kleur, maar de automatische anti-Israël meerderheid verandert nooit haar stemgedrag.

Ieder en elk verantwoordelijk lid van de internationale gemeenschap die zijn goedkeuring hecht aan telkens exact dezelfde reeks van resoluties – die in het gunstigste geval onbelangrijk zijn en in het ergste geval schade berokkenen – zou een beetje zijn ziel moeten onderzoeken. Is dit de boodschap waarvan u wenst dat de Algemene Vergadering die wereldwijd bekend maakt?

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Mijnheer de Voorzitter,

Laat me een ogenblik nemen om deze Vergadering eraan te herinneren over wat er eigenlijk op deze dag 64 jaar geleden gebeurde – en in de dagen die volgden. Op 29 november 1947, verleende de Verenigde Naties haar instemming in om het Britse Mandaat voor Palestina in twee staten te verdelen: één Joodse en één Arabische. Twee staten voor twee volkeren. De Joodse bevolking keurde dat plan goed en riep een nieuwe staat uit in haar oude geboorteland. Het weerspiegelde de Zionistische overtuiging dat het zowel noodzakelijk als mogelijk was om in het land van onze voorvaders in vrede te leven met onze buren.

De Arabische inwoners verwierpen het plan en lanceerden een vernietigingsoorlog tegen de nieuwe Joodse staat, die werd gevoerd door de legers van vijf Arabische landen die aangesloten zijn bij de Verenigde Naties. Één percent van de bevolking van Israël stierf tijdens deze aanval, vermoord door deze vijf legers. Denk eens na over de prijs [die toen werd betaald door Israël]. Het zou tegenwoordig het equivalent zijn van 650.000 mensen die omkwamen in Frankrijk, of 3 miljoen doden in de Verenigde Staten, of 13 miljoen doden in China.

Als resultaat van de oorlog, waren er Arabieren die vluchtelingen werden. Een gelijkaardig aantal Joden, die in Arabische landen leefden, werd gedwongen om hun huizen eveneens te ontvluchten. Zij ook, werden vluchtelingen. Het verschil tussen deze twee verschillende bevolkingen was – en is nog steeds – dat Israël de vluchtelingen in onze maatschappij absorbeerde. Onze buren deden dat niet. De vluchtelingkampen in Israël baarden bloeiende gemeenten en steden. Daarentegen de vluchtelingkampen in de Arabische landen baarden steeds meer Palestijnse vluchtelingen.

Wij ontsloten ons enorm potentieel aan nieuwe immigranten. De Arabische Wereld heeft bewust en met opzet hun Palestijnse bevolking in een tweede klassenstatus gehouden van permanente vluchteling. Al vele jaren lang en dat tot op vandaag, belemmert in Libanon een wet dat Palestijnen grond mogen bezitten, en verhindert de toegang van artsen en advocaten in de openbare sector. De Palestijnen worden uitgesloten van deze beroepen. In Koeweit werd in 1991 de eens zeer significante Palestijnse bevolking uit het land verdreven. Slechts weinigen zijn gebleven.

In Syrië, moesten duizenden Palestijnen eind augustus de vluchtelingenkampen in Latakia ontvluchten, toen president Assad hun huizen beschoot met granaten, afgevuurd vanaf kanonneerboten voor de kust. In de overgrote meerderheid van de Arabische Landen, hebben de Palestijnen geen recht op het burgerschap. Het is dan ook geen toeval dat de verantwoordelijkheden van de Arabische Wereld ten aanzien van  de ‘onvervreemdbare rechten’ van deze Palestijnen, nooit in de resoluties voorkomen die voor u liggen.

Mijnheer de Voorzitter,

De basiskwestie, die aan de grondslag ligt van ons conflict, is in 64 jaar niet veranderd. Die vraag luidt: heeft de Arabische Wereld – en meer in het bijzonder de Palestijnen – zich eigen gemaakt dat Israël hier zal blijven en als de Natie staat van het Joodse Volk zal voortbestaan?

Het is nog onduidelijk of zij worden geïnspireerd door de belofte van de oprichting van een nieuwe staat of dat zij tot doel hebben om een bestaande te vernietigen. Twee maanden geleden, bevond president Abbas zich op dit podium in deze ruimte en trachtte de onbreekbare en onverbrekelijke band tussen het Joodse Volk en het Land van Israël uit te wissen.

Hij zei toen het volgende: “Ik kom vandaag voor u uit het Heilig Land, het land van Palestina, het land van g’ddelijke boodschappen, de hemelvaart van de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) en de geboorteplaats van Jezus Christus (vrede zij met hem).”

Dat was geen onoplettendheid. Het was geen verspreking. Het was andermaal een weloverwogen poging om meer dan 3.000 jaar Joodse geschiedenis te ontkennen en uit te vagen. Arabische leiders van die twee naties die naar vrede streefden [met Israël] hebben een verschillende boodschap aangeboden. Zo bijvoorbeeld koning Hoessein die in 1995 naar de Verenigde Staten kwam en zei (citaat): “Wat ons betreft, zullen wij blijven werken aan een nieuwe dageraad totdat alle Kinderen van Abraham en hun nakomelingen samenleven in de geboorteplaats van hun drie grote monotheïstische religies.”

