Dagelijks archief: 9 juni 2010
Situatie in Gaza: het probleem is eerder een tekort aan werk dan aan voedsel
Situationen i Gaza: Problemet mere mangel på arbejde end på mad
door Steffen Jensen
(Opmerking: de foto’s zijn recent en werden een week geleden getrokken door de Deense auteur van dit getuigeverslag over de huidige situatie in de Gazastrook)
Gaza, 1 juni 2010.
Te oordelen naar de media, is de situatie in Gaza wanhopig, staat alles op instorten en leeft de gemeenschap op de rand of op het niveau van een derde wereldland. Israël ‘s sluiting van de grens met de Gazastrook duurt al drie jaren sinds de Palestijnse coalitieregering in elkaar stortte en Hamas verdreef Fatah uit de Gaza tijdens de daaropvolgende burgeroorlog. De onmiddellijke ineenstorting van de Palestijnse samenleving werd talloze malen voorspeld in de media. Mensen hebben niets te eten, weten wij soms. De Verenigde Naties moeten van tijd tot tijd hun voedseldistributie stoppen, hetzij omdat hun voorraden bijna op zijn, of omdat ze geen dieselbrandstof kunnen krijgen voor hun vrachtwagens en daarom geen voedsel kunnen binnen brengen. En ga zo maar door.
Gisteren reed ik de Gazastrook binnen. Ik doe dit niet zo vaak meer als vroeger, toen je in de ochtend met je auto snel kon binnen rijden en het in de late namiddag weer snel kon verlaten. Nee, dat is zo’n langzame procedure geworden dat, wanneer ik daar eindelijk ter plaatse ben geraakt, het gewoonlijk op een verblijf van bijna een week uitdraait. De Israëli’s sluiten ook vaak de Gazastrook voor alle buitenlandse journalisten, zodat niemand erin of uitkomt (eens binnen) en dat voor verscheidene dagen of weken. Daarom dat er soms lange periodes zijn tussen mijn bezoeken.
Deze keer had ik verwacht om echt lijden te zullen zien, temeer met al dat gedoe de voorbije dagen over een alarmbel om dringende humanitaire hulp binnen te laten – zo erg zelfs dat er veel mensen daadwerkelijk het leven lieten – en dat hier dus haast wel zeker een diepe, wanhopige situatie moest heersen in de Gazastrook. Geen voedsel. Lange rijen mensen die aanschuiven aan de voedselvoorraden van de Verenigde Naties. Bedelende hongerige kinderen met etensbakjes. Maar dat was niet het beeld dat mij verwelkomde. Daarna reed ik gisterochtend door Gaza-stad en was ik meteen verbaasd dat er bijna evenveel files stonden als er altijd zijn geweest. Is er dan geen tekort aan brandstof? Blijkbaar niet. Niemand bespaart erop. Benzine is zelfs niet gerantsoeneerd.
Veel winkels waren gisteren gesloten; Hamas heeft een algemene staking afgekondigd uit protest tegen de wrede en dodelijke aanval van Israël op de Turkse vloot met pro-Palestijnse activisten aan boord. Het was dus moeilijk in te schatten hoeveel producten erop de planken zou staan. Daarom ging ik naar het vluchtelingenkamp Shati, ook bekend als Beach Camp. Hier is een van de vele groentenmarkten van Gaza markten die veel meer verkopen dan alleen maar groenten en fruit.
Ik ga niet beweren dat er in betere tijden er een groter assortiment bestond dan gisteren, maar er was zeker geen tekort aan groenten, fruit of andere gewone, elementaire levensmiddelen. Tomaten, komkommers, maïs, watermeloenen, aardappelen – bergen van deze artikelen in de vele kraampjes. Ik moet toegeven dat ik een beetje verbaasd was. Want als ik hier naar mijn Palestijnse vrienden telefoneer en ze mij vertellen over al de problemen en tekortkomingen, verwachtte ik een meer voor de hand liggende crisis dan dit.
