Categorie archief: Allerlei
Verbod op ritueel slachten is een aantasting van de godsdienstvrijheid
door Rosanne Hertzberger
Het militante atheïsme is in opkomst.
Een Kamermeerderheid kan zich nu zelfs beter inleven in een kip dan in een gelovige.
Een nieuw hoogtepunt in de obsessie voor dierenwelzijn is bereikt. Een meerderheid in de Kamer steunt een wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren voor een verbod op onverdoofd slachten. Voortaan moeten orthodoxe joden en moslims het vlees, alsof het illegaal vuurwerk is, maar in België gaan halen. Waar ik het eerder pertinent oneens was met Bolkestein toen hij zei dat religieuze joden maar beter konden emigreren, begrijp ik hem nu beter. Het zijn alleen niet de Marokkaanse plaaggeesten van Nieuw-West die het religieus Joodse leven bedreigen. Nee, het grootste gevaar komt uit Den Haag.
D66, GroenLinks, SP, PvdA, PVV, ze gaan allemaal volgende week voor stemmen. Stuk voor stuk zullen de partijen beargumenteren dat godsdienstvrijheid een gigantisch goed is, een fundamenteel recht in een vrije samenleving. Maaaarrrr. Dat gigantische goed legt het af tegen het nog gigantischer goed van dierenwelzijn. SP-kamerlid Henk van Gerven licht toe dat volgens hem godsdienstvrijheid het lijden van een levend wezen niet rechtvaardigt. Let wel, dat Henk zin heeft in een lekker biefstukje rechtvaardigt het lijden van een levend wezen. Dat bontkraagjes in de mode zijn rechtvaardigt het lijden van een levend wezen. Dat een topkok graag foie gras aan zijn klanten wil serveren rechtvaardigt zelfs ernstig lijden van een levend wezen. Dus terwijl lekkere trek het lijden van een levend wezen rechtvaardigt, rechtvaardigt godsdienst helemaal niets. Lijdt religieus slachtvee meer? Misschien. Misschien niet. Maar zelfs als dat zo is dan is het extra leed maar een fractie van het leed dat wij Nederlanders bij elkaar veroorzaken, niet uit overtuiging, maar gewoon omdat we van kroketjes houden, of kipnuggets. Dit is een gevecht in de marge, over details. Een keus tussen dood door verhanging of de guillotine.
Waar zijn de D66’ers die vooraan stonden om Wilders’ rechten te verdedigen?
Je kunt je afvragen waarom de Partij van de Dieren een strijd kiest, waarbij gevochten moet worden tegen een fundamentele vrijheid. Waarom niet eerst aan de bontjasjes van de fashion victims trekken, of de foie gras van de menukaarten afkrijgen? Antwoord: omdat het helemaal niet zo moeilijk vechten is tegen godsdienstvrijheid. In een land dat massaal Masterchef en Topchef kijkt, waar de nieuwe superhelden Alain Ducasse, Sergio Herman en Jonnie Boer heten, bestaat aanzienlijk minder draagvlak voor een verbod op foie gras, dan een verbod op onverdoofd slachten. Het lijkt er sterk op alsof het wetsvoorstel niet ondanks maar dankzij de religieuze tegenstand een succes is geworden. Aan alle kanten van het politieke spectrum verschijnt steeds meer militant atheïsme. Je ziet het in nieuwe politieke aversie tegen hoofddoekjes, boerka’s en besnijdenis. Liberale kamerleden als Jeanine Hennis die ineens willen bepalen wat moslima’s wel en niet aan mogen naar hun werk bij de gemeente. En op internet zijn de voortekenen te zien van de opmars van een agressiever, fanatieker soort atheïsme. Filmpjes waarin de schrijver van het boek Hoe komen we van religie af? religie met Hitler vergelijkt (Hitler had ook goede kanten) krijgen 40.000 instemmende reacties. De tiradestegen die achterlijke moslimhonden van agressieve atheïst Pat Condell genieten mateloze aanhang. Het zijn mensen die met succes betogen dat religie de grootste aanstichter van kwaad en geweld in de wereld is. Dat we pas gelukkig kunnen zijn als alle gelovigen ook overtuigd raken van die ene Wetenschappelijke Waarheid. Ik vind ze levensgevaarlijk en ze krijgen een steeds grotere rol.
