De Joden van de Arabische wereld zijn reeds thuisgekomen [Jonathan S. Tobin]


De geschilderde Davidster was aldus te zien in de Magen Abraham synagoge in de Libanese hoofdstad Beiroet op 19 oktober 2010. De synagoge, die op dit ogenblik wordt gerestaureerd nadat ze werd verlaten tijdens de Libanese burgeroorlog, bevindt zich in het voormalige Joodse kwartier van  Wadi Abu Jamil. Tegenwoordig wonen er nog ongeveer 300 Joden in heel Libanon, een significante daling in vergelijking met de ruwweg geschatte 24.000 Joden in 1948. [foto: Joseph Eid/AFP/Getty Images – bron]

Jews of the Arab World Are Already Home

door Jonathan S. Tobin
bron: http://www.commentarymagazine.com/

Zouden de nakomelingen van Joden die gevlucht uit de Arabische en Moslimwereld in 1948 terug “naar huis” willen gaan? Dat is de zonderlinge vraag die door het tijdschrift Foreign Policy werd gesteld bij de introductie van een foto essay waarin beelden worden getoond van de resten van het dagelijkse leven van Joden in hun voormalige woonplaatsen zoals Libië, Irak en Iran.

Maar terwijl deze foto’s op zich best interessant zijn, is het idee dat “twijfelachtige ‘revoluties’ van het afgelopen jaar de beste kans zouden zijn voor lang-verbannen Joodse gemeenschappen in het Midden-Oosten om terug naar huis te keren”, waarschijnlijk de meest bizarre van de misleidende verklaringen die over dit onderwerp sedert lange tijd niet meer verschenen waren.

Niet alleen verlangen de Joden niet meer om naar de Arabische wereld terug te keren, de zogeheten Arabische Lente heeft dermate ongekende krachten van het Islamisme vrijgemaakt zodat een dergelijke onwaarschijnlijke gebeurtenis net zo weinig uitnodigend is dat zelfs om het even wie nooit dwaas genoeg zou kunnen zijn om daaruit te besluiten dat de Joden opeens terug welkom zouden zijn.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Decennialang is één van de meest wraakroepende hiaten in kennis van de moderne geschiedenis van het Midden-Oosten, de manier waarop zelfs veronderstelde opgeleide mensen het feit negeren dat wat in feite in 1948 gebeurde, een uitwisseling van bevolkingen was. Terwijl honderdduizenden Arabieren het gebied ontvluchtten dat de Staat Israël zou worden, waren honderdduizenden Joden eveneens op de vlucht, meestal uit vrees voor hun leven, uit de Arabische landen waar de Joden voor een meer dan duizend jaren hadden geleefd.

Het verschil tussen de twee reeksen vluchtelingen is dat terwijl de Joden in Israël en in het Westen zich wisten te vestigen, de Arabische vluchtelingen elders in het Midden-Oosten huizen werden geweigerd en in kampen werden vastgehouden waar zij verteld werden te blijven wachten tot de Joodse staat werd vernietigd.

De nakomelingen van die Arabische vluchtelingen, van wie wij het aantal schatten op verscheidene miljoenen, wachten nog steeds en hun eisen voor een “recht op terugkeer” blijft verder dienen als een beletsel voor d anderzijds schemerige hoop op vrede. Ondertussen zijn de nakomelingen van de Joden van de Arabische en Moslimwereld met succes geïntegreerd in de Israëlische samenleving. Zij dringen er terecht op aan dat om het even welke compensatie voor de nakomelingen van de oorspronkelijke Arabische vluchtelingen moet gecompenseerd worden door betalingen aan de Joden voor al de bezittingen die zij hebben moeten achterlaten. Deze eisen worden routinematig genegeerd, zoals het volledige verhaal van de Joodse onteigening dat ook is.

Eerder dan dat de Arabische Lente een situatie tot stand hielp brengen waar de rechtmatige eisen van de Joden kunnen worden ingediend in landen waar ze werden verdreven zoals Egypte, heeft de opkomst van Islamistische partijen Islamist daar het statuut van godsdienstige minderheden onzekerder gemaakt. Terwijl de Joodse gemeenschappen eens bloeiden in de Moslimwereld, alhoewel onder permanente dreiging van vervolging en pogrommen, is het begrip dat de Joden daar zouden kunnen leven terwijl zij hun identiteit uitdrukken volslagen absurd.

In het eerste beeld van het essay (plaatje hierboven), neemt het magazine het voorbeeld van David Gerbi dat die na de val van Gaddafi terug naar Libië keerde in de hoop om de verloren synagoge terug te winnen. Maar zij ‘vergeten’ eraan toe te voegen dat Gerbi werd gearresteerd en met geweld bedreigd toen hij dit probeerde te doen.

In de volgende foto, suggereren zij dat de Joden vrij in Iran leven en niet gebukt gaan onder het antisemitisme dat van de overheid komt. Ook hier wordt in de commentaar niet gerept dat de Iraanse Joden voortdurend het onderwerp van vervolging zijn en virtuele gijzelaars zijn die leven onder de dreiging van gestraft te worden niet vrijuit over hun levensomstandigheden durven spreken. De portrettering door het tijdschrift herinnert aan de beruchte vergoelijking van Iran door Roger Cohen over dit onderwerp.

Er zijn sommige lichtpunten die Foreign Policy aanhaalt. Waarvan één in Irak waar Hebreeuwse studies worden aangemoedigd. Maar dit is meer het werk van de lange Amerikaanse aanwezigheid in het land dan om het even welk volksgevoel om hen te verwelkomen die eerder het slachtoffer waren van pogroms in de jaren 1940. In Iraaks Koerdistan, bestaat er een kans op goede relaties met Israël en de Joden maar dat bewijst enkel de vastbeslotenheid van de Koerden om het Islamisme te verwerpen dat Iran overheerst en sommige politieke partijen in Irak.

Nochtans mist het tijdschrift compleet dat éne voorbeeld van een succesvolle Joodse gemeenschap in de Arabische wereld die vooraf gaat aan de Arabische Lente: Tunesië waar de Joden van Djerba nooit zijn weggegaan. Jammer genoeg, maakt de opkomst van de Islamistische partijen in het post-autoritaire Tunesië hun verblijf een beetje meer precair.

Maar het belangrijkste dat men hier uit moet begrijpen is dat de Joden van de Arabische wereld reeds thuis zijn. De overgrote meerderheid van hen zijn teruggekeerd naar het oude geboorteland van het volk in Israël en heeft helemaal niet de intentie om terug een leven te leiden als Dhimmi – getolereerde minderheden blootgesteld aan vervolging – in een Moslimwereld die meer dan ooit overheerst wordt door de krachten van onverdraagzaamheid die tijdens de revoluties van vorig jaar zijn vrijgekomen.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

About these ads