Dagelijks archief: 24 maart 2010
Hoe meten met twee standaarden [satire]
Het internationale rechtssysteem werkt over het algemeen prima voor iedereen behalve voor… Israël. Eender wat er wordt bijgegooid in de andere schaal, de schaal van Israël weegt altijd zwaarder door… Hoe zou dat toch komen?
Antisemitisme in België hangt nauw samen met situatie in het M-O
In de nacht van 27 op 28 december 2008 werden te Anderlecht een aantal winkelzaken beklad met Davidsterren en Hakenkruizen en opschriften zoals ‘KILL YOU’. Het begin van veel antisemitische opstootjes, vernielingen en bekladden van Joodse handelszaken en winkels. Sommigen vonden [en vinden nog steeds!] dat de Gaza oorlog tegen Hamas ook in ons land moet beslecht worden tegen de Joodse gemeenschap van België, in het bijzonder in Brussel en in Antwerpen. Onder het mom van zogenaamde ‘anti-Zionistische actie’ en haat jegens de Joodse staat Israël, stak de aloude virulente en latent aanwezige Jodenhaat de kop weer op, alsof die nooit was weg geweest. We waanden ons vanaf dan de komende weken en maanden weer volop in de jaren 1930…
Antisemitische aanvallen bij ons gelieerd aan situatie in het Midden-Oosten
door redactie Joods Actueel
Volgens Vlaams minister-president Kris Peeters is het aantal antisemitische incidenten in ons land vooral gelieerd aan de situatie in het Midden-Oosten. Peeters deed zijn uitspraken na een parlementaire vraag van Annick De Ridder (Open VLD). De Ridder informeerde naar de golf van anti-Joodse aanvallen in het begin van 2009 en stelde: “In vele gevallen gaat het niet over ‘incidenten’, maar gaat het juist over grove gevallen van criminaliteit. Zoals brandstichtingen en beschadigingen van synagogen, het werpen van stenen en fysieke agressie. Kortom, geen kleine criminaliteit dus”.
Afbeelding rechts: De Menorah op de Meir in Antwerpen werd in de nacht van vrijdag 26 op zaterdag 27 december 2008 door ‘onbekenden’ vernield.
“Vijfenzestig jaar na het einde van de Holocaust hangt de schaduw van het antisemitisme nog steeds over Europa. Vijfenzestig jaar na de gruwelijke feiten leeft de Joodse gemeenschap in Europa nog steeds niet in volledige vrijheid. Ditmaal worden ze niet onderdrukt door racistische regimes, maar wel als bevolkingsgroep geviseerd door medeburgers”.
De minister beaamde dat er in het begin van vorig jaar inderdaad een toename van de incidenten waren maar dat “uit een recente bevraging bij het Centrum blijkt evenwel dat die trend zich niet heeft doorgezet in de tweede helft van het jaar 2009, noch in het begin van 2010. De stijging van begin 2009 werd door het Centrum in verband gebracht met het conflict in het Midden-Oosten dat eind 2008 opnieuw opflakkerde tussen Israel en de Palestijnen”.
“Uiteraard is elk incident van criminele aard er één teveel. Dit geldt a fortiori wanneer racistische (in dit geval: antisemitische) motieven daaraan ten grondslag liggen.
De Vlaamse regering hecht veel belang aan het bestrijden van elke vorm van racisme en aan het versterken van het wederzijds respect. Het spreekt voor zich dat dit ook van toepassing is op de problematiek van het antisemitisme en het ontkennen of minimaliseren van de gruwel die de Joodse gemeenschap en andere minderheidsgroepen moesten ondergaan voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog”:
Vlaanderen volgt hierin niet alleen de algemeen aanvaarde principes van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Het wil daarin ook actief een voortrekkersrol opnemen. Vlaanderen ligt immers geografisch, cultureel, politiek en economisch op een van de belangrijkste kruispunten in Europa. Zowel de historische verwezenlijkingen van onze regio als de kansen voor onze toekomst hebben we te danken aan die centrale ligging, en aan de bijhorende waarden van diversiteit, openheid, tolerantie en pacifisme. De minister-president wees ook naar de steun die de regering geeft aan projecten voor herinneringseducatie en naar Kazerne Dossin in Mechelen.