Begrijp me niet verkeerd. Ik geef niets om koosjer geslacht vlees. Het fanatisme komt me vreemd voor: waarom zou je zo hechten aan die ene zinsnede in de Thora waaruit geconcludeerd wordt dat een verdoving niet is toegestaan? Waarom interpreteer je daar niet gewoon een beetje omheen als dat alles zo ontzettend veel makkelijker maakt?
Waarom niet eerst aan de bontjasjes van de fashion victims trekken?
Maar dat is precies godsdienstvrijheid. Het idee dat je zonder dat je het kunt begrijpen toch rekening houdt met de religieuze praktijken van je bevolking. Dat je elke burger de vrijheid gunt een eigen waarheid erop na te houden en het leven volgens die waarheid in te richten, hoe onlogisch, irrationeel, of ronduit dom je die waarheid ook vindt. Ik vind die vrijheid dusdanig belangrijk dat er in mijn ogen een verdomd goede reden nodig is om die in te perken. Inbreuk op de vrijheid van anderen bijvoorbeeld, vrouwenrechten, het verbod op discriminatie van homoseksuelen. Het vermoeden van een fractie meer pijn tijdens de slacht van dieren komt niet eens in de buurt.
Dit was het decennium van de clash tussen de grondrechten. Hoe vaak hebben we wel niet gedebatteerd over de vrijheid van meningsuiting en wie wat in welke context mag zeggen, waar die vrijheid begint en waar die eindigt en wanneer een rechter die enorme stap mag zetten om hem in te perken. Het waren telkens vooral de progressievelingen, aanhangers van D66 en co, die vooraanstonden om Wilders’ rechten te verdedigen. Zijn meningen vonden ze afschuwelijk, maar juist wanneer afschuwelijke dingen gezegd werden, moest die vrijheid van meningsuiting het hardst verdedigd worden.
Waar zijn de mensen die dat destijds zeiden? Waarom zijn ze nu niet bereid om een vrijheid te verdedigen nu het lelijk wordt, nu het schuurt, nu we over leegbloedend slachtvee moeten praten in een tijd dat dierenwelzijn meer en meer in de mode raakt? Juist nu moet de godsdienstvrijheid het hardst verdedigd worden. Als elke gelovige alleen maar in stilte achter de voordeur, of nee, compleet onzichtbaar gelooft, is er ook geen godsdienstvrijheid nodig.
Ik vrees dat deze nieuwe wet een makkelijke overwinning was. Dat er zoveel onderhuidse weerzin tegen de godsdienstige medemens bestaat, dat het de liefde voor de dieren hier en daar overtreft. En nu geen atheïst meer bereid lijkt om de godsdienstvrijheid te verdedigen, lijkt het me een kwestie van tijd voordat artikel 6 wordt ingeruild voor het absolute en ononderhandelbare recht op een fantastisch leven van de kip. Een recht dat alleen geschonden mag worden als een atheïst lekkere trek krijgt.
Bron: NRC next: Verbod op ritueel slachten is een aantasting van de godsdienstvrijheid door Rosanne Hertzberger van 12 apriil 2011; met dank aan Arnold Italiaander voor de hint
Eerste burgerlijk huwelijk in Israël
In de twee jaar en een kwart dat ik mijn hart en ziel uitsloof op het internet voor de Joodse staat Israël als de enige werkelijke democratie in het Midden-Oosten, werd het mij opnieuw iets gemakkelijker gemaakt om het democratisch gehalte van Israël te advokateren.
Dinsdagavond zijn Svetlana Sadigursky en Gabby Liebeschitz in Jeruzalem gehuwd. Op het eerste gezicht de normaalste menselijke traditie van de wereld, maar dat was het niet. Het bruidskoppel is hiermede het eerste Israëlische stel van gemengde religieuze origine (Joods en christen) die in het burgerlijk huwelijksbootje stapten in een gewone ceremonie in Jeruzalem.
De wet op het burgerlijk huwelijk, op initiatie van parlementslid David Rotem (Jisrael Beiteinu partij van o.a. Lieberman) die eind vorig jaar werd goedgekeurd, laat toe dat niet-Joodse Israëli’s of burgers die te kennen hebben gegeven als geen belijders van een religie, toch kunnen huwen in Israël en voor de wet erkend worden als gehuwd echtpaar. Daarvoor huwden deze categorie mensen ook veelvuldig maar trokken voor die ceremonie naar het eiland Cyprus waar een bloeiende huwelijksindustrie is ontstaan van Joden en niet-Joden die willen huwen. Alleen werd hun huwelijk niet erkend in Israël en dat was niet leuk.
