Maandelijks archief: april 2010
Het wettelijke recht van Israël om te bestaan als een Joodse staat
San Remo, 13 mei 1920
De Verenigde Staten herhalen regelmatig hun steun aan de veiligheid van Israël, maar zegt niets over de wettelijke rechten van Israël. De wettelijke rechten die ontstaan zijn op de Conferentie van San Remo en de resolutie van 25 april 1920, die werd vastgelegd in het internationaal recht. De herdenking van de negentigste verjaardag van dit evenement zal zeker een nieuw kijk werpen op het Midden-Oosten conflict.
Onze agenda’s zijn bezaaid met speciale data die verwijzen naar ons verleden. Zo vierden we in maart de tweehonderdste verjaardag van de geboorte van de componist Fréderic Chopin. Elke Fourth of July, vieren we de Amerikaanse Dag van de Onafhankelijkheid. Herdenkingen zijn belangrijk, of ze nu hommage brengen aan grootheid of mensen verenigen in nationale trots.
Maar er zijn gebeurtenissen in de recente geschiedenis, die onopgemerkt blijven, zo niet geheel vergeten zijn. Een dergelijk geval hertekende de landkaart van een van de meest politiek omstreden gebieden van de planeet, schudde de reeds bestaande wereldorde grondig door elkaar, riep de wedergeboorte uit van een natie en markeerde het einde van de langste buitenlandse bezetting ooit in de geschiedenis. Toch hebben maar weinig mensen daar ooit van gehoord.
Dat evenement vond negentig jaar geleden plaats in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog nabij de Italiaanse badplaats San Remo. Op 25 april 1920, na twee dagen van intensieve discussies, ondertekenden in San Remo premiers en hooggeplaatste diplomaten van de zegevierende geallieerde machten de zogeheten ‘San Remo Resolutie’ en bezegelden aldus formeel de bestemming van de voormalige Turkse bezittingen in het Midden-Oosten.
Het Midden-Oosten is een plaats van veel voorkomende juridisch onjuiste voorstelling van zaken en sindsdien een ketel van geweld, mede omdat deze historische resolutie, waarin nadere afspraken werden vastgelegd en in het internationaal recht ingeleid, zelden werden bekendgemaakt. Een slecht of niet geïnformeerd publiek dat aan vaak slecht geïnformeerde politici toestaat om ongeloofwaardige – durf ik onrechtmatige zeggen? – brouwels van vredesplannen te promoten, waarvan het eventuele falen zo voorspelbaar is dat het te duidelijk is om te negeren.
Zodus moeten wij op 25 april 2010 de negentigste verjaardag herdenken van de Conferentie van San Remo en maken we het publiek bewust van de cruciale beslissingen die werden gemaakt en moet vervolgens het effect van deze beslissingen op de gronden en de betrokken volkeren bekend worden gemaakt.
In San Remo – en voor het eerst in 1800 jaar, sinds de Romeinse tijd – werd het geografische gebied dat bekend staat als “Palestina” tot een juridische identiteit verworven. Hoewel de grenzen van Palestina niet nauwkeurig werden omschreven in San Remo, overheerste het idee om ze zo dicht mogelijk te tekenen nabij de historische grenzen van de oude Joodse koninkrijken Israël en Juda. In dat opzicht werd de uitdrukking “van Dan tot Beersjeba” van Lloyd George, de Britse minister-president op het moment, gemeengoed en verscheen vaak in latere documenten.
Door specifiek te verwijzen naar de Balfour-verklaring van november 1917 – die in wezen een uitdrukking was van het Britse buitenlands beleid – en door het letterlijk weergeven van de bewoordingen ervan, werden met de San Remo Resolutie de bepalingen van de Balfour-verklaring vastgelegd in het internationaal recht. Aldus heeft de heroprichting van het Joodse Nationaal Tehuis in Palestina internationale erkenning gekregen.
Die juridische titel aan Palestina werd officieel overgedragen van de Volkenbond – toen Turkije een jaar eerder haar rechten op de regio verspeelde op de Vredesconferentie van Parijs – aan het Joodse volk, dat de nationale begunstigde is geworden onder het mandaat dat werd toegewezen aan Groot-Brittannië dat aldus werd aangewezen als curator [van het vroegere Turkse territorium in het M-O]./p>
De overdracht van de titel en de soevereiniteit van het Joodse volk in Palestina blijft aan het internationale recht verbonden tot op vandaag. Ook gelijkwaardige nationale rechten werden verleend aan de Arabieren in zowel Syrië / Libanon en het huidige Irak, onder twee andere overgangsbepalingen die mandaten toewezen respectievelijk aan Frankrijk en Groot-Brittannië. Het moet daarom duidelijk zijn dat de legitimiteit van de huidige Arabische staten Syrië, Libanon en Irak voortvloeit uit hetzelfde internationaal recht waarmee de Joodse natie in [het voormalige Britse Mandaat] Palestina werd heropgericht.
Naast het voldoen aan de nationale aspiraties van het Joodse volk (het zionisme), betekende de San Remo conferentie ook het einde van de langste kolonisatie in de geschiedenis. Overwegende dat de Europese machten hun kolonisatie uitbreidden naar Afrika, Azië en Zuid-Amerika tijdens een periode van niet meer dan vierhonderd jaar, was Palestina daarentegen voor ongeveer 1.900 jaar bezet en gekoloniseerd gehouden door een opeenvolging van vreemde mogendheden (Romeinen, Byzantijnen, Sassanidische Perzen, Arabieren, kruisvaarders , Mamelukken en Turken). Deze vroege episode van de bevrijding, die het wereldwijde dekolonisatieproces meer dan dertig jaar voorafging, moet worden verwelkomd door alle progressieve geesten.