Marc Cogen
Anti-Israël betoging te Brussel van 11 januari 2009. Uitbuiting van de Holocaust door Belgische moslims van Marokkaanse origine
Naar aanleiding van deze reactie liet Marc Cogen, professor internationaal recht aan de UGent weten dat de Vlaamse regering ook initiatieven zou mogen ontplooien ten aanzien van de universiteiten in ons land.
“Niet alleen ikzelf maar ook Amerikaanse collega’s wijzen erop dat het anti-Israëlisch/Joods klimaat op universitaire campussen in Europa bijzonder groot is. Zie Ken Marcus van Baruch College in New York met wie ik geregeld deze aangelegenheid bespreek en die een autoriteit is op dit gebied.”
“In Amerikaanse universitaire kringen is er een toenemende ongerustheid dat deze propaganda, getolereerd aan Europese universiteiten, de oceaan zou oversteken en ook daar het universitaire klimaat dreigt te verpesten. Deze beweging heeft zich trouwens ook voorgedaan in de jaren’30 en de Amerikaanse overheid heeft vanaf 1938 wettelijke maatregelen moeten treffen om deze negatieve Europese invloed te controleren en te bestrijden”.
Kamer
Annick De Ridder
In de kamer stelde Ludo Van Campenhout (OpenVLD) eveneens een vraag aan de bevoegde minister over de antisemitische incidenten in ons land. Minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom antwoordde dat zij zich bewust was van de problematiek, en de bevoegde instanties had gevraagd een extra oog in het zeil te houden:
“.. Ook ik heb met enige ongerustheid uit de statistieken waarnaar wordt verwezen moeten vaststellen dat het aantal incidenten gestegen is. Ik heb dan ook maatregelen bevolen om daarop gepast te reageren. Aan de politiediensten, zowel de lokale als de federale politie, werd gevraagd om een grotere waakzaamheid aan de dag te leggen ten opzichte van dit fenomeen en om overleg te plegen met de Joodse gemeenschap en met de beheerders van de Joodse instellingen op hun grondgebied, om bepaalde bijkomende maatregelen te nemen ter beveiliging van de Joodse gemeenschap”.
Security
Tegen Joods Actueel zei Annick De Ridder dat haar vraag en die van collega Van Campenhout mede geinspireerd waren door de criminele feiten die de afgelopen weken werden gepleegd – onder meer het gooien van stenen, verbale en fysieke agressie tegen Joodse mensen op straat en een poging tot brandstichting aan een synagoge. “Als je ziet welke maatregelen nodig zijn om de veiligheid van de bezoekers op een Joods evenement te garanderen dan weetje zo dat een alerte houding tegenover antisemitische criminaliteit geen overbodige zaak is”, aldus De Ridder, die daarmee verwees naar de bijzondere veiligheidsmaatregelen tijdens het Erev Galabal in Antwerpen.
Bronnen: Joods Actueel Magazine nr 38 april 2010
Humanisten over moslimfundamentalisme: Allah zien en sterven
Allah zien en sterven
door Josette Pandelaers
Wij, kinderen van de Verlichting en van Franse Revolutie, exponenten van een seculier, rationeel tijdperk, kunnen wel verklaringen zoeken en vinden voor de heropstanding van religies, maar het valt ons moeilijk er begrip voor op te brengen. We zien dit vernieuwde fundamentalisme als iets onrechtmatigs, als een opstand tegen ons wetenschappelijke rationalisme. We ervaren het als een deficit van onze moderne samenlevingen. We botsen veel, vaak en radicaal met de fundamentalistische denkwijze.
Ayatollah Khomeini
Het mythische rijk van de religies behoort, ons inziens, al lang tot het duistere verleden. De mens als maat van alle dingen is sinds de Griekse Oudheid ons (af en toe vergeten) leitmotiv. Een bovennatuurlijke god kan ons al lang niet meer deren. Revoluties horen trouwens strict secularistisch te zijn. Of, zoals Hannah Arendt in haar beroemde studie ‘On Revolution‘ (1963) verklaarde: “Uiteindelijk zou kunnen blijken dat wat wij revolutie noemen, juist de overgangsfase is die leidt tot de geboorte van een nieuw seculier rijk”.
