Maandelijks archief: juni 2010
Hamas dreigt meer soldaten te kidnappen en te gijzelen
Hamas is van plan om nog meer IDF-soldaten te ontvoeren en de prijs voor de gevangen tankschutter Gilad Shalit zal nog toenemen zolang Israël niet voldoet aan haar eisen voor een gevangenenruil, zo waarschuwde Khaled Meshaal afgelopen maandag vanuit het in Damascus gevestigde hoofdkwartier van Hamas. Hij sprak in Damascus op een conferentie voor Palestijnse studenten, op hetzelfde ogenblik dat duizenden demonstranten in het noorden van Israël de ouders van soldaat Gilad Schalit, Aviva en Noam, volgden in een mars waarin ze opriepen voor de onmiddellijke vrijlating van hun zoon. Op maandagavond beëindigden Aviva en Noam de tweede dag van een 11-daagse tocht naar de hoofdstad Jeruzalem om te eisen dat de regering hun zoon zou bevrijden, die sinds 25 juni 2006 wordt gegijzeld in Gaza door de terreurorganisatie Hamas, nadat hij werd ontvoerd terwijl hij met zijn eenheid op patrouille was ten zuiden van de grens met de Gazastrook.
Hamasleider Khaled Meshaal omhelst zijn belangrijkste sponsor en wapenleverancier de Iraanse president Ahmadinejad in maart 2008
De leider van de Hamas zei dat de prijs voor Shalit nog zal toenemen als de eisen van terreurorganisatie niet worden ingewilligd. “Gilad zal niet de enige zijn,” zei Meshaal. “Wij zullen nog meer soldaten ontvoeren waaronder ook officieren. Wij zullen Shalit niet vrijlaten vooraleer [Eersteminister Bejnamin] Netanjahoe toegeeft aan onze rechtvaardige eisen.” En voegde er nog aan toe dat “Israël is verantwoordelijk voor het falen van de onderhandelingen,” zeggende dat hij de volgende boodschap had meegegeven aan de Duitse onderhandelaar: “Wanneer u de volgende keer aan de onderhandelingstafel plaatsneemt met opnieuw de[zelfde] eisen van Netanjahoe – doe geen moeite, blijf waar u bent.”
Zich met zijn opmerkingen rechtstreeks richtende aan de minister-president, zei Meshaal: “Wij zullen onze verzoeken niet tot in den treure blijven herhalen. U kent de lijst [van de gevangenen waarvoor de vrijlating wordt geëist], en we zullen die niet veranderen.” De Hamas-leider voegde er nog aan toe: “We zullen niet flexibel zijn in onze eisen. Naarmate de tijd verstrijkt, zullen onze eisen groeien en wordt dus ook de prijs hoger. Israël is de lakei van Amerika, dat [Palestijnse president Mahmoud] Abbas wil versterken en is daarom de echte schuldige voor het mislukken van de onderhandelingen.”
Ehud Barak, de Israëlische minister voor Defensie, zei op een samenkomst van de Arbeiderspartij in de Knesset afgelopen maandag, dat een militaire oplossing voor het bevrijden van Shalit nog steeds op tafel ligt. “Wij zonden Gilad Shalit [naar de grens met Gaza], en wij moeten alles doen wat mogelijk is om hem weer naar huis te brengen,” vertelde Barak aan de parlementsleden van zijn partij. “Er zijn onderhandelingen aan de gang die de mogelijkheid van een terugkeer kunnen creeëren, en er zijn ook andere actieve pistes – en het zou verkeerd zijn die bij voorbaat uit te sluiten.”
Het klopt dat Israël exact weet waar Gilad Shalit wordt vastgehouden en dat die locatie permanent in het oog wordt gehouden door de Israëli’s. Volgens een rapport beweerde een ambtenaar van het ministerie van defensie dat Israël op gelijk welk ogenblik de locatie kan bestormen maar de vrees dat Shalit hierbij kan gewond of gedood worden, weerhoud Israël ervan om dergelijke operatie te starten. Ook Hamas zou zich bewust zijn van het feit dat Israël weet waar Shalit wordt vastgehouden, en heeft de hele locatie ondermijnd met explosieven. Hamas heeft ook het bevel gegeven om Shalit te vermoorden als er tekenen zouden zijn dat een Israëlische aanval op het punt staat te beginnen, meld de krant verder.
de 19-jarige soldaat Nachshon Wachsman (hier naast zijn moeder Esther) werd in 1994 door Hamas geëxecuteerd toen het Israëlische leger de soldaat trachtte te bevrijden
De krant Asharq al-Awsat zegt dat deze opmerkingen werd gemaakt tijdens een informele discussie in de rand van de besprekingen over de op handen zijnde gevangenenruil. Asharq al-Awsat schreef dat een van de personen die aanwezig was tijdens deze discussie zei: “Omdat we precies wisten waar de geheime Iraanse nucleaire reactor zich bevond nog voordat de westerse inlichtingendiensten dit wisten, en we wisten over de Syrische reactor, is het dan niet logisch dat ook zouden weten waar Shalit is?” “We weten waar hij is, maar wil niet het scenario van de evacuatie van de soldaat Nachshon Wachsman herhalen, ‘zei hij. Wachsman werd in 1994 ontvoerd door Hamas en werd gedood tijdens een Israëlische poging om hem te redden.
Terwijl hij aan het hoofd stond van een grote rally in Kiryat Motzkin, net ten noorden van Haifa, zei Shimshon Liebman, de leider van de Campagne voor de Vrijlating van Gilad Shalit, dat hij de opmerkingen van Meshaal of Barak niet had gehoord. Hij is enkel gefocust op de voor zich liggende taak om de mars te leiden die duizenden mensen heeft aangetrokken. De campagne heeft van de regering geëist dat het een akkoord moet bereiken met Hamas over de vrijlating van Gilad, maar alleen omdat dit de beste optie lijkt die op dit ogenblik beschikbar is, vertelde Liebman an The Jerusalem Post. “Als de overheid weet hoe het anders te doen dan moet ze dat doen,” zei hij. Het is niet aan de Campagne om de regering te vertellen hoe ze Shalit moet vrijkrijgen, we dringen er enkel op an dat er na vier jaar er eindelijk wat moet gebeuren. Liebman legde uit dat geen voorwaarden heeft gesteld voor een [gevangenen]ruil.
Megaterroristen ruilen voor één kleine soldaat?
I don’t think so...
Sinds de onderhandelingen met de vorige regering, heeft de terreurorganisatie Hamas in ruil de vrijlating van 1.000 gevangenen geëist en dat is sindsdien niet veranderd, zei Khaled Meshaal. Diplomatieke bronnen zeggen dat Israël bereid is om tot 1.000 gevangenen vrij te laten voor soldaat Shalit. Israël heeft zich bereid verklaard ongeveer 1000 Palestijnse gevangenen vrij te laten, met inbegrip van 450 namen die werden afgesproken met Hamas, in ruil voor Shalit, op voorwaarde dat het aan meer dan 100 van deze gevangenen, die verantwoordelijk zijn voor ongeveer 600 Israëlische doden, niet meer wordt toegestaan ooit nog terug te keren naar de Westelijke Jordaanoever, maar enkel in de Gazastrook of in een ander land worden vrijgelaten.
Israël weigert ook zogenaamde “mega-terroristen” vrij te laten die verantwoordelijk zijn voor de ergste wreedheden in de afgelopen 20 jaar, met inbegrip van de zelfmoordaanslag op de Dolfinarium discotheek in Tel Aviv op 1 juni 2001 (17 tieners waren op slag dood, 4 anderen stierven later aan hun verwondingen, 132 anderen werden gewond), de zelfmoordaanslag op het Sbarrorestaurant in Jeruzalem op 9 augustus 2001 (15 burgers gedood en 130 gewonden), en de bloedige massacre tijdens de Sederavond op het Park Hotel in Netanya op 27 maart 2002 waarbij 30 burgers werden gedood en 140 anderen gewond.