De herdenking van de negentigste verjaardag van de Conferentie van San Remo is een ander soort herinnering in die zin dat zij in de eerste plaats een educatief doel dient. In feite is de Europese Coalitie voor Israël, een niet-joodse Europese organisatie die gevestigd is in Brussel, van plan om dat in San Remo op 24-25 april over te doen, in een tweedaagse officiële bijeenkomst op de plaats waar in 1920 het evenement plaatsvond.
Door de Conferentie van San Remo opnieuw in de schijnwerpers te plaatsen, wordt het publiek beter geïnformeerd, worden opinies beter gegrondvest en kunnen beleidsmakers opnieuw hun geopolitieke plannen herbekijken.
Op de kaartjes hieronder is te zien hoe groot het gebied was dat aanvankelijk (april 1920) in San Remo werd toegezegd aan het Joodse Volk en een officiële internationale bevestiging was van de Balfour-verklaring van 1917, maar dat door internationaal politiek gesjacher tussen de overwinnende grote mogendheden, dit gebied met ruim 77 procent verkleinden ten nadele van het Joodse Volk toen het grootste oostelijke deel (in juli 1922) werd weggeschonken aan Trans-Jordanië (thans Jordanië) en de Golanhoogte werd weggeschonken aan Syrië dat toen nog Frans Mandaatgebied was.
Bron: Middle East & Terrorism Blog: Israel’s Right to Exist as a Jewish Homeland door Salomon Benzimra van 28 april 2010; Wikipedia.eng: San Remo Conference; HHF: Jews, Arabs, and Eretz Israel An Historical Perspective Fact Paper 26
De duisternis valt over Europa
Dry Bones’ Darkness:
“Hier op het strand van Tel Aviv kunnen we zien hoe de zon ondergaat….”
“… en hoe de duisternis invalt over Europa.”
“Dàt was geen politieke verklaring.”
Doobie: “Het had wel gekunnen! “
Dry Bones, alias van de Israëli Yaakov Kirschen: “De seizoenen zijn veranderd en het weer in het dorpje Herzliya Pituah aan de Israëlische kust is fantastisch. Het strand van Herzliya ligt ten noorden van Tel Aviv aan de Middellandse Zee, pal tegenover het Europese continent. Onlangs maakten we een wandeling langsheen het strand (amper 12 minuten lopen) om te kijken hoe de zon onderging en om te ontsnappen aan de jacht van alledag.
De volgende avond, toen ik de zon onder de horizon zag wegzinken en de duisternis zich verspreidde zei ik, in alle onschuld, dat de zon onderging in Europa. Op dat ogenblik fluisterde een stemmetje in mijn hoofd “dat is geen politiek statement”. Dat was Doobie. Dus tekende ik een cartoon en zette hem in de tekening. Doobie was een leuke, sjofele kleine hond die opgroeide met mijn kinderen en samen met mij oud werd tijdens die eerste jaren van het ‘lege nest’ (toen de kinderen de deur uit waren). Enkele jaren geleden is hij gestorven maar ik voel ‘m nog steeds bij mij.
Prettig weekeinde!
Egypte vergast Gazanen in wapensmokkeltunnels
Hierboven: De Egyptische muur tussen Gaza en Egypte voldoet al lang niet meer en wordt door Caïro thans vernieuwd met metalen platen tot 20 meter diep onder de grond. Deze verbeteringen moeten de smokkel van wapens en raketten beletten doorheen de honderden Palestijnse tunnels
Palestijnse wapensmokkelaars gedood in tunnel
Egyptische troepen hebben afgelopen woensdag 28 april gas gepompt in één van de grensoverschrijdende tunnels die worden gebruikt om goederen te smokkelen naar de Gazastrook. Hierbij zijn volgens Hamas-functionarissen vier Palestijnen omgekomen. Het ministerie van BZ van Hamas zei later in verklaring dat het gas dat door Egypte in de tunnel werd gebruikt giftig was.
Naast de doden, raakten nog eens zes mensen gewond. “Dit is een vreselijke misdaad die werd begaan door Egyptische veiligheidstroepen tegen eenvoudige Palestijnse arbeiders die proberen om hun dagelijks brood te verdienen,” zei Fawzi Barhoum één van de woordvoerders van Hamas. “Het was een moord in koelen bloede. Dit wordt door Hamas en alle Palestijnen sterk veroordeeld. [..] Wij eisen dat Egypte uitleg verschaft over wat er is gebeurd en de omstandigheden van deze verschrikkelijke misdaad onderzoekt en de waarheid toont aan de hele wereld en diegenen die verantwoordelijk zijn te verantwoording roept,” zei hij.
De VRT ‘ontdekt’ de Egyptische muur in Gaza
Zelfs onze eigenste openbare omroep de VRT heeft eindelijk ‘ontdekt’ dat Egypte een afscheidingsmuur heeft gebouwd tussen Gaza en Egypte. Dat is voor het eerst dat de pro-Palestijnse VRT daar melding van maakt. In VRT-taal heet dat dan zo: “In elk geval probeert Egypte op aandringen van Israël een eind te maken aan de smokkel tussen Egypte en de Gazastrook. Israël houdt de Gazastrook geblokkeerd, naar eigen zeggen om te verhinderen dat er terroristen vanuit de Gazastrook Israël zouden binnendringen. Door die blokkade is er een tekort aan vanalles in de Gazastrook. De smokkeltunnels vanuit Egypte worden gebruikt om allerlei levensmiddelen en brandstof binnen te smokkelen. Volgens Israël worden de tunnels echter ook gebruikt om wapens binnen te smokkelen.”
