Categorie archief: Arabisch – Israëlisch conflict
Cineast Nicky Larkin vertelt: Waarom ik Israël haatte [Likoed NL]
Waarom ik Israël haatte
door Nicky Larkin
vertaling: Likoed Nederland [http://likud.nl/]
Artikel van de filmmaker Nicky Larkin. Het is geschreven naar aanleiding van zijn film over het Arabisch-Israëlische conflict. Deze film ‘Veertig tinten grijs’ gaat in mei a.s. in Dublin (Ierland) in première. Het werd oorspronkelijk gepubliceerd in The Independant (Ierland) en nadien – vertaald door Likoed Nederland – voor een eerste maal gepubliceerd in de Dagelijkse Standaard op 27 maart 2012. Het artikel verscheen eveneens op de blog van Joods Actueel op 17 april 2012.
Ik was gewend om Israël te haten. Vroeger dacht ik dat links altijd gelijk had. Nu niet meer. Nu walg ik van Palestijnse terroristen. Nu zie ik waarom Israël zich zo hard moet opstellen. Nu zie ik dat links ook rechts kan zijn. Waarom ben ik zo compleet van gedachten veranderd?
Vreemd genoeg begon het met mijn woede over de Israëlische inval in Gaza in december 2008. Daarbij vonden ruim 1.200 Palestijnen de dood, tegenover slechts 13 Israëli’s. Ik was zo boos door dit bloedbad dat ik poseerde in de gestreepte sjaal van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) voor een artistieke publicatie.
Kort na dat poseren met die PLO sjaal heb ik gevraagd om financiering van een film over Israël en Palestina bij de Ierse Kunstraad. Ik wilde praten met de Israëlische soldaten die in Gaza hadden gevochten, om hun daden ter discussie te stellen – en om de Israëlische burgers die hen steunden uit te dagen. Ik ben uiteindelijk zeven weken in Israël geweest, waarbij ik de tijd gelijkelijk verdeelde tussen Israël en de Westbank. Ik ben begonnen in Israël. De Israëliërs vonden ons verdacht. We waren immers Iers – afkomstig uit een land dat een van de belangrijkste critici is van Israël – en we waren filmmakers. We waren de vijand.
Syrië massacre: Waar zijn thans de demonstraties, de Flotilla ‘s en boycots gebleven?[Pilar Rahola]
Opgelet! Schokkende beelden uit Syrië van donderdag 5 april 2012. Terwijl er druk onderhandeld wordt door verscheidene internationale organisaties om aan het geweld een einde te maken, gebruikt president Bashar Al Assad die onderhandelingstijd om verder zijn gangen te gaan met te moorden, branden en verschrikkelijke verwoestingen aan te richten over het hele land. 7.500 is thans het officiële aantal burgerdoden (volgens de VN 9.000). Mensenrechtenorganisaties spreken over een veelvoud. De waarheid zal pas volledig aan het licht komen als de strijd gestreden is. We houden ons hart vast wat er allemaal nog ontdekt zal worden… 
Where are the Demonstrations, Flotillas, and Calls for Boycotts by Artists and Intellectuals?
Waar zijn de demonstraties gebleven? Waar zijn de Flotilla ‘s en de oproepen tot boycot door artiesten en intellectuelen?
door Pilar Rahola
bron: http://newenglishreview.com/
Wat zou er gebeuren in onze steden indien wat er thans plaatsvindt in Syrië in Israël zou gebeuren? Ik bedoel daarmee dat in plaats van dat een Arabische dictator zijn eigen Arabische bevolking uitmoordt zoals veelal gebeurt in een situatie die zich afspeelt buiten het Arabisch-Israëlisch conflict, wat zou er dan gebeuren?
De straten zouden vol lopen met demonstranten die de excommunicatie van Israël eisen, vele universiteiten zouden boycotacties beginnen, de gebruikelijke verdachten onder kunstenaars en intellectuelen zouden video’s produceren omgebogen tot datgene wat hen goed uitkomt en in de duistere schaduw van hun geweten, zou het het aloude idee worden doorgegeven dat alleen de Joden het probleem van de wereld zijn. En dit zou allemaal gebeuren in de volle verstandhouding dat er in de wereld niets anders is waar we ons meer zorgen dienen over te maken.
