Dagelijks archief: 22 juni 2010

Hoe de Turkse Armada ei-zo-na de Israëlische Zilvervloot versloeg

Wiesje: “Na de grootste zeeslag aller tijden waar de wereld werd opgeroepen “te helpen Gaza te helpen”, na dat zilte wapenfeit waar de Turkse Armada bijna de Israëlische zilvervloot versloeg, e e n n u l, hoewel Armada-matrozen (met onbegrijpelijke trots) hun doden telden en hertelden, hun gewonden tentoonstelden als ging het om kunstvoorwerpen, hoewel de roemruchte Armada de gewenste haven (Gaza) niet kon bereiken omdat de Israëli’s zich niet aan de geldende zeeverkeersregels hielden en bovendien de stoere rakkers naar een andere haven, die van Ashdod voeren, ondanks dat alles dichtten Turkse dichters heroische liederen om de grote overwinning te vieren. Overwinningggg. Op Israellll.“

Schiet, want dat staat in mijn tekst

door Wiesje de Lange

Van wie is die tekst?

In een oorlog die duizenden jaren woedt wordt originele aanpak een probleem. Strategieen? Boekwerken gevuld met doctrines, generaties marcherenden, waarneembaar tot aan het ochtendgloren der militaire geschiedenis, vervuld van een heilig vuur, te leggen aan de schenen van Israel.

Het vuur was niet heilig genoeg of Israel was te heilig, ik laat dat in het midden. Tot dusverre ligt er tussen Egypte en de Libanon een land, het schone en nijvere Israel, reden voor ‘s werelds strategen om hun Denktanks gestreng toe te spreken.

Dit is niet geheel fair t.o.v. die Denktanks (“Fair”. Is het niet geestig dat wij dit woord uit de taal van een zeer perfide land aanwenden wanneer we ..”eerlijk” bedoelen?

In dit verhaal waar alles absurd is past dit prima.

Dat Denktanks voornoemd nog in staat blijken iets nieuws te bedenken waar hun voorgangers sedert onheuglijke tijden hetzelfde deden, pleit toch voor hun denkkracht. Originaliteit in de oorlog tegen Israel…aan alles komt een einde.

Een strateeg die duivelse slimheid paarde aan volstrekte/ongebreidelde wreedheid toonde dat het in zijn tijd nog denkbaar was. Hij maakte, als Eichmann een studie van de Joodse ziel en vond daar een volstrekte/ongebreidelde afschuw van gewelddadig doden in het wilde weg. Het bloed dat hij op deed spatten in de straten van het kleine landje waartegen al deze strategieen gericht zijn (gek dat zo een klein land plaats biedt aan zoveel kwade intenties) kan gelden als een nieuwe “lijn”, naast de groene, die grillig door het hart van Westelijk Israel loopt (Israel ten Westen van de Jordaan) en de blauwe (de zeekust).. Een lijn als op een stafkaart. Rood. Bloed, sijpelend door Israel’s straten is de Joden een gruwel. Zij zullen, zo meende Arafat, dat op den duur niet kunnen verdragen en aan de horizon zag hij reeds Palestina vol “kerken en moskeeen”, zo beschreef hij alreeds feestelijk een Israel (nou ja) zonder Synagogen, als een tastbaar geworden fata morgana. Israel? Enkel nog een beeltenis op zijn triomfboog, op een plein in Jeruzalem, sorry: Al Kuds.

Op den duur bleek het betrekkelijke van de waarde der volstrekte/ongebreidelde wreedheid. Die als steeds buiten Israel’s “oevers” tradt en de wereld in brand zette. Nog marcheert het leger der shahidiem (martelaren), uitglijdend in bij hen behorende griezelige substanties maar de juichende, gierend bloemen gooiende massa’s gingen in stilte naar huis. Nee. “There must be another way”, zoals het refrein klinkt van een verbijsterend lied waarmee Israel in 2009 naar een songfestival in Europa toog. “There must be another way”, zo zongen twee onschuldige vrouwtjes zonder te verklappen wat die “way” dan wel was. Misschien wisten ze het niet. Lazen ze nimmer de juiste teksten, iets wat Israel’s vijanden ook steeds verzuimen. Deze vijanden moeten met de hoofden hebben geknikt. Het moest anders.