Wel vreemd dat de VRT zegt dat Israël de Gaza blokkeert terwijl de Egyptische muur met Gaza niet als een blokkade wordt gezien. Bovendien suggereert de VRT dat alles wat Egypte beslist en doet, op instignatie is van Israël. ‘Volgens’ de VRT zou er gesmokkeld worden. Die ‘volgens’ is een typisch VRT-eufemisme dat wil zeggen ‘dat is wat Israël zegt en dus niet waar of op z’n minst twijfelachtig’. Maar voor nieuws over het Israëlisch-Arabisch conflict kan je beter de Vlaamse openbare omroep opzij laten liggen.
Geef toe, sinds wanneer is smokkelen een eerbaar beroep geworden? Omdat de VRT dat suggereert? Want de waarheid is heel wat anders. Geen enkele Palestijn die smokkelt doorheen de tunnels van Gaza, doet dat ‘om eerlijk zijn brood te verdienen’ maar om op een eenvoudige – maar riskante manier – snel rijk te worden. Alcohol, drugs vooral cocaïne en XTC, tabak en sigaretten, pornofilms, lingerie, parfum en natuurlijk wapens, mortieren, granaten en raketten èn trafiek van terroristen binnen en buiten Gaza, is waar deze ‘arme’ smokkel-Palestino’s tonnen geld aan verdienen. Het risico dat ze kunnen omkomen in de tunnels nemen ze er wat graag bij.
Onbekend: de Egyptische blokkade van Gaza
Wat de VRT blijkbaar ontgaan is, is namelijk dat die Egyptische muur er al wat jaren staat. Die muur, ongeveer 12 kilometer lengte, wordt sinds een akkoord tussen Israël en Egypte uit 2005, bewaakt door 750 Egyptische soldaten die dag en nacht patrouilleren. Er is een doorgangspost ten zuiden van Rafah. De Palestijnse Autoriteit controleerde die grenspost met Egypte totdat Hamas in juni 2007 met geweld de macht overnam van de PA. Sindsdien wordt de grens continu gesloten gehouden. In januari 2008 hebben Gazaanse Palestijnen met bulldozers een deel van de Egyptische muur platgewalst uit protest tegen de Egyptische blokkade.
Egypte is sinds enkele maanden bezig om haar eigen gebouwde scheidingsmuur te vervangen door een massieve ijzeren muur langs de grens met de Gazastrook, in een poging om de smokkeltunnels in het gebied af te sluiten. De muur zal negen tot 10 kilometer lang worden en zal 20 tot 30 meter diep in de grond worden verankerd, zo meldden Egyptische bronnen. Het zal onmogelijk zijn er een gat in te snijden of te branden.
Het nieuwe plan is een zoveelste poging van Egypte in de strijd om de smokkelhandel in het gebied aan banden te leggen. Hoewel er enige vooruitgang was geboekt, floreert de smokkel markt in Gaza nog steeds. Egyptische troepen slopen de tunnels of lieten ze bijna elke week vol lopen met gas – vaak met de mensen er nog in – en het aantal Palestijnse slachtoffers bleef gestaag toenemen. Onlangs onderzocht Egypte de verschillende mogelijkheden om de tunnels te blokkeren en de gezamenlijke Amerikaans-Egyptische patrouilles werden in Rafah begrepen als een excuus om door middel van sensoren de ondergrondse tunnels te kunnen detecteren.
Het Gazaconflict in een notedop. Dit filmpje zou in een loop moeten blijven ronddraaien…
Bronnen: The Jerusalem Post: Egypt rejects claims that it gassed Gaza tunnels en Hamas: Egypt gasses 4 smugglers van 29 april 2010; Hamas reopens smuggling tunnels door Yaakov Katz van 14 april 2010; De Redactie.be: Vier Palestijnen komen om in tunnel naar Gaza van 29 april 2010; op Brabosh.com: Egypte zal versterking van haar scheidingsmuur met Gaza eind dit jaar voltooid hebben van 4 april 2010; Stilte bij links rond Egyptische muur langs grens Gazastrook van 26 januari 2010; Egypte en Hamas sturen Gaza Freedom March letterlijk de mist in van 16 januari 2010; Israël bouwt afsluiting aan grens met Egypte in de Sinaiwoestijn van 12 januari 2010; Abbas verdedigt Egyptische Muur aan grens met Gaza van 8 januari 2010; Egypte bouwt nieuwe muur aan de Gazastrook om smokkeltunnels af te sluiten van 12 december 2009; Egyptische soldaten herstellen de ‘Apartheidsmuur’ tussen Gaza en Egypte van 24 oktober 2009; Veroordeling van de ‘Veiligheidsmuur’ door Internationale Gerechtshof was FOUT van 5 augustus 2009; ‘Apartheid’ bestaat niet in Israël van 16 mei 2009; Veiligheidsmuur of Apartheidsmuur? [satire] van 19 juni 2009; Waarom de ene muur de andere niet is (Veiligheidsmuur van Israël) van 7 maart 2009
Wie heeft de Joden nodig?
Opmerkelijk artikel van Matthew Ackerman gebaseerd op de ideeën van Daniel Gordis. Als het van de meeste Joden in de Diaspora afhangt is het maar de vraag hoe lang de staat Israël nog zou kunnen overleven. Gelukkig is de afhankelijkheid van Israël van de steun van de Joden in de Diaspora een mythe. Israël ‘s grote succesvolle verhaal is vooral mogelijk geworden door de morele en politieke steun die de Joodse staat wereldwijd heeft genoten (en nog geniet!) van de… niet-Joden! Over de fabel van de vermeende sterke Joodse achterban in de Diaspora die de staat Israël overeind zou houden – zo beweren kwatongen toch – daar gaat dit artikel van Matthew Ackerman over.