In 1977 bezocht de Egyptische president Sadat het Israëlische Parlement [de Knesset] en citeerde de volgende vers uit de Koran: “Wij geloven in G’d en in wat aan ons werd geopenbaard en in wat werd geopenbaard aan Abraham, Ismail, Isaac en Jacob en de stammen en in de boeken die werden gegeven aan Mozes, Jezus en de profeten van hun G’d.” President Sadat en koning Hoessein spraken over DRIE monotheïstische godsdiensten en niet ÉÉN of TWEE.

Mijnheer de Voorzitter,

De resolutie die gestalte geeft aan de 29ste November – Resolutie 181 van de Algemene Vergadering – spreekt niet minder dan 25 keer over de oprichting van een ‘Joodse Staat’. Wij horen nog steeds niet de Palestijnse leiders deze term uiten. De Palestijnse leiding weigert om het karakter van Israël als Joodse staat te erkennen. U zult hen nooit horen zeggen “twee staten voor twee volkeren”. Als u ooit een Palestijnse leider hoort zeggen “twee staten voor twee volkeren”, gelieve mij dan onmiddellijk te telefoneren. Mijn kantoor heeft het equivalent van een 9/11 telefoonnummer geïnstalleerd voor het geval zulk een ongekend incident zich zou voordoen.

De Palestijnse leiders vragen een onafhankelijke Palestijnse staat, maar dringen erop aan dat het Palestijnse Volk zou terugkeren naar de Joodse staat. Dit is een voorstel dat niemand die gelooft in het bestaansrecht van Israël ooit zallen kunnen goedkeuren. Het idee dat Israël zal overstroomd worden met miljoenen Palestijnen is niet aan zet. De internationale gemeenschap weet dat. De Palestijnse leiding weet dat. Maar het Palestijnse Volk hoort het niet. Op dit eigenste ogenblik, is het hiaat tussen hun waarneming en wat werkelijkheid is, de belangrijkste hinderpalen voor de vrede.

Laat me herhalen dat: het zogeheten recht op terugkeer het belangrijkste obstakel is voor de vrede en dat ook zal blijven. Het is geen kwestie van nederzettingen. Het is geen waslijst van ongefundeerde beschuldigingen jegens Israël die in de resoluties van vandaag worden gelanceerd. Ik zal het opnieuw herhalen: het zogenaamde recht van terugkeer is de belangrijkste hinderpaal voor de vrede. Iedereen weet dat. Maar toch is iedereen die vandaag zo verbaal was in het uiten van wat Israël zoal moet doen voor de vrede – begonnen te mompelen, stotteren en gemakshalve hun stem verloren wanneer het erop aankwam de Palestijnen te vertellen dat van het zogenaamde recht op terugkeer geen sprake is.

Decennialang heeft deze organisatie automatisch aan bijna elke Palestijnse gril toegegeven, ongeacht of dit nu tegen de werkelijkheid inging of contra-productief werkte. Wat heeft dit alles uiteindelijk opgeleverd? De lippendienst van deze organisatie heeft niets anders dan schade toegebracht aan het vredesproces.

Mijnheer de Voorzitter,

Ware vrienden van de Palestijnen hebben de verantwoordelijkheid om hen de waarheid te vertellen. Zij moeten ophouden met het bevorderen van een vervormde versie van de geschiedenis die deze dag kenmerkt, en moeten beginnen met de echte lessen van geschiedenis te leveren waaraan de Palestijnse leiding nu weigert aandacht te besteden. Deze lessen zijn duidelijk: tweezijdige onderhandelingen zijn de enige route die naar twee staten voor twee volkeren leidt – zij aan zij levend in vrede en veiligheid; onderhandelingen die een oplossing bieden voor de belangrijkste zorgen aan beide kanten.

Terwijl bypassoperaties misschien hun werk doen in de hartchirurgie en in wegenbouw, zullen zij geen vrede en geen veiligheid naar ons gebied brengen. Directe onderhandelingen waren de aangewezen werkwijze voor president Sadat en premier Begin, de werkwijze van premier Rabin en koning Hoessein. Het is het kader geweest om vrede tussen Israël en de Palestijnen tijdens de afgelopen twee decennia vooruitgang te laten boeken.

Telkens opnieuw, hebben wij onze vredeshand naar de Palestijnen uitgestoken. Eerste-minister Netanjahoe bevond zich laatst in september in deze feitelijke ruimte en verklaarde zijn verbondenheid aan de kwestie voor Palestijnse zelfbeschikking – en zijn visie voor het oprichten van een Palestijnse staat, naast de Joodse Staat Israël – twee staten voor twee volkeren. Maar tot op vandaag wachten wij op de Palestijnen om het valse idool van eenzijdigheid op te geven – en naar het echte harde werk van directe onderhandelingen terug te keren. En – aangezien zij blijven weglopen van de onderhandelingstafel, blijft de Palestijnse leiding hun banden met Hamas nauwer aanhalen – een internationaal erkende terroristenorganisatie gewijd aan de vernietiging van Israël.