Het had geen zin om Israël te verwoesten wanneer de wereld niet eerst terdege overtuigd raakte van de noodzaak daarvan, van de verderfelijkheid der Israëli’s en de onschuld van hun tegenstanders (weg met ruwe woorden als “vijanden”, “terroristen”, of, oh foei toch, “moordenaars”).

De moderne techniek speelt een grote rol in de thans duidelijk wordende nieuwste strategie waar schavuiten, gierend van onnozele pret tot Israël roepen:” schiet, want dat staat in mijn tekst”.

Hoe krijgen we Israël zo ver dat het gaat schieten op onschuldigen of wat daar voor door moet gaan? Voor door moet gaan. Leven we in een tijd van acteren, van de toneelspeler die de stemmen van een volk weet binnen te halen? Waarna hij zijn ware gedaante en aard toont?

Israëls aanvallers genieten, na gedane zaken de “medewerking” der moderne technieken, die het mogelijk maken wilde fantasie te presenteren als feitenmateriaal, vastgelegd in beeld.

Na de grootste zeeslag aller tijden waar de wereld werd opgeroepen “te helpen Gaza te helpen”, na dat zilte wapenfeit waar de Turkse Armada bijna de Israëlische zilvervloot versloeg, e e n n u l, hoewel Armada-matrozen (met onbegrijpelijke trots) hun doden telden en hertelden, hun gewonden tentoonstelden als ging het om kunstvoorwerpen, hoewel de roemruchte Armada de gewenste haven (Gaza) niet kon bereiken omdat de Israëli’s zich niet aan de geldende zeeverkeersregels hielden en bovendien de stoere rakkers naar een andere haven, die van Ashdod voeren, ondanks dat alles dichtten Turkse dichters heroische liederen om de grote overwinning te vieren. Overwinningggg. Op Israellll.

Zowel Iran als Turkije, Syrie, de Hamas en hun maatjes van de Hizballah, zij maakten zich in feite onsterfelijk belachelijk. Of…lieten zij zich dom in de kaart kijken, ons tonend dat het gans niet ging om Gaza’s ontzet maar om het uitlokken van Israelisch vuur? Hetgeen weer wat Shahidiem bij dat grote schimmenleger voegde? Zege, zege, oh wat een vreugde?

Hoe ver de strategische fantasie, bijna ziekelijk aandoende, wel gaat blijkt uit een der vele verslagen, in dit geval een film, gewijd aan de Turkse heldendaden. Een vereniging van journalisten, resorterend onder de VN toonden een speelfilm die ze als “reportage” uitbrachten. Leuke rolprent die eenvoudig alles had. Agressieve Israëli’s, onschuldige vredesactivisten, een scenario dat een olijke Turkse Minister, ene Achmad Davutoglu, “de 9/11 van Turkije” noemde. Hij bedoelde dat Turkije de slachtofferrol speelde. Israël vond dat ietwat overdreven en wilde haar eigen versie der gebeurtenissen in documentaire-vorm tonen als tegenbeeld maar nee, daar was geen tijd meer voor, want de heren journalisten moesten nu lunchen. Of dineren. En bovendien, wat moesten zij hun lezers anders voorzetten dan hun afgezaagde conclusie dat Israël zich nooit of te nimmer mocht verdedigen? Deed Israël dit toch dan…moest het niet verwonderd zijn dat de verdediging als Amerika’s 9/11 werd weergegeven. De president van onze journalisten-vereniging, ene Giampaolo Pioli gebruikte andere woorden. Hij hield het eenvoudig, zeggende dat de correspondenten Israël’s aanval op mensenrechtenactivisten hadden “aanschouwd”. Na deze woorden kon Pioli de Israëlische documentaire niet meer tonen want het zou hem in een onplezierig daglicht hebben geplaatst, dat van leugenaar en fantast. En dat kan niet. Israël protesteerde vanzelf dat de VN niet zo maar, onethisch een hele kant konden uitvlakken, door de Israëlische video te negeren maar de VN zag weinig in ethiek.