En de eerste vrouw die we op de markt ïnterviewden bevestigde die vreemde, tegenstrijdige, negatieve beeldvorming: “We hebben niets,” zei ze. “We hebben nood aan alles! Eten, drinken … alles!” Het stoorde haar niet in het minst dat ze dit zei te midden van bergen groenten, fruit, eieren, pluimvee en vis, terwijl ze dit doemscenario verder uitspon. Een andere vrouw, Ifka Abu Nahal, die oorspronkelijk afkomstig is van het platteland, heeft meer contact met de werkelijkheid. Ze zegt dat het cruciale probleem de overconsumptie is van water, wat leidt tot de daling van het grondwaterpeil. Dat heeft voor gevolg dat het zeewater van de Middellandse Zee in de ondergrond binnendringt waardoor het grondwater wordt verontreinigd dat nu al reeds te zout is. Dit maakt het onaangenaam om te drinken en zal uiteindelijk de landbouwgrond vernietigen. Ze zegt ook dat de slechte economie het grootste probleem is. “Er is veel werkloosheid. Er wordt geen werk naar de Gazastrook gehaald. Dat betekent dat veel mensen geen inkomen hebben, maar in plaats daarvan gedwongen worden te leven van de giften van hun familieleden. Ze kunnen zich dus die goederen niet veroorloven die worden aangeboden. Ze kunnen daar gaan staan en kijken naar het vlees, maar ze zijn niet in staat om het te kopen,” vertelt ze.
Een ding dat veel mensen echt zal verbazen is dat alleen de groenten die worden geteeld in de Gazastrook hier worden aangeboden. Met uitzondering van de watermeloenen, komt al het fruit nergens anders dan vanuit… Israël! Yousuf Al-Assad Yazgy bezit hier op de markt een fruit- en groentenkraam. Al zijn vruchten wordt geïmporteerd uit Israël. “Niet alle fruit en alle groenten komen uit Israël. De onzen ook. Ze komen uit Israël. Maar in de Gazastrook wordt er niet veel fruit geteeld – voornamelijk tomaten, aardappelen en groenten. Dus hier bij mij worden groenten en watermeloenen uit Gaza aangeboden. Al het fruit komt van over de grens met Israël,” legt hij uit, maar zegt er ook bij dat er soms lange perioden zijn dat wanneer de grens gesloten is, er ook geen fruit meer binnenkomt.
Een andere aanvoerroute loopt via de smokkeltunnels in het zuidelijke deel van de Gazastrook onder de grens naar Egypte. Een zeer groot deel van de goederen in de detailhandel die hier in Gaza worden aangevoerd komen uit Egypte en worden binnen gesmokkeld. Op de route naar het kamp Shati houden we even halte bij een kleine supermarkt. Geen hippe of dure zaak. Gewoon een kleine, bescheiden plaatselijke winkel. De eigenaar van de zaak, Sun Mohammed Abu Nada, zegt dat geen zaken zouden kunnen doen als er geen smokkelwaren toekwamen vanuit Egypte. Hij neemt ons mee op een korte rondleiding doorheen de rekken en wijkst alles aan wat uit Egypte komt. Het blijkt echter veel meer te zijn dan de helft van de goederen: 75-80 procent, zou ik schatten. Diverse andere producten – met inbegrip van lang houdbare UHT melk – komen uit Israël, maar worden ook gesmokkeld via tunnels vanuit Egypte.
Deze omweg via de Sinaï-woestijn en de tunnels van de smokkelaars maken de goederen natuurlijk niet goedkoper, een feit dat niet ontsnapt aan de aandacht van Mohammed Abu Nada. De producten zijn duurder, zegt hij. Veel mensen kunnen zich niet veroorloven om ze te kopen, of kopen soms alleen bepaalde dingen. Maar al die tijd kan zelfs een kleine, arme ogende supermarkt aan de rand van een vluchtelingenkamp nog zo veel relatief dure gesmokkelde goederen op de schappen aanbieden, en het bewijst dat hoe dan ook veel van zijn klanten het zich blijkbaar toch kunnen veroorloven om bij hem hun waren aan te kopen. Anders zou de handelaar natuurlijk zich ook niet kunnen veroorloven om te investeren in een onverkochte stock. Ik heb dit verhaal niet geschreven omdat er geen problemen zouden zijn in de Gazastrook, want dat zou onwaar zijn. Er zijn problemen. Veel problemen inderdaad. Maar het is niet het gebrek aan voedsel dat de mensen hier voornamelijk bezighoudt. Het grootste probleem is het gebrek aan banen en een duurzame binnenlandse economie.
