Maandelijks archief: maart 2010
Zal Rotskoepel binnenkort plaats moeten maken voor nieuwe Joodse Tempel in Jeruzalem?
“Moge de Beis HaMikdash spoedig en in onze dagen herbouwd worden”
(staat er op de reclame geschreven naast een foto van de nieuwe Tempel)
Op de zijkanten van 200 lijnbussen van Jeruzalem prijkt een reclameboodschap voor de bouw van de 3de Joodse Tempel op de plaats waar thans de Gouden Rotskoepel staat. Naast de tekst staat enkel nog een model van die nieuwe tempel te zien. Van de huidige Rotskoepel is geen spoor meer te zien.
De in recente weken weer flink opgelopen spanning op en rond de Tempelberg, veroorzaakt door onder andere de regelmatige relletjes die ontketend worden door Palestijnse jongeren, heeft de door rabbijn Shalom Dov Wolpo en activist Baruch Marzel geleide Ons Land Israël [Eretz Israel Shelanu] groepering ertoe aangezet om met de campagne te beginnen. ‘Moge de Beis HaMikdash spoedig en in onze dagen herbouwd worden’, staat er nu in grote Hebreeuwse letters op de bussen in Jeruzalem te lezen.
“Wij kondigen de oorlog af tegen de zonen van apen en varkens [de Joden] die slechts zal eindigen wanneer de vlag van de Islam zal wapperen boven Jeruzalem.” (Hamas pamflet van 1 september 1993)
De islamitische Gouden Rotskoepel (geen moskee!) is het 3de belangrijkste moslimheiligdom in de wereld na Mekka en Medina, bedekt de top van de Moriahberg in Jeruzalem waar vroeger de 1ste en de 2de Joodse Tempel stonden. Die Tempel was – en is nog steeds wat er nog van overblijft – het belangrijkste heiligdom van de Joden waarvan alleen de Klaagmuur, een deel van de muren rondom de Tempel, enkel aan de westelijke zijde nog zichtbaar is. De Rotskoepel stortte in elkaar in 1016, maar werd later weer heropgebouwd. De huidige ‘Gouden’ koepel dateert van 1998 toen deze werd verguld dankzij een donatie van 8 miljoen dollars door koning Hoessein van Jordanië.
Rabbi Volpo verklaarde dat Israël inmiddels met ingehouden adem wacht op de komst van de Messias en de herbouw van de Tempel. ‘Zowel de Arabieren als president Obama weten dat de Tempel op de Tempelberg herbouwd zal worden,’ zei hij. ‘Die komt in de plaats van de tijdelijke gebouwen die er nu staan.’
Baruch Marzel legde daarnaast uit dat het weglaten van de Islamitische heiligdommen beslist geen vergissing is geweest. ‘Wij laten aan iedereen de waarheid zien en zeggen hardop wat iedere Jood gelooft, namelijk dat de Derde Tempel onmiddellijk gebouwd dient te worden op de Tempelberg, en de moskee daar niet hoort te staan.’
‘Als we morgenavond aan het einde komen van Pesach Feder (het Joodse Paasfeest) dan zullen we (traditiegetrouw) tegen elkaar zeggen: ‘tot volgend jaar in het herbouwde Jeruzalem!’. En wat betekent ‘herbouwd’? Dat slaat op de hele Derde Tempel,’ aldus Marzel, die de mogelijke woede van de Moslims in Jeruzalem over de campagne wegwuifde. ‘Ze zijn al boos omdat wij in leven zijn en dat wij hier wonen. Als zulke basiszaken hen al woedend maakt, dan kunnen we er net zo goed openlijk voor uitkomen wat wij waarlijk geloven en waar wij drie keer per dag voor bidden. Dat is de herbouw van de heilige Tempel, bovenop de Tempelberg. En wel morgen – we moeten daar geen dag langer mee wachten.’
Reconstructie van de 2de Joodse Tempel zoals hij er vermoedelijk heeft uitgezien en precies op de plaats stond waar thans de islamitische Rotskoepel staat. Gebouwd in 516 v. Chr. werd hij door de Romeinen in 70 na Chr. vernietigd. De 1ste Tempel, ook gekend als de Tempel van koning Solomon en gebouwd in 960 v. Chr., werd vernietigd in 586 v. Chr. en werden de Joden toen voor 70 jaar lang in ballingschap verdreven naar Babylonië (Irak).
Bron: Xander Nieuws: Busreclame Jeruzalem roept op tot snelle bouw Derde Joodse Tempel van 29 maart 2010; Jerusalem – Ads on Buses Calling to Build 3rd Beis HaMikdash In Place of Mosque van 28 maart 2010;
Israëlische volkszangeres treedt op met Arabisch & Joods vrouwenkoor
Een groep van Joodse en Arabische vrouwen uit Jaffa begeleiden de Israëlische volkszangeres Chava Alberstein (afbeelding rechts) op haar nieuwe album Baruch Haba, die deze week tijdens de Joodse Pasen – Pesach – werd uitgebracht, en die de kracht van de muziek demonstreert en alzo een brug slaat tussen culturele en religieuze verschillen. De vrouwen komen uit het vrouwenkoor Shirana, dat in 2008 opgericht werd door het Arabisch Joods Gemeenschaps Centrum van Jaffa (AJCC) en waarin vrouwen meezingen van zowel Joodse, christen als van islamitische religie. Het koor heeft op een groot aantal festival opgetreden in en om Jaffa en zingt uit een brede waaier van liederen in verschillende talen waaronder in het Hebreeuws, Arabisch, Engels en Grieks.
Alberstein, die meer dan 60 albums heeft opgenomen en algemeen beschouwd wordt als een van de meest baanbrekende kunstenaars van Israël, had in augustus 2009 contact opgenomen met de vrouwen, nadat ze een opname van het koor in handen had gekregen (zie videoclip onderaan van 2009) toen het een versie van haar lied “Had Gadya” in het Hebreeuws en Arabisch had uitgebracht. Het nummer is een gebaseerd op het traditionele Pesach nummer “Had Gadya“, maar op het eind aangevuld met kritische teksten over de bezetting die effecten hebben op zowel de Palestijnen als de Israëliërs. Op haar nieuwe album, vroeg ze Shirana om samen met haar te zingen op de titel track “Baruch Haba“, waardoor de gezongen muziek van het koor een veel breder publiek bereiken. Net zoals Shirana, had Alberstein ook haar eerste optreden in Jaffa, zij het een beetje eerder, namelijk in 1964 in de Hamam club van de stad.
