Dagelijks archief: 18 juni 2010
José María Aznar: Het einde van Israël betekent het einde van ons allemaal
In het volgende artikel dat gepubliceerd werd in de Britse krant The Times van 17 juni 2010, houdt de voormalige eerste minister van Spanje (1996-2004) José María Aznar een sprankelend betoog voor het behoud van het bestaansrecht van de Israëlische staat. Aznar profiteert van de gelegenheid om zijn nieuwe organisatie Friends of Israel Initiative voor te stellen, die samengesteld is uit voornamelijk niet-Joodse Europeanen en Amerikanen. Voorzitter Aznar verdient een warm applaus voor het opkomen voor Israël en voor het verdedigen van wat juist en rechtvaardig is.
Doelstellingen van Friends of Israel Initiative:
a) To combat the deligitimization of the State of Israel at home, abroad and inside the institutions of the international community.
- b) To publicly show our solidarity with Israel’s democratic institutions – the legitimate expression of the Jewish people’s millennial aspiration to live in peace and freedom in its national homeland.
- c) To support Israel’s inalienable right to secure borders unmolested by terrorists or tyrannical regimes so that its citizens can continue living with the same guarantees that our own societies enjoy.
- d) To consistently and firmly oppose the prospect of a nuclear armed Iran.
- e) To work to ensure that Israel is fully accepted as a normal Western country, an essential and indivisible part of the Western world to which we belong.
- f) To reaffirm the value of the religious, moral, and cultural Judeo-Christian heritage as the main source of the liberal and democratic Western societies.
José María Aznar mocht op 27 mei 2010 in Genève uit de handen van de Heer Hillel Neuer, voorzitter van UN Watch, de Guardian of Freedom Award in ontvangst nemen als beloning voor zijn “Leadership on the World Stage”.
Een van de allereerste foto's van Jeruzalem. Deze uit 1844 van Jiro De Franje. Op de voorgrond de Klaagmuur en de Marokkaanse wijk. In het midden de toen duidelijk in verval geraakte Rotskoepel (Moskee van Omar) en rechts ervan de Ghawanima minaret van de Al Aqsa moskee
If Israel goes down, we all go down
Woede over Gaza is een afleiding. We mogen nooit vergeten dat voor het Westen Israël onze beste bondgenoot is in een turbulente regio
door José María Aznar
Opkomen voor Israël is in Europa thans al veel te lang uit de mode. In de nasleep van het recente incident in de Middellandse Zee aan boord van een schip vol anti-Israëlische activisten, kan men zich nog moeilijk een meer onpopulaire zaak voorstellen dan deze. In een ideale wereld, zou de aanval door Israëlische commando’s op de Mavi Marmara nooit de dood van negen mensen en vele gewonden hebben veroorzaakt. In een ideale wereld, zouden de soldaten vredevol welkom aan boord zijn geheten. In een ideale wereld is er geen sprake dat, laat staan een recente bondgenoot van Israël zoals Turkije, een flottielje zou gesponsord en georganiseerd hebben waarvan het enige doel was Israël in een onmogelijke situatie te brengen: de verscheurende keuze te moeten maken tussen het opgeven van haar veiligheidsbeleid en de zeeblokkade, of het risico nemen zich de woede van de wereld op de hals te halen.
Voormalig premier van Spanje Jose Maria Aznar
In onze omgang met Israël, moeten we de rode mist van de woede wegblazen, die maar al te vaak ons oordeel vertroebelt. Een redelijke en evenwichtige aanpak moet de volgende realiteiten inkapselen: ten eerste, de staat Israël werd opgericht door een besluit van de VN. Haar legitimiteit staat daarom niet ter discussie. Israël is een natie met diepgewortelde democratische instellingen. Het is een dynamische en open samenleving die herhaaldelijk heeft uitgeblonken op het gebied van cultuur, wetenschap en technologie.
In de tweede plaats is Israël, als gevolg van haar wortels, geschiedenis en waarden, een volwaardige westerse natie. Sterker nog, het is een normale westerse natie, maar geconfronteerd met een abnormale omstandigheden.