Dit was Tel Aviv 100 + 1 jaar geleden. Op de foto: Joodse gezinnen kopen van Bedoeïenen deze verlaten duinen aan, 11 april 1909
Who needs the Jews?
door Matthew Ackerman
Amerikaanse steun voor Israël berustte altijd op wat niet-Joden denken over het zionisme.
De ontgoocheling van de Amerikaanse Joden in de Joodse staat, zo wordt ons toch verteld, achtervolgt de veiligheid van Israël. Opiniepeilingen werden gehouden, er werden boeken over geschreven en zoveel is wel duidelijk: de Amerikaanse Joden houden niet zoveel meer van Israël als vroeger. Zoals Daniel Gordis, de voormalige vice-voorzitter van het Shalem Centrum in Jeruzalem onlangs schreef in The Jerusalem Post: “De gevaren voor de veiligheid van Israël als gevolg van deze gewijzigde houding [jegens Israël] liggen voor de hand.”
Maar is dat wel zo?
Gordis baseert zijn bewering op de overtuiging dat de veiligheid van Israël afhankelijk is van Amerikaanse steun en dat de Amerikaanse steun uiteindelijk afhankelijk is van de Amerikaanse Joden. Maar als de druk op Israël wordt verhoogd door een Amerikaanse president die bijna op volledige steun van de Amerikaanse Joden kan rekenen, is een heroverweging van dat uitgangspunt aan de orde.
Veronderstellingen en vooroordelen ten spijt, heeft de Joodse steun in de Diaspora nooit een doorslaggevende factor in het zionistische succesverhaal gespeeld. Zoals reeds het meest effectief werd opgetekend door Michael Oren in zijn boek Power, Faith, and Fantasy uit 2007, is de ‘heidense’ steun voor Joodse soevereiniteit in het Land van Israël veel ouder dan het moment dat het politieke zionisme zal samenvloeien tot een levensvatbare beweging.
Om naar slechts twee zinvolle voorbeelden te verwijzen, was er bijvoorbeeld John Adams, de tweede Amerikaanse president, die in 1819 schreef: “Ik wens echt dat de Joden in Judea weer een onafhankelijke natie zullen zijn” [“I really wish the Jews again in Judea an independent nation”] en stelde zich daarbij een leger voor “van wel honderdduizend Israëlieten.” Daniel Deronda, de intense zionistische roman van George Eliott, werd gepubliceerd in 1876, 20 jaar vóóraleer De Jodenstaat van Theodor Herzl zou verschijnen.
Beiden waren uitingen van een diepgeworteld pro-zionistisch gevoel dat leefde onder veel Amerikaanse en Europese niet-Joden. En het was dit gevoel – meer dan iets anders – dat aan deze pre-staat de Jisjoev, haar twee belangrijkste overwinningen bracht: de Balfour Verklaring van 1917 (met eenparigheid van stemmen goedgekeurd door beide huizen van het Congres in de Verenigde Staten) en de snelle erkenning door Harry Truman van David Ben-Goerion ‘s onafhankelijkheidsverklaring van de Joodse staat in 1948.
De Amerikaanse Joden komen niet met een luidkeelse steun voor Israël tot 1967, nadat de belangrijkste gevechten om het voortbestaan van de staat reeds waren gestreden. In de jaren 1920 en 1930 – enkele jaren van de grootste kwetsbaarheid van de Jisjoev’s [=Joodse nederzettingen] – waren zij veel meer bezig met hun mislukte pogingen om de Amerikaanse steun voor Joodse rechten in Oost-Europa te vergroten of meer Joodse immigratie tot Amerika toe te staan. De meeste van hun toonaangevende organisaties, zoals de American Jewish Committee, waren expliciet anti- of niet-zionistisch, zoals Cyrus Adler, misschien wel de meest invloedrijke Amerikaanse Jood van zijn generatie. (Hij hielp met de stichting van de AJC en was later president van deze organisatie op hetzelfde ogenblik dat hij voorzitter was van de Jewish Theological Seminary, daarnaast bekleedde hij nog tal van andere belangrijke leidinggevende functies.)
Amerikaanse Joden zoals Adler, keerden zich tegen het zionisme omdat, zoals de meeste Westerse Joden van die tijd, zij het klassieke beeld van de Hervorming volgden van de Joden als een strikt religieuze groep en niet als van een volk of natie. Dit, zo dachten ze, was de weg naar de volledige acceptatie door de Amerikaanse (of Franse of Duitse) maatschappij. Ze zagen de aspiraties van de Jisjoev als een niet te realiseren afleiding om veiligheid van de Joden van Oost-Europa te waarborgen en de vicieuze golf van antisemitisme die na de Eerste Wereldoorlog was uitgebroken, onder controle te brengen. (Orthodoxe Joden – de meest betrouwbare pro-Israëlische Joodse groep in Amerika de dag van vandaag – keren zich voor het overgrote deel tegen het zionisme, dat zij zien als een religieuze valse start van de Messiaanse tijd.)