Het AJCC is een gemeenschapscentrum in de buurtwijk Ajami van Jaffa die meer dan 3.000 leden telt uit de drie grote religies. De programma’s die in het centrum lopen, zijn gericht op het samenleven en het bevorderen van de dialoog en begrip tussen Joden en Arabieren. Shirana is in Israël het enige volledig vrouwenkoor met vrouwen uit alle drie de religies. Idan Toledano, de muzikale directeur van Shirana, zei dat hij er lang naar had uitgekeken om een contract te sluiten met Alberstein, en haar via een bevriende muzikant van Alberstein een opname had toegezonden waarin Shirana het “Had Gadya” had gezongen. Toledano, die zelf ook instrumenten bespeelt en de vocale arrangementen regelt voor Shirana, zei dat het samen optreden met Alberstein voor hem een “enorme eer en een grote vreugde” betekent.
Toledano zei ook dat hij het koor en de projecten die door het AJCC worden opgezet, veel groter ziet dan alleen maar een forum voor artistieke expressie, zeggende: “Dit is waarschijnlijk de enige plek in Israël waar, door middel van muziek en kunst, je de mogelijkheid hebt om mensen samen te brengen die in dezelfde buurt wonen en voordien waarschijnlijk nooit eerder met elkaar hebben gesproken. Met muziek gebeurt het gewoon zomaar, mensen komen bij elkaar, en treden samen op, het gebeurt gewoon vanzelf. Ik denk dat het een klein voorbeeld is hoe dingen in heel Israël zouden moeten worden”, zei Toledano.
Hierna een videoclip met een optreden van het Arabisch & Joods vrouwenkoor “Shirana” van het Arabisch-Joods gemeenschapscentrum van Jaffa, Israel gedirigeerd door Angelo Branduardi (gebaseerd op de Haggadah [Had Gadya] ter gelegenheid van het Joodse Paasfeest van 2009), vertaling en teksten van de song door Chava Alberstein
Bronnen: The Jerusalem Post: Israeli folksinger performs with Arab Jewish women’s choir door Ben Harmtan van 31 maart 2010
Brits moslimleider Choudary roept op tot invoering van de Sharia in België
Wel, iedereen weet dat het bijna 1 april is, tijd voor de jaarlijkse grappendag, maar zoals iedereen zich ook nog de Deense cartoonaffaire en de Duivelsverzen van Salmon Rushdie herinnert, weet sindsdien ook dat “Lachen met de islam uw gezondheid kan schaden“.
Videoclip dateert van 28 maart 2010. Niet voor gevoelige kijkers!
Bij deze dan hierboven de oproep van Anjem Choudary om de Belgische koning Albert II en premier Yves Leterme af te zetten en te vervangen door een Belgische kalief, die meteen de sharia (=islamitische wetgeving) moet implementeren in België. Choudary heeft met dit doel dan ook de Nederlandstalige website Islam4Belgium opgericht. Choudary richtte eerder al Islam4UK op in Engeland. Uit een onderzoek van 2008 blijkt dat 6 procent van de bevolking van België moslim is, of ongeveer 628.751 mensen waarvan 98 procent soennieten zijn [bron: Islam in Belgium] Kandidaten genoeg me dunkt.
Lees verder op hun website over hun volgende ‘activiteit’, de dreigende ondertoon is niet mis te verstaan: –> Islamdebat “Het islamdebat. Lang leve god, weg met Allah” met Benno Barnard op woensdag 31 maart 2010 door de vrijzinnige dienst van de Universiteit Antwerpen:
“Gastspreker is de nederlandse dichter Benno Barnard, die voor de rest bekend staat als één van de meest radicale islam-bashers in de lage landen, of om met hun mooie woorden te zeggen: één van de toonaangevende islamcritici! Centraal in de lezing staat de “politieke” islam, die volgens hem de oorzaak is van de onverzoenlijkheid met de westerse ideologieën, met aan het hoofd het humanisme (of vrijzinnigheid) De titel verraadt echter zijn intenties en is een zoveelste klap in het gezicht van de moslimgemeenschap! Laten wij als moslims dit zomaar begaan of beantwoorden wij deze zuivere provocatie met een scherpe tong…? Bekijk alvast hoe onze moslimbroeders in de Verenigde Staten zulke ‘gasten’ aanpakken.”
Met dat ‘bekijk alvast’ wordt een video bedoeld waarop je kan zien – en horen – hoe Israëlisch ambassadeur Michael Oren op de Universiteit van Californië wordt onderbroken door een dozijn islamisten. Het is geen toeval dat telkens waar islamisten opduiken Israël het mikpunt wordt van ordinaire Jodenhaat. Wellicht zal de vernedering door opeenvolgende Arabische aanvalsoorlogen jegens de Joodse staat te verliezen voor moslimfundamentalisten duidelijk onverteerbaar blijven. Slechte verliezers dus.
Lacquement: “Verschillende mensen hebben al klacht ingediend tegen de groep Sharia 4 Belgium. Deze moslimextremisten willen de sharia of islamitische wet invoeren in België en Europa. Nico Volckeryck en Carim Bouzian dienden al klacht in. Peter Velle van People Against Islam en Vlaams Comité van Ex-Moslims ook. Filip Dewinter (Vlaams Belang) zou dit ook doen. Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding bekijkt wat het gaat doen. “Het gevolg dat wij hier aan geven, kan gaan van het informeren van de organisatie tot gerechtelijke acties”, verklaart Jozef De Witte.” [bron]
Ps: kritiek op moslimfundamentalisme- en terrorisme (= Taliban, Al Qaeda, Hamas, Al-Fatah, Hezbollah enz.) is niet hetzelfde als islamofobie.
Het is de slechtst denkbare/de best denkbare tijd [Wiesje De Lange]
Het is de slechtst denkbare/de best denkbare tijd
door Wiesje De Lange
Leven wij in de slechtst denkbare tijden? Deze bestonden volgens Dickens simultaan met de best denkbare. Men hoefde enkel heen en weer te reizen tussen Londen en Parijs om dit waar te nemen. Voor Uw briefschrijfster worden die steden dagelijks meer “de andere kant”. Van de Middellandse Zee? Nee, dat blijft een gegeven. Gewoon, die “andere kant”. Waar de naam van Israel-het-volk op werd gebaseerd. De Ivriem/Hebreeers, volk van die andere kant. Nog altijd een dagelijks ge’illustreerde realiteit. De wereld, zich opstellend tegen Israel, de wezens van de “andere oever”, waar Eeuwigheid en G’ddelijke interventie huishoudwoorden zijn.