Aanvankelijk was het de bedoeling van Rotem dat de wet van toepassing zou worden op om het even welke Israëliër die in Israël wenst te huwen zonder daarvoor de instemming nodig te hebben van het Hoogste Rabbinaat, maar het parlementslid zag zich gedwongen gas terug te nemen onder druk van de orthodoxe politieke partijen.
Vijfentwintig dergelijke paren die aan de nieuwe criteria voldoen hebben reeds zulk een verzoek ingediend en afgelopen dinsdag vond dan de eerste ‘test’ plaats waarbij alle noodzakelijke stadia [zeg maar gerust: hindernissen] moesten worden genomen, waaronder ook een onderzoek van de locale religieuze gemeenschappen om na te gaan dat de betrokken inderdaad zonder godsdienst door het leven gaan. [Ondergetekende loopt al een halve eeuw zonder godsdienst door het leven en voelt zich nog steeds kiplekker 
]
Marriage Discrimination In Israel
“Een historische mijlpaal,” noemen velen het, anderen weer heten het “het begin van de ondergang van Israël” en of van het Judaïsme in Israël. Feit is dat de absolute macht van het Hoogste Rabbinaat in Israël met deze felbevochten huwelijkswet een harde knauw heeft gekregen.
Zoals gewoonlijk lopen de passies in Israël hoog op als het om religieuze kwesties draait of bv. om de vraag “Wie is Jood” en meer in het bijzonder “Wie is niet.” En dan heeft wetenschap daar maar weinig meer mee te maken of… wordt de wetenschap lichtjes ‘aangepast’ aan het religieuze debat om de laatste twijfelaars over de streep te krijgen. Een bekende truuk.
Ook in mijn geliefde koekestad Antwerpen is de discussie “Wie is Jood” een nationale sport onder onder de vele verscheidene en onderling soms fel van elkaar verschillende Joodse gemeenschappen. De rivaliteit is groot, voor ons niet-Joden weinig zichtbaar, maar de onderlinge strijd is langdurend en meedogenloos. In feite niks bijzonders: dezelfde strijd [om de enige echte waarheid en het recht om die ene waarheid te belijden en uit te dragen] wordt evengoed binnen andere religies en religieuze gemeenschappen gevoerd.
The Jerusalem Post: Israeli couple become first to be wed in civil union van 13 april 2011; Huffington Post Religion: Israel To Allow Civil Marriages van 4 november 2010 updated 23 maart 2011; op Brabosh.com: Burgerlijk huwelijk in Israël weldra ‘onvermijdelijk’ van 10 mei 2009
Het gaat goed met brabosh: 500.000 hits
Het loopt lekker met Brabosh.com
Vandaag de kaap van een half miljoen unieke bezoekers overschreden, dat is algauw het equivalent van enkele miljoenen aangeklikte artikels en pagina’s. En dat voor een pro-Israëlische no nonsens website: recht voor de raap, geen compromissen, wars van elke politiek. Voluit voor Israël want…. Israël is COOL!
Mijn verhaal eindigt aan de grenzen van Israël. Wat daarna in het land gebeurd, welke beslissingen daar ook worden genomen zijn niet mijn zaak. Wat mij betreft mag het land geregeerd worden door een kip of een schaap. Het kan me geen barst schelen. Ik heb geen kritiek op de Joodse staat. Ik vind dat ik daar niet het recht toe heb. Ik kom uit een geslacht niet-Joden die in Europa 2000 jaar lang de Joden vervolgden in wisselende landen en in wisselende tijden. En dat enkel omdat ze geboren werden uit een Joodse moeder. Daardoor dat ik mijn inspraak doorheen de generaties heb verspeeld.
Wie er nog niks van begrijpt kan bv dit lezen op mijn blog: Pilar Rahola over de historische plicht van niet-Joden te vechten tegen Jodenhaat en op te komen voor Israël. Maar ik kan en mag dus nog wel hard knokken voor het bestaansrecht van Israël. Dat is het minste wat ik verplicht ben tegenover het Joodse volk. Iedereen die mij kent weet dat ik een fanatieke anti-nationalist ben, maar wel met één enkele uitzondering op die regel: Israël, en daar ga ik voor, voluit, nu en altijd.
Ik ben Israël [video]
Ik ben Israël
Ik ben Israël.
Ik ben geboren, millennia voordat ik door overwinnende Romeinen tot Palestina hernoemd werd .
En voor dat de UN besloot om mijn land in het Oosten Jordanië te noemen.