Geleidelijk aan werd het zionisme aantrekkelijk voor het Amerikaanse Jodendom want het was een houding waarvoor gemakkelijk steun kon worden gevonden in de Verenigde Staten, en de Amerikaanse heidenen waren reeds lang enthousiast voor het herstel van Joodse soevereiniteit in Palestina. Walter Russell Mead van de Council on Foreign Relations zegt het zo:
“Het waren niet de Amerikaanse Joden die Amerikaanse heidenen mee naar het Midden-Oosten sleepten, het is meer correcter om te zeggen dat de Amerikaanse heidenen terughoudende Amerikaanse Joden in de zionistische beweging duwden. Moesten de Amerikaanse Joden de macht hebben gehad om het Amerikaanse beleid doorheen de 20ste eeuw vorm te geven met betrekking tot de Joden, zou er vandaag waarschijnlijk geen staat Israël hebben bestaan.”
Desondanks de inspanningen van opvallende uitzonderingen zoals Louis Brandeis en Abba Hillel Silver, begon de Amerikaans-Joodse steun voor het zionisme pas te kristalliseren tijdens de Tweede Wereldoorlog en explodeerde volgend op de dramatische militaire overwinning van Israël tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967. Openlijk hun steun uitend voor Israël werd een krachtige manier voor grote groepen zoals AIPAC en de Anti-Defamation League om fondsen te genereren. Deze fondsen op hun beurt verhoogden verder het profiel van Joodse organisaties en hun leiders. Doorheen de jaren 1990 werden pro-Israëlische Joodse groepen in Amerika gezien als een moloch en van cruciaal belang voor de sterkte van de relatie tussen Israël en de Verenigde Staten.
Maar Amerikaanse politici zijn (voor het grootste deel) net niet dom genoeg om te geloven dat de stemmen van een religieuze minderheid die vandaag amper 1,7% van de Amerikaanse bevolking uitmaakt, verkiezingen veel kan beïnvloeden. Het geld voor een pPro-Israël-campagne, hoe indrukwekkend dat ook mag lijken voor een buitenstaander, is slechts een druppel op de uitgestrekte zee van de Amerikaanse dollarlobby. Of in het Congres of in de Oval Office van het Witte Huis, de meeste Amerikaanse politici Israël hebben gesteund of niet, zij doen toch maar wat zij denken dat de meerderheid van hun kiezers willen dat ze doen. Als ze het gevoel krijgen dat hun electorale fortuin of de strategische belangen van hun land elders liggen, hebben zij een beleid ondersteund dat ten zeerste gekant was tegen de pro-Israël gezinde Amerikaanse Joden, ondanks hun bijwijlen luidruchtig oppositiewerk. Dit was het geval met Ronald Reagan in de jaren 1980, toen hij besloot om geavanceerd militair materieel te verkopen aan Saoedi-Arabië en dat is nu weer het geval is met de herhaalde bezwaren van Barack Obama tegen de bouw van Israëlische woningen in Jeruzalem.
Reeds in de jaren 1990 waren er tekenen van een toenemende verzwakking in de gehechtheid van de Amerikaanse Joden naar Israël toe. Meer recentelijk, naarmate de politieke problemen in de Joodse staat meer acuut zijn geworden – en de internationale publieke opinie zich steeds krachtiger tegen haar keert – drijven meer en meer Amerikaanse Joden weg [van Israël]. Groepen als J Street komen op en breiden uit en hun leiders hebben het meest waarschijnlijk gelijk wanneer zij beweren dat ze spreken voor een bredere groep van de Amerikaans-Joodse opinie dan dat ze dat doen voor pro-Israël groepen.
Maar de Amerikaanse steun voor Israël zal blijven rusten – en zoals dat altijd al is geweest – op wat niet-Joden denken over het zionisme. Dat is iets – laat dat gezegd worden – waar Amerikaanse Joden maar weinig controle over hebben. Zolang het Amerikaanse zionistische heidendom sterk blijft, zullen ook de meest robuuste zionistische Amerikaanse Joden hun buitenproportionele invloed kunnen behouden, juist omdat ze zich buiten de Joodse middenmoot bevinden.
Zoals Gordis en anderen hebben geschreven, is het zich afkeren van Israël door de Amerikaanse Joden verontrustend om geestelijke en culturele redenen. Het moet niet lichtvaardig worden opgenomen. Maar het is verre van een beslissende factor die van invloed is op de veiligheid van Israël.
Bron: Daniel Gordis publiceerde verleden jaar zijn boek Saving Israel: How the Jewish People Can Win a War That May Never End waarvoor hij de National Jewish Book Award van 2009 binnen sleepte; The Jerusalem Post / Isra Pundit: Who needs the Jews? door Matthew Ackerman van 25 april 2010, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh; Matthew Ackerman heeft als onderzoeksanalyst gewerkt voor de Anti-Defamation League’s Center omtrent extremisme. Hij woont in New York.
Wie behoort Jeruzalem? Dr. Jacques Gauthier over de legale status van Jeruzalem
Dr. Jacques Gauthier: Jerusalem belongs to the Jews
Dr. Jacques Gauthier, een niet-Joodse Canadese advocaat, heeft twintig jaren van zijn leven gestopt in het behalen van zijn doctoraat in de rechten [PhD], na twintig onafgebroken jaren studie omtrent de legale status van Jeruzalem. De dissertatie die hij voor zijn doctoraat maakte, omvat maar liefst 1.300 bladzijden en 3000 voetnota’s! Sommige mensen in deze wereld schuwen geen hard labeur om iets omstandig te verdedigen waarin ze rotsvast geloven. Dr. Gauthier is daar het levende bewijs van.
