Categorie archief: Arabisch – Israëlisch conflict
Waarom zoveel mensen zoveel genoegen scheppen in het haten van Joden en Israël [Eve Garrard]
Antisemitische graffiti in Ljubljana, hoofdstad van Slovenië [bron]
Ruim 40 jaar van mijn leven bestrijd ik actief het antisemitisme waarvan 18 jaar doorlopend op het Internet, sinds mijn aansluiting in 1995. Jodenhaat bestrijden is in feite héél eenvoudig, tenminste dat dacht ik toch aanvankelijk. Leugens en vooroordelen beantwoord je toch gewoon met de waarheid te zeggen? Confronteer ze met feiten want daar hebben ze niet van terug, die verd@%!?&!! Jodenhaters.
Vreemd genoeg werkt dat niet of maar bij héél weinig mensen. “Oh? Dat wist ik niet over Joden [of over Israël],” zeggen ze dan…. zichtbaar teleurgesteld en misnoegd. Niet uit opluchting dat ze eindelijk de waarheid kennen, of tenminste de andere kant van de medaille, nee hoor. Dan klinkt het bijna of je hebt zoals bij een kind “het speelgoed afgepakt”, alsof je hun heimelijk plezier hebt ontstolen.
Ik heb dat soort teleurstelling nooit begrepen en was er dan ook nooit zeker van of die Jodenhater al dan niet wel genezen was van zijn/haar geestesziekte die antisemitisme in feite toch wel is; ik heb er nu eenmaal geen andere verklaring voor dan antisemitisme als een “ziekte van de geest” te beschouwen, als een soort kortsluiting in de hersenen… Eve Garrard legt hieronder uit hoe het komt dat Jodenhaat vrijwel onuitroeibaar is, noch met de feiten en al helemaal niet met de waarheid. Een bijzonder ontnuchterende en zoveelste ‘teleurstellende’ analyse… voor antisemieten.
De geneugtes van het antisemitisme
The Pleasures of Anti-Semitism
door Eve Garrard
Er zijn iets vreemd ondoeltreffend omtrent veel van onze pogingen om het antisemitisme te bestrijden. Wij behandelen het als het impliceren van diverse cognitieve fouten – misvattingen over Joden of over Israël, het hanteren van dubbele standaarden in het beoordelen van Joodse activiteiten, de eenzijdige nadruk leggen op dingen die bekritiseerd kunnen worden en het veronachtzamen van dingen die prijzenswaardig zouden kunnen zijn.
Wij proberen om deze cognitieve mislukkingen (die er in overvloed zijn) te bestrijden door op de fouten in kwestie te wijzen, een lijst op te maken van relevante feiten die die fouten verbeteren en door het onthullen van desbetreffende logische inconsistentie zoals bijvoorbeeld het meten met twee verschillende maten en gewichten (als het over Joden en/of Israël gaat).
En wanneer deze pogingen totaal vruchteloos blijken te zijn, zoals dat zo vaak het geval is, worden wij in verwarring gebracht en met wanhoop vervuld. Willen de mensen dan geen waarheden kennen die hen zouden toelaten om hun vijandigheden achter zich te laten ten aanzien van verscheidene aspecten van het Joodse bestaan?
Israël staat er thans bijna helemaal alleen voor, door iedereen verlaten en verraden [Eitan Haber]
Joodse humor op z’n best: “Amerika, maak je geen zorgen, Israël staat achter jou!”
Zelfs op het ogenblik dat Amerikaanse vliegtuigen voorbereidingen treffen om de kernfaciliteiten in Iran aan te vallen en eveneens Amerikaanse Tomahawk raketten naar chemische wapenopslagplaatsen in Syrië op zoek zijn, moeten wij de waarheid niet verder blijven verbloemen: In deze oorlog zijn wij (bijna) alleen op onszelf aangewezen.
Amerika zal slechts ten oorlog trekken voor zijn eigen belangen. In de huidige atmosfeer in de Verenigde Staten, en terwijl het zich terugtrekt uit zijn huidige aan de gang zijnde oorlogen, zal Washington geen oorlog beginnen omwille van Jeruzalem.
Israëlische regeringsambtenaren zullen zeggen dat er, naar verluidt, geen grotere tegenspraak is: De Soennitische wereld staat dezer dagen dichter bij de staat Israël dan ooit voordien het geval is geweest.