Hoe men dit soort fantasiedocumentaires maakt? Oh, heel eenvoudig toch. Men toont enkel met veel zorg gekozen fragmenten uit een actie.. die Israël tot het noodzakelijk schieten moet brengen, opdat de wereld zal slikken dat het bestaan van dat land onduldbaar lijden veroorzaakt.

Om Israël uit te lokken is het niet altijd nodig tot fysiek geweld over te gaan. Het kan ook anders, nl met tendentieuze vertellingen/proclamaties/berichten die de wereld ophitsen tot gloeiende razernij. De monsterlijke, de ge-ensceneerde “houding van Israël”, deze vertolkt de rol van “de schietende Israëli”.

Een Canadese Nieuwsdienst, de CBC (Canadian Broadcasting Corporation) berichtte dat Israel’s Gaza-politiek een ongewoon hoge zuigelingensterfte aldaar veroorzaakte. Hoe ongewoon? Oh, een der hoogste ter wereld, alzo sprak correspondent Mansbridge zorgeloos. Lustige kout echter dient bij dit soort aantijgingen toch enigszins te steunen op wat cijfers, getalletjes. De arme Mansbridge trof het niet. Israëlische aanwezigheid in Gaza heeft aldaar de zuigelingensterfte sterk teruggebracht zodat deze brutaal afsteekt bij de omgeving. Hij ligt 50% onder die van b.v. Iran, een echt land en geen Strook (nl 17 per 1000 levende geboorten) tegenover 34 in Iran, 24 in Turkije, 20 in Lybië, 43 in Irak. Het wereldgemiddeld is ongeveer 50. Waarbij Gaza gunstig afsteekt. Nederland en Israël staan beide op 4,7. Ver beneden het wereldgemiddelde. G’d zij geprezen. In de PA drukten Israëlische methoden de zuigelingensterfte tot 17.5 per duizend geboorten. Het hoogst “scoren” landen als Afghanistan en Sierra Leone met ca 160.

CBC stond zenuwachtig te kijk met “de baby in de armen”. Er werd iets gebromd over “een fout”. Een fout. Terwijl elke aankomende reporter eventjes in het Internet duiken kan. Waar het land, genoemd door CBC (Palestina) niet als zodanig vermeld staat bij gebrek aan bewijzen van bestaan. Men spreekt van “de Palestijnse gebieden”.

In hetzelfde kader als de zuigelingensterfte uit de categorie: “Helpt Gaza helpen” vallen de “mensonterende toestanden in Gaza”. Mensonterend?

Het Internet biedt vele plaatjes waaruit wij kunnen leren dat althans een deel der Gazaten in overdadige luxe leeft terwijl er van gebrek helemaal niets te zien is, niet op de markten waar Gaza’s moeders hun inkopen doen. Toch zit er wel iets in dat “mensonterend” maar niet op de bedoelde manier. In Gaza werkt men niet op de gebruikelijke wijze voor brood op de plank. De luxe komt er voort uit noeste propaganda-arbeid, ondersteund door “documentaires”, die een “schietend” Israël tonen hetgeen “een 9/11″ veroorzaakt bij de vijanden van Israël. Zuigelingen sterven, zeehelden, pardon, humanitaire hulpcommando’s worden over de kling, vermomd als verfkwast gehaald en overal puin. Hetgeen de koorden van Europese en Amerikaanse beurzen tot détente brengt, ontspanning. En geld, dat toch altijd moet rollen, rolt naar de Hamas en de PLO. Noeste arbeid met een hoog rendement. Misschien is er nauwelijks een betere broodwinning. Bent U moe? Aan vakantie toe? Maar U wilt toch een centje verdienen? Ageert, liefst met medewerking van familie, vrienden en buren, tegen Israël. De gelden zullen dra toestromen.