Op de bijgevoegde videobeelden, opnames van een interview op CTS TV.com met Dr. Jacques Gauthier van 10 november 2009, waarin hij zijn thesis over de legale status van Jeruzalem beknopt maar overtuigend uit elkaar zet. Een merkwaardig tijdsdocument dat iedereen moet gehoord en gelezen hebben. Mijn persoonlijke mening: de meest overtuigende argumentatie op videobeelden die ik ooit omtrent dit onderwerp heb gezien !! (duurtijd 46 minuten)
Codyman blog: 20 Years of research reveals: Jerusalem belongs to the Jews door Hillel Fendel van William Cody Bateman op 10 september 2006:
“Gauthier’s main point, as summarized by Israpundit editor Ted Belman, is that a non-broken series of treaties and resolutions, as laid out by the San Remo Resolution, the League of Nations and the United Nations, gives the Jewish People title to the city of Jerusalem. The process began at San Remo, Italy, when the four Principal Allied Powers of World War I – Great Britain, France, Italy and Japan – agreed to create a Jewish national home in what is now the Land of Israel.“
“Who Owns Jerusalem?”
“Van wie is Jeruzalem?”
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Dreigende oorlogstaal van Egypte jegens Israël
Israelische ex-minister van BZ Tzipi Livni met haar Egyptische collega Ahmed Aboul Gheit in betere tijden, maar slechts kort voor de oorlog in Gaza zou beginnen
In de afgelopen dagen, heeft Egypte haar teneur jegens Israël merkelijk verhard terwijl het tezelfdertijd haar solidariteit met Libanon en Syrië betuigde. Tijdens een verrassingsbezoek aan Beiroet op 24 april 2010, heeft Ahmed Aboul Gheit, de Egyptische minister van Buitenlandse Zaken, gezegd dat de Israëlische bewering dat Syrië Scud-raketten heeft geleverd aan de terreurgroep Hezbollah “een grote leugen is,” eraan toevoegend dat Egypte Syrië en Libanon zou steunen indien Israël hen zou aanvallen.
Minister Ahmed Aboul Gheit
Gevraagd of hij de Israëlische waarschuwingen met betrekking tot een mogelijke aanval op Libanon kwam overbrengen, antwoordde Ahmed Aboul Gheit dat Egypte geen boodschappen heeft over te brengen van de “vijand” aan een “zusterstaat.” Hij benadrukte dat, alhoewel er nog geen datum werd vastgelegd voor een ontmoeting tussen de Syrische president Assad en de Egyptische president Moebarak, de Syrische president altijd welkom is in Egypte.
Twee dagen later verscheen een redactioneel artikel in de Egyptische overheidskrant Al-Ahram dat de Arabische landen opriep om hun vriendschapsrelaties niet uit te breiden tot Israël maar veeleer om het te isoleren, en hij voorspelde dat er zich de komende dagen een belangrijke ontwikkeling in de historische betrekkingen tussen Egypte en Syrië zal voordoen.
Ahmed Aboul-Gheit (Arabic: أحمد أبو الغيط, ook geschreven als Abu al-Ghayt, Abu El Gheyt, enz.) (geboren op 12 juni 1942 in Heliopolis, Caïro oorspronkelijk van Port Saeed) is minister van Buitenlandse Zaken voor Egypte sinds juli 2004 sinds de regering van premier Ahmed Nazif aan de macht is. Aboul-Gheit was voordien ambassadeur voor Egypte bij de Verenigde Naties. In december 2005 speelde hij een bemiddelingsrol in het conflict tussen Tsjaad en Soedan.
Hierna enkele uittreksels uit de bewuste redactionele artikelen [Al-Mustaqbal (Libanon), Al-Ahram (Egypte) en Al-Sharq Al-Awsat (Londen) van 25 en 26 april 2010-04-28, April 25, 2010]
Israël – de vijand; Libanon – een zusterstaat
“Egypte heeft haar grote verantwoordelijkheid getoond en zich gehaast om haar solidariteit met Libanon te uiten en om te verduidelijken dat het spreken over Scud-raketten die zouden gesmokkeld worden vanuit Syrië naar Libanon [niets anders is] dan een belachelijke leugen. Caïro heeft snel haar minister van Buitenlandse Zaken, Ahmad Abu Al-Gheit, [naar Beiroet] gezonden, niet omdat het berichten [wilde] overbrengen vanuit Libanon naar niet-Arabische elementen, maar omdat de Egyptische leiders de boodschappen van Libanon wilden overbrengen naar andere elementen in het bijzonder naar Israël. [Toen hij werd gevraagd over dit,] antwoordde Abu Al- Gheit heel direct en oprecht: ‘Ik heb geen boodschap van de vijand over te brengen aan een Arabische zuster[-staat]’…
“[Tijdens het bezoek van Abu Al-Gheit] beklemtoonde hij dat Caïro zijn solidariteit met Libanon en Syrië [wil] verklaren op Libanese bodem, en dat was een duidelijke en ondubbelzinnige boodschap ten aanzien van welk [land] de vijand is en welke een zusterstaat. Laten we herhalen dat Cairo, met haar lange geschiedenis, haar standpunten niet hoeft te verkondigen [of te verduidelijken] welke zijde het kiest en ondersteunt en waar de nationale veiligheid ligt. Vermoedelijk zijn het de anderen die niet begrijpen dat de [Arabische] doelen één en dezelfde en duidelijk zijn, zelfs als er een brede waaier aan meningen bestaan tot de [exacte] interpretatie van haar doelstellingen en de manier om deze te verwezenlijken.”