De moord op de Joden lijkt op de genocide in Srebrenica [Afshin Ellian]
Massamoord in Srebrenica, juli 1995
Het Srebrenica van Mohammed
door Afshin Ellian
bron: http://www.elsevier.nl/
‘De moord op de joden lijkt op de genocide in Srebrenica’
Al in het derde jaar van de ‘hijra’ (immigratie) werden een paar vooraanstaande joden, zoals de dichter Ka’ab, in opdracht van Mohammed in het diepste geheim door een terreuraanslag om het leven gebracht. Bij de aanslag op de joodse zakenman Ibn Sunayna zou de profeet hebben gezegd: ‘Dood iedere jood die aan je onderworpen is.’ Het conflict liep hoog op.
Autoriteit
In het derde jaar van de hijra, rond 625, had Mohammed voldoende gezag en autoriteit om, naast oorlogen met de heersers van Mekka en andere gebieden, politiek orde op zaken te stellen in zijn koninkrijk Medina en omgeving. Het joodse vraagstuk moest worden opgelost.
De joden mopperden niet alleen inhoudelijk op Mohammeds verhaal, maar waren ook kritisch over zijn imperialistische militaire handelingen. Eerst verbande hij naar aanleiding van geruchten en een bloedwraakkwestie de joodse stam Nadir uit Medina: een deel ging naar Syrië, een ander deel naar Khaybar.
Andrew Bostom over de geschiedenis van de moslimoorlog jegens de Joden [video]
In deze videoreportage van 6 maart 2012 vertelt Erick Stakelbeck, correspondent en terreuranalyst voor CBN News, de machinerieën achter de moslimoorlog jegens het Joodse Volk: “Stakelbeck on Terror: Islam’s War on the Jews“.
Zo heeft hij een interview met de schrijver Andrew Bostom, auteur van het boek The Legacy of Islamic Antisemitism [De erfenis van het islamitisch antisemitisme], waarin de geschiedenis van het moslim-antisemitisme wordt belicht en hoe islamitische basisteksten dit antisemitisme bevorderen, zoals dat onder andere bij het Iraanse regime van de Ayatollahs vandaag het geval is.
Daarnaast komt ook Yusuf Al-Qharadawi ter sprake, de geestelijke leider van de Moslim Broederschap, een fundamentalistische moslimgroepering die een steile opgang maakt in verschillende landen van het Midden-Oosten.
Genoeg met onderhandelen! Laat de anderen Israël betalen als ze Vrede willen [Moshe Sharon]
Bazaar in het oude stadscentrum van Jeruzalem tussen de Davidstraat en de Jaffapoort. Israëlbashers noemen dit authentieke deel van Jeruzalem, historisch het oorspronkelijke Jeruzalem uit de oudheid, ook wel eens smalend Oost-Jeruzalem. Wellicht menen zij dat er nog onderhandeld kan worden over wat al drieduizend jaar Joodse bodem is. Het sjacheren over wie welk deel van Jeruzalem mag hebben is afgelopen. Jeruzalem is één en ondeelbaar en is niet te koop. Tenslotte staan de Grote Markt in Brussel en de O.l.v-Kathedraal van Antwerpen ook niet te koop, net zomin als de Amsterdamse grachten of de Towerbridge van Londen en de Eiffeltoren van Parijs dat ook niet zijn.
No Peace, No Peace Plans, No Price for Peace
(Een korte wegwijzer voor diegenen die geobsedeerd zijn door Vrede)
door Prof. Moshe Sharon
bron: http://www.acpr.org.il/ENGLISH-NATIV/
vertaling: Brabosh.com
‘Elkeen zegt dat zijn ezel een paard is.’
‘Er is geen taks op woorden.’