De idee van een volksopstand die niet leidt tot de instelling van een democratisch bewind, maar tot de oprichting van een theocratische dictatuur, staat ook haaks op onze idee van wat politieke vooruitgang hoort te zijn. Het ideologische dogmatisme van het fundamentalisme staat ook mijlenver van onze ‘trial and error’ methode en van ons pragmatisch, wetenschappelijk, experimenteel denksysteem.
Ook het recht op vrije mening wordt in de kiem gesmoord. De fatwa tegen Salman Rushdie draagt moslims overal ter wereld op Salman Rushdie en zijn uitgevers te doden, waar zij ook te vinden zijn. Het is een totalitaire visie waar wij bevreesd voor zijn. Eerst boeken verbranden, dan mensen. Het klinkt nog te vers in de oren. De eenheid die vanuit het religieuze concept wordt opgedrongen, kan, ons westerlingen, niet bekoren, want die uniformiteit vloekt met onze zin voor individualisme en onze behoefte aan eigenheid.
Wij zijn ontzet te horen dat Khomeini ouders aanraadde hun kinderen, die het regime vijandig gezind waren, te verstoten. Het is voor ons een toppunt van cynisme dat de bevolkingsexplosie in Iran werd opgelost, door twaalfjarigen in het leger in te lijven zonder toestemming van hun ouders. Zij zouden de beschermelingen van de imam worden en verzekerd zijn van een plaats in het paradijs. Tijdens de Iraans-Iraakse oorlog werden ook kinderen de vuurlinie ingestuurd om de mijnen te doen ontploffen of als kamikazes de tanks aan te vallen. Het is voor de moslim de hoogste vorm van ascese, hij overstijgt het eigen “ik” en komt tot een eenheid met god.
“Sterven betekent niet het niets”, legt Khomeini uit, “‘sterven is het leven”". Martelaarschap is een cruciaal onderdeel geworden van verzet tegen het rationalisme van het Westen. Sindsdien is dit uitgedragen en verspreid over de rest van de moslimwereld. Wij ervaren dit terecht als een onverdraaglijke schending van menselijke waarden en mensenrechten, als puur godsdienstig fascisme.
Wat ons misschien meer nog beangstigt, is de polarisering die er het gevolg kan van zijn. Net zoals de V.S. het slachtoffer geworden is van zijn “‘Manifest Destiny” kan de moslimwereld slachtoffer worden van zijn “Neglected Duty“, (De Verwaarloosde Plicht). Dit essay werd in 1981, na de moord op Sadat, uitgegeven. Deze verhandeling ging lang in het geheim rond en verschafte een unieke gelegenheid om te achterhalen waar militante moslims over praten, wat zij moeten doen. Ik citeer: “Moslims hebben een dwingende taak. God heeft de profeet Mohammed opgedragen een waarlijk islamitische staat op te richten”, einde citaat uit 623. Slechts dertien jaar na de eerste openbaringen heeft god zijn geduld al verloren met moslims die zich niet aan die opdracht hadden gehouden. “Is het niet de hoogste tijd voor moslims om te handelen?” vraagt god verbolgen. Hoeveel ongeduldiger moest hij dan niet zijn na 14 eeuwen?
Moslims moeten niet zijn als de vorige generaties, die menen dat zij op vreedzame, geweldloze wijze een islamitische staat kunnen vestigen. De enige wijze is de jihad, een heilige oorlog. De jihad is de “Verwaarloosde Plicht” uit de titel. De weg van het zwaard is de enige weg om een rechtvaardige samenleving te vestigen. Citaten uit de Koran en een hadith van latere datum wordt ingeroepen: jullie zijn voorbestemd om te vechten, ook al zou het jullie tegenstaan.
Het zijn de “Zwaardverzen”, van een later tijdstip en vernietigen daarom de vorige verzen waarin de koran zich lijkt af te keren van geweld. Misschien evolueren wij, zoals in de kroniek van een aangekondigde dood, naar een lijnrechte opstelling van onverenigbare en onverzoenlijke tegenstellingen. Misschien wordt op die manier de doemgedachte en zijn “clash der civilisations” van Huntington waarheid. We hebben slechts onze eigen ratio als tegengif. De religie zal niet verdwijnen, in sommige kringen zal het militanter worden.