Er is een tekort aan bouwmaterialen, cement en alles op het gebied van de bouw en openbare werken. Echter, dit tekort heeft de aanzet gegeven tot een geheel nieuwe industrie. Arme Palestijnen graven doorheen de vele percelen en de ruïnes van huizen en fabrieksgebouwen die in de oorlog werden verwoest. Hier vinden ze allerlei dingen die kunnen worden hergebruikt. Ook veel van de stenen en een groot deel van het beton kan worden gebruikt. Maar er is een tekort aan echte arbeid en werkelijke Palestijnse ondernemingen, die hun broeders op de Westelijke Jordaanoever op dit moment wèl ervaren dankzij de hulp van het Westen, en die veel kunnen doen om hun situatie in de Gazastrook te verbeteren. En deze economische ontwikkeling moet van binnenuit komen.
Er zal nooit meer een situatie komen waar bijna 150.000 werknemers uit de Gazastrook elke dag naar Israël kunnen reizen om er te werken en terug geld mee te brengen dat de locale economie kan doen heropleven (iets waar Israël ooit voor werd bekritiseerd). Dat werd gestopt als gevolg van de golf van terrorisme en zelfmoordaanslagen in de jaren 1990 en in het begin van het decennium van 2000. Maar om dit soort economische ontwikkeling te starten met de hulp van het Westen, is de Israëlische samenwerking onontbeerlijk. En dat betekent dat de Hamas-regering haar totale en rigide afwijzing van de onderhandelingen met Israël moet matigen, om het nog niet eens te hebben over de erkenning van het bestaansrecht van het land. Er is een perceptie, alhoewel er nog een zeer lange weg is te gaan, dat er onder bepaalde kringen binnen Hamas er een trend zou zijn naar het tonen van meer flexibiliteit.
Om deze tendens tussen de islamisten verder aan te kwaken, is het waarschijnlijk ook voor ons in het Westen noodzakelijk om onze totale afwijzing van het idee van het hebben van contacten met Hamas te herbekijken. Hoewel onze eigen Deense diplomaten in de regio, net zoals andere EU-diplomaten, geen contacten met Hamas willen hebben, is een dialoog noodzakelijk. Indien er nooit wordt begonnen met het bedaren van de situatie, lopen we het risico dat de meer militante en fanatieke jihadistische groepen, die steeds meer voet aan de grond krijgen in de Gazastrook, Hamas vanaf de zijkant meer en meer onder druk beginnen zetten en de organisatie zullen dwingen tot het uitsluiten van alle mogelijke politieke compromissen, en in plaats daarvan zal kiezen voor het uitvoeren van haar islamistische agenda.
Update 20:00 (Gaza tijd) Het Israëlische leger heeft hier vanavond aangekondigd dat het de noodhulp aan Gaza van de zes Turkse activisten schepen heeft overgeladen op 20 vrachtwagens en de opdracht kregen om naar de Gazastrook te rijden. De lading bestaat naast andere zaken onder meer uit “verschillende soorten medicijnen (met verlopen houdbaarheidsdatum), kleding, tapijten, ziekenhuis apparatuur en speelgoed.” Blijkbaar zijn de Israëli’s niet bereid om bouw- en constructiematerialen te aanvaarden – met inbegrip van cement die eveneens aan boord was, en mee te zenden. Echter, de Israëli’s kunnen zichzelf de moeite besparen. Hamas heeft namelijk aangekondigd dat ze geen noodhulp van de schepen te aanvaarden en hebben de poging van Israël om de noodhulp [van het Free Gaza flottielje] af te leveren geblokkeerd.
Bron: Situationen i Gaza: Problemet mere mangel på arbejde end på mad GAZA (01.06.2010): Translation from Danish: The situation in Gaza: The problem is more a shortage of work than a shortage of food; vertaald door Brabosh op 9 juni 2010
Lezen op Brabosh.com: Hamas is tegen de opheffing van blokkade door Israël, smokkelhandel stort in elkaar en Het Al-Deira Hotel in Gaza City, de smaak van luxe in een oorlogszone en Ondanks ‘tekorten’ opent Gaza nieuwe luxueuze supermarkt van 19 juli 2010; Gaza o Gaza ! Zoveel miserie ! van 28 juni 2010; De grootste problemen in Gaza: vetzucht en verveling van 26 juni 2010; Dagelijks leven in Gaza, een kwestie van perceptie van 19 juni 2010; Gaza: de grootste geldverslindende machine van de wereld van 15 juni 2010; 12.413 ton hulpgoederen voor Gaza afgelopen week van 15 juni 2010; Situatie in Gaza: het probleem is eerder een tekort aan werk dan aan voedsel van 9 juni 2010; Over heel 2009 werden 772.430 ton basisgoederen afgezet in de Gaza van 7 juni 2010; Hoezo, Palestijnen zouden verhongeren in Gaza? van 3 juni 2010; Smokkelhandel in luxewagens in Gaza van 29 mei 2010; Gaza opent eerste olympisch zwembad – Sporten in de As-Sadaka Club – Steak au poivre en Kip Cordon Bleu in the Roots Club van 27 mei 2010; Islamisten overvallen VN-zomerkamp voor kinderen in Gaza van 23 mei 2010; Israël zendt opnieuw 14.000 ton hulpgoederen naar Gaza van 19 mei 2010; ‘Uitgehongerde’ Gazaanse kinderen krijgen eindelijk laptops van de VN van 3 mei 2010; Israël laat massaal hulpgoederen en bouwmaterialen toe in Gaza van 17 april 2010; Wat is erger: het Getto van Gaza of het Getto van Warschau? van 15 april 2010; De mythe van het ‘beleg van Gaza’ van 15 april 2010; Leven onder Israëlische bezetting een ware hel voor Palestijnse kinderen? van 5 april 2010; Beelden liegen niet: Honger en armoede in Gaza van 4 april 2010; Rapport: Verbeterde economische situatie in de Palestijnse Autoriteit [deel 1] van 10 december 2009 en [deel 2] van 11 december 2009; Prijs voor de ‘Oneerlijkste Reporter van 2008’: Lauren Booth en haar ‘Boats for Free Gaza’ van 18 februari 2009; Levering van medisch materiaal aan de Gazastrook van 2 maart 2010; Watertekort in de Gazastrook? [video] van 15 januari 2010; Het Palestijnse watertekort op de Westelijke Jordaanoever is een fabel van 2 november 2009; Amnesty International’s water rapport perfect getimed om boycotcampagne tegen Israël te versterken van 27 oktober 2009; Antwoord op het rapport van Amnesty omtrent de Israelisch-Palestijnse water kwestie van 28 oktober 2009; Inwoners van Gaza lijden en dat is niet de schuld van Israël van 26 december 2009; Israël stuurt didactisch materiaal naar de Gazastrook van 15 november 2009; Waarom de opstand in het getto van Warschau niet die van Gaza is van 31 januari 2009
Het wordt tijd dat er een einde komt aan de Blokkade van Gaza
Toen terreur tot fatsoen werd verheven. Islamistische Hamasterroristen houden Gaza in een ijzeren greep. De nakende vernietiging van Israël en uitroeiing van de Joden wordt mede mogelijk gemaakt door de morele, materiële en financiële hulp van extreemlinkse 'vredesactivisten' van de wereld
It’s Time to End the Blockade of Gaza
door Daniel Greenfield
Net zoals vrijwel elke politieke stap die Israël heeft gezet sinds 1991, was de terugtrekking uit Gaza en de blokkade van Hamas gedaan in de veronderstelling dat wanneer Israël de meest mogelijke gematigde weg zou kiezen (dichtbij een feitelijke nationale zelfmoord), de internationale gemeenschap tot rede zou komen en samenwerken om de “extremisten te isoleren” en de regio te stabiliseren. Die veronderstelling bleek herhaaldelijk vals te zijn. De wereld is niet geïnteresseerd in redelijk zijn. Er bestaat geen lakmoesproef waarin islamitische terroristen altijd mogen mislukken en geen enkele test die Israël ooit kan passeren.
Israël vernietigen en alle Joden uitroeien is de enige bestaansreden van Hamas
De Israëlische Scheidingsmuur en de Blokkade van Gaza waren absolute minimale pogingen van Israël om zich af te zonderen van de terroristen en de terroristen te isoleren van hun wapenleveranciers in Iran en Syrië. Niet alleen gaf Israël vrij spel aan Hamas, een islamitische groep die als enige doel heeft het land van de aardbodem weg te vagen, maar het land bleef doorgaan met het toelaten van hulp en leverde zelfs medische hulp aan de bewoners van Gaza. Zowel de Muur als de Blokkade kregen aanvankelijk de steun van de Verenigde Staten en van een aantal Europese regeringen. Tenslotte zijn blokkades geen onbekende voor de Verenigde Staten en elk land begreep de legitimiteit van een afscheidingshekken om je eigen grenzen te beschermen.
Maar in plaats daarvan, werd de muur omgedoopt naar de Apartheidsmuur, ondanks het feit dat er ongeveer evenveel Arabieren aan de ene kant wonen als aan de andere kant en dat de Arabieren aan de andere kant van die muur beweren lid te zijn van een afzonderlijke Palestijnse natie. En de Blokkade werd geherdefinieerd als Israëlische piraterij en de onderdrukking van het nu niet bepaald van honger stervende “Volk van Gaza”. De regering Obama roept thans samen met Europa Israël op om een einde te maken aan de blokkade. En Israël heeft de keuze tussen ofwel een voortdurende oorlog uit te vechten tegen aanvallen over zee door Turkije en Iran met een links “menselijk schild” als dekmantel voor de terroristen, ofwel om te trachten de controle over Gaza te heroveren en Hamas te verdrijven.
De argumenten voor het herwinnen van Gaza zijn eenvoudig genoeg.
De situatie in haar huidige vorm kan niet worden opgelost door gelijk welke vorm van onderhandelingen, zoals Hamas duidelijk heeft gemaakt dat het onder geen beding eender welke definitieve vredesregeling zal accepteren maar slechts een tijdelijke wapenstilstand. De wereld eist niet langer van Israël dat het onderhandelt met terroristen, zoals het dat in het verleden deed met de PLO. In plaats daarvan eist het van Israël dat het zich niet langer zou bemoeien met de terroristen. Niet omdat dit vrede zal brengen door middel van onderhandelingen, maar omdat zij hebben ingestemd met de nationale eisen van Hamas, een genocidale islamitische terroristische organisatie. Dit is natuurlijk een onhoudbare en onaanvaardbare eis.
De Blokkade van Gaza heeft gefaald
Ondanks talrijke pogingen om “gematigden” te vinden die bereid zijn om te onderhandelen, blijft Hamas toegewijd om met Iran samen te werken aan de geplande volkerenmoord op de Joden. Het handvest bevat het citaat: “De Dag des Oordeels zal niet komen tot wanneer de moslims de Joden bekampen (de Joden doden), en zolang de Jood zich blijft verbergen achter stenen en bomen. Die stenen en bomen zullen zeggen: O moslims, O Abdoellah, er zit een Jood achter mij, kom hier en dood hem”, als zijn enige bestaansreden. En als de wereld niet langer bereid is de passieve houding te steunen van Israël ten aanzien van Hamas – dan blijft het land geen andere keuze over dan over te gaan naar actieve onderdrukking.
Toegeven aan de genocidale islamistische terreurgroep Hamas heeft alleen geleid naar meer terreur en bloedvergieten
Sinds de pogingen van islamitische regimes in Iran en Turkije om Hamas te steunen thans de goedkeuring van de wereld hebben gekregen, zijn verdere pogingen om de Blokkade te handhaven daarom nutteloos geworden. De Blokkade van Gaza was gebaseerd op het idee dat Israël Hamas zou isoleren en zodoende de terreurgroep op een vredevolle wijze van de macht zou verwijderen. In plaats daarvan hebben islamitische regimes en linkse activisten Israël andermaal geïsoleerd. De fout die Israël opnieuw maakte is dat het zich inbeeldde dat redelijk gedrag alsnog samenwerking zou opleveren. In plaats daarvan beloonde de wereld opnieuw de islamitische terroristen en strafte het haar slachtoffers.
Bovendien, heeft Israël de Gazastrook ontruimd en met geweld de Joodse steden en dorpen in het gebied etnisch gezuiverd, als onderdeel van een akkoord met de Verenigde Staten over de status van andere Joodse steden en dorpen. De regering van Obama heeft er sindsdien voor gekozen om niet alleen dat akkoord te negeren, maar ook om haar definitie van “nederzettingen” uit te breiden naar Joden die wonen in Jeruzalem. De regering van Obama heeft dat akkoord eenzijdig herroepen, dat bereikt werd met Israël en dat de basis was voor de terugtrekking uit Gaza. Als zodanig heeft Israël het volste recht om haar eigen terugtrekking [uit Gaza] te herzien en om te keren.