Uniek in het Westen, is het de enige democratie waarvan sinds haar oprichting het bestaan in twijfel wordt getrokken. In eerste instantie werd het aangevallen door haar buren met conventionele oorlogswapens. Dan werd het geconfronteerd met het terrorisme dat culmineerde in een golf van zelfmoordaanslagen. Thans, op aandringen van radicale islamisten en hun sympathisanten, kijkt het aan tegen een campagne van delegitimisering door het internationaal recht en diplomatie.
Tweeënzestig jaar na haar oprichting vecht Israël nog steeds voor haar voortbestaan. Gestraft met een rakettenregen uit het noorden en het zuiden, bedreigd met vernietiging door Iran dat zich tot doel heeft gesteld nucleaire wapens te verwerven en onder druk gezet door vriend en vijand, krijgt Israël, zo lijkt het wel, nooit een moment rust. Al jaren is het Westen gefocust op het vredesproces tussen Israëli’s en Palestijnen. Maar wanneer Israël vandaag in gevaar is en de hele wereld afglijdt in de richting van een verontrustend problematische toekomst, is dat niet te wijten aan het gebrek aan begrip tussen de partijen over hoe dit conflict op te lossen. De parameters van een eventuele toekomstige vredesakkoord zijn duidelijk, hoe moeilijk het ook lijkt voor beide partijen om de laatste hindernis voor een schikking te nemen.
De echte bedreigingen voor de stabiliteit in de regio, zijn echter te vinden in de opkomst van de radicale islam, die de vernieling door Israël aanziet als de vervulling van haar religieuze bestemming, gelijktijdig in het geval van Iran, als uiting van haar ambities voor regionale hegemonie. Beide fenomenen zijn bedreigingen die niet enkel Israël beïnvloeden maar ook wijder uitreiken naar het Westen en de wereld in het algemeen. De kern van het probleem ligt in de dubbelzinnige en vaak verkeerde wijze waarop veel Westerse landen nu reageren op deze situatie. Het is gemakkelijk om Israël de schuld te geven voor alle ellende in het Midden-Oosten. Sommige handelen en praten alsof een nieuwe verstandhouding met de islamitische wereld alleen maar kan worden bereikt als we bereid zijn om de Joodse staat op het altaar te offeren. Dat zou dwaasheid zijn.
Israël zit in de eerste verdedigingslinie in een turbulente omgeving die constant gevaar loopt uit te monden in chaos en in een regio die van vitaal belang is voor onze energie zekerheid vanwege onze grote afhankelijkheid voor olie van het Midden-Oosten, een regio die in de frontlijn ligt in de de strijd tegen het extremisme. Als het met Israël slecht gaat, gaat het met ons allemaal slecht. Het verdedigen van het bestaansrecht van Israël in vrede en binnen veilige grenzen, vereist een zekere mate van morele en strategische duidelijkheid die dikwijls lijkt te zijn verdwenen in Europa. De Verenigde Staten tonen verontrustende tekenen dat zij in dezelfde richting afstevenen.
Het Westen gaat door een periode van verwarring over hoe de toekomst van de wereld er moet uitzien. Voor een groot deel wordt deze verwarring veroorzaakt door een soort masochistische twijfel over onze eigen identiteit; door de regel van de politieke correctheid; door een multiculturalisme dat ons op onze knieën dwingt voor anderen en door een secularisme dat, ironie van de ironieën, ons heeft blind gemaakt, zelfs wanneer we worden geconfronteerd met jihadi’s die ons de meest fanatieke incarnatie van hun geloof opdringen. Israël aan haar lot overlaten, op dit moment van alle momenten, zou slechts dienen ter illustratie van hoe diep we wel zijn gezonken en hoe ons onverbiddelijke dieptepunt thans verschijnt.
Dit kan niet worden toegestaan te gebeuren. Gemotiveerd door de noodzaak om onze eigen westerse waarden weer op te bouwen, onze diepe bezorgdheid uitdrukkende over de golf van agressie tegen Israël, en er zich van bewust zijnde dat de kracht van Israël onze kracht is en Israël ‘s zwakte onze zwakheid is, heb ik besloten om een nieuw initiatief te promoten – Friends of Israel Initiative – en dat met de hulp van enkele vooraanstaande mensen, waaronder David Trimble, Andrew Roberts, John Bolton, Alejandro Toledo (de voormalige president van Peru), Marcello Pera (filosoof en voormalig voorzitter van de Italiaanse senaat), Fiamma Nirenstein (Italiaans schrijver en politicus), de financier Robert Agostinelli en de katholieke intellectueel George Weigel. Het is niet onze bedoeling om een specifiek beleid of een bepaalde Israëlische regering te verdedigen. De sponsors van dit initiatief zijn het zeker niet altijd eens met de besluiten die in Jeruzalem worden genomen.