Afbeeldingen bij de tekst: “Nooit vergeten en nooit vergeven. Maar misschien kunnen we ooit wel terug in vrede naast elkaar leven en… als wij het niet kunnen, misschien onze kleinkinderen of achterkleinkinderen?” (Brabosh.com)
Zelfmoordaanslag op de Dolfinarium discotheek in Tel Aviv op 1 juni 2001
Zelfmoordaanslag op het Sbarrorestaurant in Jeruzalem op 9 augustus 2001
Bloedige massacre tijdens de Sederavond in het Park Hotel in Netanya op 27 maart 2002
Bron van de tekst: The Jerusalem Post: Mashaal: More will be kidnapped door Tovah Lazaroff, Gil Hoffman en Yaakov Lappin;
Vloot met nuttige Idioten [Leon De Winter]
Westerse vredesactivisten hebben zich door iedereen laten belazeren
Met Hamas, een fascistoïde organisatie van Joden-, vrouwen en homohaters, denken ze voor goede zaak op te komen.Toen op de vroege ochtend van 31 mei 2010 op de Middellandse Zee de boten van de Free Gaza-vloot door de Israëlische marine gewaarschuwd werden dat ze een gebied binnenvoeren waar een boycot was afgevaardigd, antwoordde iemand op een van de boten: “Hou je mond. Ga terug naar Auschwitz.”
Ofschoon het ontkennen van de Holocaust een favoriete bezigheid van islamisten is, was dit een islamist die precies wist wat in Auschwitz is gebeurd. Bij het vertrek van het grootste schip van de vloot, de Mavi Marmara, werd gezongen: ’Khaybar, Khaybar, o Joden, het leger van Mohammed zal terugkomen!’ Volgens islamitische geschriften roeide Mohammed in 628 in Khaybar een hele Joodse stam uit. En wie wil weten wat Hamas is, zoekt even op het internet het handvest van die club op. De religieuze haat die daaruit opstijgt, vermengd met moordlustige wartaal en orgastische gevoelens van islamitische superioriteit, doet de lezer duizelen.
Ach – dat Hamas en hun aanhangers Jodenhaters zijn, maakt de nuttige idioten niet uit. Wat voor deze idioten ook niet van belang was, was dat in de vier weken voorafgaand aan dit ’bloedbad’ in Irak 500 moslims stierven door aanslagen van andere moslims. Ook onbelangrijk was dat in het Pakistaanse Lahore enkele dagen voor het ’bloedbad’ op de Mavi Marmara in twee moskeeכn 94 mensen werden gedood van een sekte die islamisten als ketters beschouwen. Evenmin van belang was dat enkele weken geleden in het westen van China bij rellen 140 moslims gedood werden door de Chinese oproerpolitie. De nuttige idioten in het Westen hebben we over dit alles niet gehoord, omdat er geen Joden bij betrokken waren.
Revolutie
De uitvinding van de term ’nuttige idioten’ werd aan Lenin toegeschreven, die de meelopers, de naieven, de fellow travellers en progressieve halvegaren die hielpen de communistische revolutie tot stand te brengen op deze manier zou hebben getypeerd. Maar de term lijkt van latere datum te zijn. Dat maakt niet uit. Er lopen er nu veel van rond. Nu zijn het de Turken die de idioten manipuleren. De Turken hebben als Ottomanen meedogenloos over de Arabieren geheerst. Net als de Iraniërs beschouwen de Turken de Arabieren als minderwaardige nomaden, en de Palestijnen zijn helemaal verwerpelijk, aangezien ze keer op keer verliezen van de allerminderwaardigs te van alle minderwaardigen, de Jood. Het gaat niemand om de Palestijnen, op misschien de Joden na. Ja, de Joden. De Palestijnen zijn hun naaste buren. Voor de rest van de wereld gaat het om de slachtoffersymboliek van de Palestijnen.
De Arabische heersers en hun trawanten in de media gebruiken de Palestijnen als pionnen in hun propagandastrijd. Zij beweren dat de Arabieren arm zijn doordat de Joden rijk zijn – ofwel, het succes en de macht van Israël hebben de Joden van de Arabieren gestolen. Dat Israël in 1948 een lege woestenij was, doet niet ter zake. Stel je toch eens voor dat hun achterlijkheid en achterstelling aan de Arabieren zelf te wijten zijn. De Iraanse heersers gebruiken de Jodenhaat die de Koran en de islam bevatten om de islamitische wereld op te hitsen en onder bescherming van deze verhitte emoties tijd te winnen voor het ontwikkelen van een atoombom. En de westerse vredesactivisten, de nuttige idioten van de islamitische revolutie, hebben zich door iedereen laten belazeren en denken dat ze door hun steun aan de Palestijnen de zaak van het antiimperialisme, het antikolonialisme en het antiracisme dienen. Door achter Hamas te gaan staan, een fascistoïde organisatie van Jodenhaters, vrouwenhaters, homohaters, denken de vredesactivisten dat ze moedig voor de goede zaak opkomen.
Vlak na het ’bloedbad’ vielen gewapende leden van Hamas de kantoren binnen van verschillende mensenrechtenorganisaties in Gaza. Ze namen computers en kantoormeubilair in beslag – hoort u de verontwaardiging van de westerse idioten hierover? Nee? Dat klopt. Ze zwegen. Waarom is de zaak van de Palestijnen erger dan de zaak van de Tsjetsjenen? De laatsten zijn massaal door de Russen afgeslacht, op een schaal die vele malen groter is dan wat de Israëli’s ooit aan Palestijnse slachtoffers hebben veroorzaakt.
De tragische hysterica Rachel Corrie kwam om het leven toen zij voor een rijdende bulldozer van het Israëlische leger sprong. Dat zou zij niet hebben gedaan in Tsjetsjenië. Rachel is nu een soort patroonheilige geworden van de nuttige idioten. De Britse journalist Tom Gross heeft een lijst gemaakt van Joodse en Israëlische Rachels die door Palestijns geweld om het leven zijn gekomen. Zoals Rachel Thaler, een Brits meisje, 16 jaar, opgeblazen in een pizzeria in 2002. Dan hebben we Rachel Levy, 17, opgeblazen in een kruidenierswinkel. Rachel Gavish, opgeblazen samen met haar man en zoon tijdens een Pesachmaaltijd. Rachel Charhi, opgeblazen terwijl ze op een caféterrasje zat. Rachel Levi werd doodgeschoten toen ze op de bus stond te wachten. Rachel Shabo werd samen met haar drie zoontjes van 5, 13 en 16 vermoord. Rachel Ben Abu, opgeblazen bij een winkelcentrum. Enzovoorts, enzovoorts.
Rachel Corrie wierp zichzelf onder een bulldozer en de bestuurder daarvan kon haar niet op tijd zien. Zij werd een heilige. De andere Rachels werden in koelen bloede vermoord, en zijn anoniem, behalve voor hun familie en vrienden. Van drie van de negen gedode extremisten op de Mavi Marmara is bekend dat ze graag als martelaar wensten te sterven. Je ziet dat pathologische gebluf over de gewenste dood vaker bij islamisten. Ze schreeuwen dat ze hunkeren naar het martelaarschap. En dan worden ze door Israëlische kogels getroffen en worden ze door duizenden uitzinnige islamisten die om wraak brullen naar hun graf gedragen. Zelden zie je die menigtes vrolijk de Israëliërs bedanken dat ze de martelaars gegeven hebben wat ze ten diepste wensten. Die nuttige idioten zijn niet slecht – vermoedelijk worden ze gedreven door nobele idealen. Maar waarom gelden die nooit voor de Koerden? Of voor de mensen in Darfoer? Of voor de Congolezen? Het gaat altijd om de Palestijnen, en van al die onderdrukte volkeren vormen de Palestijnen de groep die het het minst slecht heeft.
Laten we naar een belangrijk cijfer kijken, een indicator van de stand van zaken in een samenleving. Dat is het getal van de zuigelingensterfte per duizend geborenen. Die indicator zegt heel veel over voeding, hygiëne, medicijnen, toegang tot medische zorg. In Zwitserland is dat cijfer 4.12 – ofwel, 4,12 zuigelingen per duizend sterven bij de geboorte. Dat is een laag getal, bijna hetzelfde als het Israëlische: 4.17. In Soedan is dat cijfer 78.1 – dat is verschrikkelijk veel; ייn op de dertien zuigelingen sterft. In Gaza, het land van honger en ellende en wanhoop, het land dat de nuttige idioten tegen de Joden moet beschermen zoals ze nooit de Darfurianen tegen Khartoem hebben beschermd, bedraagt dat cijfer 17.71. Dat is vergeleken met Soedan erg laag en vergeleken met Israël hoog. En vergeleken met Turkije? Het land dat dankzij zijn islamistische regering op een militaire confrontatie met Israël afstevent? Daar bedraagt de zuigelingensterfte 24.84 per 1000. Daar sterven meer zuigelingen dan in Gaza. Ofwel: het is misschien zinnig om een konvooi schepen met Gazaanse artsen en vroedvrouwen naar Turkije te sturen. De gezondheidszorg in Gaza is duidelijk beter georganiseerd dan in Turkije.