Mijn mensen de Joden de gemeenschappen hier 3000 jaar lang onderhielden.
Dat was totdat de Arabieren besloten om deze Joden uit te moorden tussen 1920 en 1929.
Honderden burgers werden vermoord waarvan de meesten vrouwen en kinderen waren.
En in die tussentijd verdreven hun Arabische broeder staten 1 miljoen Arabische Joden.
Hun geschiedenis uitvlakkende.
Ik ben Israël.
Ik ben 4 verschillende keren aangevallen door 5 Arabische legers gedurende 60 jaar.
Ik ben een overlevende,
Ik heb elke oorlog gewonnen die ze tegen me voerden.
Ik vertelde de Arabieren die in mijn land leefden dat ze welkom waren om te blijven.
Maar hun broeders zeiden vertrek tijdelijk, terwijl we met de Joden afrekenen.
Ik heb een boodschap van vrede aangeboden vanaf de dag dat ik werd geboren.
Maar het antwoord van mijn vijanden bestond uit bommen, kogels en bloed, het onze en dat van henzelf.
Toen mijn vijanden zich realiseerden dat ze me niet konden verslaan met wapens, begonnen ze vanaf dan te liegen.
Ik ben Israël.
Ik ben Israël, keer op keer word mijn naam besmeurd.
Maar net zo als met de Muhamad Al Dura hoax word elke leugen te zijner tijd weerlegd.
Mijn vijanden gaan door met het claimen dat ik massamoorden ten uitvoer breng.
Vertel me eens, is het geven van educatieve kansen aan Palestijnse Arabieren volkerenmoord?
20 % van de studenten in de universiteit van Haïfa zijn Arabieren.
Als ik alle Arabieren in 1948 verjaagd heb, waarom zijn dan 20 % van mijn bevolking Arabieren die mogen stemmen ?
Waarom heb ik dan de totale Sinaï opgegeven en de Gazastrook?
Mijn eigen mensen uit hun huis rukkende, alleen met de hoop op vrede?
In gevechtsoperaties riskeer ik de levens van mijn teenagers om de kans op burgerslachtoffers te minimaliseren..
Ik zet alles in het werk om alleen soldaten (vechters) te raken, daarmee vaak mijn eigen soldaten aan gevaar blootstellende.
In deze oorlogen verspreiden we folders over de gebieden die worden aangevallen, om de burgers te waarschuwen dat ze moeten evacueren.
Is er ooit een ander leger geweest in de geschiedenis van de mensheid die dat heeft gedaan voor zijn vijanden?
Ik heb 8 jaar gewacht om Hamas te laten stoppen met zijn dagelijkse raketaanvallen.
Sommige raketten vielen op mijn kleuterscholen (peuter speelplaatsen).
Ik ben geduldig, maar mijn geduld is niet eindeloos.
Ik ben Israël!
Ik ben Israël, ik ontdek nieuwe medicijnen om daarmee verschrikkelijke ziektes mee te behandelen.
Ik heb technologie gecreëerd zoals Intel, antivirus en mobiele telefoons.
En ik leid de werelds wetenschappelijke publicaties per capita.
Ik zend humanitaire missies naar ontwikkelingslanden, inclusief Arabische landen.
Ik heb honderden Moslim vluchtelingen van de genocide in Darfoer geabsorbeerd.
Vluchtelingen die geen enkele moslimstaat wou opnemen.
IK BEN ISRAEL.
Ik ben Israel, een van de kleinste landen ter wereld.
En waarschijnlijk het meest koppige, want ik weiger de hoop op vrede op te geven.
Mijn vrienden steunen me, niet omwille van de een of andere lobby, maar omdat ze de waarheid zien.
Ik ben het hart van het Midden Oosten en hoop voor de toekomst.
Mijn profeet zei, geen natie zal het zwaard opnemen tegen een andere natie en ik wil dat proberen te doen. En proberen, en proberen, totdat deze woorden waarheid zullen worden.
Omdat ik Israël ben!
Bronnen: Vertaald en aangebracht door Aukina Dokter; videorelease nieuwste update aangeleverd door Yaakov Sieman alsmede door Yochanan Visser van Missing Peace
Pauze wegens ziekte
Straks in hospitalisatie, morgen donderdag 11 feb. chirurgische ingreep. Als alles goed gaat, vrijdagnamiddag weer naar huis en dan herstellen maar. Dan hoop ik eindelijk van mijn ellende verlost te zijn. Dit weekeinde kom ik normaal gezien weer on line.
Tot weldra – of als het mislukt – tot in… Jeruzalem!
Hoe de wereldleiders op de G8-Top in L’Aquila zich opwarmen aan de aarde
In L’Aquila in Italië is op 8 juli de top begonnen van de G8. De G8 vormen de traditionele rijkste industrielanden met de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Canada, Duitsland, Frankrijk, Italië, Japan en Rusland. De G8-Top zal drie dagen duren. Op de 2de dag van de ontmoeting werd de top van de G8-landen in L’Aquila uitgebreid met de nieuwe industrielanden. Het gaat om Brazilië, China, India, Mexico, Zuid-Afrika, Australië, Indonesië en Zuid-Korea. De economische crisis en het klimaat staan hoog op de agenda. De bedoeling van de G8-top is om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Hoe ze dat gaan doen? Uiteraard door de temperatuur minder te laten stijgen. Tot nog toe lijkt het deze wereldleiders – uiteraard nog steeds een èchte-mannenwereld behalve dan Angela Merkel – niet zo goed te lukken. Voortdurend komen… vrouwen roet in het eten gooien. Of waar ‘echte mannen’ – ook al zijn het wereldleiders – zich werkelijk mee bezig houden.
Over één ding zijn Barack Obama en Nicolas Sarkozy het al duidelijk eens geworden: dit zestienjarige Braziliaanse meisje, Mayara Tavares en een activiste voor UNICEF, mag er best wezen. Eh, 16 jaar, is dat niet wat te jong, heren?
Terwijl premier Berlusconi en de Russische president Medvedev op zoek zijn naar de oorbel van mevrouw (afbeelding onderaan), zijn Obama en Sarkozy duidelijk naar iets anders op zoek. Sarkozy amuseert zich weer prima. O nee, hier gaat hij weer!
</p
Spanje rouwt om Vicente Ferrer, die miljoenen armen in Indië hielp
Als er één ding is waarover we het allemaal eens over kunnen zijn is: ooit gaan we dood. Kijk rondom je heen, binnen 100 jaar is iedereen die je nu ziet of hoort er niet meer bij. De formule voor een lang leven bestaat niet. Henry Allingham — één van de twee Britse veteranen van de Eerste Wereldoorlog die nog in leven zijn – werd op 20 juni 2009 de oudste man van de wereld. Allingham vierde op 6 juni j.l. zijn 113de verjaardag en volgde daarmee de Japanner Tomoji Tanabe op die in zijn slaap overleed in de leeftijd van eveneens 113 jaar. De ‘formule’ voor een lang leven volgens Allingham: “cigarettes, whisky and wild, wild women” (sigaretten, whisky en wilde, wilde vrouwen).
Zelf ben ik halfweg de leeftijd van Allingham en ben in mijn leven – in het bijzonder de laatste jaren – verschillende keren door het oog van de naald gekropen. Het meeste deel ervan had ik niet eens zelf in de hand, maar lag in de handen van anderen. Ik heb geen formule voor een lang leven. Het is enkel door het toeval en af en toe met de hulp van anderen, dat ik er nog ben. Ik ben er noch gelukkig noch rouwig om. Het leven leidt zichzelf wel. Tussen veel hoogtepunten en helaas ook veel dieptepunten.
De laatste weken zijn nogal wat voormalige idolen van me van het aardse toneel verdwenen: zangeres en presentatrice Yasmine (Hilde Rens), King of Pop Michael Jackson, schipper Nand Buyl, Farrah Fawcett van Charlie’s Angels, socialistisch boegbeeld Karel Van Miert… Een week geleden was ik nog op de begrafenis van een collega van mijn werk. Tom B. was amper 29 jaar oud en heeft zich op 15 juni j.l. haast eenzelfde wijze als Yasmine gezelfmoord: verhangen, met als variant via een elektriciteitsdraad aan een deur. Verhanging schijnt een snelle dood te zijn. Het eeuwige leven zou daarna komen… zeggen religieuzen. Ik weet het niet. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zichtbaar en tastbaar terug op deze wereld is weergekomen. Dus zal dat ook wel weer een fabeltje zijn. Dag Tom B., tot nooit meer.