Pak weg vierduizend jaren na de verschijning der eerste Hebreeer, Awraham/Abraham blaast een hand over hand toenemende antisemitische storm mij geregeld terug naar de veertiger jaren. Hoe moet het toen zijn geweest voor mijn ouders, voor heel het Joodse volk, bedreigd met ..oh, woorden genoeg. Van die bijzondere, unieke woorden. Unieke woorden voor een volk in een unieke situatie? Unieke woorden voor een volk dat op unieke wijze door de wereld bejegend wordt? “Vernietiging”. “Uitroeiing”. “Wegwissing”. “Deportatie”, weg naar de andere oever, de eeuwigheid waar ze de wereld zo hinderlijk op wijzen. Hun G’d die gediend moet worden door alle schepselen.
Abraham en Lot
In de veertiger jaren zag elke Jood in Europa zich met monsterlijke termen geconfronteerd, persoonlijk en eenzaam. Elk lid van het Joodse volk stond alleen tegenover deze aanstormende begrippen. Hem persoonlijk werd de oorlog verklaard. Gigantische legers marcheerden door Europa en er tegenover stond hij/zij alleen en ongewapend.
Kunnen we de toestand van Israel anno thans zelfs maar vergelijken met die van de hulpeloze massa’s staande aan een onafzienbaar massagraf in Europa’s koude grond? Het volk trok inmiddels de Grote Zee over, terug naar het vaderland, waar het zich organiseerde als in lang vervlogen tijden toen de legers van Koning David zo succesvol vochten tegen de invasies der Filistijnen. Zonder twijfel onderging Israel in de twintigste eeuw een grootse vernieuwing, kwam de beloofde keer in het lot.
Dat is een kant van de medaille. Nu die andere. De wereld, werd die opgezweept in de grootse revolutie meegesleurd, verheugde men zich? Accepteerde men tenminste het missen van de vernietigingsboot, concluderend van “andere tijden, andere zeden”?
Ongetwijfeld was er, is er nog altijd vreugde te diagnostiseren in de wereld om de manifestatie van G’ds almacht die “het graf opende” van Israel, zodat dorre beenderen weer tot leven konden komen. Maar het was een eenzame, een individuele vreugde van de enkelingen, elk voor zich. Noch politiek, noch strategisch was er sprake van enthousiasme. Integendeel. Met een verbeten standvastigheid als een slang, niet bij machte een prooi ooit weer los te laten, bleef men Israel het vuur na aan de schenen leggen. Een Liga van grote, rijke landen, constant ondersteund door een meerderheid in de VN zette voort wat een verslagen Duitsland op had moeten geven. De interim balans toont anno 2010 niet enkel een voortgaande oorlog tegen Israel, nee, met toenemende dolheid beukt de storm een landje dat eenvoudig te klein lijkt om al dat geweld te absorberen.
De VS, niet langer de onbetwiste supermacht maar toch nog altijd zeer prominent in de familie der volken, de VS kozen zich een President met antisemitische tendenzen, zo opvallend dat zijn eigen achterban het voor een groeiend deel onderkent hetgeen de man weinig kans geeft op herverkiezing. Moge dat enige troost impliceren voor de toekomst, een feit is voorlopig dat Israel niet enkel een belangrijke hoewel nimmer onwankelbare steun verloor maar ronduit met vijandigheid bejegend wordt in het Witte Huis te Washington, een vijandigheid die niet kan worden geneutraliseerd door de mooie, vaak warme woorden van verschillende Amerikaanse politici.
Enkele dagen na de zeer teleurstellende ontvangst van Premier Netanjahoe kunnen er weinig opbeurende termen gevonden worden. Het gaat niet om de man Netanjahoe (zoals de media zo graag willen doen geloven) die zonder het gebruikelijke protocol werd ontvangen en weggezonden, het gaat om zijn land, zijn volk dat hem vertrouwen schonk . Netanjahoe is geen dolgedraaide, machtsbeluste dictator, hij is een democratisch gekozen Premier van een land met gepoetste schoenen en tanden. Het is zeer onwelvoeglijk zo een land/volk te beledigen.
Obama bejegent Israel vanaf zijn “andere kant”, ziet toekomst in de Arabische “Palestijnen” die staan te springen om Israel weg te drukken uit “hun land” dat zij maar vast “Palestina” noemen en uit “hun stad” die zij vanouds Al Kuds (de Heilige Stad) noemen, een term slaande op Jodendom maar handig verbogen naar nieuwlichterige verklaringen. Al Kuds, door hen begeerd als hoofdstad van Palestina .
Het is deze Palestijnen menens met hun ambities, zij demonstreren dit o.m. door in de aarde te wroeten, op zoek naar overblijfselen van Joodse Tempels (weg er mee!), boven de aarde met stenen en molotovs te mikken op de Joden, vooral op de manifestaties van Israel’s soevereiniteit zoals politie, leger, belastingambtenaren, zelfs ambulances en brandweer. En in Obama vonden zij een partner die maar vast, vooruitlopend op verwezenlijking der Palestijnse droom, de bouw van Joodse huizen verbiedt. In Judea en Samaria, in Jeruzalem, waar hij maar kan want Palestijnen houden niet van Joden, daar zal in hun staat geen plaats voor zijn, dus bouwstop, begin der afbraak van de Joodse Staat.
Obama doet meer dan simpel assisteren. Hij suggereert met zijn eisen dat Israel gewoon uit zichzelf de zaak op moet geven teneinde de Palestijnen een hoop moeite en tijd te besparen. Hij noemt dat “to go forward”, voortmarcheren. Richting wat? Dat zal Israel al marcherend vanzelf duidelijk worden. Obama weet het al en wat op te maken valt uit diens diplomatie is dat Israel geen recht heeft om het NIET OP TE GEVEN. Het landje moet stoppen, moet “gestes” maken richting de Palestijnen, ongeacht de eigen levensbehoeften.
Washington, 25 maart 2010: 't Botert niet zo goed meer tussen premier Benjamin Netanjahoe en Barack Obama
Op het gelaat van Netanjahoe viel, (ondanks diens pogingen zijn gebruikelijke pokerface te tonen), te lezen wat zich afspeelde, daar in en om dat onaandoenlijk witte huis. Obama’s administratie stampte met logge schoenen op Israel’s meest fundamentele rechten, absoluut onontbeerlijk voor de handhaving van dat volk dat de stof leverde voor de Constitutie van Obama’s Verenigde Staten.
Functioneert deze President, B.H. Obama volgens een andere “grondwet”?