Cocoa Puffs
Enkele dagen geleden schreef de correspondent van The Washington Post: ’Maar als je door Gaza’s hoofdstraat loopt – Salah al-Din Street – zie je kruidenierswinkels die van muur tot muur volgeladen zijn met verse Israëlische yoghurts en hummus tot en met Cocoa Puffs gesmokkeld uit Egypte. Apotheken zien er net zo goed bevoorraad uit als een typische Rite Aid in de VS. „Wanneer westerse mensen komen, hebben ze een bepaald beeld van Gaza”, zei Omar Shaban, een econoom die het hoofd is van Pal-Think for Strategic Studies in Gaza. „We hebben microwaves in onze huizen, niet alleen ik, maar iedereen. Als je naar een vluchtelingenkamp gaat, is het huis slecht, maar de mensen en de spullen zijn heel modern. Het probleem is de openbare infrastructuur.” Dat laatste is lastig, maar in de sloppenwijken van Cairo of Damascus of elke andere Arabische stad is de infrastructuur niet beter.
Als je van alle problemen in de wereld de ’wantoestanden’ in Gaza tot brandend centrum van je heilige verontwaardiging neemt, laad je de verdenking op je dat je ofwel een halvegare bent, ofwel een islamist, ofwel een antisemiet. De opvarenden van de Mavi Marmar waren dat allemaal tegelijk. Maar mensen als de Zweedse thrillerschrijver Henning Mankell? Dat is een intelligente en gevoelige man. Waarom wilde hij hulpgoederen brengen naar mensen die het niet nodig hebben? Hij moet toch ook weten dat de gedeeltelijke blokkade direct wordt opgeheven wanneer Hamas verklaart dat er geen raketten meer worden afgeschoten en de plegers van zelfmoordaanslagen thuisblijven? Tot de eerste intifada uitbrak in 1987 werkten Palestijnen overal in Israël. Er waren geen ’roadblocks’. Vele tienduizenden Gazanen hadden een baan over de ’groene’ grens. Israëli’s gingen graag naar de markten in Gaza, lagen op het strand daar, te midden van vreedzame Palestijnen. Die tijd kan terugkomen. Hamas maakt duidelijk de grens met Israël te respecteren en een bloeiperiode kan aanbreken.
Hoe nuttig moet je als idioot zijn om deze waarheid te ontkennen? Waarom collaboreert Henning Mankell liever met leden van Hamas, een beweging die antisemitisch is en antichristelijk en antihomo en anti alles wat voor Mankell, een postmoderne linkse man wiens waarden en normen door Hamas als pervers en obsceen worden beschouwd, waardevol is – en verkettert hij de Joden? Als je de Europese kranten van de afgelopen week hebt gezien, besef je dat alom de waanzin heeft toegeslagen. Mankell beseft niet wat hij aanricht. Wanneer de islamisten klaar zijn met de Joden, komen ze bij hem aan de deur kloppen. Tenzij hij zich aan Allah onderwerpt. De nuttige idioten, waartoe een groot deel van de media en de politieke elites moeten worden gerekend, zijn de collaborateurs van de Turkse en Iraanse islamo-fascisten geworden die van plan zijn de wereld opnieuw in te delen, en daarbij worden onze ideeכn over vrijheid en emancipatie en menselijke waardigheid verpulverd.
Laat ik het verschijnsel tot slot nog eens op een andere manier beschrijven: waaruit bestaat het verlangen van de nuttige idioot om zich moreel superieur tegenover Joden op te stellen? Een stil anti-Joods wantrouwen heeft een deel van de burgerij en progressieve krachten altijd beheerst – velen benijdden en haatten de Joden vanwege hun bijzondere status als Ultiem Slachtoffer na de Holocaust. Maar nu mag de nuttige idioot de Jood volkomen minachten en haten. Doordat het lot van de Palestijnen als het Ergste-Dat-De- Wereld-Kent is gedefinieerd, heeft de nuttige idioot de morele superioriteit verworven om de Jood te veroordelen. Dit is het verleidelijke van het Palestijnse drama voor de idioot en de antisemiet – de kans om de Jood van zijn slachtoffertroon te stoten. Er gaan vervelende dingen gebeuren – en de nuttige idioten hebben eraan bijgedragen.
Bron: De Telegraaf : Vloot met nuttige Idioten door Leon De Winter van 13 juni 2010; Leon De Winter (°1954) is schrijver-publicist en woont in Los Angeles. Exclusief voor De Telegraaf schreef hij deze bijdrage.
Humanitaire hulp voor Gaza? Laat Turkije voor de UNRWA betalen
Er wordt beweerd dat 4,7 miljoen nazaten van de in 1948 gevluchte Arabieren ‘terug naar huis’ zouden willen gaan. In werkelijkheid zouden er, wanneer de algemene internationale bepalingen van de UNHCR ook zouden toegepast worden op de ‘Palestijnse’ vluchtelingen van 1947-1949, er anno 2010 amper 200.000 authentieke vluchtelingen meer over blijven. Om die inkrimping van het aantal vluchtelingen op papier tegen te gaan werd door de [door de Arabieren en moslims gecontroleerde] Verenigde Naties naast de reguliere VN-vluchtelingenorganisatie de UNHCR, een aparte organisatie opgericht, met name de UNRWA enkel en alleen bestemd voor de groep Palestijnse vluchtelingen.
Wel ja, die ‘miserie’ in Gaza, moet je soms wel met een schep zout nemen. Hier Palestijnse jockeys in het dorp Al-Sudaneh in het noordwesten van de Gazastrook, 3 mei 2006 (foto Time Life)
Eén van de objectieven van de UNRWA is ooit de Terugkeer van de Arabische vluchtelingen naar het grondgebied van Israël mogelijk te maken. Het ‘Recht op Terugkeer’ (niét enkel voor de gevluchte Arabieren alleen, maar in het bijzonder voor hun nazaten die nog nooit een voet in het land hebben gezet) heeft als enige doel de Joodse entiteit te elimineren. Door een speciale bepaling van de Verenigde Naties werd een overtal aan Arabieren ['vluchtelingen' genoemd] gecreëerd door het Palestijnse vluchtelingenschap ‘erfbaar’ te maken. De enige groep vluchtelingen in de wereld waarvoor dat werd ‘uitgevonden’.
Tot dat het bewuste ogenblik van Terugkeer is aangebroken en de Joodse meerderheid kan worden gebroken in het Land van Israël, onderhoudt de internationale gemeenschap op eigen kosten miljoenen Palestijnse vluchtelingen en hun aantal neemt nog steeds toe. Dat zou nooit lukken als de reguliere bepalingen van de UNHCR, die voor alle andere vluchtelingen gelden over de gehele wereld, ook op de ‘Palestijnen’ zouden toegepast worden. Bovendien besteedt de UNRWA, die enkel Palestijnen bedruipt, meer geld en middelen aan de Palestijnen vergeleken met de reguliere VN-vluchtelingenorganisatie de UNHCR dat doet aan alle andere vluchtelingen van de wereld sàmen [!] Niemand die zich daar vragen bij stelt. Vreemde zaak wel.
Een maand geleden haalde Turkije het nieuws door met een kleine flottielje met aan boord, naast een paar honderd gewone burgers en pro-Palestijnse welzijnswerkers, ook een gewelddadige militante Turkse groep van ongeveer 40 leden aan boord van de m/s Mavi Marmara, een poging te wagen om de Israëlische blokkade rond Gaza te doorbreken. Het ging niet eens om hulpgoederen want de m/s Mavi Marmara – het ‘vlaggeschip’ van dat zogenaamde reddingskonvooi voor Gaza – had behalve de brooddoos met de lunch van de kapitein – helemaal geen hulpgoederen aan boord. Die ‘hulpgoederen’ – rolstoelen, medicijnen waarvan de houdbaarheidsdatum was verstreken enz. in feite nauwelijks 10 procent van de toegezegde hulp en niet eens ‘dringend’ – was aan boord van de andere scheepjes en tot op heden worden die hulpgoederen nog altijd door Hamas niet Gaza binnengelaten.