Wij zijn democraten en wij geloven in diversiteit. Wat ons echter bindt, is onze onverzettelijke steun aan het bestaansrecht van Israël en het recht om zich te verdedigen. Voor de westerse landen die de legitimiteit van Israël in vraag stellen, voor hen die binnen de internationale organisaties spelletjes spelen met de vitale veiligheidsbelangen van Israël, voor hen die diegenen trachten te sussen die zich kanten tegen de westerse waarden eerder dan kordaat op te komen om deze waarden te verdedigen, maken aldus niet enkel een ernstige morele fout, maar een strategische fout van de eerste orde. Israël is een fundamenteel onderdeel van het Westen. Het Westen is wat het is dankzij de Joods-christelijke wortels. Als het Joodse element van die wortels wordt gekeerd en Israël verloren gaat, dan zijn wij ook verloren. Of we dat nu leuk vinden of niet, ons lot is onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Bronnen: One Jerusalem.org: Former Spanish President Stands Up For Israel van 17 juni 2010; José María Aznar was premier van Spanje tussen 1996 en 2004
Het rapport Goldstone: vrijgeleide voor terroristen?
"Ha nee Richard, jij ook al?"
Het rapport Goldstone: vrijgeleide voor terroristen?
Lezing door André Gantman, jurist en auteur van 30 mei 2010.
Analyse en samenvatting door Sam van Rooy
Wie André Gantman kent weet dat hij een goed redenaar is, en dat bleek ook op zondag 30 mei 2010, toen hij voor B’nai B’rith in Antwerpen het Goldstone-rapport voor een geïnteresseerd publiek meticuleus ontleedde. De opkomst mocht er wezen, met naast een 60-tal mensen heel wat politici van Open VLD, onder wie Christophe Thomas, Willem-Frederik Schiltz (derde plaats Kamer) en last but not least: Ludo Van Campenhout. Terecht werd benadrukt dat Van Campenhout het enige federaal parlementslid was dat Israël durfde te verdedigen tijdens Operation Cast Lead begin 2009. Dat was zeer moedig, want zij die voor de staat Israël opnemen worden vaak racist, fascist of kindermoordenaar genoemd. Ook CD&V-kamerlid Mia De Schamphelaere was van de partij om te weten te komen of het Goldstone-rapport inderdaad een vrijgeleide voor terroristen betekent.
André Gantman is jurist, ‘Master of Laws in International and Comparative Law’ en schrijver van twee boeken (uitgeverij Pelckmans): Jood zijn is een Avontuur (2008) en Israël-Palestina. Tweespraak over oorzaken en oplossingen (2009, tezamen met Ludo Abicht.) Hij getroostte zich de moeite om het lijvige Goldstone-rapport – bijna 600 pagina’s of 1800 paragrafen – volledig te lezen en te analyseren. Wie al had gelezen wat de Amerikaanse jurist Alan Dershowitz over het Goldstone-rapport heeft geschreven, weet dat het rapport niet deugt. Dershowitz noemt het rapport immers ‘unbalanced’ en ‘a barrier to peace’. André Gantman zou tot dezelfde conclusie komen.
Gantman begint met een krantenartikel van 22 februari 2010: “Bij een luchtbombardement van de NAVO zijn zeker 27 Afghaanse burgers om het leven gekomen. Het ging om een vergissing en de NAVO heeft zich al verontschuldigd. (…) De vliegtuigen van de NAVO dachten dat ze een verdacht konvooi van de talibanrebellen in het vizier hadden.”
Terecht startte de Afghaanse overheid en de NAVO na dit incident een onderzoek, maar er werd geen wereldwijde verontwaardiging waargenomen, laat staan dat er betogingen of rellen waren. Het is slechts een van de vele voorbeelden waaruit blijkt dat als het over Israël gaat, er een dubbele moraal wordt gehanteerd, niet het minst door de VN.