Niemand praat nog over een Amerikaanse Ambassade in Jeruzalem, first things first. Eerst moet er een Jeruzalem ZIJN en dit is onverbrekelijk verbonden met het volk van Netanjahoe. Zonder hen is Jeruzalem ONDENKBAAR. Zij zijn Jeruzalem en Jeruzalem is hun symbool, zij zworen het niet te zullen vergeten als ware het hun rechterhand. Dit wisten alle vijanden van Israël altijd. Zij zetten grote borden met “Verboden voor Joden” op de poorten van Jeruzalem, en niet enkel daar. Ook op de andere symbolen, onverbrekelijk verbonden met volk en stad. De Machpela Spelonk, begraafplaats van Israëls Aartsvaders was tot in de zestiger jaren verboden terrein voor de Jood (ja, Jood, ongeacht diens nationaliteit). De Jood mocht opklimmen naar die heilige schrijn maar enkel tot de zevende trede. Hief hij daar opnieuw zijn voet om hoger te geraken dan werd zulks voorkomen door opeenvolgende “verdedigers”, de laatsten de legionnairs van Ghussein (van Jordanie). De vrees voor Joods gebed is zeer veelzeggend en nog altijd dagelijks gedemonstreerd op de Tempelberg in Jeruzalem waar Moslims angstvallig waken over Joodse lippen.
Obama gaat veel verder, hij probeert de Joden de toegang tot zoveel mogelijk delen van Jeruzalem te ontzeggen, althans te verhinderen dat hun aanwezigheid er zal toenemen. Hoewel er van besprekingen (ik kan dat geen vredesbesprekingen noemen, het zijn overdrachtsbesprekingen waar Israel gebied over dient te dragen aan de “Palestijnen”) geen sprake is, enkel van “nabijheidsgesprekken”, de twee partijen elk in de eigen vertrekken, dient Israel alvast afstand te doen van delen van rechten in Jeruzalem. Doet Israel dit niet dan zal Obama dat landje veroordelen, aansprakelijk stellen voor de mislukking “te geraken tot de nabijheidsbesprekingen”. Is het abracadabra nog te vatten?
Misschien deed Obama uitsluitend aan Netanjahoe uit de doeken wat zijn wraak zou zijn indien Israel niet meewerkte? Op de TV-schermen zagen wij een man die we nog niet kenden, plots ouder, een geschiedenis van duizenden jaren drukkend op zijn vermoeide schouders. Een Joodse versie van “Elckerlyc”. Ik herhaal dat deze funeste concessies van Israel werden ge’eist VOORDAT er nog van enig “geven en nemen” sprake is. Een soort voedzame hors d’oeuvre.
In Israël werd een en ander beschreven als de ernstigste crisis tussen de VS en Israël in meer dan een halve eeuw. Een onnauwkeurige beschrijving, het was geen crisis met de VS (waar grote delen van het volk naast Israël blijven staan), uitsluitend met Obama.
Een Bouwstop voor de Joden van Falastin (Palestina) en Al Kuds. Zo ziet kennelijk Obama de Israelische Joden.
Israël gesnoerd in een onwrikbaar corset. Het mag niet meer groeien, net als de voetjes van Chinese dames in vervlogen tijden.
Yasser Arafat's casino 'Oasis' in Jericho, sep. 1998 t/m okt. 2000, pal tegenover een Palestijns vluchtelingenkamp
Aangaande de Arabieren bestaan er ook plannen maar van andere aard.
De PA (wat men daar tegenwoordig ook onder moge verstaan) heeft Israëls toestemming gevraagd om te beginnen aan de bouw van een groot toeristisch oord, opdat dit klaar zal zijn wanneer de PA verandert in de PS (Palestijnse Staat). Genoemd toeristencentrum zal de oever van de Dode Zee tot leven moeten brengen, ongeveer zoals Arafat’s casino te Jericho die stad opvrolijkte. Lukt het dan is meteen de Jordaanvallei meegenomen door de Palestina-bouwers. En wanneer men dan toch aan het bouwen slaat dan wenst men tevens een Arabische stad te construeren ten zuiden van het Bijbelse Jericho. Onnodig te stellen dat het hier genoemde plan maar vast Israëlische grond annexeert voor de PS onder het motto dat de beoogde staat toch een economische infrastructuur nodig heeft, voorbijgaand aan de bewezen terroristische noden, zo duidelijk de boventoon voerend in een reeds bestaande PS: Gaza.
Israel mag niet groeien om de PS de weg niet te versperren. Geen schaduwregering, zoals Engeland die kent maar een schaduwstaat. Heftig verdedigd door… ja, door wie niet, Bijbelgelovigen buiten beschouwing gelaten?
De oorlog tussen een solide en een schaduwstaat heeft kennelijk Obama gerecruteerd tegen Israel dat moeizaam worstelt tegen het corset voornoemd. Het knelt vooral in de gevoelige Jeruzalemstreek hetgeen de bedoeling schijnt te zijn. De Stad, gedeeltelijk bezet door Jordanie tussen 1948 en 1967 wordt vreemd genoeg aangeduid als “door Israel bezet”, geheel of gedeeltelijk, dat wisselt. In deze spreekt men dan van “Arabische buurten” waarvan men automatisch accepteert dat deze ontoegankelijk zijn voor anderen, b.v. Joden. Niets van dit alles berust op huidige toestanden, het is alles een radeloos vasthouden aan wat w a s, nl die Jordaanse bezetting (illegaal want in strijd met de verdeling van het Heilige Land). Thans? Sedert 1967 waar de Stad eindelijk geheel in Joodse handen kwam vestigden zich ca een kwart miljoen Joden daar waar 19 jaren lang de Legionnairs de geweren richtten op de Joodse vijand.
De anti-Joodse wereld wil steeds de klok terugzetten en dat heeft gevolgen, het schuift de expansiezucht der Arabische inwoners van het kleine landje naar een hogere versnelling.. Israel, gezien in vogelvlucht toont schrikbarend hun ambities.
U hoort vaak van “Arabische opstand” op de Tempelberg waar stenen naar de Joden worden gegooid, vaak naar beneden, naar het Tempelplein maar wordt er in Uw krantje ook melding gemaakt van de ouderwetse stenigingen (ook beschietingen) van auto’s op Israel’s verkeersaders, de zeer ouderwetse, want Bijbelse “verzetting der grenspaaltjes” binnen Israël waar Arabische nomaden aldus zich land toe’eigenen toebehorend aan anderen, overbodig te zeggen hun Joodse medelanders. Op dat aldus gestolen land worden dan gehaast, schots en scheef, zonder enig plan huizen gebouwd, natuurlijk zonder vergunning, dus illegaal. Naar schatting gaat het om 200 000 illegaal gebouwde, deels onbewoonde woningen. Daar staan ze dan, als nog een teken van overwinning op de Joodse “bezetters”.
Wat is de reactie van Israël op dit alles?
Een typisch Israëlische.
Inziend dat hun regering bijkans stikt in dat corset doen de burgers, niet gehinderd door keurslijven, het werk zelf. Protestdemo’s tegen de Yes-we-can-president met “no you cannot, wij zullen Jeruzalem bewaken”- op de spandoeken.