Nee, niet in Gaza of in Marokko, maar wel op het Laar in Borgerhout, deelgemeente van Antwerpen. De Vlaamse volksaard moet wijken voor een heropleving van de islam
In de marge…
In 1997 schreef Ali Lazrak het volgende in het Parool: (Ali Lazrak is sinds 1983 programmaleider van het Marokkaanse nieuws- en actualiteitenprogramma van de NPS op Radio 5):
“Waar het om gaat, is dat de migranten hier kwamen met het idee ooit weer te keren. En dat idee hebben ze nooit echt los gelaten. Daarom is niemand gelukkig. De enigen die zich goed voelen zijn de mensen die de keuze hebben gemaakt om hier te blijven en geen boompje of steentje in Marokko hebben. Hafid Bouazza in Paravion: Geen hart kan kloppen in twee oorden tegelijk.”
“Maar wat horen mensen in de moskee? Ik heb hier een boek met gebundelde preken die een imam jarenlang in Nederland heeft gehouden. Integratie is verboden. Joden, communisten, socialisten, christenen, homoseksuelen en nog veel meer, gaan allemaal naar de hel. En in de hemel mag je de hele dag meisjes ontmaagden, duurt je erectie honderd jaar en klaarkomen zes maanden. Als je vraagt: hoe worden migranten gek? Dan zeg ik: Door te luisteren naar dit soort mensen.”
Elke Martelaar wordt in het Islamitische Paradijs opgewacht door 72 Maagden met mooie grote donkere ogen. Maar wel eerst heel veel Joden en Israëli's doden, anders lukt het niet.
Bron: VAT Vrijzinnig Antwerps Tijdschrift 7de jaargang nr 4 maart 2010: Allah zien en sterven door Josette Pandelaers. Josette Pandelaers (°1944) behaalde in 1966 het diploma van licentiaat Geschiedenis aan de Rijksuniversiteit van Gent. Tot juni 2004 was ze Lector Geschiedenis aan de lerarenopleiding van de Autonome Hogeschool te Antwerpen.
Israël heeft het recht zichzelf te verdedigen
De diplomatieke oorlog tussen Groot-Brittannië en Israël loopt nog steeds verder. Gisteren hebben de Britten een Israëlische diplomaat het land uit gezet. De maatregel volgt op de kwestie rond de uitschakeling van Mahmoud al-Mabhouh, een leider van de Palestijnse terreurgroep Hamas. Speurders gaan er nog steeds van uit dat de Israëlische geheime dienst Mossad achter de aanslag zou zitten alhoewel daar nog steeds geen harde bewijzen voor op tafel liggen.
Professor Gerald M. Steinberg
Het feit dat Groot-Brittannië de Israëlische diplomaat het land uitwijst gebeurt naar aanleiding van het gebruik van vervalste Britse paspoorten bij de aanslag op, al-Mabhouh in Dubai. De politie van Dubai verdenkt 27 personen van betrokkenheid bij de moord. De verdachten gebruikten valse Britse, Australische, Franse, Ierse en Duitse paspoorten, wat een diplomatieke rel tussen Israël en de betrokken landen heeft veroorzaakt.
Of de Israëlische Mossad het nu wel dan niet heeft gedaan, feit is – en dat zal niemand kunnen ontkennen – dat met het onverwachte overlijden van de 50-jarige terroristenleider Mahmoud al-Mabhouh, Israël [en de wereld] weer een stuk veiliger is geworden.
En voor wie dat soms mag vergeten zijn: Israël heeft net zoals elke andere soevereine natie in de wereld het recht zichzelf te verdedigen. En daar gaat het volgende stukje van professor Gerald M. Steinberg nu net over. Met dank aan Joods Actueel voor de tekst.
Israël heeft het recht zichzelf te verdedigen
door professor Gerald M. Steinberg
De krantenkoppen over en de zogezegde beelden van de Israëlische spionnen in Dubai zijn prikkelend, maar ze maskeren de echte pijnpunten met betrekking tot de dood van Hamas-terrorist Mahmoud al-Mabhouh. Samen met het voorspelbare Europese gedoe over vervalste paspoorten, is deze zaak het laatste voorbeeld van de falende internationale wetgeving én van de Verenigde Naties om een remedie te vinden voor de massaterreur.