Sinds ik als knaap ooit het boek De Zeewolf (Sea-Wolf) uit 1904 van Jack London (afb. links in 1900) heb gelezen, is mijn mening over leven en dood al veertig jaar ongewijzigd gebleven: de mens als een klomp gist, eens uitgegist hebben we het wel gehad. Ouder worden is niet altijd leuk. In feite neem je haast voortdurend afscheid van nabestaanden en bekenden uit je omgeving, dichtbij of verder weg, die het om de een of andere reden niet meer hebben gehaald. Ik kan de doden haast niet meer tellen waar ik op de een of andere wijze een meer of minder intieme band mee heb gehad. Eén ding is zeker: wennen doet het nooit. Als er iemand van je gekenden of geliefden sterft, sterf je altijd zelf ook een beetje mee tot… je zelf aan de beurt bent en het doek definitief valt.
Het leven is relatief. Wat laten we na? Welk en wiens leven was belangrijker dan dat van de ander? Het is gemakkelijk gezegd: elk leven is er één dat vast de moeite waard was. Voor velen is het leven het hoogste goed: het leven is heilig, zeggen de religieuzen. Persoonlijk heb ik het meeste respect voor zij die alles hebben gedaan om anderen een menswaardig leven te geven. Een oude Hebreeuwse spreuk klinkt als volgt: wie het leven redt van één mens, redt een gans volk. Op dit ogenblik kreperen meer dan 1 miljard mensen op deze aardbol van de honger. Wat dan te denken van Vicente Ferrer, die op 19 juni 2009 overleed en haast door niemand gekend is? Tot mijn grote schaamte had ik tot deze ochtend nooit over hem gehoord. Vandaar mijn hommage aan de man die niemand kent maar miljoenen mensen het leven heeft gered en ontelbaren een menswaardig leven heeft geschonken.
Bij de dood van een héél goed mens
Door EDWIN WINKELS
Vicente Ferrer werd geboren in Barcelona (Spanje) op 9 april 1920 en overleed op 19 juni 2009, 89 jaar oud. In Nederland en België zal niemand hem kennen. In Spanje is hij een fenomeen. En in Anantapur, één van de armste streken van Indië, is hij een soort god, zonder dat hij zelf voor god speelde. Een bescheiden man, een goed mens, één die slechts leefde voor de armen. En ongelooflijk veel voor hen heeft gedaan. ,,Over armoede moet je niet praten, je moet het uitroeien,” was zijn filosofie.
En hij deed dat, tussen de allerarmsten, 56 jaar lang. In 1953 vertrok de in Barcelona geboren jezuïet voor het eerst naar India. Hij sloofde zich zo uit voor de armen, dat de plaatselijke autoriteiten hem bedreigend begonnen te vinden en hem in 1968 het land uitzetten. Toen bemoeide Indira Gandhi zich ermee. ,,Meneer Ferrer is slechts op een korte vakantie; hij zal terugkeren,” was haar bevel.
In 1969 vestigde de Catalaan zich in Anantapur, waar hij zich terugtrok uit de jezuïeten-orde en het project Rural Development Trust opstartte. Hij liet scholen, hospitaals en huizen bouwen voor de mensen uit 300 verschillende dorpen, contracteerde onderwijzers en artsen. Vanaf 1996, toen in Spanje de Stichting Vicente Ferrer werd opgericht, kwam al zijn werk in een enorme stroomversnelling. In 2007 kreeg de stichting 39,8 miljoen van zijn 135.000 leden en het bedrijfsleven binnen; vrijwel al dat geld ging direct naar de projecten voor de behoeftigen in Anantapur, waar rond het complex van de oude weldoener een nieuwe wereld ontstond.
Tot zijn dood had Ferrer er 26.000 woningen, 1.696 scholen, drie ziekenhuizen en 16 gezondheidscentra laten bouwen. Bijna 2,5 miljoen mensen werden door hem geholpen. Zijn vrouw, de Engelse journaliste Anne Perry, en zijn zoon Moncho, geboren in Indië, zullen het project voortzetten, samen met de Indiase directeuren die zij zelf hebben opgeleid. ,,Vicente is niet vertrokken, hij zal nu meer aanwezig zijn dan ooit,” schreef zijn weduwe vandaag. Ferrer zelf, die twee maanden geleden door een hersenbloeding werd getroffen, was klaar voor de dood in Anantapur, dat in de lokale taal ‘de oneindige stad’ betekent.
Bronnen: AD De Wereld: Bij de dood van een héél goed mens door Edwin Winkels van 19 juni 2009; Website van de stichting: Fundacion Vicente Ferrer; The Times: British veteran Henry Allingham becomes world’s oldest man van 20 juni 2009