Demo’s helpen weinig. Particulier initiatief wordt daarom ontwikkeld inzake de bewaking van Israel’s land. Alsof er geen leger, ja geen Staat zouden bestaan haalden jonge boeren een bewakings-militie van honderd jaar geleden uit de oude pre-Staat doos. Verfkwastje erover en daar ziet U hen, thans met moderne wapens Israël’s boerenland, Galilea en de Negev bewakend, “De Nieuwe Israëlische Wachter”.
Een vrijwilligersmilitie die de wanhopige boeren wier vee gestolen, wier oogsten geroofd, wier omheiningen vertrapt worden, komt beschermen.
Geachte lezer, ook wanneer Uzelf geen boer bent dan was Uw vader het misschien, of een ander familielid. Kunt U zich indenken wat het voor een boer betekent om in zijn boomgaard aan te komen voor de jaarlijkse pluk en dan…de lege bomen aan te treffen die gisteren nog doorbogen van de vrachten fruit of avocado’s?
Ik kende een Galilesche landbouwer wiens hart hiertegen niet bestand bleek.
Vanavond zal het Pesach zijn, het feest van onze bevrijding uit Egyptische slavernij.
Israel’s Exodus naar vrijheid en verantwoordelijkheid.
We leven in de slechts denkbare/de best denkbare tijden.
De delegitimatie van Israel heeft in geen 60 jaren zulke hevige vormen aangenomen maar, zoals Uw A.C.W. Staring reeds dichtte: “De Helper uit den hoogen staat naast die zich zelve niet verlaat” en Israël zal zichzelve niet verlaten.
Wiesje de Lange
Christenen voor Israel – Patroonstraat 1 – P.O.Box 1100 – 3860 BC Nijkerk – The Netherlands
Tel. +31-33-2458824 – Fax +31-33-2463644 – www.christenenvoorisrael.nl
Crisis tussen Verenigde Staten en Israël bedreigt de wereldvrede
Dat Barack Obama, de president van de Amerikaanse Democratische partij, flink op weg is om – wat Israël aangaat – de slechtste president ooit te worden, daar twijfelt niemand meer aan. Ook de Amerikanen zelf worden de toestand in het M-O flink beu. Zo vinden acht op tien Amerikanen dat het conflict tussen Israëli’s en Palestijnen de Amerikaanse belangen schaadt.
Anderzijds blijven de incidenten tussen Obama’s regering en de Israëlische regering onder premier Benjamin Netanjahoe, zich maar opstapelen. Heikele punten blijven de nieuwbouw van dorpen en gemeenten door Israëlische Joden op de Westelijke Jordaanoever en in het oostelijk deel van Jeruzalem. Niemand begrijpt de houding van de Amerikaanse Democraten waarom de Joden niet mogen bouwen en wonen in Jeruzalem en op de Westbank waar ze dat wensen, terwijl er toch ook 1,4 miljoen Arabieren op het grondgebied van Israël zelf wonen. Blijkbaar gelden hier ook twee maten en gewichten.
Hieronder maakt Yochanan Visser een analyse van de recente situatie vanuit Israëlisch oogpunt. Yochanan woont al vele jaren in Israël, is van Nederlandse origine en algemeen manager van de bekende Israëlisch-Nederlandse Israel Facts monitorgroep. Hij is tevens een gekend Midden-Oosten publicist, die regelmatig artikels schrijft onder meer voor De Volkskrant.
VS-Israël crisis bedreiging voor wereldvrede
door Yochanan Visser
De crisis tussen de Verenigde Staten en Israël is de afgelopen week geëscaleerd en bedreigt meer dan de onverwoestbaar geachte relatie tussen Israël en de VS. Historicus en Midden Oosten deskundige professor Benny Morris schreef een heldere analyse voor de Engelse krant The Telegraph. Daarin waarschuwt hij dat de crisis een regelrechte bedreiging is voor de wereldvrede vanwege de gevolgen ervan voor – onder andere- de Iraanse nucleaire crisis.
Benny Morris: 'Crisis Israël-VS bedreigt de wereldvrede'
Obama zou geen garanties hebben willen geven aan Israël betreffende een eventuele Israëlische aanval op Iran. Tegelijkertijd stelde hij maximale eisen aan Netanjahoe op het gebied van het Palestijns Israëlische conflict. Die eisen zouden de Israëlische onderhandelingspositie ernstig hebben gefrustreerd. Vooral het feit dat de Israëlische premier nu voor de tweede keer via de “achteringang” in het Witte Huis werd onthaald heeft velen in Israël geschokt. Een Amerikaans congreslid dat Netanjahoe sprak direct na afloop van de ontmoeting met Obama vertelde een journalist van een Australische krant dat Netanjahoe een geschokte indruk op hem maakte.
Morris heeft gelijk met zijn stelling dat de wereldvrede wordt bedreigd. De afgelopen week waren er drie ontwikkelingen die er op duiden dat de Arabieren niet is ontgaan wat er tussen de VS en Israël gebeurt. De oorlogsdreiging uit Syrië en de oproep van Assad aan de Palestijnen om de wapens te grijpen is één van.
In Libië riep Secretaris Generaal Amr Moussa op de bijeenkomst van de Arabische liga op om “andere opties” dan het vredesproces te overwegen tegen Israël. Het derde teken aan de wand was het geweld dat vanuit Gaza werd ontketend en de (voorlopig) mislukte poging om een derde intifada te ontketenen op de West Bank. De politiek van de Amerikaanse regering ten opzichte van het Midden Oosten wordt gekenmerkt door onervarenheid, onbegrip (Ram en Obama) en herhaling van oude fouten (Clinton en Mitchell).
Op 27 maart jl. zond de buitenlandrubriek Roiem Olam in Israël, een interview uit met Immanuel Ram de Joodse stafchef van het Witte Huis. Wat zo opviel aan de man, was zijn zelfvertrouwen en zijn absolute overtuiging dat deze regering de moeilijkste problemen waar dan ook denkt te kunnen tackelen. Reflectie leek een onbekend fenomeen voor Emmanuel, gezien zijn zevendaagse werkweek met een gemiddelde van 100 uur werk ook niet verwonderlijk.
Een hoge Israëlische functionaris vertelde me afgelopen week dat het fundamentele probleem is dat de VS regering en ook de EU het idee aanhangen dat wanneer het Palestijns-Israëlische conflict wordt opgelost, ook het Islamisme haar aantrekkingskracht op de massa’s zal verliezen. Andere problemen in het Midden Oosten zouden met oplossing van het conflict eveneens makkelijker oplosbaar zijn. De Iraanse crisis is er één van. Het eerste regeringsjaar heeft Obama in het Midden Oosten slechts debacles opgeleverd. Iran wijst consequent iedere uitgestoken hand uit, meest recentelijk nog na Obama’s nieuwjaarswens aan het Iraanse volk. Khamenei noemde die wens een ijzeren vuist in een zijden handschoen.