In 1975 bepaalde de Algemene Vergadering van de VN immers – uiteraard onder leiding van de islamitische landen – dat zionisme een vorm van racisme en raciale discriminatie is. Kofi Annan noemde dit terecht een van de dieptepunten in de geschiedenis van de VN. Deze resolutie werd gelukkig in 1991 ingetrokken, maar daaraan werd door de media bewust of onbewust veel minder ruchtbaarheid gegeven. Dit geldt overigens ook voor bijvoorbeeld de bezetting van Noord-Cyprus door Turkije; wie hoort daar ooit iets over in de media?
Na de Gaza-oorlog begin 2009 (Operation Cast Lead), werd in april de Zuid-Afrikaan Richard J. Goldstone aangewezen om de ‘United Nations Fact Finding Mission’ te leiden. De basis van het onderzoek, gemeenzaam het ‘Goldstone-rapport’ genoemd, is de ‘occupied Gaza-strip’ (bezette Gazastrook). Dit is op zijn zachtst gezegd een vreemd uitgangspunt, omdat de Gazastrook in handen is van Hamas. Het werd dus al snel duidelijk dat het onderzoek eenzijdig tegen Israël zou worden gevoerd, en daardoor weigerde de Ierse Mary Robinson, tot 2002 Hoge Commissaris voor de Mensenrechten bij de VN, om de fact finding mission te leiden:
“Als voormalig Hoge Commissaris voor de Mensenrechten bij de VN vond ik dat de resolutie eenzijdig was en geen evenwichtige benadering toeliet om de situatie te analyseren. Het refereert immers enkel aan ‘de zware mensenrechtenschendingen in de Palestijnse Bezette Gebieden (Occupied Palestinian Territory: OPT), vooral als gevolg van de recente Israëlische aanvallen’, en stipuleert de uitvoering van een missie om ‘alle schendingen van de internationale mensenrechten en van de 4e conventie van Genève’ door de bezettende macht Israël jegens het Palestijnse volk, te onderzoeken.’”
Verder zegt Robinson dat ze zich er ook van bewust was dat de VN-Mensenrechtenraad de laatste twee jaar herhaaldelijk beschuldigingen jegens Israël had geuit, maar zeer weinig aandacht had geschonken aan grove mensenrechtenschendingen in andere landen. Robinson: “Dit patroon geeft aan dat de VN-Mensenrechtenraad eigenlijk anti-Israël is.”
Niet Robinson, maar Goldstone ging dus het onderzoek leiden, maar het was dankzij Robinson dat de United Nations Human Rights Council (de VN-Mensenrechtenraad) de resolutie uiteindelijk als volgt stipuleerde: “To investigate all violations of international human rights law and international humanitarian law that might have been committed at any time in the context of the military operations that were conducted in Gaza during the period from 27 December 2008 and 18 January 2009, whether before, during or after.”
Er moest met andere woorden een onderzoek worden gevoerd naar “alle schendingen van de internationale mensenrechten en van de 4e conventie van Genève voor, tijdens en na de militaire acties in Gaza, die startten op 27 december 2008 en eindigden op 18 januari 2009”. Naast Goldstone was Professor Christine Chinkin een van de drie andere commissieleden van de fact finding mission. Zij had echter voor de start van het onderzoek al gezegd dat “Israël oorlogsmisdaden het gepleegd” en kan dus bezwaarlijk ‘objectief’ worden genoemd. Goldstone kwam in zijn rapport onder andere tot de conclusie dat “de acties van het Israëlische leger oorlogsmisdaden zijn en in sommige opzichten ook misdaden tegen de menselijkheid”.
Hoewel het opzet van de fact finding mission – dankzij Robinson – niet meer eenzijdig was zoals initieel bedoeld, heeft men daar spijtig genoeg weinig rekening mee gehouden in het rapport. Vanaf het begin blijkt immers de eenzijdige benadering, omdat men bijvoorbeeld in paragraaf 177, waarin men een ‘historische context’ poogt te schetsen, begint bij de 6-daagse oorlog van 1967, zonder ook maar iets te zeggen over de oorzaak van die oorlog. Voetnoot 6 is duidelijk: “Wegens plaatsgebrek maakt het onderdeel ‘historische context’ van het rapport geen melding van vele belangrijke gebeurtenissen die plaatsvonden, zoals de oorlog van 1973, de Camp David-akkoorden, het vredesverdrag met Jordanië, de oorlog met Libanon in 2006, en vele andere.” Ook over het vredesverdrag tussen Israël en Egypte wordt met geen woord gerept.
Richard Goldstone
Het is dan ook te gek voor woorden dat enkele paragrafen verder, in paragraaf 179, wél wordt gesproken over de ‘Israeli extremist’ die Yitzhak Rabin in 1995 vermoordde, terwijl de woordcombinatie ‘islamic extremist(s)’ in het hele rapport niet voorkomt. In paragraaf 185 wordt gesproken over de ‘separation Wall’ (scheidingsmuur of afscheidingsmuur) in plaats van de juiste terminologie te hanteren, namelijk ‘safety Wall’ of veiligheidsmuur. Die ‘muur’ is echter op de meeste plaatsen een hek, en doordat er niets vermeld staat over het doel van dit hek – namelijk het vermijden van aanslagen door zelfmoordterroristen in Israël – laat staan over het positieve gevolg ervan voor de Israëlische bevolking, doet men de waarheid geweld aan. Wel vindt men blijkbaar de ruimte om het Israëlisch hooggerechtshof te citeren, dat stelde dat “sommige delen van de route van de muur het principe van ‘proportionaliteit’ schenden en dus schade toebrengen aan de ‘bezette bevolking’”.
Door het rapport heen wordt Israël als ‘occupying power’ of ‘bezettende macht’ bestempeld, maar over de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook in 2005 met de hoop op vrede (‘land for peace’) wordt niets gezegd. Een van de grootste problemen waarmee Israël wordt en werd geconfronteerd, is de flinterdunne grens tussen burgers en strijders of terroristen, wat door terroristische organisaties zoals Hamas wordt uitgebuit. Een van de gevolgen daarvan is dat omgekomen politieagenten, hoewel Hamas, in het rapport toch als burgers worden beschouwd. Het rapport geeft daarentegen wel aan dat Hamas alle Fatah-politieagenten opgesloten en gefolterd heeft, maar de evidente conclusie wordt niet getrokken.
In de eerste paragraaf (480) van hoofdstuk G. ‘Factual findings’, spreekt men van ‘Palestinian armed groups’ die raketten afvuren, maar niet over Hamas. In het rapport schrijft men steeds over ‘Palestinian armed groups’ als men het over de Gaza-oorlog heeft, niet over Hamas. Enkel voor wat intern gerommel in Gaza wordt er over Hamas gesproken, als zij bijvoorbeeld beslissen om onderdelen van de sharia in te voeren. Hamas wordt in het Goldstone-rapport dus duidelijk buiten schot gehouden en nergens voor verantwoordelijk gesteld. Dit is des te onbegrijpelijker omdat in het rapport melding wordt gemaakt van het feit dat de meeste getuigen die werden ondervraagd schrik hadden om te spreken, doordat Hamas steeds op een dreigende manier aanwezig was bij de interviews.
In paragraaf 496 wordt het nog gekker, wanneer men aan de ‘Gaza authorities’ vraagt of ze informatie hebben over ‘Palestinian armed groups’ die raketten opsloegen en afvuurden vanuit openbare gebouwen en moskeeën. Het Goldstone-rapport: “De Gaza-autoriteiten zeiden dat ze geen informatie hadden over de activiteiten van de Palestinian armed groups of over de opslag van wapens in moskeeën en openbare gebouwen.” En dan staat er: “De Missie vindt dit antwoord niet erg geloofwaardig.” Dat is dus het niveau waarop het onderzoek werd gevoerd als het gaat over de ‘Palestinian armed groups’, Hamas dus.
Paragraaf 681 stelt dat “de Missie het rekruteren van kinderen door Palestinian armed groups niet ontkent.” Het is echter onbegrijpelijk dat de juridische kwalificatie van ‘kindsoldaten’ nergens wordt gebruikt. Kennen de onderzoekers de Youtube-filmpjes niet van de ‘Children of Hamas’, met kalasjnikovs in hun handen en bommengordels om hun lijfje? In paragrafen 475 en 476 gaat men nog verder in het buiten schot houden van Hamas, wanneer men een citaat van Fathi Hammad aanhaalt in verband met het gebruik van menselijke schilden door Hamas: “… het Palestijnse volk heeft methoden ontwikkeld om de dood op te zoeken. Voor het Palestijnse volk is de dood een industrie geworden, waarin vrouwen, kinderen en alle mensen op dit land uitblinken: de ouderen, de mujahideen en de kinderen zijn er goed in. Daarom creëerde Hamas een menselijk schild van vrouwen, kinderen, oudere mensen en de mujahideen tegen de bombarderende zionistische machine.” Het Goldstone-rapport zegt hierover het volgende: “Hoewel de Missie deze stelling moreel verwerpelijk vindt, wordt het niet beschouwd als bewijs dat Hamas Palestijnse burgers als menselijk schild heeft gebruikt.”
In paragraaf 37 echter van het rapport, wordt Israël verweten dat de enorme inspanningen om de inwoners van Gaza te waarschuwen – via telefoon, strooibriefjes en radio-uitzendingen – niet specifiek genoeg waren. Israël had met andere woorden steeds op voorhand moeten laten weten exact waar het zou aanvallen. Gantman noemt dit terecht ‘Magritte-achtig’, daar dit de vijand natuurlijk als muziek in de oren zou klinken. Door op zo’n grote schaal de aanvallen aan te kondigen, heeft Israël niet alleen de IDF blootgesteld aan grotere en meer risico’s, heel wat aanvallen op Hamasstrijders zijn jammerlijk mislukt door de veelvuldige waarschuwingen die Israël de Gazastrook heeft ingestuurd. Kolonel Kemp, voormalig bevelhebber van de Britse troepen in Afghanistan, zegt terecht dat “de IDF meer heeft gedaan om burgerslachtoffers te vermijden dan welk leger ook in de wereld.”
De stelling dat Israël specifieker moest zijn in zijn aankondigingen, is bijna even absurd als zeggen dat Israël disproportioneel oorlog heeft gevoerd. Want wat is proportioneel oorlogvoeren? Moet Israël telkens als Hamas een raket willekeurig afvuurt zonder een onderscheid te maken tussen burgers en militaire doelwitten, exact hetzelfde doen richting Gaza? Een zogenaamde proportionele oorlog is een oorlog die Hamas eeuwig zou kunnen volhouden. Mensen die zeggen dat Israël niet disproportioneel oorlog mag voeren, vinden dus eigenlijk dat Hamas niet mag verliezen.
Het rapport faalt dus in wezen over de hele lijn, omdat het absoluut geen antwoord heeft op de vraag die aan de orde is: “Wat doe je als een terroristische organisatie een regio beheerst en een naburig land bedreigt?” André Gantman concludeert dan ook dat het rapport spijtig genoeg effectief een vrijgeleide voor terroristen betekent. Hij vindt echter wel dat Israël beter had meegewerkt aan het onderzoek. De algemene conclusie is dat het Goldstone-rapport een politiek document is waaruit koste wat het kost moest blijken dat Israël schuldig is, ook al zijn er zeker een aantal waarheden in te vinden.
In de afsluitende vragenronde maakte Ludo Van Campenhout de zeer terechte opmerking dat wanneer men spreekt over de voortdurende raketaanvallen op Israël, het irrelevant is om te wijzen op het feit dat ’95 procent zijn doel mist’; de intentie van de beschietingen moet in beschouwing worden genomen, niet het feit of ze al dan niet hun doel missen. André Gantman wijst vervolgens nog op het triestige feit dat Khadafi en Hezbollah in het Belgische federale parlement werden ontvangen, maar Ariël Sharon bijvoorbeeld niet. Het zegt veel over de morele delegitimisering van Israël in België.
Om af te sluiten citeerde Gantman Baruch de Spinoza: “Vrede is niet de afwezigheid van oorlog. Het is een deugd, een geestesstemming, het is de ingesteldheid voor goede daden, vertrouwen en recht.”
Sam van Rooy
Bron: Joods Actueel Blog: André Gantman ontleedt Goldstone rapport van 11 juni 2010 door Sam Van Rooy; ook op JA Blog: De blokkade van Gaza en het internationaal recht van 10 juni 2010; Sam van Rooy vertaalde eerder War and Peace — and Deceit — in Islam van Raymond Ibrahim en ook op deze blog werd gepubliceerd (in 2 delen) onder de titel ‘Oorlog en vrede – en misleiding – in de Islam’ [deel 1] en [deel 2]. Sam schreef ook De essentie ontbreekt nog steeds in het Israëldebat, een recensie over het boek van Ludo Abicht en André Gantman; Sam is de zoon van Wim van Rooy die bekendheid verwierf met zijn boek De malaise van de multiculturaliteit, dat onlangs werd gepubliceerd.
Israël moet terug meer beginnen bouwen
Ongeveer 25.000 Palestijnse bouwvakkers zijn legaal aan het werk in de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en nog eens duizenden anderen doen dat illegaal
In een zoveelste poging om het chronische tekort aan huisvesting in Israël op te lossen, is de [Israëlische] Schatkist deze week begonnen met een programma gericht op het beschikbaar maken van meer grond. Het doel is te zorgen voor een heropleving van de woningbouw door de uitgifte van 140.000 nieuwe bouwvergunningen voor 2011 en 2012.
Het programma van de Schatkist zal het moeilijker maken voor onverzettelijke huurders om nieuwe projecten te blokkeren en het gemakkelijker maken om braakliggend land dat ooit gebruikt werd voor de landbouw een herbestemming te geven. Het programma van de Schatkist is slechts een van de vele initiatieven die de bouw moeten omvormen die de afgelopen maanden werden gelanceerd door het ministerie van Binnenlandse Zaken, de gouverneur Bank van Israël en het ministerie van Bouwen en Wonen.
Allen streven ernaar om het endemisch falen van de markt op te lossen: de huizenprijzen zijn gestaag gestegen, terwijl de vraag het aanbod blijft overtreffen. De huizenprijzen zijn met 40% gestegen sinds het einde van 2007 en 21% in het afgelopen jaar. Dat had zich moeten vertalen in een boom in de bouwactiviteit toen aannemers cash geld begonnen bijeen te schrapen. Maar de opstart van de bouw is blijven hangen op ongeveer 30.000 woningen, lager dan de natuurlijke jaarlijkse groei van de huishoudens die op 35.000 tot 40.000 ligt. Dit is al ten minste vijf jaar zo het geval.
Tekort aan bouwvakkers
Hoewel de verschillende hervormingen moeten omgaan met de vele kwalen van de huisvesting op de Israëlische markt, negeren ze een belangrijk onderdeel. Wie precies zal die 140.000 nieuwe woningen gaan bouwen in het plan van de Schatkist?
De Vereniging van Aannemers en Bouwondernemingen (Association of Contractors and Builders in Israel – ACBI) heeft geklaagd dat er een tekort aan werknemers heerst in de meest arbeidsintensieve aspecten van de bouw, zoals het gieten van beton en het plaatsen van vloertegels, arbeidsterreinen die momenteel gedomineerd worden door buitenlandse werknemers en de Palestijnen. Als gevolg hiervan, duurt het in plaats van 12 maanden om een huis te bouwen, durt het thans 30 maanden. En de situatie dreigt alleen mar erger te worden.
Chinese arbeiders aan het werk in de religieuze nederzetting Maale Zeitum in Oost-Jeruzalem, 18 augustus 2008
Aan het eind van de maand, zal de limiet op buitenlandse werknemers in de bouw die thans op 8.000 ligt – van wie de meesten afkomstig zijn uit China – worden teruggebracht tot 5.000. Het plan is om hun inbreng geleidelijk en geheel af te bouwen tegen 2012. Aannemers zeggen dat forse boetes en intimidatieacties van de overheid het aandeel van illegaal tewerkgestelde vreemdelingen praktisch hebben geëlimineerd.
Ondertussen heeft de Palestijnse president Mahmoud Abbas in april aangekondigd dat tegen het einde van het jaar de Palestijnen moeten stoppen met werken in de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever – met inbegrip van de als Joods gedefinieerd wijken in Jeruzalem – of aankijken tegen een gevangenisstraf van vijf jaren en een boete van meer dan 14.000 dollar. In 2009 waren er ongeveer 25.000 Palestijnen legaal actief in de bouwsector; vele duizenden worden illegaal te werk gesteld.