Hamastopkiller Mahmoud Al-Mabhouh is thans een shahid = een Jodendoder die niet meer in leven is
Al-Mabhouh was een koelbloedige moordenaar. Vorig jaar schepte hij tijdens een interview op Al Jazeera nog op over de kidnapping van en de moord op twee Israëlische soldaten. Hij was ook een spilfiguur in de wapensmokkel tussen Iran en Gaza. Al-Mabhouh draagt mee verantwoordelijkheid voor de duizenden raketaanvallen op burgers in Sderot en in andere Israëlische gemeenten. Die aanvallen mondden vorig jaar uit in de Gaza-oorlog. Tijdens zijn reizen maakte de Hamas-terrorist wellicht plannen voor een volgend rondje aanslagen.
Maar de internationale wetgeving biedt geen mogelijkheden om terroristen zoals Al-Mabhouh of zijn Hezbollah-evenknie Imad Moughniy een halt toe te roepen. Moughniy’s leven eindigde in 2008 met een explosie in Damascus. De man had ontelbare aanslagen op Israëli’s op zijn conto, maar hij was ook verantwoordelijk voor de aanslagen van 1983 in Beiroet, die honderden Amerikaanse en Franse VN-soldaten doodden, en voor de moord op de Libanese president Rafik Hariri. Die feiten, gepleegd door moslimterroristen die door Iran gesteund worden, worden nooit vervolgd door de aanklager van het Internationale Strafhof. Ze komen ook nooit ter sprake binnen de structuren van de Verenigde Naties. Al-Mabhouh schond de mensenrechten van onnoemelijk veel Israëlische burgers, maar de commissie voor de mensenrechten van de VN heeft geen oor naar de Israëlische klachten. Niet zo vreemd, want de commissie wordt gedomineerd door moraalridders zoals Libië, Algerije en Iran.
Het is evenmin denkbaar dat Interpol op vraag van Israël arrestatiebevelen zou uitvaardigen. En als het dan toch eens gebeurt, leert de geschiedenis dat Duitsland, Frankrijk, België en andere Europese landen niet de mogelijke gevolgen van een daadkrachtig optreden willen riskeren. Er werden amper inspanningen geleverd om de daders van het bloedbad in het Olympisch dorp in München te arresteren. Dat gebeurde evenmin na de dodelijke bomaanslagen op synagoges in Istanboel en Athene. Het is een publiek geheim dat Europese regeringen onbeschofte akkoorden met de PLO hadden gesloten om de Palestijnen toelating te geven van op hun grondgebieden te opereren. Op voorwaarde dat de terreuraanslagen elders gepleegd werden… Pas in 2003 werd Hamas opgenomen op de Europese lijst van terroristische organisaties. Tot op vandaag kan Hezbollah in Europa vrij haar gang gaan.
De realiteit is bitter: de internationale structuren bieden voor Israël geen bescherming en geen hoop op rechtvaardigheid. In tegendeel, de retoriek van de mensenrechten en de moraliteit worden misbruikt om Israël te kunnen aanvallen. In de Europese gerechtshoven worden rechtsregels die gecreëerd werden om dictators en genocideleiders te kunnen vervolgen, gehanteerd als wapens in dienst van de Palestijnse strijd. Daarom ook worden de verdedigers van Israël als ‘oorlogsmisdadigers’ gebrandmerkt.
17 maart 2010: burger komt om in Israëlisch dorpje na inslag van qassamraket vanuit Gaza
Het is dan ook niet vreemd dat de ‘waarheidscommissie’ van Richard Goldstone over de Gaza-oorlog geen melding maakt van Al-Mabhouh of van Iran, dat Hamas nochtans meer dan 10.000 raketten leverde om aanvallen op Israël te plegen. Meneer Goldstone en zijn team zwijgen over wat een legale weg zou zijn om de jihadi-moordenaars voor het gerecht te slepen. In al hun inspanningen om Israël te demoniseren lijkt het wel of de Palestijnse terreur gewoon niet bestaat. Het team van Goldstone weigerde eenvoudigweg om de overtuigende Israëlische bewijsbeelden van de oorlogsdaden van Hamas te aanvaarden.