Het vredesproces in Israël wil maar niet vlot getrokken worden. Dat is het directe gevolg van de volstrekt eenzijdige druk op Israël om voortdurend nieuwe concessies te doen aan de Palestijnen. Eerst was er de eis aan Netanjahoe om de tweestatenoplossing te aanvaarden. Toen hij daarmee akkoord ging kwam de eis van een bouwstop in de nederzettingen. Ook die eis werd gehonoreerd zij het met voorbehouden. Nu is er dus de eis om ook in Jeruzalem de bouw te stoppen en om nieuwe goodwill gebaren te maken naar de Palestijnen. Een eis die door Israël, voorspelbaar, onaanvaardbaar bleek. Het directe gevolg hiervan was radicalisering van de positie van de PA en de Arabische landen ten opzichte van Israël.
PA-Premier Salam Fayad: wel eigen staat, geen erkenning van Israël
Tot slot werd de toenadering tot Syrië misbruikt door Assad om zijn invloed op Libanon weer uit te breiden en openlijker de zijde van Iran te kiezen.
Het blijft onduidelijk wat de Amerikaanse regering beoogt met haar escalatie van de druk op Israel. Het meest waarschijnlijk is echter dat men het zogenaamde Kosovo scenario heeft geadopteerd. In dat scenario is PA premier Salam Fayad de spin in het web. Deze heeft aangekondigd dat binnen twee jaar een Palestijnse staat realiteit moet zijn. De Amerikanen, de EU en de rest van het Kwartet werken intensief samen met Fayad om in die twee jaar alle benodigde instituten voor de oprichting van die staat klaar te hebben. Fayad heeft al aangegeven dat de Palestijnse staat na die twee jaar indien nodig unilateraal zal worden uitgeroepen. Onduidelijk is wat dit scenario inhoudt voor Hamas en Gaza.
De ontwikkelingen van de laatste weken zouden kunnen duiden op een Amerikaanse politiek waarbij Israel wordt gedwongen om zich neer te leggen bij deling van Jeruzalem en opgave van een deel van de nederzettingen. De Amerikanen streven vooralsnog naar een vredesakkoord op korte termijn, wanneer dat echter niet lukt is Amerikaanse- en EU steun voor het Kosovo scenario nu wel denkbaar.
De stok achter de deur voor Israël is ook zichtbaar, namelijk de Amerikaanse (gedoog)steun voor een Israëlische actie tegen Iran. Dat verklaart waarschijnlijk waarom bunkerbuster bommen die door de VS aan Israël zouden worden geleverd al dan niet tijdelijk zijn geparkeerd op een Amerikaanse basis in de Stille Zuidzee. Israël is waarschijnlijk niet in staat om zonder Amerikaanse medewerking een militaire actie, en nog meer de “fall out” daarvan, succesvol af te ronden.
De vraag of Israël andere opties heeft om Iran te stoppen, in het geval dat de crisis met de Amerikanen blijft voortduren, kwam aan de orde in twee artikelen in de Washington Post en the New York Times deze week. Het Washington Post artikel belicht de mogelijkheid dat Israël haar eigen arsenaal van tactische kernwapens aan zal wenden. Dit wordt waarschijnlijker wanneer men zou kiezen voor een aanval zonder Amerikaanse voorkennis. Zo’n aanval kan worden gerealiseerd met raketten.
Het NYT artikel gaat in op het zelfde scenario, maar dan gebaseerd op een conventionele aanval met gevechtsbommenwerpers en gebruikmaking van het luchtruim van Saoedi-Arabië. De timing van deze artikelen doet vermoeden dat de Amerikaanse media zich goed realiseren welke gevolgen de VS-Israël crisis kan hebben voor de wereld als geheel. Het wordt tijd dat een zelfde realiteitsbesef zal doordringen tot de Amerikaanse president.
Historisch revisionisme over Jeruzalem door Associated Press
“Wij zullen naar Jeruzalem opmarcheren, wij zullen miljoenen martelaren opofferen. Jeruzalem is de hoofdstad van de staat Palestina.”
Gaza, 31.08.2004. Palestijnse aanhangers van Hamas vieren uitbundig de dubbelaanslag in Beersheba. Als er Joden worden vermoord is het altijd feest bij de Palestijnen...
Aldus Yasser Arafat die deze woorden uitsprak in Ramallah op 31 augustus 2004, enkele minuten nadat Arabische ‘zelfmoordterroristen (‘martelaren’) in de Israëlische stad Beersheba twee stadsbussen hadden opgeblazen, waarbij 16 Israëli’s de dood vonden en er meer dan 100 werden verwond [The Jerusalem Post, 1 september 2004: 'Palestinians celebrate Beersheba attacks' zie ook IMFA: Double bombing of buses in Beersheba van 31 augustus 2004].
Het revisionisme is groot, zeker wanneer het om Jeruzalem gaat. Zo bijvoorbeeld Ikrima Sabri, de Palestijnse Grootmoeftie van Jeruzalem, die in 1994 door Arafat tot de moefti van Jeruzalem werd benoemd en in 2006 terug werd afgezet door Mahmoud Abbas, vertelde aan de Duitse krant Die Welt in 1997 dat:
“Nooit een Joods Jeruzalem! Geen enkele steen van de westelijke muur houdt verband met de Hebreeuwse geschiedenis… Er bestaat niet de minste aanwijzing voor het bestaan in het verleden van een Joodse tempel op deze plek. In de hele stad ligt er geen enkele steen die verband heeft met de Joodse geschiedenis… De Tempelberg heeft daar nooit gestaan… Er niet het minste bewijs dat dit kan aantonen. We erkennen nooit dat de Joden recht hebben op de muur noch op één centimeter van het heiligdom… De Joden staan te trappelen om onze moskee over te nemen… Als ze dat ooit willen proberen zal dat het einde van Israël betekenen!”
Hoe en wanneer begon dat conflict in Jeruzalem…
Maar het revisionisme beperkt zich niet enkel tot ontkenning van de Holocaust door Palestijnse religieuze leiders. Een ietwat absurd maar desalniettemin volkomen foute versie van de geschiedenis van de stad werd recent verkondigd door belangrijke Westerse nieuwsorganisaties. Op CNN benadrukte journaliste Christiane Amanpour dat de strijd om Jeruzalem was begonnen in 1967 [??], toen Israël woningen neerhaalde aan de Westelijke Muur (de Klaagmuur). “The 40-year tug of war over Jerusalem began when Israel bulldozed the Arab neighborhood next to the Western Wall and built a plaza where Jews now pray,” zei ze in de originele versie van het CNN-programma uit 2007 ‘God’s Jewish Warriors’. Later bracht CNN een bijgewerkte versie van het programma waarin het foutieve taalgebruik werd gewist.