Deze ontwikkeling doet mij denken aan een beroemde zinsnede van Groucho Marx: “Dit zijn mijn principes; als u er niet van houdt, wel ja, dan heb ik er nog andere.” Het Kwartet heeft lang drie principes toegepast die Hamas moest aannemen. Het moet afstand nemen van het geweld, Israël erkennen en eerder gemaakte overeenkomsten onderschrijven. Op geen enkel punt heeft Hamas aan deze voorwaarden voldaan of om het even welke signaal gegeven dat het bereid is dit te doen.

Zij die pleiten voor het erkennen van een regering waarin Hamas zetelt, moedigen een Groucho-Marxistisch beleid aan, in een complex en onstabiel gebied. Indien Hamas te extreem is om deze principes goed te keuren, argumenteren zij, moeten wij onze principes zodanig wijzigen dat zij passen bij het extremisme van Hamas, redeneren zij. De lat werd hier wel zeer laag gelegd. Op deze basis elementen voor vrede, kunnen er geen correcties worden gedaan. Daar kan niet over onderhandeld worden. Er kunnen geen bijzondere kortingen worden gegeven tijdens het Vakantie Seizoen – niet in deze zaal en ook nergens anders.

Mijnheer de Voorzitter,

Zelfs meer dan de woorden die hier vandaag in de toespraken werden uitgesproken – of de woorden in de resoluties die voor u liggen – zijn het de woorden die niet werden gezegd die boekdelen spreken. De Vergadering heeft duidelijk gemaakt dat zij niet solidair is met vele mensen die zich vandaag op onze bodem bevinden.

In deze zaal, hoor ik geen solidariteit met de één miljoen Israëlische mannen, vrouwen en kinderen die leven onder de terreur van een onophoudelijke regen van raketten, mortieren en missiles afgevuurd vanuit de Gazastrook. Ik hoor geen solidariteit met de 16-jaar oude jongen die in april laatstleden werd gedood toen een anti-tankraket door Hamas afgeschoten op zijn schoolbus insloeg. Of met de duizenden andere Israëlische burgers die gedood en verwond werden.

Ik hoor geen solidariteit met de Israëlische kinderen die het alfabet leren tezelfdertijd met de namen Kassam, Grad en Katyusha – de raketten die hen tegelijkertijd voor weken van de school weghouden. Ik hoor geen solidariteit met de Palestijnen die het slachtoffer zijn van het wrede Hamas regime – noch met de politieke tegenstanders die worden gemarteld, de vrouwen die worden onderworpen, of de kinderen die worden gebruikt als zelfmoordbommenwerper en als menselijk schild.

En – Mijnheer de Voorzitter, vandaag hoor ik ook geen solidariteit met de vele mensen in het Midden-Oosten die worden onderdrukt en elke dag opkomen voor hun vrijheid. Van Syrië tot in Iran en tot in Jemen, nemen deze mensen niet langer meer genoegen met de verklaringen van hun leiders dat Israël van alle problemen van het Midden-Oosten moet worden beschuldigd – een fictie die in stand wordt gehouden door resoluties zoals diegenen die vandaag voor ons liggen. Vandaag verlangen de volkeren van het Midden-Oosten èchte antwoorden op hun benarde toestand.

Ik hoorde vandaag ook geen discussies over het aanzetten tot haat [jegens Joden en jegens Israël] die verder de West Bank en de Gazastrook vervuilen; waar de volgende generatie van Palestijnse kinderen wordt onderwezen dat zelfmoordbommenleggers helden zijn, dat de Joden geen band hebben met het Heilig Land dat hun doel moet liggen in het vernietigen van de Staat Israël. Van de wiegen tot in de localen van de kleuterklassen; vanaf de gronden van de zomerkampen tot aan de tribunes van voetbalstadions; van de namen die aan openbare pleinen worden gegeven tot aan publieke verklaringen van hun Palestijnse leiders, zijn deze boodschappen overal te vinden.

Nog maar vorige maand, verklaarde president Abbas dat de Palestijnse Autoriteit een toelage van maar liefst 5.000 dollars zal verstrekken aan elke terrorist die werd vrijgelaten in ruil voor de vrijlating van Gilad Shalit, de ontvoerde militair van Israël. Dit zijn mensen zoals Ibrahim Shammasina, die hielp om vier Israëliërs te vermoorden met inbegrip van twee tieners. De mensen houden van zo iemand als Walid Anajas, die de bomaanslagen plande in het hart van Jeruzalem en Rishon Lezion waarbij 32 mensen werden vermoord. De mensen houden van iemand zoals Wafa al-Bis, die zonder succes trachtte een Israëlisch ziekenhuis op te blazen.

Gebaad in het bloed van onschuldigen, worden deze terroristen ondersteund als voorbeeldgevers voor de volgende generatie van Palestijnse kinderen. De nationale omroep van de Palestijnse Autoriteit zond uitspraken uit die president Abbas maakte in verband met de vrijgelaten terroristen in oktober laatstleden. Abbas zei: “Jullie zijn een volk van strijd en Jihad vechters voor Allah en het geboorteland… Uw offer en uw inspanning en uw acties zijn niet tevergeefs geweest.”