In feite een totale afgang dus, maar zo ziet het Westen dat niet en al helemaal Turkije niet. Want, naast al dat geroep en getier van een bijzonder woeste en gefrustreerde Turkse premier Erdogan, blijkt volgens rapporten en verslagen dat Erdogan inderdaad wel het meeste kabaal maakt als het om het leveren van hulp aan Gaza gaat, maar in werkelijkheid staat Turkije niet eens in de Top-20 van donoren van de UNRWA, de officiële wereldorganisatie die Gaza helpt. Lawaai maken dat wel, maar als het erop aan komt daadwerkelijk geld en hulp te geven aan Gaza, wordt het een heel ander verhaal. Een onthullend dubbelartikel van Claudia Rosett
Slechts een fractie van de hulpgelden van de EU en de VN bereikt de noodlijdende Palestijnen, het gros verdwijnt in de zakken van de PA-leiding
De twee gezichten van Turkije omtrent hulp voor Gaza
Op het vlak van werkelijke humanitaire hulp, zet Erdogan een grote mond op maar geven doet hij bitter weinig
door Claudia Rosett
Gezien de razernij waarmee de leiders in Turkije leiders vrije toegang eisen en carte blanche voor het verstrekken van hulp aan Gaza, zou je veronderstellen dat de Turkse regering alle mogelijke routes heeft uitgeprobeerd om haar eigen donaties in de Palestijnse enclave te krijgen. Denk eens opnieuw. Terwijl de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan de emoties ligt op te zwepen jegens Israël voor het stoppen van het zogenaamde ‘hulp’ flottielje dat [op 31 mei j.l.] de blokkade trachtte te doorbreken, heeft zijn eigen regering een reputatie opgebouwd van een de grootste gierigaards te zijn als het erop aankomt feitelijke hulp te bieden aan Gaza.
Nu in de bioscoop: Ships of Lies. Het waargebeurde verhaal van de m/s Mavi Marmara eindelijk verfilmd. Director: Iran. Producer: Turkije.
Rapporten van de Verenigde Naties laten zien dat wanneer Gaza de voorbije jaren heeft geleund op de steun van Turkije, dat dit niet is omdat om de donaties van Turkije werden geblokkeerd door de Israëli’s. Het is omdat Turkije, in verhouding tot haar grootte als een opkomende economische macht en ondanks haar inspanningen om het regionale leiderschap op te eisen, het verbazingwekkend gierig is over het sturen van hulp via de reeds bestaande kanalen van de Verenigde Naties. Blijkbaar verheugt Turkije zich erop om de volle kracht van de Verenigde Naties in te schakelen om Israël te straffen en de verdediging van Israël te ondermijnen jegens de door Iran gesponsorde terroristen van Hamas die het naburige gebied van de Gaza controleren. Maar de Turken zijn veel minder geïnteresseerd in de Verenigde Naties als het gaat om het overhandigen van Turkse goederen en contanten voor de hulpacties van de Verenigde Naties.
Het belangrijkste agentschap in Gaza van de Verenigde Naties is het U.N. Relief and Works Agency [kort gezegd: de UNRWA] voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen in het Nabije Oosten. Je houdt van of je haat de UNRWA [en ik ben er geen fan van], maar althans volgens haar website is zij “de belangrijkste leverancier van basisdiensten – onderwijs, gezondheidszorg, noodhulp en sociale diensten – voor 4,7 miljoen geregistreerde Palestijnse vluchtelingen in het Midden-Oosten.” Veel van die Palestijnen wonen in Jordanië, Libanon, Syrië en op de Westelijke Jordaanoever. Maar Gaza is de kern van deze operatie. UNRWA heeft haar hoofdkwartier in Gaza, waar 1,1 miljoen Palestijnen – het grootste deel van de bevolking van Gaza – staan geregistreerd als vluchtelingen op de lijsten van de UNRWA en in aanmerking komen voor haar diensten.
De UNRWA krijgt 98% van haar inkomsten uit vrijwillige donaties, veelal uit de lidstaten van de Verenigde Naties. Turkije lijkt een goede kandidaat om een grote donor te zijn. In 2008 werd de economie van Turkije door de Wereldbank gerangschikt als de 17de grootste op de planeet. Gezien het zogenaamde belang dat de Turkse regering hecht aan het welzijn van de Palestijnen, zou je mogen veronderstellen dat Turkije graag zou behoren tot de Top-10 donoren in de UNRWA? Of toch op zijn minst tot de Top-20?
Turkije komt daar niet eens in de buurt.
De grootste donor van UNRWA zijn de Verenigde Staten die in 2009, volgens de statistieken van de UNRWA, 218 miljoen euro heeft bijgedragen. Direct daarna volgt de Europese Commissie, die in 2009 gaf 190 miljoen euro gaf. Samen zijn de Verenigde Staten en de Europese Unie goed voor bijna de helft van de totale financiering van de UNRWA. Andere grote donoren zijn het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Canada, Japan, Zwitserland en Duitsland. Of, wanneer u het zou willen meten in termen van donaties per hoofd van de bevolking, constateert UNRWA op haar website, “voeren de Scandinavische landen de lijst aan,” met de Zweden die in 2009 39,6 miljoen euro gaven, 31,8 miljoen euro van Noorwegen en Denemarken met 16,2 miljoen euro.
In de top 20 – lijst van de donoren van de UNRWA voor 2009, zijn er slechts twee landen uit het Midden-Oosten: Koeweit, dat in 2009 28,9 miljoen euro gaf en Saoedi-Arabië dat 22,5 miljoen euro schonk.
En in 2009 schreeuwde de UNRWA zelfs meer dan gebruikelijk om meer donaties. Het jaar begon met Israël dat troepen zond naar Gaza tijdens Operatie Gegoten Lood [Op Cast Lead] – in een poging om de onophoudelijke regen van duizenden raket- en mortieraanvallen te stoppen die door de terreurgroep Hamas vanuit de enclave op Israël werden [en nog worden] afgevuurd. De U.N. lanceerde een noodoproep voor hulp. De sympathieën voor Gaza liepen hoog op en een van de meest verbale figuren in die periode was premier Erdogan van Turkije. Tijdens die januarimaand op het World Economic Forum in Davos [Zwitserland], maakte hij er een publieke show van door openlijk de Israëlische president Shimon Peres te beledigen en stormde boos weg van het gedeelde podium.
Maar hoeveel fondsen heeft Turkije bijgedragen aan de UNRWA in 2009? Volgens een woordvoerder van UNRWA, staat Turkije als 26ste beste donor geschikt op de ranglijst, nog minder dan België, Finland en Ierland. Met een Turks bruto binnenlands product [BBP] van meer dan 570 miljard euro, gaf de Turkse regering in het totaal 880.000 euro aan de UNRWA, waarvan 471.227 euro bestemd was voor de bijzondere Gaza-noodoproep. Niet-gouvernementele organisaties in Turkije hebben nog eens die een andere waarde van 259.591 euro aan voedsel en medische benodigdheden geschonken.
Laat Turkije voor de UNRWA betalen
“Meer geld!” luidt de kreet van Filippo Grandi, de Commissaris-Generaal van de UNRWA, het bijzondere agentschap van de Verenigde Naties dat zich enkel en alleen om de Palestijnse vluchtelingen bekommert [correctie: hun 4,7 miljoen nazaten want van de oorspronkelijke vluchtelingen blijven er nauwelijks 200.000 meer over.] Tijdens een toespraak in Beiroet op zaterdag 26 juni 2010 kloeg Grandi over wat hij beschreef als het toenemende financieringstekort van het bijzondere VN-agentschap. [De chef van de UNWRA riep in Beiroet tegelijk Libanon op om de Palestijnen gelijke rechten te geven, iets waar de pro-Palestijnse mensenrechtenbewegingen doorgaans zelden aandacht aan besteden, Israël is voor hen altijd de grote boosdoener.]
Abu Mazen (Mahmoud Abbas) van de PA: ‘Ik wil MEER!’
Een andere manier om het steeds groeiende budget van de UNRWA te beschrijven zou, zoals dat in plaatsen als Gaza wordt besteed aan het uitdelen van nietjes van de bijstandsuitkering van de enclave, zodat de terroristen van Hamas meer vrijheid krijgen om hun zakgeld uit te geven aan dingen zoals wapens om Israël aan te vallen – de staat waaraan zij volgens hun charter hun leven moeten wijden totdat die helemaal vernietigd is.
Grandi rammelde met zijn opmerkingen aan de geldkraan van de Europese Unie om hen te wijzen op het verwachtte tekort van 81,5 miljoen euro op de begroting van de UNRWA – die vorig jaar reeds was opgelopen tot bijna 1 miljard euro [978,9 miljoen €] – volgens sommige standaarden een kolossale gift. Grandi bedankte de “gulle” Arabische donoren, maar vergat blijkbaar de Verenigde Staten te vernoemen, de feitelijke grootste donor van UNRWA (een merkwaardige situatie, omdat de begunstigden van UNRWA destijds dansten van vreugde en plezier en snoepjes uitdeelden toen hen het nieuws bereikte van de terreuraanslag van 11 september 2001 op het WTC in New York, VS)
De UNRWA werd door de Verenigde Naties meer dan 60 jaar geleden opgericht als een “tijdelijk” agentschap en vandaag is het “vluchtelingen” -clientèle vijf maal groter in omvang dan de oorspronkelijke vluchtelingenpopulatie waarvoor de organisatie aanvankelijk werd bedoeld en die meer dan 20.000 Palestijnse werknemers op haar loonlijst heeft staan. Deze hele scène is een van de meest verbazingwekkende moerassen van de Verenigde Naties van verwrongen aanmoedigingen, perverse uitbetalingen en begrotingen op ballonvaart, gevaarlijk voor de Israëliërs en schadelijk voor de Palestijnen zelf – in wanneer ik het allemaal goed en wel overschouw meer dan eens heb gedacht het het het beste zou zijn voor alle betrokkenen om gewoon de UNRWA te ontbinden en dan het gehele budget te laten beheren door particuliere zendelingen die trachten Noord-Koreaanse vluchtelingen te helpen ontsnappen uit China. Dat is, beste mensen, een werkelijke dwingende vluchtelingen crisis, waaraan de Verenigde Naties al vele jaren virtueel helemaal niets heeft gedaan om die aan te pakken.
Maar als de commissaris-generaal van UNRWA vastbesloten is om meer middelen in te brengen, heb ik hier een idee voor hem. Laat hem zijn klaagzangen rechtstreeks richten aan Ankara, waar de Turkse regering zich zo diep bezorgd heeft getoond over het verstrekken van hulp aan de Palestijnen, zozeer zelfs dat zij bereid was tot een aan de terreur gelinked flottielje einde mei te laten uitvaren naar de Gazastrook – inspiratie voor de volgende geplande flottieljes met de vrienden van Hamas, Hezbollah, Iran, enz. aan boord en die nu voorstellen om opnieuw de Israëlische blokkade te doorbreken, die uiteraard bedoeld is om wapens naar Gaza te krijgen (de echte oplossing voor de problemen in Gaza is de macht van het terroristische regime te breken, maar dat komt in de verste verte niet op de hoofden van die flottielje gangsters die heel wat anders voor hebben dan hulp leveren).
Onlangs nam ik een kijkje op de giften van Turkije aan de UNRWA en ontdekte dat Turkije is één van de gierigste gevers is. In verhouding tot de omvang van de Turkse economie, haar status in de G-20, de huidige zetel in de Veiligheidsraad en de gezwollen begroting van de UNRWA, heeft Ankara niets anders dan de VN-hulpacties wat kleingeld toegestopt. Waarom moeten de Europese Unie of de Verenigde Staten dan meer betalen voor de UNRWA? (Men kan zich terecht afvragen, waarom zouden zij unberhaupt wel iets moeten betalen?) Wat ze krijgen voor al hun moeite is een opkomende terroristische dreiging in het Midden-Oosten van een door Iran gesteund Hamas, de terreurgroep die met ijzeren vuist regeert over de enclave waar ‘s werelds grootste democratieën het gros van de lopende rekeningen betalen. Dit is een gevolg van de AKP, de islamitische partij die tegenwoordig de Turkse regering leidt en blijkbaar nog meer van dattum wil, dus laat ze er – op zijn minst – dan ook zélf voor betalen.
Bronnen: Forbes.com: Turkey’s Two-Faced Aid For Gaza door Claudia Rosett van 4 juni 2010; Pajamas Media: Let Turkey Pay for UNRWA door Claudia Rosett van 26 juni 2010; op Brabosh.com: Jan Roegiers (SP.a) wil subsidies voor samenwerkingsprogramma tussen Palestijnen en Joden stoppen van 25 juni 2010; Vlaamse wapenfabrieken leveren via Turkije aan Saoedi-Arabië en Irak van 16 juni 2010; Europa blijft de krokodillen van het Midden-Oosten voederen van 16 juni 2010; EU geeft elke dag 3 miljoen euro hulp aan Palestijnen en weet niet waar al dat geld blijft van 14 maart 2010; Fatahgate: Terwijl de PA westerse hulpkas leegrooft, staat Hamas klaar om de handel over te nemen van 2 maart 2010; Fatahgate escaleert, klokkenluider Shabaneh ondergedoken, Westerse media zwijgen van 13 februari 2010; Corruptieschandaal bij Palestijnse Autoriteit deint uit: Abbas onder vuur van 9 februari 2010; In het spoor van de enorme geldstromen naar Palestina van 7 augustus 2009; Waarom de Palestijnen nog altijd vluchtelingen zijn [deel 1] van 17 december 2009; Egypte pakt Hamas-lid met miljoenen cash op zak van 6 februari 2009
Eli Wiesel en de bevrijding van Jeruzalem in juni 1967
Elie Wiesel (Sighet, 30 september 1928), is een Joods-Roemeens-Frans-Amerikaans schrijver van verschillende boeken over zijn ervaringen in de Holocaust, die hij overleefde. Hij ontving de Nobelprijs voor de Vrede in 1986. Wiesel werd geboren in als een zoon van Sjlomo en Sara, orthodoxe joden van Hongaarse afkomst. In 1944 deporteerden de nazi’s de Hongaarse Joden naar Auschwitz-Birkenau. Zijn moeder en Tzipora, de jongste zus, werden er vermoord; hij en zijn vader werden naar het aangrenzende werkkamp Auschwitz III Monowitz gestuurd. In januari 1945, werden vader en zoon gedwongen te marcheren naar Buchenwald, waar Elies vader overleed. Na de Tweede Wereldoorlog werd hij in een Frans weeshuis gestopt. In 1948 begon Wiesel een studie aan het Sorbonne. Hij vond een baan bij de Franse krant L’arche als journalist en raakte in contact met de Nobelprijs voor de Literatuur-winnaar François Mauriac, die hem uiteindelijk kon overtuigen zijn Holocaustervaringen op te schrijven. [bron]
Later verhuisde Elie Wiesel naar de Verenigde Staten, waar hij zich in 1963 naturaliseerde tot staatsburger. In juni 1967 breekt de Zesdaagse Oorlog uit. Alle Joden in de wereld verklaren zich solidair met de Joodse staat. Ook de oorlog laat Elie Wiesel niet onberoerd en hij besluit naar Israël te gaan:
“Ik zeg tegen mezelf dat het ogenblik gekomen is, ik moet naar Israël vertrekken. Dat besluit had ik al in de eerste dagen van het conflict overwogen. Me aan de zijde van Israël scharen. Voor Israël, in Israël getuigen. Misschien een pretentieus, betekenisloos en vooral ondoeltreffend plan. Israël heeft geen behoefte aan mannen zoals ik. Ik ben geen held, ik heb geen enkele ervaring met wapens en gezien mijn onhandigheid dreig ik zelfs tot last te zijn. Niets aan te doen, ik moet erheen, en ik zal tot het eind toe blijven, tot het ogenblik waarop de vijand zal zegevieren. Diep in mijn hart ben ik er immers van overtuigd, zonder dat ik het mezelf durf bekennen, dat die oorlog het einde van de Joodse staat, de dood van een droom zal betekenen.”
Echter, ondanks het aanvankelijke pessimisme van Elie Wiesel is tegen dat hij Israël bereikt, het doek van de strijd bijna gevallen. De kansen keerden snel in het voordeel van Israël en wanneer Elie Wiesel op 6 juni 1967 op een TWA vliegtuig stapt op Kennedy Airport en een aantal uren later op de luchthaven van Ben Goerion aankomt is Jeruzalem net bevrijd, de Golan zal op 10 juni worden bevrijd. Hieronder een korte impressie uit zijn boek uit 1968: Le Mendiant de Jerusalem [De bedelaar van Jeruzalem]. De bedelaar van Jeruzalem speelt tijdens de zesdaagse veldtocht van Israël in 1967. De hoofdpersoon is David, een journalist (zoals Wiesel er zelf een geweest is), die weliswaar een uniform draagt, maar niet meedoet in de strijd. Zijn vriend, Katriël, die sneuvelt in de strijd om de oude stad, is het geweten, tegenover wie David zich heeft te verantwoorden.
Elie Wiesel in Jeruzalem
door Elie Wiesel
Bron: Memoires: Alle rivieren stromen naar de zee
Het is aan Joodse schrijvers de getuige te zijn van alles waardoor het volk van Israël vanaf zijn oorsprong wordt geobsedeerd. Dat is zijn rol. Niet oordelen, maar getuigen. En in onze traditie wegen de verantwoordelijkheden van getuigen zwaarder dan die van rechters. Als de getuigenis waar is, zal het vonnis rechtvaardig zijn.
De volgende dag begin ik in de oude stad, voor de heroverde Klaagmuur, Le Mendiant de Jerusalem [De bedelaar van Jeruzalem] te schrijven. Mijn lippen dicteren mij het boek. Ik zeg het op als een gebed.
Onvergetelijke dag. In de Sinaï ging de oorlog door en op de Golanhoogte was hij nog niet begonnen, maar de bevrijding van Jeruzalem fascineerde en begeesterde de mensen. “De Tempelberg is van ons,” riep kolonel Motta Gur, de commandant van de parachutisten. Hij werd op alle radio’s van alle tanks en van alle voertuigen gehoord. Soldaten en officieren begonnen te huilen. Overal in het Heilige Land werd gehuild. Op slag leek de oorlog opgeschort. Op de daken schoten geïsoleerde Jordaniërs nog, maar de Joden renden bij duizenden in de richting van de oude stad, en geen kracht kon hen stoppen.
Rabbijnen en kooplieden, Talmoedstudenten en landbouwers, officieren en scholieren, kunstenaars en geleerden, allen lieten hun werk in de steek en begonnen te rennen. Iedereen wilde bij de Klaagmuur zijn, de stenen kussen, er vergeten en bestaande gebeden en verzoeken naartoe schreeuwen; allen beseften dat ze die dag moesten rennen.
Dus ben ook ik gaan rennen. Nooit heb ik met zoveel kracht gerend. Nooit heb ik met zoveel kavanah `amen’ gezegd als toen ik de parachutisten het Minhagebed hoorde zeggen. Op die dag heb ik meer dan ooit de ware betekenis van Ahavat Israel begrepen.
Een grijsaard, als het ware oprijzend uit een roman die ik ging schrijven, mompelde tegen zichzelf: “Weet je hoe het ons gelukt is de vijand te verslaan? Zes miljoen Joodse zielen hebben voor ons gebeden.” Ik raakte zijn arm aan: “Wie bent u?” Hij wierp een kalmte brengende blik op mij: “Ik ben degene die bid.”
Een paar aantekeningen, ontleend aan mijn dagboek (in het Jiddisch):
Het is als het gedicht dat op de dag van Shavouot wordt gezongen, voor het lezen van de Torah:
Akdamot milin, alvorens het verhaal te vertellen is het onze taak het ontstaan ervan in herinnering te brengen, het eerste wonder, her eerste gebed, de eerste vonk van het vuur dat zijn weg heeft verlicht. We moeten alles vertellen. Ik weet niet waar te beginnen. De Bijbel zelf begint met een beth en niet met een aleph?
Dat doet er niet toe. Dit weet ik: meet dan ooit moet ik nu bij Jeruzalem beginnen, de stad waar duizend van verlossing dromende generaties de weg voor de helden van vandaag hebben opengelegd, de oude en vernieuwde stad die een brug vormt tussen het begin van het begin en het einde der tijden.
Natuurlijk, de jonge strijders hebben de Naam aan andere fronten geheiligd door hun bloed voor hun volk te vergieten. Degenen die gisteren nog feest vierden in de kroegen van Tel Aviv, hebben zich in een klap verheven tot de rang van rechtvaardige; ze hebben de Joodse Geschiedenis op hun schouders gedragen en sommigen zijn onder het gewicht bezweken.
Maar Jeruzalem komt eerst. Jeruzalem, dat geniet de hoogste prioriteit, daarheen leiden alle wegen. In Jeruzalem heeft ons volk dat gekend wat onze mystici een aliya neshama noemen, een opstijging van de collectieve ziel. Onze voorvaderen en voorgangers hebben haar geholpen zich hoger, steeds hoger te verheffen. Vandaar de vraag: waarmee, met wie beginnen? Met koning David, die met zijn kracht en zijn psalmen de aan vrede en eeuwigheid gewijde stad heeft gebouwd? Met de Zeloten, die voor haar hebben gestreden? Met rabbi Akiba en zijn medemartelaren, die, de dood tegemoet gaande, het geloof van het Joodse volk in zijn eigen opdracht heiligden?
Wanneer heb ik Jeruzalem voor de eerste keer liefgehad? Ik weet het niet. Bestaat er op de wereld een Jood die niet door liefde voor die stad wordt verteerd? In zijn gezang brengt de dichter die rabbi Yehuda Halevy was, die gedeelde nostalgie tot uitdrukking: het Joodse hart blijft altijd in het Oosten, hoewel we ons hier of daar bevinden, op dit of dat continent, ver weg.
Ik heb in mijn leven veel rondgezworven, ik heb talrijke steden doorkruist. Ik heb de charme van Parijs opgesnoven, het licht van de Provence, de dynamiek van New York en de wisselende kleuren van Bombay bewonderd. Maar bewonderen wil niet per se liefhebben zeggen. De Jood in mij heeft Jeruzalem lief met een andere, een bijzondere liefde.
Nog voordat ik kon praten luisterde ik naar de wiegeliedjes die mijn moeder voor me zong en droomde ik al van de weduwe Sion die, alleen binnen de ommuring van de Tempel van Jeruzalem, op haar geliefde wachtte. Net als zij, met haar, wachtte ik op het legendarische geitje en zijn offergaven, ik wachtte er vooral op opdat het me naar die stad zou brengen waar het Joodse leven ademt, waar de stenen zelf Joodse verhalen vertellen over de Joodse koningen en vorsten uit ons verleden, die soms roemrijk, vaak bedroefd maar altijd opwindend waren.
Ik herinner me: in de cheder weefden mijn vrienden en ik de draden van de Joodse fantasie die ons door geheime, in de Karpaten verborgen tunnels de weg naar bet land van Israel zouden wijzen. We zouden maar een `naam’ hoeven uit te spreken of onzichtbare deuren zouden zich voor ons openen. Dan zou dat in een oogwenk het einde van de vervolgingen, de haat en de angst betekenen. O, Meester van het universum, vroegen wij, wie zal ons die geheiligde en almachtige `naam’ onthullen? Maar er was geen enkele boodschapper verschenen om ons opheldering te geven.
En nu ben ik dan in Jeruzalem. In de ware en onpeilbare diepten van Jeruzalem. Ik heb tijd nodig gehad om er te komen, maar het is me gelukt. Ik droom dat ik droom. Ik droom dat woorden elkaar op mijn lippen verdringen; ze branden op mijn tong. Ja, het is een voorrecht en tegelijk een plicht alles te vertellen.
Het hart is vol, zo vol dat het overloopt. Als het zich niet openstelt, zal het uiteenbarsten. Hoe vaak heb ik, flanerend door de stegen van de oude stad, met het verlangen gevoeld om als een gek te zingen, als een door geluk of ongeluk beneveld kind te snikken, zelfs zonder me af te vragen waarom? Ik zal, om rabbi Nachman van Bratzlav te parafraseren, van mijn tranen woorden moeten maken.
Van die gebeurtenissen van juni 1967 mag niets onvermeld blijven. Ik moet alles onthouden. Alles overbrengen, alles delen. Van het begin tot het eind, hoewel het verhaal voor het begin is begonnen en hoewel het eind bij lange na niet het eind is. Want het gaat om een verhaal dat het individu overstijgt en het ogenblik transcendeert, net als Jeruzalem iets anders is dan de huizen en de schimmen die de stad bevolken…
Gaza o Gaza ! Zoveel miserie !
Arabische propaganda wil ons laten geloven dat er in Gaza alleen maar miserie wordt geleden. Echter, sommige beelden zal u nooit op de televisie zien. Waarom? Omdat Gaza helemaal niet is zoals u denkt dat het is. En miljarden oliedollars worden uitgegeven om ervoor te zorgen dat u er zo over blijft denken.
Bronnen:
Pierre Rehov’s Middle East Documentaries: http://www.pierrerehov.com/
Pierre Rehov on YouTube: http://www.youtube.com/user/Eddanij
Mark Twain: “If you don’t read the newspaper, you are uninformed; if you do read the newspaper, you are misinformed.“
Lezen op Brabosh.com: Hamas is tegen de opheffing van blokkade door Israël, smokkelhandel stort in elkaar en Het Al-Deira Hotel in Gaza City, de smaak van luxe in een oorlogszone en Ondanks ‘tekorten’ opent Gaza nieuwe luxueuze supermarkt van 19 juli 2010; Gaza o Gaza ! Zoveel miserie ! van 28 juni 2010; De grootste problemen in Gaza: vetzucht en verveling van 26 juni 2010; Dagelijks leven in Gaza, een kwestie van perceptie van 19 juni 2010; Gaza: de grootste geldverslindende machine van de wereld van 15 juni 2010; 12.413 ton hulpgoederen voor Gaza afgelopen week van 15 juni 2010; Situatie in Gaza: het probleem is eerder een tekort aan werk dan aan voedsel van 9 juni 2010; Over heel 2009 werden 772.430 ton basisgoederen afgezet in de Gaza van 7 juni 2010; Hoezo, Palestijnen zouden verhongeren in Gaza? van 3 juni 2010; Smokkelhandel in luxewagens in Gaza van 29 mei 2010; Gaza opent eerste olympisch zwembad – Sporten in de As-Sadaka Club – Steak au poivre en Kip Cordon Bleu in the Roots Club van 27 mei 2010; Islamisten overvallen VN-zomerkamp voor kinderen in Gaza van 23 mei 2010; Israël zendt opnieuw 14.000 ton hulpgoederen naar Gaza van 19 mei 2010; ‘Uitgehongerde’ Gazaanse kinderen krijgen eindelijk laptops van de VN van 3 mei 2010; Israël laat massaal hulpgoederen en bouwmaterialen toe in Gaza van 17 april 2010; Wat is erger: het Getto van Gaza of het Getto van Warschau? van 15 april 2010; De mythe van het ‘beleg van Gaza’ van 15 april 2010; Leven onder Israëlische bezetting een ware hel voor Palestijnse kinderen? van 5 april 2010; Beelden liegen niet: Honger en armoede in Gaza van 4 april 2010; Rapport: Verbeterde economische situatie in de Palestijnse Autoriteit [deel 1] van 10 december 2009 en [deel 2] van 11 december 2009; Prijs voor de ‘Oneerlijkste Reporter van 2008’: Lauren Booth en haar ‘Boats for Free Gaza’ van 18 februari 2009; Levering van medisch materiaal aan de Gazastrook van 2 maart 2010; Watertekort in de Gazastrook? [video] van 15 januari 2010; Het Palestijnse watertekort op de Westelijke Jordaanoever is een fabel van 2 november 2009; Amnesty International’s water rapport perfect getimed om boycotcampagne tegen Israël te versterken van 27 oktober 2009; Antwoord op het rapport van Amnesty omtrent de Israelisch-Palestijnse water kwestie van 28 oktober 2009; Inwoners van Gaza lijden en dat is niet de schuld van Israël van 26 december 2009; Israël stuurt didactisch materiaal naar de Gazastrook van 15 november 2009; Waarom de opstand in het getto van Warschau niet die van Gaza is van 31 januari 2009
10.000-den stappen op in de Gilad Shalit ‘Freedom March’
De ouders van Gilad Shalit, Aviva en Noam Shalit, laten hun zoon nooit ofte nimmer in de steek... NOOIT!
Premier Netanjahoe: Ons hart is bij Gilad Shalit en zijn familie.
Premier Benjamin Netanjahoe heeft – vandaag zondag 27 juni 2010 – de ouders van soldaat-korporaal Gilad Shalit, Noam en Aviva Schalit, uitgenodigd om hem te ontmoeten in Jeruzalem en de inspanningen die de overheid doet om hun zoon vrij te krijgen, samen met hem te bespreken.
Zich richtend tot de familie Shalit en de 10.000 supporters op de “Freedom March”, die deze zondagochtend is vertrokken vanuit Mitzpe Hila in het noorden van Israël, zei Netanjahoe: “Mijn hart en onze harten zijn bij Gilad Shalit en zijn familie.” De minister-president vervolgde: “Vier jaar na [Gilad Shalit’s] ontvoering, roep ik de internationale gemeenschap op om zij-aan-zij met de Israëlische staat om ondubbelzinnig te eisen dat onze soldaat onmiddellijk terug naar huis wordt gezonden: Laat onze zoon naar huis komen!“
De Shalit familie en hun aanhangers begonnen hun protestmars op zondag vanaf het huis van Mitzpe Hila in Boven-Galilea wat het begin inluidt van een 11-daagse tocht naar Jeruzalem om te eisen dat de Hamasregering in de Gazastrook Gilad Shalit vrijlaat uit zijn reeds vier jaar durende gevangenschap. De optocht bevind zich op het ogenblik in de richting van Nahariya. Voordat ze aan hun reis begonnen vertelde Aviva Shalit – de moeder van – aan de verslaggevers deze zondagochtend: “We zijn vandaag vertrokken voor een lange vermoeiende reis en we komen alleen terug naar huis als we Gilad bij ons hebben.” [..] “Met uw hulp en met de steun van het publiek dat met ons meereist, zullen we Gilad terug naar huis brengen,” voegde ze er nog aan toe.
Afgelopen vrijdag riep de vader van Gilad, Noam Shalit, alle Israëli’s op om deel te nemen an de mars, samen met hem en zijn familie, die zal eindigen in de residentie van premier Netanjahoe in Jeruzalem. Zodra ze aankomen, “zullen we gaan zitten en we zullen niet terugkeren zonder Gilad,” zei Noam in een videoboodschap die hij afgelopen vrijdag presenteerde, precies op de vierde verjaardag van de dag dat hun toen 19-jarige zoon-soldaat werd ontvoerd toen hij op patrouille was aan de grens tussen Gaza en Israël. Sindsdien wordt hij gegijzeld in de Gazastrook door Hamas. Het enige contact dat hij met zijn familie heeft in, heel die tijd zijn drie brieven en een video die ze eind 2009 hebben ontvangen.
Bronnen: The Jerusalem Post: 10,000 join Schalit ‘Freedom March’ van 27 juni 2010
Britse humor omtrent Hamas en Iran [video]
Satire die Hamas en Iran in hun hemd zet
…de eerste over Hamas…
…de tweede over Iran…
Onderwerp: Ha Ha Hamas
De Britten kijken op komische wijze naar het Midden-Oosten –> klikken op: http://www.shoebat.com/videos/noLaugh.php
Mijn voorstel voor een permanente oplossing van het conflict [Lieberman]
My blueprint for a resolution
door Avigdor Lieberman
De minister van Buitenlandse Zaken van Israël over wat een twee-staten-oplossing met zich meebrengt en tot waar Israël de lijn trekt.
De definitie van krankzinnigheid is de hele tijd hetzelfde blijven herhalen en toch verschillende resultaten verwachten,” heeft Albert Einstein ooit gezegd. Sinds 1993 hebben opeenvolgende regeringen, gesteund door de internationale gemeenschap, geprobeerd om het Israëlisch-Palestijnse conflict te beëindigen met behulp van het gebrekkige paradigma van “land voor vrede”. Telkens werd dezelfde formule uitgeprobeerd, maar struikelde telkens weer over de Arabische weerspannigheid.
In toenemende mate is de internationale gemeenschap van Israël beginnen eisen dat het zou terugkeren naar de pre-1967 wapenstilstand lijnen als de basis voor eender welke oplossing van het conflict. Dat is grotendeels gebeurd, want er heerst een misverstand dat het geschil van nature territoriaal zou zijn alsmede verwarring omtrent de internationale rechten en precedenten. Het allerbelangrijkste is dat de Israëlische leiders in het verleden geen alternatieven hebben voorzien voor dit paradigma. Degenen die beweren dat Israël moet terugkeren naar de zogenaamde Groene Lijn, zouden er goed aan doen om Resolutie 242 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties beter te bestuderen en het juridisch kader onderzoeken dat is ontstaan na de oorlog van 1967 toen de gebieden werden veroverd.
De resolutie heeft doelbewust nooit opgeroepen tot een volledige terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever. Lord Caradon, de belangrijkste opsteller van de resolutie, noemde de zogenaamde pre-1967-grenzen “kunstmatig en onwenselijk” [artificial and undesirable], een andere medeopsteller, Eugene V. Rostow, Amerikaans vice-staatssecretaris voor Politieke Zaken in 1967, zei dat Israël zich enkel moet terugtrekken binnen “veilige en erkende grenzen, die niet noodzakelijkerwijze samenvallen met de bestandslijnen na de wapenstilstand.” [secure and recognized borders, which need not be the same as the armistice demarcation lines]
In feite werd de Groene Lijn gecreëerd als een lijn waarachter de Israëlische en Jordaanse legers stonden gepositioneerd op het einde van de gevechten van de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog. De Jordaans-Israëlische wapenstilstandsovereenkomst verklaarde uitdrukkelijk: “Geen enkele bepaling in deze overeenkomst doet op geen enkele wijze afbreuk aan de rechten, aanspraken en de standpunten van beide partijen omtrent een vreedzame oplossing voor de Palestijnse kwesties, de bepalingen van deze overeenkomst zijn uitsluitend ingegeven door militaire overwegingen.”