Egypte steunt Libanon, Hezbollah inbegrepen
“De tweede belangrijke boodschap die Caïro hier benadrukt door middel van haar minister van Buitenlandse Zaken is, dat de bezorgdheid van Egypte zich tot Libanon in haar geheel richt, zelfs als de dreiging [van de vijand] vooral gericht is op Hezbollah. Dat is een voortdurend kenmerk van de positie van Egypte aangaande alle Arabische kwesties: het spreekt dezelfde taal jegens iedereen.”
“De belangrijkste zorg van Egypte is [het behoud van] de stabiliteit van de Arabische landen, hun territoriale integriteit, de kracht van hun regeringen en hun [recht] om zelfstandig beslissingen te nemen over kwesties van oorlog en vrede. Egypte is ook bezorgd dat geen enkel Arabisch element in de verleiding komt om in een val te trappen waarvoor [andere] Arabische elementen de prijs zouden moeten betalen.”
“De volgende dagen komt een belangrijke ontwikkeling in Egyptisch-Syrische betrekkingen”
De derde boodschap is dat Egypte altijd Syrië goed in het vizier houdt dat doorheen de geschiedenis altijd haar partner is geweest. Cairo is zich goed bewust van de eeuwige band die het met Damaskus heeft, want er zijn altijd bloedbanden geweest [tussen de twee landen] … Daarom komt het ook niet als een verrassing dat Abu Al-Gheit zei dat de Syrische president Bashar Al-Assad altijd welkom is in Caïro en dat het helemaal niet zo vreemd is dat president Assad voorzichtig informeert naar de gezondheidstoestand van president Hosni Moebarak. Het spreekt voor zich dat de komende dagen een belangrijke ontwikkeling zal komen in de Egyptisch-Syrische betrekkingen, die de historische band tussen de twee landen zal weerspiegelen …
“Naast de kwestie van de boodschappen [die Egypte overbracht met dit bezoek], vragen wij onze broeders in Libanon om ermee op te houden om gratis geschenken uit te delen aan Israël. De regering van Netanjahoe [wil] ten aanzien van de Arabieren ophitsende verklaringen afleggen die Israël moeten doen lijken als het slachtoffer en het laten klinken alsof Libanon of de Arabieren opeens [redenen] zouden hebben om Israël te bedreigen op een beangstigende manier – en we willen dat niet [dat Israël in deze truc zal slagen]. Dit is een stereotiep en onrealistisch beeld [van de Arabieren]. Israël gebruikt deze leugen [tegen hen], om hen proberen te verleiden opruiende verklaringen af te leggen, die een beeld zouden schetsen dat volledig in tegenspraak is met de werkelijkheid.”
“De verklaringen en standpunten [van de betrokken woordvoerders] zouden de feiten aan de grond moeten weerspiegelen en het belangrijkste van deze [feiten zijn de volgende:] Israël is een bezettende natie dat weigert de Arabische gebieden terug te geven en wij zijn degenen die vrede willen, terwijl de regering van Netanjahoe degene is die voortdurend valse en belachelijke voorwendsels bedenkt om ongelijke oorlogen te lanceren tegen Arabische burgers, zowel in Libanon als in de Gazastrook. Israël is degene die weigert de prijs van de vrede te betalen en trotseert zelfs de Verenigde Staten en de internationale [gemeenschap] door steeds te zwaaien met overeenkomsten die zij heeft ondertekend – waarin toch eerst en bovenal de overeenkomst [staat] dat het moet stoppen met de nederzettingen [activiteit]“
Israël moet geïsoleerd worden
Alle Arabische partijen – zowel degenen die de onderhandelingen ondersteunen als diegenen die hun hoop hebben vast gepind op verzet – moeten stoppen met een [vriendelijke] hand uit te steken naar de extremistische Israëlische regering. Wat we nu nodig hebben is het vergroten van Israël ‘s isolement, om het te beschouwen als een bezettend land en haar racistische gelaat bloot te leggen en de steun van de wereld voor onze eerbare doelstellingen op onze hand te krijgen. Wanneer met deze vreedzame belegering [van Israël] niet de verhoopte resultaten worden bereikt, bespreken we [wat we moeten doen] wanneer de tijd gekomen is.”
Bronnen: Met dank aan Wim Van Rooy voor de tip; Memri.org Special Dispatch No.2926: Egyptian Foreign Minister in Al-Ahram Names Israel as ‘the Enemy,’ Praises Ties with Syria; Al-Ahram Editorial: ‘What We Need Now is to Increase Israel’s Isolation’ van 27 april 2010
Hamas brengt animatiefilm uit met gegijzelde Israëlische soldaat Gilad Shalit
Ratna Pelle op haar Israël & Palestijnen Nieuwsblog heden 27 april 2010: Het is te misselijk voor woorden: een nep-video uitbrengen waarin Gilad Shalit in een doodskist aan Israel wordt teruggegeven. Dit natuurlijk om de druk op te voeren en Israel ertoe te bewegen aan alle eisen van Hamas te voldoen. Het haalde zelfs de Nederlandse ochtendjournaals.
De officiële reactie van de regering is wat dit betreft duidelijk en geheel terecht:
“The Hamas leadership’s cynical use of the Shalit family’s sensitivities two days after Israel allowed a little girl to be flown for lifesaving surgery outside the Gaza Strip attests, more than anything, to the character of this terrorist organization. This is another deplorable action by Hamas designed to assist its leadership in avoiding a decision regarding the mediation offer. For months, Hamas’ leaders have avoided responding to the proposal for a humanitarian deal, which was tabled by the German mediator, under Egyptian aegis. This proposal, which was formulated vis-à-vis both sides, would bring about the immediate return of Gilad Shalit, safe and sound, to his family and his people.”