Het internationale persagentschap The Associated Press maakte thans een soortgelijke fout. AP is niet zomaar een agentschap. Het is ‘hèt’ agentschap waar de media van de halve wereldbol haar dagelijks nieuws vergaart – uiteraard tegen betaling – en dit doorstraalt naar Jan Publiek via ons dagkranten en dagelijkse journaaluitzendingen op onze openbare omroep. Uw dagelijks nieuwsoverzicht komt van agentschappen zoals AP (en Reuters bv.). Probeer maar de titel in te tikken via Google, en je ziet meteen hoe dikwijls en waar dat artikel van AP zo allemaal wordt overgenomen inclusief de fouten van AP! Het impact van agentschappen zoals AP op de publieke meningsvorming valt dus niet te onderschatten. In een artikel van 10 maart 2010 getiteld “East Jerusalem lies at core of conflict,” staat er te lezen:
Hoe is het conflict over Oost-Jeruzalem begonnen? Israël veroverde de oostelijke sector van de stad op Jordanië tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 [??] en annexeerde dit onmiddellijk. De internationale gemeenschap erkent de soevereiniteit van Israël niet. ["How did the conflict over east Jerusalem begin? Israel captured the city's eastern sector from Jordan in the 1967 [??] Mideast war and immediately annexed it. The international community does not recognize Israeli sovereignty“].
Het idee dat het “conflict over Jeruzalem” begon in 1967 is doorzichtig vals. Het conflict woedde in alle hevigheid bijvoorbeeld in 1947-48, toen de Arabieren Resolutie 181 van de Verenigde Naties verwierpen, gewelddadige aanvallen op de Joden openden, het Joodse Kwartier in de Oude Stad belegerden en vervolgens de Oude Stad veroverden, de synagogen verwoesten en het gebied etnisch zuiverde van de Joden. (Zie hier op YouTube voorbeelden van de hoofdlijnen in de kranten uit die tijd.)
En het conflict begon lang voor 1947. Tijdens Arabische rellen in 1936 jegens de Joden in Jeruzalem en doorheen het hele land. In 1929, toen meningsverschillen over de Westelijke Muur de weg openden voor dodelijke anti-Joodse rellen door Arabieren uit Jeruzalem. En niet te vergeten in april 1920 toen Joden in Jeruzalem het doelwit waren van gewelddadige aanvallen door de Arabieren. Al deze incidenten maakten integraal deel uit van het zogeheten “conflict over Jeruzalem.” Alhoewel Associated Press werd geïnformeerd over haar gemaakte fouten, heeft het nog geen correctie gepubliceerd.
De New York Times bericht op 11 april 1948 over het conflict om Jeruzalem (zowel CNN als AP zullen later foutief 1967 als begin van het conflict vermelden)
Bronnen: Camera: AP’s Historical Revisionism on Jerusalem van 12 maart 2010
Plein in Ramallah hernoemd naar terroriste die 37 Israëli’s vermoordde
Op deze foto van 11 maart 2010 (en ook de volgende twee foto’s Foto 2 en Foto 3), houden Palestijnen een poster vast waarop een foto wordt afgebeeld van van de Palestijnse terroriste Dalal Mughrabi tijdens een manifestatie in Ramallah op de Westelijke Jordaanoever. Zij demonstreren om een Palestijns plan te promoten dat een groot plein wil hernoemen naar de terroriste. De slogan op de poster luidt: “Wij zijn jou ons bloed verschuldigd en een schuld is een recht dat niet kan worden uitgesteld.”
Het pro-Palestijnse beleid van de regering Obama werd begin maart 2010 nog eens ondubbelzinnig duidelijk door het feit, dat Amerikaanse vice-president Joe Biden wel Israël scherp veroordeelde vanwege het huizenbouwplan, maar niets zei over het feit dat de PA uitgerekend tijdens zijn bezoek een ceremonie hield ter ere van de beruchte vrouwelijke terrorist en massamoordenaar Dalal Mughrabi. Mughrabi en haar terreurgroep kaapten in 1978 een bus in Israël en vermoordden daarbij 37 passagiers, waaronder 11 kinderen. De terrorist kwam vervolgens om bij een vuurgevecht. De Palestijnen hebben nu een plein vernoemd naar Mughrabi, die tevens officieel ‘shahid‘ (martelaar) is verklaard, een Islamitische eretitel voor iedere Moslim die de religieuze opdracht van de Koran – het doden van alle ongelovigen, speciaal Joden- is nagekomen en daarmee een zekere plaats in het paradijs heeft verdiend. Eerder werden er al twee middelbare meisjesscholen en twee zomerkampen naar haar vernoemd.
11 maart 1978: Het resultaat van de 'heldendaad' van Al-Fatah...
Dalal Mughrabi werd ter plaatse doodgeschoten door IDF-soldaat Ehud Barak, de latere premier van Israël
Dalal Al-Mughrabi wordt door de PA gezien als een Palestijnse heldin en martelares sinds zij op 11 maart 1978 een bus kaapten en 38 Israëlische burgers vermoordden – waaronder 12 kinderen – en 71 anderen licht tot zeer zwaar werden gewond. De groep niets vermoedende Israëlische gezinnen waren met een schoolbus op weg naar de kust voor een dagje uit aan zee… tot zij in de handen vielen van Mughrabi en 11 Palestijnse fedajeen. De 19-jarige Dalal Mughrabi werd hierbij gedood, haar kompaan overleefde.
Op de Fatahconferentie van 4 augustus 2009 in Bethlehem vertelde haar mededader, Khaled Abu-Usbah, dat hij geen spijt had over zijn daden. Abu-Usbah, die zeven jaar opgesloten zat in de gevangenis in Ashkelon, werd in 1985 vrijgelaten als onderdeel van een gevangenenruil. Hij zei dat hij geen haat koestert jegens Israël’s: “Integendeel, ik bewonder velen van hen, en zeker de [Joodse] advocaat die mij toen verdedigde, Leah Tsemel.”
De bloedige aanslag, gekend als de Coastal Road massacre van 1978 was gepland door Abu Jihad en uitgevoerd door Yasser Arafats terreurorganisatie Al-Fatah, een factie van de PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie).
De aanslag gebeurde tijdens de vredesonderhandelingen in Camp David tussen Menachem Begin en Anwar Sadat, die uiteindelijk zullen leiden tot de ondertekening van een vredesverdrag tussen Egypte en Israël en de de facto erkenning van het bestaansrecht van Israël door Egypte op 26 maart 1979. Het doel van Al-Fatah van deze aanslag was duidelijk: te verhinderen dat een vredesovereenkomst zou gesloten worden tussen gelijk welk Arabisch land met Israël, dit door zoveel mogelijk Joodse slachtoffers te maken en aldus te bereiken dat Israël zou afhaken, zodat de onderhandelingen met Egypte alsnog zouden mislukken.