Uiteraard zou de gemakkelijkste oplossing om dit tekort [aan bouwvakkers] te verlichten door de beperkingen op het aantal buitenlandse werknemers weer op te heffen. Dat is precies wat de ACBI vraagt. Op korte termijn, heeft de regering geen keuze als het haar ambitieuze programma van de Schatkist serieus neemt. Maar parallel moet meer worden gedaan om Israëliërs aan te moedigen, met name de jonge mannen die net uit het IDF (Israëlisch leger) komen, aan het werk te krijgen in de bouw.
Het zionistische ideaal van de “Hebreeuwse arbeid”, dat nog dateert van voor de stichting van de staat, poneert dat alle eerlijke arbeid eerbaar is. Helaas werd dit ideaal terzijde geschoven door aannemers, toen in 1967 goedkope Palestijnse arbeidskrachten uit de Westelijke Jordaanoever beschikbaar kwamen. In de late jaren 1980 en 1990, hebben de intifada en een reeks zelfmoordaanslagen geleid tot een verschuiving van Palestijnse arbeiders naar werknemers van vreemde origine. Vaak werden deze arbeiders uitgebuit. En hun verdere toestroom veroorzaakte hogere werkloosheid onder de lager opgeleide Israëliërs.
Een gezamenlijke inspanning moet nu worden gedaan om de Israëliërs aan te moedigen om buitenlanders te vervangen. De tijd is rijp. Aannemers zijn wanhopig op zoek naar nieuwe werknemers. Een door de Histadrut gesteunde arbeidsovereenkomst (CAO) die in januari j.l. werd ondertekend biedt betere werkomstandigheden. Het ministerie van Defensie, de Industrie, het ministerie voor Handel en Arbeid en de ACBI hebben miljoenen shekels opzij gezet om de Israëli’s aan te moedigen an de slag te gaan in de bouwsector. En er lijkt ook een zekere bereidheid te bestaan aan de kant van de Israëli’s, althans toch in theorie.
Meer dan 3.000 werknemers hebben zich in 2009 aangemeld voor een piloot-programma met een maandelijkse bruto salaris van NIS 7000, aan jonge mannen die bereid zijn om te werken in de meest moeilijke constructie banen die ook het meest van vitaal belang voor aannemers. Maar slechts 50 onder hen hebben de zes-maanden durende cursus volledig uitgedaan: 43 van hen hebben werk gevonden, maar slechts 35 van hen waren zes maanden later nog aan de slag. Dit is slechts een druppel in een emmer water. Maar de cijfers suggereren op zijn minst dat er nog een kans bestaat dat het stereotiep van de verwende, zich aan lichamelijke arbeid ontrekkende Israëli, nog ter discussie staat. Een terugkeer van de Israëli’s naar de bouwsector zal het zionistische ideaal doen herleven en helpen bij het oplossen van de woningnood.
Bronnen: The Jeruzalem Post: Building Israel – Israelis should return to construction van 15 juni 2010: op Brabosh.com: Vrijwillige Palestijnse werkloosheid Europa betaalt (alweer) van 1 juni 2010; Gematigde P.A.: Doodstraf voor verkoop onroerend goed aan Joden van 25 mei 2010; De keerzijde van de medaille: Bouwstop nederzettingen Westelijke Jordaanoever zet tienduizenden Palestijnen zonder werk van 5 maart 2010; De Europese Unie boycot Israël en de gevolgen zijn voor de Palestijnen van 3 maart 2010; Palestijnen willen (Joodse) nederzettingen blijven bouwen op de Westelijke Jordaanoever van 28 juni 2009; Grote Leugens deel 4: De kwestie van de nederzettingen van 21 november 2009; Netanjahoe bereid tot bouwstop in Judea en Samaria in ruil voor vrede van 6 september 2009; De Joden hebben het historisch recht om te leven en te wonen op de Westelijke Jordaanoever van 8 juli 2009; Netanjahoe plant bomen in enkele Israëlische gemeenten op de Westelijke Jordaanoever van 24 januari 2010; Olmert’s plan voor vrede met de Palestijnen van 20 december 2009; Een goede reden waarom het herenigde Jeruzalem de hoofdstad van Israël is en dat zal blijven… van 6 december 2009