(Twee Arabische gezegden)
Op 25 december 1977, helemaal aan het begin van de onderhandelingen tussen Israël en Egypte in Ismailia, had ik de kans om een kort gesprek te hebben met Muhammad Anwar Sadat, de president van Egypte. “Vertel uw eersteminister,” zei hij, “dat dit een bazaar is; de koopwaar is duur.” Ik vertelde dit aan mijn eersteminister maar hij slaagde er niet in om zich aan de regels van de bazaar te houden. De mislukking was niet uniek voor hem alleen. Het is de mislukking van alle Israëlische regeringen en van de media.
Op 4 maart 1994, publiceerde ik een artikel in The Jerusalem Post “Onderhandelen voor Beginners“. Dat gebeurde naar aanleiding van de conclusie van de „Overeenkomst van Kaïro“. Korte tijd later bewees Yasser Arafat nogmaals dat zijn handtekening nog minder waard was dan de inkt waarmee het geschreven werd, laat staan het papier waarop het stond, en zijn woord was dat nog minder. Vervolgens, zoals in elk aansluitend akkoord het geval is, werd Israël terug met de rug tegen de muur geplaatst, wanneer haar concessies de basis voor verse Arabische eisen waren geworden.
In de bazaardiplomatie van het Midden-Oosten worden overeenkomsten nageleefd, niét omdat zij worden ondertekend maar omdat zij worden opgelegd. Bovendien, in de bazaar van het Arabisch-Israëlische conflict, onderhandelen de twee partijen niet over dezelfde koopwaar. De Israëliërs wensen vrede te verwerven gebaseerd op de Arabisch-Islamitische aanvaarding van Israël als een Joodse staat. Echter, het doel van de Arabieren is de Joodse staat te vernietigen, te vervangen door een Arabische staat en zich te ontdoen van de Joden.
Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht
Poerim beveiliging aan de Klaagmuur in Jeruzalem wordt een beetje laks [satirevideo]
The Joker Goes through security at The Western Wall (Kotel)
Eentje die ik vorig jaar heb gemist. The Joker, gespeeld door wijlen de acteur Heath Ledger, die de ultieme slechterik vertolkt in de Batmanfilm “The Dark Knight” uit 2008, geraakt hier moeiteloos door de veiligheidscontrole aan de Klaagmuur van Jeruzalem.
Blijkbaar moet er nodig nog wat gesleuteld worden aan de beveiliging want met die lakse houding van de veiligheidsagenten is het vandaag of morgen “koekenbak!” aan de Kotel. 
Voor een uitgebreid beeldverslag van het Poerimfeest in Antwerpen, ook bekend als het Joodse carnaval –>> KLIK HIER.
Antwerpen, 8 maart 2012. Poerimfeest (foto John Moussiaux - Joods Actueel)
Met dank aan Aussie Dave van Israellycool voor de hint.
Laat u niet om de tuin leiden: natuurlijk wil Israël vrede in het M-O! [video]
Laat u niet misleiden: Israël wil vrede!
Resources on Israel’s Peace Efforts
door Honest Reporting: http://honestreporting.com/
Terwijl in Gaza een boer nog steeds op zoek is naar zijn gestolen schaap, hebben ze dat verloren schaap bij Honest Reporting al lang teruggevonden. Hoezo Israël wil geen vrede met de Arabieren? Ja natuurlijk wel, maar om vrede te sluiten heb je partners nodig die dat ook willen.
In de nasleep van de Zesdaags Oorlog van 1967 werd op 1 september 1967 door de Arabische en de moslimwereld in Khartoem (Soedan) een “cordon sanitaire” rondom Israël opgericht. Dat cordon staat algemeen bekend als de Resoluties van Khartoem ook wel drie beruchte NEEN’s: neen aan de erkenning van Israël; geen onderhandelingen met Israël en nooit vrede met Israël.
Ondanks die 3 x Neen, bleef Israël zoeken naar een manier om de spanningen met haar Arabische buren te verminderen en met succes. In het verleden sloot Israël een aantal vredesakkoorden af. Zo bijvoorbeeld met aartsvijand Egypte in 1979 in ruil voor de teruggave van de Sinaï en in 1994 (de Oslo Akkoorden) met Jordanië in ruil voor meer autonomie voor Palestijnen en de oprichting van de Palestijnse Autoriteit.