Mijnheer de Voorzitter,

Duurzame vrede moet geworteld zijn in huizen, scholen en media die tolerantie en wederzijds begrip onderwijzen zodat dit in de harten en de geesten kan groeien. Het moet vanuit een Palestijnse leiding komen die bereid is om haar mensen te vertellen over de moeilijke compromissen die zij voor zelfbeschikking zullen moeten maken. Die zal komen door het hard labeur van staatsopbouw en niet door de oude gewoonte van staat-bashing.

Vandaag werd geen van deze waarheden uitgesproken.

Vandaag hoor ik geen solidariteit met de principes van vrede.

Ik weet dat de waarheid soms tot een last kan zijn. Ik weet dat oude hardnekkige gewoonten moeilijk verdwijnen. Ik weet dat het gemak van het ogenblik soms zwaar kan wegen op de belangen van de toekomst. Maar toch zal enkel de waarheid ons kunnen bevrijden. Na jaren van duisternis, roep ik bij deze de Algemene Vergadering op om een helder nieuw licht in dit debat te brengen.

Ik roep elke afgevaardigde in deze zaal op om pragmatische oplossingen te omhelzen en niet automatisch resoluties te steunen; om openhartig te spreken en niet te lasteren; om naar een nieuwe visie te reiken en niet voor de oude te opteren.

Ik roep bij deze de Vergadering op om op deze historische dag zich eindelijk rond de waarheid te verzamelen, die de zaden van vrede in ons gebied zal voeden, zodat die in een rooskleurigere toekomst tot bloei kunnen komen.

Dank u, Mijnheer de Voorzitter

Dry Bones in A Simple Plan:
Het idee van Abbas en de PLO om Judea en Samaria uit te roepen tot een onafhankelijke Palestijnse staat heeft niet gewerkt.

Vandaar dat wij zo trots zijn om ons eenvoudig en duidelijk plan voor te leggen.

Een overeenkomst tussen het Hasjemitische Koninkrijk van Jordanië en de Staat Israël om het gebied gezamenlijk te beheren dat de ‘Westelijke Jordaanoever’ [West Bank] wordt genoemd. De Palestijnen die wonen in het Hasjemitische koninkrijk, kunnen terugkeren naar het gezamenlijk beheerde gebied. De Joodse nederzettingen gemeenschappen blijven bestaan. Het Recht op Terugkeer voor de Palestijnen die in het buitenland wonen, wordt uitgevoerd in de voor vrede eengemaakte Palestijnse entiteit. De lokale controle wordt gegeven aan Palestijnse en Joodse gemeenschappen. Internationale kwesties worden geregeld door het Jordaanse/Israëlische partnerschap.

Jordanië, met Syrië aan de éne zijde en Irak, gevaarlopende om in de handen van Iran te vallen, aan de andere kant… met een groeiende Palestijnse aanwezigheid in hun land zouden zij het idee aantrekkelijk moeten vinden. En de Gazastrook zou opnieuw aan Egypte worden gegeven, net zoals in de periode 1948-1967. Wat Egypte zou aanvangen met de Gaza? Daarmee doen ze wat ze maar willen. [bron]

Why Don’t Western Elites Get the Middle East?
Because They Think It’s Just Like Them (Sort of)

door Barry Rubin [bron: PJ Media]

Ik begin me een tot nog toe verborgen omvang te realiseren waarom het voor personages in de Westerse maatschappij (beleidsvoerders, journalisten en academici)  zo moeilijk is om het Midden-Oosten te begrijpen. Het is het conflict tussen de dorst naar goed nieuws en de werkelijkheid van slecht nieuws.

Zijnde optimisten (gebaseerd op de relatief goede gang van zaken binnen hun maatschappijen?) en gelovend dat een positieve verandering werkelijk gemakkelijk is als de mensen slechts hun zinnen zouden zetten om het te laten gebeuren (inherent aan het liberale denken), overdrijven zij eender welk signaal dat de dingen beter worden.

Bovendien begint het eigentijdse denken van afschuw te sidderen en beven wanneer om het even welke kritiek wordt geuit op de volkeren in de Derde Wereld (racisme, islamofobia) terwijl het als eervol wordt beschouwd om ‘onszelves’ te bekritiseren. Daar bovenop leeft de veronderstelling dat niemand werkelijk kan radicaal zijn. Zij geven enkel een antwoord op de mishandelingen uit het verleden en worden met de minuut gematigder naarmate de repressie afneemt.

Zo worden wij constant naar een kunstmatig optimisme geleid dat bedreigingen negeert of hen zelfs omzet in voordelen.

Hoeveel voorbeelden ik daarvan elke dag zie!

Een groep jonge Palestijnen in Fatah, die uitdrukkelijk zeggen dat zij Israël willen vernietigen, vormen een nieuwe groep en hocus-pocus-pats worden wij daaromtrent meteen geïnformeerd dat dit het langverwachte Palestijnse equivalent is van de pacifistische  Israëlische Peace Now beweging!

Ons wordt verteld dat de Libische volksmassa’s revolteren tegen dictator Moeammar Khaddafi en strijden voor democratie, totdat wij plotseling vernemen over gevangenen die worden gemarteld en vermoord, wapens die worden verkocht aan terroristen elders, onderlinge vuurgevechten tussen facties en over een radicale islamitische staat in wording.