Wat zou er gebeuren wanneer Israel zou dreigen de duizenden Palestijnse gevangenen, die voor een deel zijn opgepakt vanwege het plegen van bloedige aanslagen in Israel, dood te schieten als Hamas Shalit niet snel vrijlaat? Juist ja, de wereld zou te klein zijn, de Veiligheidsraad zou in spoedzitting bijeen komen en er zou met harde sancties worden gedreigd, ook door de VS. (Overigens heeft de Sovjetunie vroeger met succes soortgelijke taktieken toegepast.)
Wanneer Israel aan de eisen van Hamas zou voldoen, betekent dat een enorme versterking van Hamas, en een boost voor haar moraal. Het zou zeker uitnodigen tot meer van dergelijke ontvoeringen in de toekomst. Dat is niet alleen slecht voor Israel, maar ook voor de kansen op vrede.
Vader Noam Shalit op een bank naast een foto van zijn zoon Gilad Shalit
Hamas vertoont animatiefilm met Gilad Shalit in doodskist
Hamas heeft een geanimeerde video uitgegeven, als deel van de psychologische oorlogsvoering tegen Israël, om de Joodse staat aldus te dwingen honderden Palestijnse gevangenen vrij te laten die al jaren in Israëlische gevangenissen, opgesloten zitten voor daden van terrorisme, in ruil voor soldaat korporaal Gilad Shalit.
In het propagandafilmpje wordt getoond hoe Noam Shalit, de vader van de bijna vier jaar geleden gekidnapte zoon Gilad Shalit, twintig jaar later [!] door de straten van Israël wandelt, een foto van zijn zoon omklemt die dan nog steeds gevangen wordt gehouden. In de drie minuten durende animatiefilm is te zien hoe Noam Shalit als in een droom door de straten gaat en opkijkt naar reclameborden met de figuren van Israëlische leiders die aankondigen dat ze soldaat Gild Shalit zullen vrij krijgen. Ten lange leste keert zijn zoon in dat filmpje ook werkelijk terug in… een met een vlag gedrapeerde doodskist. “There is still hope,” [Er is altijd hoop"] luidt de eindtekst cynisch.
De cartoon verscheen voor het eerst op de website van de militaire islamistische terreurgroep, de Izz al-Din al-Qassam Brigades, maar werd later overgenomen door de Israëlische TV-zenders. Hamas zegt dat het met deze film een breder Israëlisch publiek wil bereiken, nadat eerder de onderhandelingen over de vrijlating van Gilad Shalit in het slop zijn geraakt. Hamas eist de vrijlating van minstens 1000 Palestijnse terroristen die opgesloten zijn in Israëlische gevangenissen.
De morele principes van Hamas
Hamasleider al-Zahar: Wij doden geen gevangenen en ik heb ook geen dikke lelijke wrat op mijn neus
Ook Hamas heeft inmiddels officieel gereageerd op het tumult dat deze animatiefilm heeft veroorzaakt. Op het ogenblik dat deze film werd vrijgegeven was er net een delegatie uit Zuid-Afrika op bezoek in Gaza en dat maakte dat de leiding van Hamas door dit incident in verlegenheid werd gebracht. Vandaar dat een woordvoerder van Hamas, Mahmoud al-Zahar, het gisteren noodzakelijk achtte om de animatiefilm publiek te veroordelen. Na een vergadering tussen leden van het parlement van Hamas en een parlementaire delegatie uit Zuid-Afrika, vertelde al-Zahar aan de reporters dat deze video “niet het officiële standpunt van Hamas vertolkt.”
Die Zuid-Afrikaanse delegatie zou kennelijk op bezoek zijn geweest om gevallen van ’Apartheid’ in Israël te onderzoeken, want in Gaza bestaat geen ‘Apartheid’, behalve dan als je vrouw bent, homo, christen, joods, of andere heidense kenmerken vertoont. Ook leden van de rivaliserende al-Fatah groep van Mahmoud Abbas worden nooit gediscrimineerd. Daar is geen kans toe want die worden meestal direct neergelegd en in een haastig gegraven gat in de grond gegooid. Een schop zand erover en weg is d’ oppositie. Want volgens Hamas zijn al-Fatahleden geen heidenen maar collaborateurs met Israël. In Hamastan [=Gaza] zijn er blijkbaar bepaalde dingen die nog erger zijn dan ‘ongelovig’ te zijn.
Al-Zahar keurde de insinuatie af die in de animatiefilm werd gemaakt, namelijk dat de organisatie soldaat Shalit zou ombrengen. “Wij hebben in het verleden nooit en wij zullen ook nooit gevangen Israëlische soldaten doden,” zei hij ”Onze morele principes verbieden ons dat.” Hamas noemt zich tegenwoordig een terreurorganisatie met ‘morele principes’, het is weer eens wat anders.
Echter, bij Hamas heeft men soms de indruk dat er in de terreurorganisatie meer woordvoerders zijn dan er militanten zijn. Wat de ene ‘woordvoerder’ zegt, wordt vijf minuten later tegengesproken door weer een andere ‘woordvoerder’. Net zoals bij Russische matroshkapoppetjes, duikt er altijd weer een ander Hamasfiguurtje op dat wat anders zegt. Niemand is dan nog verbaasd te horen dat Hamas eerst een schofferende animatiefilm uitbrengt en zich twee minuten later distantieert van de inhoud.
Intussen telt Gilad Shalit vermoeid de dagen weg: al 1402 dagen opgesloten…. zucht…
Bekijk hieronder de bewuste video
Bronnen: The Independent: Father of captured Israeli soldier condemns cartoon showing his son in a coffin door Catrina Stewart van 27 april 2010