In 2005 heeft Israël eenzijdig de Joodse gemeenten en dorpen in Gazastrook ontruimd alsmede vier Joodse nederzettingen in het noorden van Samaria, zonder dat daar in ruil iets tegenover stond. Syrië wil de Golanhoogtes terug maar zonder vredesakkoord.
Vredesakkoord ondertekend tussen Egypte en Israël (1979)
Vredesakkoord ondertekend tussen Jordanië en Israël (1994)
De Joden verlaten de Gazastrook. In 2005 werd door de Israëlische premier Ariel Sharon de eenzijdige terugtrekking bevolen van àlle Joodse gemeenschappen uit Gaza met inbegrip van 4 Joodse gemeenten in het noorden van Samaria. 8.000 à 9.000 Joden moeten manu militari hun biezen pakken. Op dit plaatje verlaten de bewoners van Netzarim in bedrukte stemming hun gemeente. Op de achtergrond de synagoge van het dorp. Een groep Israëliërs draagt de Menorahkandelaar met zich mee die voorheen op het dak van de synagoge stond. De synagoge zal korte tijd later door de Gazanen worden leeggeroofd en in brand gestoken. Zes jaar later werd op de puinhopen van de synagoge een moskee gebouwd en op 16 juni 2011 ingehuldigd. Netzarim werd met een Arabische naam hernoemd tot Nate Sarim. Een triest voorbeeld hoe Palestijnse moslims omspringen met het Joodse erfgoed. [bron]
Rusland zegt Iran en Syrië militair te verdedigen als Israël zou ingrijpen [Xander]
‘Netanyahu voelt zich bedrogen door Obama’
Rusland zegt Iran en Syrië militair te verdedigen’
Russische generaal vergelijkt Obama met Hitler – Obama wil eenzijdige ontwapening Amerikaans nucleair arsenaal
door Xander Nieuws [http://xandernieuws.punt.nl]
Volgens Israëlische analisten is er achter de schermen opnieuw een diepe vertrouwenscrisis ontstaan tussen de Israëlische premier Netanyahu en de Amerikaanse president Obama over het beleid ten aanzien van Iran. Netanyahu zou in privé gesprekken zelfs hebben gezegd dat hij zich bedrogen voelt door Obama, waardoor Israël geen andere keus meer heeft om los van de VS actie te ondernemen. Ondertussen komt er steeds dreigender wordende taal uit Moskou. Hoge defensie officials verklaarden dat Rusland zijn militaire macht zal gebruiken om zowel Syrië als Iran te verdedigen. Stafchef van Defensie generaal Nikolai Makarov sprak zelfs openlijk over de inzet van kernwapens.
Premier Netanyahu zou sterk het gevoel hebben verraden te zijn door de heimelijke gesprekken die Amerikaanse diplomaten voeren met Iran over het beëindigen van de beloofde harde sancties in ruil voor het stopzetten van de bouw van kernwapens, een proces dat Iran bijna heeft voltooid. Nadat Israëlische diplomaten vorige week in India en Georgië het doelwit waren van Iraanse aanslagen, uitte de Israëlische premier in Cyprus opnieuw felle kritiek op het feit dat de sancties duidelijk ‘niet hebben gewerkt’. Om te laten zien dat het land zich inderdaad nergens door laat afschrikken stuurde Iran gisteren twee oorlogsschepen via het Suez Kanaal -dus met toestemming van Egypte- naar de Middellandse Zee met als bestemming bondgenoot Syrië.
Obama besloot om zijn Nationale Veiligheidsadviseur Tom Donilon vandaag met spoed naar Israël te sturen. De komende drie dagen gaat hij met Jeruzalem in gesprek over de situatie in het Midden Oosten, inclusief Iran en Syrië. De ongewoon lange duur van de gesprekken is een indicatie van hoe ernstig de vertrouwenscrisis tussen de VS en Israël op dit moment is.
Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht
