Dagelijks archief: 28 april 2010

Israelische ex-minister van BZ Tzipi Livni met haar Egyptische collega Ahmed Aboul Gheit in betere tijden, maar slechts kort voor de oorlog in Gaza zou beginnen

In de afgelopen dagen, heeft Egypte haar teneur jegens Israël merkelijk verhard terwijl het tezelfdertijd haar solidariteit met Libanon en Syrië betuigde. Tijdens een verrassingsbezoek aan Beiroet op 24 april 2010, heeft Ahmed Aboul Gheit, de Egyptische minister van Buitenlandse Zaken, gezegd dat de Israëlische bewering dat Syrië Scud-raketten heeft geleverd aan de terreurgroep Hezbollah “een grote leugen is,” eraan toevoegend dat Egypte Syrië en Libanon zou steunen indien Israël hen zou aanvallen.

Minister Ahmed Aboul Gheit

Gevraagd of hij de Israëlische waarschuwingen met betrekking tot een mogelijke aanval op Libanon kwam overbrengen, antwoordde Ahmed Aboul Gheit dat Egypte geen boodschappen heeft over te brengen van de “vijand” aan een “zusterstaat.” Hij benadrukte dat, alhoewel er nog geen datum werd vastgelegd voor een ontmoeting tussen de Syrische president Assad en de Egyptische president Moebarak, de Syrische president altijd welkom is in Egypte.

Twee dagen later verscheen een redactioneel artikel in de Egyptische overheidskrant Al-Ahram dat de Arabische landen opriep om hun vriendschapsrelaties niet uit te breiden tot Israël maar veeleer om het te isoleren, en hij voorspelde dat er zich de komende dagen een belangrijke ontwikkeling in de historische betrekkingen tussen Egypte en Syrië zal voordoen.

Ahmed Aboul-Gheit (Arabic: أحمد أبو الغيط‎, ook geschreven als Abu al-Ghayt, Abu El Gheyt, enz.) (geboren op 12 juni 1942 in Heliopolis, Caïro oorspronkelijk van Port Saeed) is minister van Buitenlandse Zaken voor Egypte sinds juli 2004 sinds de regering van premier Ahmed Nazif aan de macht is. Aboul-Gheit was voordien ambassadeur voor Egypte bij de Verenigde Naties. In december 2005 speelde hij een bemiddelingsrol in het conflict tussen Tsjaad en Soedan.

Hierna enkele uittreksels uit de bewuste redactionele artikelen [Al-Mustaqbal (Libanon), Al-Ahram (Egypte) en Al-Sharq Al-Awsat (Londen) van 25 en 26 april 2010-04-28, April 25, 2010]

Israël – de vijand; Libanon – een zusterstaat

“Egypte heeft haar grote verantwoordelijkheid getoond en zich gehaast om haar solidariteit met Libanon te uiten en om te verduidelijken dat het spreken over Scud-raketten die zouden gesmokkeld worden vanuit Syrië naar Libanon [niets anders is] dan een belachelijke leugen. Caïro heeft snel haar minister van Buitenlandse Zaken, Ahmad Abu Al-Gheit, [naar Beiroet] gezonden, niet omdat het berichten [wilde] overbrengen vanuit Libanon naar niet-Arabische elementen, maar omdat de Egyptische leiders de boodschappen van Libanon wilden overbrengen naar andere elementen in het bijzonder naar Israël. [Toen hij werd gevraagd over dit,] antwoordde Abu Al- Gheit heel direct en oprecht: ‘Ik heb geen boodschap van de vijand over te brengen aan een Arabische zuster[-staat]’…

“[Tijdens het bezoek van Abu Al-Gheit] beklemtoonde hij dat Caïro zijn solidariteit met Libanon en Syrië [wil] verklaren op Libanese bodem, en dat was een duidelijke en ondubbelzinnige boodschap ten aanzien van welk [land] de vijand is en welke een zusterstaat. Laten we herhalen dat Cairo, met haar lange geschiedenis, haar standpunten niet hoeft te verkondigen [of te verduidelijken] welke zijde het kiest en ondersteunt en waar de nationale veiligheid ligt. Vermoedelijk zijn het de anderen die niet begrijpen dat de [Arabische] doelen één en dezelfde en duidelijk zijn, zelfs als er een brede waaier aan meningen bestaan tot de [exacte] interpretatie van haar doelstellingen en de manier om deze te verwezenlijken.”

Egypte steunt Libanon, Hezbollah inbegrepen

“De tweede belangrijke boodschap die Caïro hier benadrukt door middel van haar minister van Buitenlandse Zaken is, dat de bezorgdheid van Egypte zich tot Libanon in haar geheel richt, zelfs als de dreiging [van de vijand] vooral gericht is op Hezbollah. Dat is een voortdurend kenmerk van de positie van Egypte aangaande alle Arabische kwesties: het spreekt dezelfde taal jegens iedereen.”

“De belangrijkste zorg van Egypte is [het behoud van] de stabiliteit van de Arabische landen, hun territoriale integriteit, de kracht van hun regeringen en hun [recht] om zelfstandig beslissingen te nemen over kwesties van oorlog en vrede. Egypte is ook bezorgd dat geen enkel Arabisch element in de verleiding komt om in een val te trappen waarvoor [andere] Arabische elementen de prijs zouden moeten betalen.”

“De volgende dagen komt een belangrijke ontwikkeling in Egyptisch-Syrische betrekkingen”

De derde boodschap is dat Egypte altijd Syrië goed in het vizier houdt dat doorheen de geschiedenis altijd haar partner is geweest. Cairo is zich goed bewust van de eeuwige band die het met Damaskus heeft, want er zijn altijd bloedbanden geweest [tussen de twee landen] … Daarom komt het ook niet als een verrassing dat Abu Al-Gheit zei dat de Syrische president Bashar Al-Assad altijd welkom is in Caïro en dat het helemaal niet zo vreemd is dat president Assad voorzichtig informeert naar de gezondheidstoestand van president Hosni Moebarak. Het spreekt voor zich dat de komende dagen een belangrijke ontwikkeling zal komen in de Egyptisch-Syrische betrekkingen, die de historische band tussen de twee landen zal weerspiegelen …

“Naast de kwestie van de boodschappen [die Egypte overbracht met dit bezoek], vragen wij onze broeders in Libanon om ermee op te houden om gratis geschenken uit te delen aan Israël. De regering van Netanjahoe [wil] ten aanzien van de Arabieren ophitsende verklaringen afleggen die Israël moeten doen lijken als het slachtoffer en het laten klinken alsof Libanon of de Arabieren opeens [redenen] zouden hebben om Israël te bedreigen op een beangstigende manier – en we willen dat niet [dat Israël in deze truc zal slagen]. Dit is een stereotiep en onrealistisch beeld [van de Arabieren]. Israël gebruikt deze leugen [tegen hen], om hen proberen te verleiden opruiende verklaringen af te leggen, die een beeld zouden schetsen dat volledig in tegenspraak is met de werkelijkheid.”

“De verklaringen en standpunten [van de betrokken woordvoerders] zouden de feiten aan de grond moeten weerspiegelen en het belangrijkste van deze [feiten zijn de volgende:] Israël is een bezettende natie dat weigert de Arabische gebieden terug te geven en wij zijn degenen die vrede willen, terwijl de regering van Netanjahoe degene is die voortdurend valse en belachelijke voorwendsels bedenkt om ongelijke oorlogen te lanceren tegen Arabische burgers, zowel in Libanon als in de Gazastrook. Israël is degene die weigert de prijs van de vrede te betalen en trotseert zelfs de Verenigde Staten en de internationale [gemeenschap] door steeds te zwaaien met overeenkomsten die zij heeft ondertekend – waarin toch eerst en bovenal de overeenkomst [staat] dat het moet stoppen met de nederzettingen [activiteit]“

Israël moet geïsoleerd worden

Alle Arabische partijen – zowel degenen die de onderhandelingen ondersteunen als diegenen die hun hoop hebben vast gepind op verzet – moeten stoppen met een [vriendelijke] hand uit te steken naar de extremistische Israëlische regering. Wat we nu nodig hebben is het vergroten van Israël ‘s isolement, om het te beschouwen als een bezettend land en haar racistische gelaat bloot te leggen en de steun van de wereld voor onze eerbare doelstellingen op onze hand te krijgen. Wanneer met deze vreedzame belegering [van Israël] niet de verhoopte resultaten worden bereikt, bespreken we [wat we moeten doen] wanneer de tijd gekomen is.”

Bronnen: Met dank aan Wim Van Rooy voor de tip; Memri.org Special Dispatch No.2926: Egyptian Foreign Minister in Al-Ahram Names Israel as ‘the Enemy,’ Praises Ties with Syria; Al-Ahram Editorial: ‘What We Need Now is to Increase Israel’s Isolation’ van 27 april 2010