Bij het verlaten van de Gazastrook en enkel nog de controle op haar grenzen en kusten te handhaven, heeft Israël bovenmenselijk geduld en tolerantie getoond jegens de terroristen. Maar als de wereld weigert de blokkade aan zeezijde te steunen, dan blijft Israël geen andere keuze over dan de controle over het terrein terug te krijgen. Als de regering Obama het akkoord weigert te aanvaarden waarop de terugtrekking [uit Gaza] van Israël was gebaseerd, dan wordt het tijd om die terugtrekking ongedaan te maken en om te keren. Het doorlopend in gevangenschap houden van Gilad Shalit, de eigen wreedheden van Hamas jegens mede-Arabieren en de aanwezigheid van Al Qaeda in Gaza – zijn allemaal bijkomende factoren die de druk om actie te ondernemen hebben doen toenemen.
Het is tijd om de Gazastrook te heroveren
De impliciete goedkeuring van de wereld van de territoriale rechten van Hamas laat Israël slechts twee keuzes, om Hamas te laten functioneren als een land, of om het gebied te heroveren en Hamas voorgoed uit te schakelen. Omdat Hamas niet bereid is om te onderhandelen over een permanente vrede en toegewijd blijft aan het terrorisme en oorlog, is de eerste optie volledig onwerkbaar. Vooral met Iran, Syrië en Turkije die al te gretig Hamas bewapenen en gebruiken als proxy om een oorlog met Israël te rechtvaardigen. De laatste optie is dan het enige dat nog op tafel ligt. Ofwel zal Israël nu de Gazastrook heroveren of het zal dat moeten heroveren als onderdeel van een regionale oorlog. Het nu heroveren zal voor beide zijden minder bloedvergieten betekenen en eventueel een regionaal conflict vermijden.
Op dit moment speelt Hamas de Volksdeutscher naar Iran’s Duitsland en Israël ‘s Tsjecho-Slowakije. Onterechte klachten over burgerrechten worden gebruikt om Israël te doorkerven ter voorbereiding op een volledige invasie. En elkaars gelijken Ahmadinejad en Erdogan discuteren nog over de vraag wie Der Führer zal spelen en wie in dit scenario Il Duce zal spelen. Een volledig ontplooide Hamasstaat in Gaza zal een Iraanse kazerne worden en een marinebasis binnen Israël. En zodra Israël de zee opgeeft, dan zal het ook het luchtruim moeten opgeven. Omdat dezelfde ‘activisten’ die met schepen varen ook in staat zullen zijn om vliegtuigen te huren. En Israël zal niet in staat zijn om in de lucht te onderscheppen. Het zal moeten kiezen tussen ze neer te halen en het creëren van nog meer ‘martelaren’ en de wereld verontwaardiging, en Iran toestaan om via het luchtruim rechtstreeks wapens te laten doorgaan naar haar grondgebied.
Zoals bekend wil Egypte de Gazastrook niet [terug] hebben [zoals de Gaza tussen 1949 en 1967 bezet werd door Nasser’s Egypte]. Fatah is niet bereid om de Gazastrook te heroveren. Hamas is absoluut niet bereid om een permanente vrede te onderhandelen. Het enige wat Israël nog overblijft is de Gazastrook te heroveren, Hamas verdrijven en de controle over het gebied herwinnen. Dit zal leiden tot een korte periode van geweld, maar uiteindelijk langdurige vrede brengen. In tegenstelling tot het huidige scenario zoals door de regering van Obama werd aangenomen, die leidt tot zowel een korte termijn van geweld en een langdurige catastrofale tijd als vooruitzicht.
De blokkade van Gaza is mislukt. Niet door de schuld van Israël, maar omdat de wereld niet de juiste keuze heeft kunnen maken tussen een democratische staat en een genocidale terroristische groepering die neven en nichten zijn van Al Qaeda. De Blokkade van Gaza was Israël ‘s concessie aan het terrorisme, een passieve handhaving van haar grenzen en een verbod op de wapensmokkel. Het passieve antwoord is opgeleefd. Het is tijd om de Gazastrook te heroveren of geconfronteerd worden met de gevolgen.
Bronnen: Sultan Knish Blog: It’s Time to End the Blockade of Gaza door Daniel Greenfield van 6 juni 2010