Zou het mogelijk kunnen zijn dat de huidige wereldcrisis mede hieraan te “danken” is?

De President van Amerika ziet dat kennelijk niet in. Hij luisterde tenminste welwillend naar de PLO-chef, Machmoed Abbas toen deze vroeg om meer, veel meer geld. De alreeds ontvangen miljarden zijn op, verbruikt in de bittere strijd tegen Israël’s blokkades van al wat maar goed en waar is. Vechten helpt niets en daarom heeft Abbas hoognodig nog wat dollars nodig, Obama heeft die niet maar ik maak me sterk dat Abbas ze toch zal krijgen. Sommigen zien een en ander als afpersing onder dreiging van meer 9/11′s, echte, want die kennen we toch ook. Na gedane zaken kan men dan weer de schuld op Israël schuiven, het afschilderend als een Israëlische “schietpartij” en ook dat brengt dan weer geld in de lade.

Vanzelf is er, ook voor Israël geen groter gevaar dan een atoombom, en Israel “moet dat voorkomen”, zo luidt de raad van welmenende Israëlische burgers en soldaten, goeddeels hetzelfde.

Maar inzake Israël geldt de vraag of een atoombom nu een echte atoombom moet zijn of wellicht een virtuele? Indien het er immers in de eerste plaats om gaat de Israëlische luchtmacht te doen opstijgen, gepakt en gezakt met wat dergelijke machten meevoeren in de buiken van hun toestellen dan heeft men enkel ruines van Iraanse steden nodig, plus de beschuldigende vinger, wijzend naar Israël om de wereldoorlog tegen dat beroerde peuterlandje te intensiveren.

Netanjahoe van Israël zei niet lang geleden dat het thans “1938 is” en dat “Iran de rol van Duitsland overnam”.

Toen Israël in 1981 in “Operatie Babylon” de atoomreactor te Osirak bij Baghdad verwoestte kende de heilige verontwaardiging geen grenzen. Een jaar later brak de oorlog uit tegen de PLO, partner van Irak, in de Libanon. (Vergelijk thans: Iran en de Hamaspartner in Gaza).

Niemand praatte nog over de Iraakse atoombom, enkel over de schandalige actie van Israel. In 2007 verwoestte Israel een “gebouwencomplex” ge-associeerd met atoombommen, in Syrie. De woedende kreten stierven nog niet weg en Syrie dreigt met oorlog. En nu is er Iran dat Israel het bloed onder de nagels uit treitert (met De Bom).

Hebben wij hier te maken met een “schiet want dat staat in mijn tekst”, de tekst uit de nieuwste strategische handleiding bij de oorlog tegen Israël? Die men zal handhaven zo lang het kan om daarna weer iets nieuws te verzinnen?

Die Nieuwe Tijd brak nog niet aan. Er zijn alweer oorlogsbodems onderweg naar Israël, schuiten die in niets lijken op die van de zilvervloot. De rommel aan boord wordt minachtend afgewezen door “hongerend” Gaza.

Maar wie wil Gaza helpen op de flauwe manier van brood met haring? Een gans andere hulp is daar nodig. Het hoofd van Israël op een zilveren schotel. Met jus. En wie het water om de tanden loopt verzucht gulzig:”schiet want enkel zo kunnen we Israël inmaken, schiet want dat staat in mijn tekst”.

Wiesje de Lange

Christenen voor Israel – Patroonstraat 1 – P.O.Box 1100 – 3860 BC Nijkerk – The Netherlands
Tel. +31-33-2458824 – Fax +31-33-2463644 – www.christenenvoorisrael.nl