Diezelfde vreemde vervormingen vind je ook terug bij organisaties die beweren de moraalbewakers van de hele wereld te zijn, zoals bijvoorbeeld Human Rights Watch. HRW kiest er in het Midden-Oosten systematisch voor om benefietavonden in Saudi-Arabië te ondersteunen, avonden die georganiseerd worden om campagnes tegen de Joodse staat te financieren. Onvoorstelbaar, want Saudi-Arabië lapt de mensenrechten op grote schaal aan haar laars én is officieel nog altijd in oorlog met Israël. De wet biedt geen hoop op een oplossing, westerse solidariteit is er niet, en dus heeft Israël slechts één optie: haar burgers tegen de terreur beschermen door zelfstandig en daadkrachtig te reageren.
Reem Saleh Al-Riyashi, 22 jaar oud, was de eerste vrouwelijke zelfmoord-bommenlegger. Zij blies zichzelf op en 4 Israëli's op 14 januari 2004. Op de voorgrond haar dochterje Duha
In 1976 kaapte een groep Palestijnse en Duitse terroristen een toestel van Air France dat op weg was naar Israël. Het vliegtuig werd afgeleid naar Oeganda, waar de Joodse passagiers apart geplaatst werden. Israël besloot actie te ondernemen. Tijdens een gedurfde operatie werden alle passagiers, op drie na, gered. Alle terroristen en meerdere Oegandese soldaten, die de daders beschermden, werden gedood. Achteraf werd Israël verweten “de soevereiniteit van Oeganda te hebben geschonden”, ongeacht het feit dat dictator Idi Amin onder één hoedje met de terroristen speelde.
Maar toch werd Entebbe al gauw de standaard voor succesvolle antiterreuroperaties. Een jaar later konden Duitse speciale eenheden, opgeleid in Israël, een door Palestijnse terroristen gekaapt Lufthansa-vliegtuig ontzetten in de Somalische hoofdstad Mogadishu.
Een ander voorbeeld: na jaren van verschrikkelijke zelfmoordaanslagen begon Israël met het gericht uitschakelen van Hamas-terroristen, vaak met de hulp van onbemande vliegtuigjes. De westerse tegenstanders van Israël hadden het over “wederrechterlijke moorden”. Vandaag kopiëren de Amerikaanse troepen nochtans die Israëlische techniek: met hun eigen onbemande vliegtuigjes schakelen ze jihadi-terroristen in het grensgebied van Pakistan en Afghanistan uit.
Naar die aanvallen kraait vandaag de dag geen haan meer in het Westen. Nochtans gaan ze bijna altijd gepaard met ‘collateral damage’ (onschuldige slachtoffers), wat niet het geval was bij de mysterieuze actie in Dubai. Er werden geen burgers geraakt en er werden geen gebouwen beschadigd. Gerechtigheid geschiedde, en Al-Mabhouhs voorbereidingen voor een nieuwe oorlog werden in de kiem gesmoord.
Al die diplomaten, deskundigen en betweters die Israël de actie in Dubai kwalijk nemen, hebben geen oren naar die argumenten. Ze stellen verbolgen de vervalste paspoorten aan de kaak. Haalbare alternatieven zijn er niet en ze weigeren mee de risico’s te dragen. Dat maakt dat die mensen niet in de positie zijn om acties die meer terreur voorkomen, te veroordelen.
Bronnen: Joods Actueel Magazine nr 38 april 2010: Dubai aanslag, Britse tik op de vingers voor Israël / Israël heeft het recht zichzelf te verdedigen door Gerald M. Steinberg; NGO Monitor en The Wall Street Journal: Israel’s Right To Self-Defense van 23 februari 2010; M. Steinberg doceert politieke wetenschappen aan de Bar-Ilan University en leidt de NGO Monitor; De Volkskrant: ‘Israëlische diplomaat door Londen land uitgezet’ van 23 maart 2010; Brabosh.com: De spectaculaire vlucht uit Dubai in burka van Herve Jaubert van 6 maart 2010; Dubai wil Netanjahoe in gevangenis voor moord op Hamasleider van 4 maart 2010; Liquidatie van Mabhouh in Dubai wordt typische Midden-Oosten soap van 1 maart 2010; Uitschakeling van Hamas topkiller Mahmoud al-Mabhouh was geen vergissing van 28 februari 2010; Wie vermoordde Hamasleider Mahmoud al-Mabhouh in Dubai? van 21 februari 2010; Hamas eist van EU om Israël op lijst terreurstaten te plaatsen van 23 februari 2010