De Soennitische wereld wordt angst aangejaagd door de Sjiitische wereld die wordt vertegenwoordigd door Iran en net zoals de Staat Israël, zien Saoedi-Arabië, Jordanië, de Golfstaten (behalve misschien Qatar) en zelfs Egypte, Iran en zijn satellieten als vijanden voor alle intenties en doeleinden. Deze landen zouden zich graag bij een aanval op Iran aansluiten als dat mogelijk was.
Waarom links geen gelijk heeft als het om Israël gaat [Dan Calic]
Video: De eerste maal dat een tweestatenoplossing werd verdedigd en internationaal met een ruime meerderheid werd goedgekeurd, gebeurde op 27 november 1947, toen de Verenigde Naties het Verdeelplan (Resolutie 181) aannamen, resolutie die voorzag in de oprichting van twee aparte staten op het voormalige territorium van het Britse Mandaat voor Palestina, in een Joodse en een Arabische staat. De Arabieren weigerden de stemming te accepteren en vielen één dag na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël op 15 mei 1948 de Joodse staat binnen.
Het werd ooit gezegd dat hetzelfde ding blijven herhalen en toch verschillende resultaten verwachten één definitie is van krankzinnigheid. Men kan er een zaak van maken dat dit eveneens van toepassing is op het Arabisch-Israëlische conflict.
Zo bijvoorbeeld kijken velen nog steeds naar de tweestatenoplossing als de beste manier om het conflict op te lossen. Maar is dit wel een nieuw concept? Het antwoord is nee, want het werd reeds eerder uitgeprobeerd. Dat gebeurde namelijk in 1947 met V.N.-resolutie 181 die twee staten onder twee volkeren verdeelde.
Ondanks dat deze oplossing werd goedgekeurd met een ruime meerderheid van 72 procent, werd de implementatie ter plaatse een sombere mislukking. Waarom? De Arabische naties weigerden om de stemming van de V.N. goed te keuren en vielen Israël nauwelijks één dag na de onafhankelijkheidsverklaring aan.
Vanwaar toch die absurde ziekelijke obsessie van de wereld voor Israël? [Kasim Hafeez]
De hetze van de wereld tegen Israël lijkt maar niet te bedaren. Vanwaar komt toch dat absurde idee vandaan dat Israël een obstakel vormt voor de vrede in het Midden-Oosten? Net alsof wanneer straks Palestijnen en Joden elkaar snikkend in de armen vallen en eeuwigdurende vriendschapsbanden sluiten, dat dan alle ellende in het M-O meteen voorbij zou zijn.
Alsof Soennieten en Sjiieten in Irak mekaar zouden omhelzen, de Turken de Koerden tegen de boezem drukken en een eigen staat geven, Al Qaeda en de Taliban zich terugtrekken in een klooster in Tibet, de Moslim Broederschap zich excuseert om Joden “zonen van varkens en apen” te hebben genoemd, de Europese Unielanden ophouden met Israël te jennen en ipv. de religieuze Apartheid in de moslimlanden veroordeeld, het Franse Vreemdelingenlegioen vanuit Mali rechtstreeks doorstoot naar Syrië en president Assad èn de leiders van het rebellenleger achter de tralies gooit, vrouwen in Saoedi-Arabië weer zèlf hun auto mogen besturen… enz.
Kasim Hafeez is een Britse moslim en voormalig islamist met wortels in Pakistan, die thans een trotse Zionist is en pal achter Israël staat. Hij beheert de www.theisraelcampaign.org en heeft een blog op deze website. Hij zetelt ook in de adviesraad van de gekende organisatie Stand With Us in het Verenigd Koninkrijk en heeft recent een reeks voordrachten aan universiteiten afgerond.
Volkerenmoord, etnische zuiveringen, apartheid; als u ooit het genoegen mag smaken om te praten met enkele meer vurige haters van Israël, zullen u op een bepaald ogenblik deze uitdrukkingen gewoonlijk door een goed uitziende keffiyeh-dragende student uit de middenklasse worden toegeschreeuwd.
Ik vermoed dat wij, droevig genoeg, tot op zekere hoogte stilletjes aan gewoon raken aan dit soort laster. De schijnheiligheid van diegenen die beweren pro-Palestijns en kampioenen in de mensenrechten te zijn en hun obsessieve haat jegens Israël, heeft geleid tot het in de steek laten van diegenen die lijden onder echte apartheid, volkerenmoord en etnische zuiveringen.
Arabische Liga kondigt nieuw manoeuver aan om in VN volledig lidmaatschap voor de PA te bekomen
Nabil Elaraby, de voorzitter van de Arabische Liga die 22 Arabische landen vertegenwoordigt, zei gisteren: “Wij zullen terugkeren naar de Veiligheidsraad [om volledige erkenning van de Palestijnse lidstaat te verkrijgen.]” Let wel, hij zei niét dat Mahmoud Abbas voor de PA zal terugkeren naar de Veiligheidsraad maar wel letterlijk “Wij” = de landen van de Liga en de moslimlanden. Dit maar voor diegenen die graag willen weten hoe de vork ècht in de steel zit in het Midden-Oosten.
Het manoeuver van Mahmoud Abbas in de Verenigde Naties toen hij op 29 november 2012 de opwaardering van ‘Palestina’ bereikte tot waarnemend niet-lidstaat, was in feite een regelrechte oorlogsverklaring aan Israël. Nee, niet vanwege de Palestijnse Autoriteit of de PLO maar van de Arabische Liga. Liever dan te onderhandelen met Israël over vrede besloot de Liga (van 22 Arabische lidstaten) om via diplomatieke weg Israël op de knieën te krijgen en een Palestijnse staat te accepteren op Israëlisch grondgebied (pre-1967 Lijnen). Met de Liga (samen met de OIC, de organisatie van 55 moslimlanden) die in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in blok elke anti-Israël resolutie goedkeuren, was die opwaardering slechts een formaliteit. In de Veiligheidsraad ligt dat wat moeilijker omdat het Arabische en moslimblok daar botsten op een vetorecht van de Verenigde Staten.
“Wij zullen terugkeren naar de Veiligheidsraad,” zei gisteren Nabil Elaraby, de voorzitter van de Arabische Liga. Let wel, hij zei niét dat Mahmoud Abbas voor de PA zal terugkeren naar de Veiligheidsraad maar wel letterlijk “Wij” = de landen van de Liga en de moslimlanden. Onderhandelen met de Palestijnen is dan ook totaal zinloos, te weten dat de Arabische Liga en de OIC in werkelijkheid diegenen zijn die aan de touwtjes trekken en Mahmoud Abbas en zijn Palestijnen slechts zien als een instrument, een nuttige idioot in een figurantenrol (en niet meer dan dat!) om Israël van de kaart te vegen. Dat Palestina een soevereine staat moet worden kan de Liga immers geen barst schelen. Israël moet weg, dàt is het enige doel. Zolang de Arabische Liga zijn 3 x NEEN resoluties van 1967 in Khartoem niet herroept, komt er nooit vrede tussen de moslimnaties/Arabieren en Israël [3 resoluties van Khartoem, Soedan, 1 september 1967: nooit vrede met Israël; geen onderhandelingen met Israël en geen erkenning van Israël.]
De chef van de Arabische Liga, Nabil Elaraby zegt dat twee decennia van besprekingen met Israël “verloren tijd” is geweest en dat de Palestijnen spoedig een nieuwe aanvraag tot erkenning als soevereine staat zullen indienen in de (Veiligheidsraad van) Verenigde Naties. “Wij zullen terugkeren naar de Veiligheidsraad van de V.N.,” zei hij zaterdag 29 december tijdens een bezoek in Ramallah na een ontmoeting met Palestijnse regeringsambtenaren. “Palestina zal samenwerken met de Arabische en de EU landen om de patstelling (in het vredesproces) te veranderen die de afgelopen 20 jaar domineerde en waarbij veel tijd is verloren gegaan.”
Abdulateef Al-Mulhim: ‘Wie is de échte vijand van de Arabische wereld?’ [Likoed.nl]
Op het plaatje hierboven is één van de zovele vredesgezinde, niet zo gewelddadige stenengooiers te zien, met een petieterig klein keitje in zijn rechterhand waarmee je niet eens een mus kan verwonden. Jawadde. De Palestijnse weerstander schoelie staat hier te midden van ontelbare andere relschoppers die regelmatig lelijk huishouden in de straten van Jeruzalem. Vooral dan wanneer er Westerse camera’s in de buurt zijn. Anders heeft het natuurlijk niet veel zin. Deze foto komt van de Arabisch-Palestijnse website Palestinian Times, die een reusachtige collectie heeft aangelegd op zijn site als ware het de kroonjuwelen van het Britse koningshuis. Inderdaad, op zoiets moet je erg trots op zijn en moet zeker bewaard worden voor het nageslacht 
[bron]
Negenendertig jaar na de derde grote oorlog tussen Arabieren en Israël vraagt de Saoedische opiniemaker Abdulateef Al-Mulhim zich op Arab News af wat de echte kost is voor het niet erkennen van de staat Israël in 1948 en waarom de Arabische landen hun middelen niet aan onderwijs, gezondheidszorg en infrastructuur hebben besteed, eerder dan aan oorlog. Maar de moeilijkste vraag, die geen enkele Arabier wil horen, is of Israël wel de echte vijand van de Arabische wereld en de Arabieren is?
“Ik besloot dit artikel te schrijven toen ik foto’s zag van een stervend kind in Jemen, de brandende soeks in Aleppo, de onderontwikkelde Sinaï in Egypte, autobommen in Irak en vernielde gebouwen in Libië. Ik zag deze zaken op Al-Arabya, het meest bekeken en gerespecteerde televisienetwerk in het Midden-Oosten.
De enige link die ik tussen de vernieling en wreedheden kan vinden is dat ze niet veroorzaakt zijn door een externe vijand. De honger, de moorden en de vernietiging van deze Arabische landen zijn het werk van dezelfde handen die worden verondersteld deze landen en hun bevolking te beschermen.
Dan rijst de vraag: ‘Wie is de echte vijand van de Arabische wereld?’
Moslims kunnen nog veel leren van het tolerante Israël [Afshin Ellian]
Op 12 juli 2011 werd aan het Simon Wiesenthal Center een bouwvergunning uitgereikt door het departement Planning en Constructie van het Israëlische Ministerie van Binnenlandse Zaken, om in Jeruzalem het Museum voor Tolerantie te bouwen. De plannen lagen reeds lang klaar en in 2004 werd de eerste spade in de grond gestoken om op in 2006 weer te worden stilgelegd. Palestijnse leiders hebben jarenlang een juridisch steekspel gevoerd om de bouw ervan te verhinderen omdat die zogenaamd op een voormalige moslimbegraafplaats werd opgetrokken. Na een reeks bouwkundige en planmatige aanpassingen werd uiteindelijk een compromis met de Palestijnen bereikt. Wat normaal een 250 miljoen dollarproject zou zijn geweest werd herleid tot een 100 miljoen dollarproject.
Ben Gurion Airport deed me denken aan de luchthaven van Los Angeles. Een mooi vliegveld, maar het kan niet wedijveren met ons Schiphol. Op Schiphol wordt aan alles gedacht: aan ondernemingen, aan vermoeide reizigers, maar ook aan mooie toiletten.
Op Ben Gurion werd ik opgewacht door mijn gastheer Henoch Wajsberg, de voorzitter van Irgoen Olei Holland, de Nederlandse immigrantenvereniging in Israël.
Perfecte ambassadeur
In 1989 besloot Henoch om zich in Israël te vestigen. In datzelfde jaar kwam ik in Nederland aan. Hij werd burger van zijn nieuwe vaderland Israël en ik van Nederland. Om vijf uur ‘s ochtends vertrokken we samen naar Haifa. Er ontstond direct een warme vriendschap tussen mij en Henoch, een zorgzame man en de perfecte ambassadeur voor Nederland.
Hoogspanning Midden Oosten: Israël dreigt Iraans wapenschip voor Gaza te vernietigen [Xander]
De Russische raketkruiser Moskva bevindt zich vlak voor de kust van Israël – Hezbollah roept Arabische landen op meer wapens en geld naar Gaza te sturen
Hoewel het staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas de dreiging van een acute nieuwe oorlog heeft verminderd blijft de situatie in het Midden Oosten zeer gespannen. Als reactie op het sturen van de Amerikaanse USS Iwo Jima amfibische taakgroep naar de wateren bij Israël stuurde Rusland enkele oorlogsbodems, waaronder de raketkruiser Moskva, naar de kust bij Gaza.
Het Russische flottielje, dat verder bestaat uit de torpedojager Smetlivy, de grote landingsschepen Novocherkassk en Saratov, de sleepboot MB-304 en de olietanker Ivan Bubnov, is onderdeel van de Zwarte Zeevloot zou richting Gaza zijn gestuurd om Russische burgers uit de Palestijnse enclave te evacueren als de strijd met Israël uit de hand zou lopen.