In Turkije arresteert het regime honderden mensen, wordt de media onderdrukt, worden vrouwen uit overheidsfuncties geweerd, wordt antisemitisme aangemoedigd en ziedaar!, het wordt het eerst ‘gematigde moslim’ [regime] genoemd (zij ontkennen dat het Islamist is) en het [beleid] wordt dan even later opgewaardeerd(?) tot ‘gematigd Islamisme’!

Radicalen (behalve dan in het Westen?) zijn blijkbaar de vertegenwoordigers van achterwaartse, irrationele, primitieve maatschappijen en indien alle maatschappijen in de Derde Wereld gelijk zijn aan die in het Westen, kunnen ze daar dergelijke lieden missen als kiespijn. Iedereen moet ‘gematigd’ zijn, het is bon ton om zich zorgen te maken omtrent de opwarming van de aarde en zich ecologisch bewust te tonen; de democratische beginselen toegewijd zijn en hartstochtelijk doen over het verkrijgen van meer materiële goederen als hoogste doel in het leven.

Ik blijf me er steeds weer over verbazen dat zij, die het luidste het multiculturalisme verkondigen, de diversiteit en de gelijkheid van alle maatschappijen, simpelweg maar niet lijken te vatten dat culturen en maatschappijen verschillend zijn. Zij zijn in feite divers! Veertig jaar lang geleefd hebbende onder het regime van Moeammar Khaddafi in een half-geletterde op stammen gebaseerde maatschappij, levert geen mensen af zoals je die vindt in de Upper East Side van Manhattan. En zelfs niet in de Upper West Side, voor wie het wil weten.

Even ironisch is dat, terwijl de Westerse elites zo snel neerkijken op hun eigen ongewassen massa’s (verbitterd hun geweren laten rammelen, religie, en buitenstaanders hatend, juist?), zij er niet in slagen om te begrijpen dat dit precies het centrale thema is dat het Midden-Oosten en veel andere delen van de wereld beheerst.

Misschien zou ik een verbazingwekkende nieuwe formule moeten voorstellen die het voor de Westerse elites gemakkelijk zou maken om te begrijpen wat er in het Midden-Oosten gebeurt:

Denk enkel aan de islamisten in Egypte, Libië, Tunesië en Turkije; de regimes in Iran en in Syrië; Hamas, Hezbollah en zelfs de Palestijnse Autoriteit die zowat hetzelfde zijn als de… [Amerikaanse] Tea Party!

Klinkt eng, niet?

De zestien-jarige Liz Sheetrit en haar familie staan in hun huizen met verschrikte gezichten ten gevolge van de shell-shock wanneer ze wijzen naar hun verbrande voortuin en kapot geslagen keukenraam. “Ik kan niet geloven dat dit ons overkomt,” zegt Liz.

Het voorbije weekeinde van 29/30 oktober 2011 explodeerde een gradraket die werd afgevuurd vanuit Gaza, in de straat waar de familie woont. Hierbij werden vier huizen in hun buurt beschadigd, bespat met gaten van granaatscherven, gebroken glas en stukken metaal die her en der in de buitenkant van de woning steken.

Liz zegt dat ze geluk heeft gehad. Zij en haar familie waren gelukkig niet thuis op het ogenblik van de explosie maar haar hondje, dat wel thuis was op het moment van de explosie, liep enkele letsels op als gevolg van de aanslag.

Ashkelon — The New Sderot?

door Anav Silverman [bron: Frontpagemag.com]

De familie Sheetrit en de andere families in de buurt hebben ook om een andere reden geluk gehad. Zij leven in vrij nieuwe huizen die schuilkelders hebben. “Onze buren gingen hun schuilplaats in zodra het alarm afging. Waren zij dichtbij de keuken of de woonkamer geweest, kon iemand ernstig verwond zijn geraakt,” zegt de vader van Liz.

Meer dan vijftig procent van de inwoners van Ashkelon woont echter in oudere gebouwen die werden gebouwd zonder schuilplaatsen, zegt Yossi Assoulin, een woordvoerder van de gemeente.  ”Maar dankzij de Iron Dome [de IJzeren Koepel], hebben de inwoners hier, zelfs tijdens de raketaanvallen uit Gaza, nooit hun veiligheidsgevoel verloren,” legt Assoulin uit.

De Iron Dome is een verplaatsbaar lucht verdedigingssysteem dat in Israël werd ontwikkeld om inkomende Palestijnse raketten te onderscheppen door middel van een speciaal radar opsporingssysteem. Hoewel het systeem bekritiseerd werd voor haar hoge bedrijfskosten, is het een belangrijk hulpmiddel gebleken in de verdediging van Israëlische burgers door met succes talloze raketten neer te halen. Israël is van plan om in de komende jaren 1 miljard dollar te investeren in het Iron Dome luchtafweersysteem, waarvan het Congres van de V.S. instemde om ruim één vijfde [205 miljoen dollar] voor haar rekening te nemen.

Nochtans, biedt het afweersysteem geen garanties.

De moord op Moshe Ami
Op dezelfde dag dat het huis van de familie Sheetrit door raketgranaatscherven werd getroffen, werd een inwoner van Ashkhelon, Moshe Ami, een vader van vier kinderen, gedood in een raketaanval toen hij op weg naar huis was.

Moshe Ami

De alarmsirene, die de inwoners van Ashkelon waarschuwt voor een luchtaanval en de bewoners ongeveer 25 seconden speling laat om een veilige schuilplaats te vinden, ging af op het ogenblik dat Ami naar huis reed via de Rabindreef in het centrum van de stad. Niet in staat om tijdig een schuilplaats te vinden, vlogen granaatscherven van de raketexplosie in het rond en zeeg Ami dodelijk getroffen in elkaar. Hij overleed later aan zijn verwondingen in het Medische Centrum van Barzilai in Ashkelon.

Naast Ashkelon, een stad van meer dan 120.000 inwoners, sloeg een golf van gradraketten ook in op Beersjeba, Ofakim en Ashdod, die beschouwd worden als de belangrijkste metropoolsteden in het zuiden van Israël. De raketten raakten een school in Ashdod en veroorzaakten aanzienlijke schade aan talloze gebouwen en huizen in residentiële wijken verspreid over het gebied. Twintig Israëliërs waaronder ook een baby, werden in schoktoestand en/of aan opgelopen verwondingen voor verzorging in het ziekenhuis opgenomen.

In totaal troffen 35 projectielen, waaronder in Iran gemaakte gradraketten en mortiergranaten, de regio van zuid-Israël afgelopen zaterdag [29 oktober 2011.]

Elad, een taxichauffeur in Ashkelon, die geboren en getogen is in de stad,  vertelde dat die bewuste zaterdagnacht een verschrikkelijke nachtmerrie-achtige ervaring was. “Werken als taxibestuurder tijdens dit soort terreuraanslagen, is het ergste wat je kan meemaken. Terwijl ieder ander thuisblijft en en zich verbergt in hun schuilplaatsen, moeten wij blijven doorwerken om onze kost te verdienen. [..] Op geen enkele manier kunnen we nu vrede sluiten,” gaat de taxichauffeur verder. “Er is niemand om vrede mee te sluiten. Hoeveel meer raketaanslagen zijn nog noodzakelijk om dat te bewijzen?”

Alle scholen gesloten
Burgemeester Benny Vaknin van Ashkelon zei op zondag [30.10] dat het type raketten dat zaterdag werd afgevuurd veel groter schade veroorzaakten dan de voorbije raketten.

Burgemeester Benny Vaknin van Ashkelon

“Deze types van raketten zijn nauwkeuriger en in staat om grote verwoestingen aan te richten en  betonnen gebouwen en wegen te beschadigen. Op zes maanden tijd kregen wij drie barrages van vernietigende raketaanvallen te verduren, tijdens de maanden april, in augustus en thans in oktober. Wij moeten opnieuw overwegen hoe wij op een dergelijke situatie het best kunnen reageren.”

Vaknin weigerde dinsdag j.l. voor de derde dag op rij, om de studenten van Ashkelon weer naar hun scholen te laten gaan. Op zondag sloten de scholen in Beersjeba, Ashkelon, Ashdod,  Kiryat Malachi, Sderot en andere gemeenschappen de deuren en moesten meer dan 200.000 studenten noodgedwongen thuisblijven wegens de voortdurende raketbedreigingen. Op dinsdag [1.11.2011] zei Vaknin “dat hij niet het risico wil nemen om de levens van de kinderen in gevaar te brengen.”

De meesten van de scholen van Ashkelon zijn niet beschermd tegen raketaanvallen. De stad heeft bijna 30.000 studenten in haar onderwijssysteem waaronder 6.000 studenten aan de Academische Universiteit van Ashkelon.

Terreurgroep Islamitische Jihad
De terreurgroep Islamitische Jihad eiste de verantwoordelijkheid op voor de meeste raketaanvallen tijdens dat weekend. Volgens een analyse door Khaled Abu Tomeh van The Jerusalem Post, is de Islamitische Jihad organisatie een belangrijke speler in Gaza geworden dankzij de financiële en militaire hulp van Iran en Syrië.

Hamas heeft zich tijdens de afgelopen gevechten wat afzijdig gehouden, om in plaats daarvan Egypte de kans te geven te bemiddelen om een wapenstilstand tussen Islamitische Jihad en Israël te bereiken. “Sommige Palestijnen in de Gazastrook zeiden op zondag dat Hamas waarschijnlijk bang is om een hevige confrontatie met de Islamitische Jihad aan te gaan, van wie haar leden erin geslaagd zijn om nieuwe wapens binnen de Gazastrook te smokkelen die in Libië werden gestolen.”

De leider van de Islamitische Jihad in Syrië, Ramadan Abdullah, woonde onlangs de Vijfde Internationale Conferentie bij in Iran om er de steun te vragen voor een nieuwe Palestijnse Intifada in oktober, waar hij verklaarde dat Jihad en weerstand de enige “opties” zijn voor de Palestijnen. De Islamitische Jihad heeft bij talrijke gelegenheden tot de vernietiging van Israël opgeroepen.

De Israëlische Strijdkrachten (IDF) waren eerder op zaterdag in staat om tijdig een terreurcel van de Islamitische Jihad in Gaza te neutraliseren, waarbij vijf terroristen, met inbegrip van een belangrijke commandant, die verantwoordelijk waren voor de productie van raketten in wapenfabrieken. Het Israëlische zendstation Kanaal 10 berichtte zaterdagavond dat de eerste barrage van raketten door de Al Quds Brigades van de Islamitische Jihad, een ‘direct antwoord’ waren  op de aanval op de terreurcel en dat “de vijand de komende uren het ergste mag verwachten.”

Ondertussen hoopt Liz Sheetrit dat het leven opnieuw normaal mag worden voor haar en haar familie. “Wij proberen om terug te keren naar onze dagelijkse routine, maar niemand durft te garanderen dat de raketten hier niet nogmaals zullen inslaan.”

Met dank aan Sophie Petiet voor de hint.

Ashkelon onder vuur

Intussen lopen de schermutselingen met de terreur vanuit Gaza verder. Gisteren heeft de Israëlische Luchtmacht (IAF) een terreurcel uitgeschakeld. Enkele terroristen werden onderschept toen ze op het punt stonden een raket af te vuren op Zuid-Israël, zo vertelde een woordvoerster van het IDF zaterdagnacht.

De terroristen werden uitgeschakeld door een raket die werd afgevuurd vanuit een Israëlisch gevechtsvliegtuig. De aanval gebeurde in Ak-Karara ten oosten van Khan Younis in het zuiden van de Gazastrook. Volgens Kanaal 10 werd daarbij één militant van de Islamitische Jihad gehad en twee anderen gewond. Palestijnse bronnen beweren dat drie mensen werden gewond in een aanval waarbij drie missiles werden afgevuurd in landbouwgebied.

De terreurgroep de Islamitische Jihad dreigde met vergelding. Die bleef niet lang uit. Afgelopen nacht werd een raket afgevuurd vanuit Gaza die insloeg in open veld nabij Ashkelon, gelukkig zonder lichamelijke noch materiële schade aan te richten. Maar de schrik zit er diep in onder de inwoners van de zuidelijke Israëlische gemeenschappen. Deze ochtend vroeg werd opnieuw een raket afgevuurd die dichtbij Ashkelon in de grond sloeg. Hier ook geen gewonden of materiële schade.

Avi Dichter: herover de Gaza!
Steeds meer stemmen gaan op om de terreur in Gaza een harde slag toe te brengen om een einde te maken aan de beschietingen vanuit Gaza van Joodse gemeenschappen, dorpen en steden in het zuiden van Israël. De radio van het leger berichtte op zaterdag dat Avi Dichter, de voormalig directeur van Shin Bet [de Israëlische geheime dienst] dat Israël opnieuw de Gaza moet binnentrekken en heroveren. “Israël moet de controle over de Strook terug nemen voor een periode van verscheidene jaren om de terreurorganisaties te verslaan,” zei Dichter.

Bron: The Jerusalem Post

Nog een plaatje van dat festival van vrijdag 4 november 2011. Zoals de gewoonte is onder Palestijnse terroristen in het algemeen en Gazaanse terroristen in het bijzonder, wordt er steeds aangetreden bovenop de vlag van Israël. Symboliserend de haat jegens de Joodse staat en de gewapende strijd van de Jihad voor de vernietiging van Israël. [fotoverslag op Pal Today]

Mark Kaplan analyseert op een heldere wijze de huidige escalatie van het Pal-Arabische geweld jegens willekeurige burgerdoelwitten in Zuid-Israël.

“Arab rocket fire against Israel has gone on for far too long. It’s time for Israel to take bold action against the terror groups and, this time, finish the job!“

[vert.: "De beschietingen door de Arabieren van  Israël duurt reeds veel te lang. Het wordt tijd dat Israël harde actie onderneemt tegen de terreurgroepen en hopelijk deze keer de job wel zullen afmaken."]

Kaplan zegt ook dat “Volgens de bestaande wetgevingen en resoluties dreigen zelfs regeringsleden die verantwoordelijk zijn voor de fondsen die de terreurorganisaties bereiken, ooit voor het Hooggerechtshof in Den Haag te belanden op beschuldiging van het verlenen van hand- en spandiensten aan de terreur in de vorm van financiële en materiële hulp aan terreurorganisaties en op die manier het pad effenen voor het begaan van oorlogsmisdaden en schendingen van de mensenrechten. Los van het feit dat de bendeleiders van Hamas, Islamitische Jihad en Co al lang voor een oorlogstribunaal hadden moeten voorkomen.”

Geef toe, een onheilspellende maar interessante denkpiste.

Website van Mark Kaplan: israelity.com/

Op 6 oktober 1973 voerden Egypte en Syrië gezamenlijk een aanval uit op de Joodse staat. Die aanval kwam als een volslagen verrassing voor Israël dat even wankelde op haar grondvesten. Die oorlog ging de geschiedenisboekjes in als de Jom Kippoeroorlog [fotosessie], omdat die oorlog werd ingezet op de heiligste dag van de Joodse kalender: De Grote Verzoendag [Jom Kippoer]. Aan Israëlische zijde vielen toen 2.297 gedode soldaten doden te betreuren en meer dan 7.200 werden gewond. [bron]

In Egypte zelf is het vandaag feest. Alhoewel de toenmalige president Nasser een zware nederlaag moest incasseren en er zelfs de Sinaï woestijn verloor, wordt die dag in Egypte sindsdien als een overwinning gevierd op de Zionistische Entiteit [=Israël dus]. Telkens als de Arabieren een flink pak slaag krijgen van Israël vieren de Arabieren feest. Raar maar waar.

Die dag werd in Egypte zelfs tot een nationale feestdag [klik] uitgeroepen, compleet met toeters en bellen, militaire parades en gevechtsvliegtuigen die over vliegen. En omdat het een feestdag is, heeft Egypte haar grens met de Gazastrook ter hoogte van Rafah hermetisch afgesloten, en daarmee 1,5 miljoen Gazanen van de wereld afgesloten. Uit schrik wellicht dat Hamas en zijn 40 rovers dat privéfeestje zouden kunnen verstoren. ‘t Is maar dat u dat ook weet.

Intussen heeft het Israëlische leger [IDF] eveneens een aantal maatregelen genomen. De video hierboven toont de slotdag gisteren 6 oktober van een reeks militaire oefeningen die werden gehouden omdat de ervaring leert dat de Arabieren de voorkeur geven om op de Joodse feestdagen massaslachtingen, en zelfmoordbomaanslagen te plegen op de burgerbevolking van Israël en zelfs verrassingsoorlogen te beginnen zoals in 1973.

Aldus werd het gebied van de Westelijke Jordaanoever Judea en Samaria voor de duur van “Jom Kippoer” 48 uren lang afgesloten en dat sinds gisteravond 6 oktober 23u59 tot zaterdagnacht 8 oktober 23u59. Enkel medisch personeel, ambulances en andere hulpdiensten kunnen nog het gebied in en uit.

Als je op de website van de Verenigde Naties van hedenochtend 5 oktober 2011 klikt en dan vervolgens op de News Focus: Middle East, dan krijg je het plaatje hierboven te zien, de openingspagina omtrent Midden-Oostenkwesties. Blijkbaar is er maar één kwestie die de belangstelling verdient van de Verenigde Naties en dat is het Palestijns-Israëlisch conflict. Niks Libië, geen Syrië waar al 6000 burgers werden vermoord, niks Arabische Lente, niks Egypte of Moslim Broederschap, geen bloedige repressie in Iran of vrouwengeweld in Saoedi-Arabië waar de sharia van kracht is, geen afhakken van handen en voeten van burgers, niks Taliban en geen Al Qaeda, geen oorlog in Irak of Afghanistan, ook helemaal niks aan de hand in Libië, in het hele Midden-Oosten is er geen enkel vuiltje aan de lucht, behalve dan in dat vervelend landje van 20.000 vierkante kilometer grootte: de Jodenstaat Israël. Alles moet daarvoor wijken.

Met opzet heb ik de voorpagina van de VN sectie Midden-Oosten hier geplaatst zodat jullie het allemaal met eigen ogen kunnen zien. Bekijk ze grondig want het is echt de moeite. Want als je tegen iemand zegt dat de VN zich alleen maar bezighoudt met Israël te stenigen krijg je altijd het verwijt naar je hoofd geslingerd dat je liegt, dat je overdrijft, dat je de zondebok speelt, dat Israël een slachtoffer is. Nee, Israël is geen slachtoffer, want dat zou impliceren dat Israël zich niet kan verdedigen. Maar Israël is het doelwit, in het vizier gehouden door 350 miljoen Arabische geweren, 1,5 miljard islamitische dolken en kromzwaarden, hierbij geholpen en gesponsord door westerse democratieën vol onnozelaars en andere schapen, en aan de Arabische het M-O evenwaardige en/of overtreffende dictaturen in Zuid-Amerika, Afrika en Azië.

Naast het klassieke Hamastan als aanduiding voor de Palestijnse terreurstaat van Hamas in Gaza heeft Bangitout.com zelf een eigen Top Ten Rejected Palestinian State Names voorgesteld. Ik heb deze zo goed als mogelijk vertaald en aangepast naar de Nederlandse taal:

10. Jihadistan

9. Voorsteden van Saoedi-Arabië

8. Hammassechusetts

7. Gescheiden Arabische Emiraten [G.A.R.]

6. Oy Vegas

5. 70 Maagden vs Ons

4. Intifadaville

3. PGK (Palestijnse Gebraden Kip)

2. Hezbollandia

1. Zuid-Iran

Iemand nog een idee?

YouTube Biggest Shana Tova

is het in Israël altijd lente

Cartoon van Ronny Gordon [bron: Jerusalem Post]

Simply Truth

“De islamistische strijdkrachten zijn erg verscheiden en tonen zich veel minder eensgezind in hun liefde tot G’d

… dan in hun haat jegens de Joodse staat.”

Cartoon van Dry Bones, alias van de bekende Israëlische cartoonist Yaakov Kirschen [bron]