Dus is er ook geen enkel bewijs dat de Groene Lijn, de afbakening die de voormalige gematigde minister van Buitenlandse Zaken Abba Eban omschreef als de “Auschwitz lijnen“, ooit werden beschouwd als een grens van welke aard dan ook. Hoewel velen beweren dat het Israëlisch-Palestijnse conflict van territoriale aard is, suggereren de feiten iets anders. Israël had geen burgers of militaire kolonisten op de Westelijke Jordaanoever tot 1967, maar kon geen ogenblik rust genieten van onze buren en de terroristen die zij ondersteunden.
De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) die de [Zesdaagse] oorlog vooraf ging en opgericht werd in 1964, maakte in haar oorspronkelijke oprichtingsakte in het bijzonder bekend dat zij geen aanspraak liet gelden op de Westelijke Jordaanoever. Als het conflict teruggaat naar de pre-1967-lijnen, zal het onvermijdelijk die grenzen oversteken en Israël binnendringen. Het grootste deel van de Arabische bevolking van het land omschrijft zichzelf als Palestijns, zowel politiek als cultureel. Velen identificeren zich openlijk met de Palestijnse nationale beweging tot aan het punt dat ze openlijk in actie treden tegen de staat die hen voorziet van volledige burgerrechten. In december 2006 heeft het Arabische leiderschap een rapport geschreven met de titel “De toekomstvisie van de Palestijnse Arabieren in Israël” [The Future Vision of the Palestinian Arabs in Israel], dat zeer zorgwekkend is omdat het de legitimiteit en het bestaansrecht van Israël in vraag stelt alsmede het recht op Joodse zelfbeschikking.
Erger nog, sommige Arabische leiders stonden actief aan de zijde van diegenen die de Joodse staat willen vernietigen. Voormalig parlementlid Azmi Bishara hielp Hezbollah raketaanvallen te richten op Israël en Ahmed Tibi adviseerde Yasser Arafat en de huidige Palestijnse president Mahmoud Abbas, ook al is hij lid van de Knesset wier lonen worden betaald door de belastingbetalers. Grootschalige demonstraties tegen Israël worden regelmatig gehouden in Arabische steden in het hele land, waar niet zelden de kreten van “Dood aan de Joden” worden gehoord en waar foto’s van terroristische leiders van Hamas en Hezbollah duidelijk worden meegetroond. Deze verschijnselen zijn een duidelijke indicatie dat een conflict tussen twee volkeren aan de basis ligt van de onenigheden.
De oplossing ligt niet in het sussen van de maximalistische territoriale eisen van de Palestijnen, maar in het werkelijk creëren van “twee staten voor twee volkeren.” De huidige eisen van sommigen in de internationale gemeenschap zijn om een homogene puur Palestijnse staat te creëren en een binationale staat in Israël. Dit wordt dan een anderhalve tot een halve-staat oplossing. Voor duurzame vrede en veiligheid moeten we een echte politieke scheiding tussen Arabieren en Joden creëren, die elk kunnen genieten van zelfbeschikking.
Daarom – om een duurzame en eerlijke oplossing te bereiken – wordt het noodzakelijk dat een uitwisseling zal plaatsvinden tussen de bevolkte gebieden om aldus twee grotendeels homogene staten op te richten, een Joods-Israëlische en de andere Arabisch-Palestijns. Natuurlijk is het niet uit te sluiten dat minderheden zullen blijven bestaan in beide staten, waar zij volledige burgerrechten zullen ontvangen.
Er komt geen zogenaamd Palestijns recht op terugkeer.
Net zoals voor de Joodse vluchtelingen afkomstig uit de Arabische landen een oplossing werd gevonden in Israël, zo kunnen ook de Palestijnse vluchtelingen alleen worden opgenomen in een Palestijnse staat. Deze staat moet gedemilitariseerd worden en Israël dient permanent aanwezig zijn op de grenzen [van die staat] om te garanderen dat er geen wapens [meer] naar binnen worden gesmokkeld. Naar mijn mening, moeten dit onze rode lijnen worden.
We hebben gezien dat de geschiedenis zich verwijdert van pogingen om aan concurrerende nationale aspiraties in een enkele staat tegemoet te komen. Het voormalige Joegoslavië werd opgedeeld in vele afzonderlijke staten. Tsjecho-Slowakije werd opgesplitst in twee, en zelfs in België gaan er sterke stemmen op die het land willen opdelen in afzonderlijke Vlaamse en Waalse gebieden. Het precedent van het creëren van nieuwe staten op basis van etnische, nationale en zelfs religieuze grenzen werd vastgelegd binnen de internationale gemeenschap en wordt stilaan een trend.
Met alle problemen die daarmee gepaard gaan, is dit de enige oplossing die op lange termijn voor stabiliteit kan zorgen in de regio. In de meeste gevallen is er geen fysieke bevolkingsoverdracht nodig of van huizen die worden gesloopt, maar vind de creatie plaats van een grens waar die voordien niet bestond, in overeenstemming met de demografie. De arabieren die dan in Israël zijn, zullen dan het Palestijnse burgerschap verwerven.
Er zijn mensen die zullen beweren dat het illegaal is om particulieren het burgerschap te ontnemen. Echter, resolutie 55/153 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties die werd opgesteld in 2001 bepaalt uitdrukkelijk: “Wanneer een deel van het grondgebied van een staat wordt overgedragen door die staat aan een andere staat, zal de volgende staat de nationaliteit [van haar staat] toekennen aan de betrokken personen die hun gewone verblijfplaats op het grondgebied hebben en de vorige staat zal aan die personen de nationaliteit ontnemen.”[When part of the territory of a state is transferred by that state to another state, the successor state shall attribute its nationality to the persons concerned who have their habitual residence in the transferred territory and the predecessor state shall withdraw its nationality from such persons.]
Er zijn ook mensen die beweren dat de Arabieren, die deel zouden uitmaken van een toekomstige Palestijnse staat, dit zouden verwerpen. Ten eerste moeten we dan de dwingende de vraag stellen: Waarom zouden Arabieren, die beweren de Palestijnse nationale aspiraties te ondersteunen, dit plan afwijzen? Hoe dan ook denk ik dat we dit kunnen uitmaken aan de hand van een volksreferendum aan alle burgers van Israël en ze zelf hierover laten beslissen. Ik twijfel er niet aan dat zij, ongeacht ras of religie, voldoende politieke volwassenheid aan de dag zullen leggen om aan te tonen dat een duurzame vrede in het beste belang is van iedereen.
Hoewel velen ongeduldig verlangen naar een resolutie, zullen kunstmatig opgedrongen termijnen of druk zetten niet helpen. Ongeacht hoe lang het ook duurt, de oplossing van dit conflict kan alleen worden bereikt door middel van geweldloze middelen. Er bestaan momenteel meer dan 100 nationale en territoriale geschillen over de hele wereld waar de betrokkenen geen toevlucht te nemen tot geweld. Echter, om vertrouwen op te bouwen en een positieve sfeer tussen de partijen onderling te creëren, kunnen de Palestijnen niet blijven aanzetten tot haat jegens Israël, moord blijven ophemelen, Israël stigmatiseren op de internationale fora, Israëlische goederen boycotten en juridische offensieven opzetten tegen Israëlische ambtenaren.
Hoewel er vele ups en downs zijn tijdens dit moeizame proces, kan de resolutie er enkel komen door middel van rechtstreekse onderhandelingen. Dit is de blauwdruk voor een permanente oplossing van onze conflicten.
Om te besluiten met de woorden van Theodor Herzl: “Als je het wilt, is het geen droom.”
Bron: My blueprint for a resolution door Avigdor Lieberman van 23 juni 2010; The writer is foreign minister and deputy prime minister; Waarom zoveel controversie over Resolutie 242 van de Verenigde Naties? van 6 december 2009; Tzipi Livni (Kadima): Israëlische Arabieren moeten in Palestina wonen van 21 mei 2010; Tussen wal en schip: de Israëlische Arabieren van 18 mei 2010; Twee-statenoplossing betekent zelfmoord voor Israël van 18 april 2010; Palestijnen willen zonder vredesakkoord eenzijdig onafhankelijkheid uitroepen van 6 april 2010; Minister Avigdor Lieberman op bezoek in Antwerpen op 20 maart 2010; Ex-premier Ehud Olmert: Abbas heeft nooit gereageerd op mijn vredesvoorstel van 17 februari 2010; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Met de Palestijnen zijn alle akkoorden waardeloos gebleken van 5 april 2009