Bronnen: Brabosh.com: Wanneer zal de VS haar eigen wetten toepassen en stoppen met de financiering van Abbas? van 28 december 2009; PMW: Will the US follow its laws and suspend funding to Abbas? door Itamar Marcus en Barbara Crook van 25 mei 2009; CSN News: Palestinian ‘Moderates’ Hope to Get Remains of Venerated Terrorist door Patrick Goodenough van 16 juli 2008; Brabosh.com: ‘Gematigde’ Fatahconferentie verwelkomt terrorist die 38 Israëli’s vermoordde van 9 augustus 2009; Palestinian Media Watch: Glorifying terrorists and terror Terrorists who killed 37 Israeli civilians applauded as heroes by Fatah leaders van 4 augustus 2009; As in the days of Noah: PA wants ‘festive’ funeral for coastal road killer van 11 juli 2008; Wikipedia.eng: Coastal Road massacre en Dalal Mughrabi; Israel Science and Technology Homepage: Encouraging Woman Terrorists door Itamar Marcus van 12 maart 2002; The Rubin Report: Fatah Congress: No Sign of Moderation or Reform en Fatah Congress: Peace As A Very Low Priority door Barry Rubin van 5 augustus 2009; zie ook op deze blog: Gematigde Fatahconferentie was niet erg ‘gematigd’ [satire] van 9 augustus 2009; Fatahkopstukken vergaderen over vernieuwde radicale koers tav Israël van 4 augustus 2009; De onverzoenlijkheid van ‘gematigde’ Palestijnen. Saeb Erekat onthult de realiteit… in het Arabisch van 3 augustus 2009
Verdeeldheid tussen Amerikaanse Democraten en Republikeinen over Israël neemt toe
Washington, 25 maart 2010: 't Gaat niet goed tussen premier Benjamin Netanjahoe en Barack Obama, maar ook steeds minder Amerikanen begrijpen hun president nog
Dat Barack Obama, de president van de Amerikaanse Democratische partij, flink op weg is om – wat Israël aangaat – de slechtste president ooit te worden, daar twijfelt niemand meer aan. Ook de Amerikanen zelf worden de toestand in het M-O flink beu. Zo vinden acht op tien Amerikanen dat het conflict tussen Israëli’s en Palestijnen de Amerikaanse belangen schaadt.
Anderzijds blijven de incidenten tussen Obama’s regering en de Israëlische regering onder premier Benjamin Netanjahoe, zich maar opstapelen. Heikele punten blijven de nieuwbouw van dorpen en gemeenten door Israëlische Joden op de Westelijke Jordaanoever en in het oostelijk deel van Jeruzalem. Niemand begrijpt de houding van de Amerikaanse Democraten waarom de Joden niet mogen bouwen en wonen in Jeruzalem en op de Westbank waar ze dat wensen, terwijl er toch ook 1,4 miljoen Arabieren op het grondgebied van Israël zelf wonen. Blijkbaar gelden hier ook twee maten en gewichten.
Maar niet iedereen in de Verenigde Staten volgt blindelings de nieuwe president van de VS. De kloof tussen Democraten en Republikeinen wordt ook op dit punt steeds maar dieper. Uit een onlangs gehouden opiniepeiling (pdf-file) die werd uitgevoerd door Zogby International blijkt onder meer dat slechts 42 procent van de Amerikanen uit het Democratische kamp de Israëli’s positief beoordelen en dat is zelfs voor het eerst dat dit cijfer onder de 50 procent zakt.
Bij de Republikeinen kunnen de Israëli’s op 92 procent rekenen (zie grafiek boven). Israël kan maar beter hopen op een nieuwe Republikeinse president want Obama is maar niks. Het oordeel over de Israëlische premier Benjamin Netanjahoe legt een nog grotere kloof bloot. Slechts 20 procent van de Democraten heeft een gunstig oordeel over hem, bij de Republikeinen is dat 84 procent. Ook al gaan de cijfers de laatste jaren achteruit, de Israëli’s kunnen bij de Amerikaanse publieke opinie nog steeds op meer steun rekenen dan de Palestijnen.
Grafiek hierboven: Volgens het onderzoek is ook de steun voor de Palestijnen en hun president achteruitgegaan. Slechts 21 procent van de ondervraagden beoordeelde de Palestijnen gunstig, vorig jaar was dat nog 25 procent.
Niettemin geloven steeds meer Amerikanen “dat het aanhoudende conflict tussen Israëli’s en Palestijnen een negatieve impact heeft op de Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten”. James Zogby, de voorzitter van het Arab American Institute zei dat “Americans have made clear that ending the Israel-Palestinian conflict is important and negatively impacts U.S. interests, but the growing partisan divide over policy is worrisome.”
Dat weerspiegelt een zekere steun voor de uitspraak die de Amerikaanse generaal David Petraeus vorige week deed in de Amerikaanse Senaat, volgend op de heisa die ontstond toen vice-president Joe Biden zichtbaar gegeneerd werd geconfronteerd met de aankondiging van het gemeentebestuur van Jeruzalem van de bouw van 1600 nieuwe woningen in de stad op hetzelfde ogenblik van zijn visite. “De spanningen tussen Israëli’s en Palestijnen leiden vaak tot geweld en grootschalige gewapende confrontaties”, zei Petraeus nietszeggend een open deur in trappend. “Het conflict voedt anti-Amerikaanse gevoelens als gevolg van de perceptie dat de VS Israël gunstiger gezind zijn.”
Ook blijken de Amerikanen volgens bovenstaande grafiek, ook steeds minder vertrouwen te krijgen in president Mahmoud Abbas en de Palestijnen. Slechts 21 procent vertrouwt nog Palestijnen en amper 14 procent president Abbas. Ongetwijfeld hangt een en ander samen met het reusachtige corruptieschandaal in de Palestijnse Autoriteit waar in België en West-Europa door de media nauwelijks aandacht werd besteed maar dat in de Verenigde Staten toch wel de voorpagina’s haalde. Blijkt dat Abbas en zijn getrouwen elke maand miljoenen dollars en euro’s in eigen zakken stoppen en het schandaal – ondanks de vele harde bewijzen – willens nillens blijven ontkennen. Met het gevolg dat ook amper 11 procent van de Arabieren de Palestijnse leiders nog vertrouwt. Zelfs de Europese Unie, die gemiddeld elke dag 3 miljoen euro hulp aan Palestijnen schenkt, weet niet waar al dat geld blijft.
Ratna Pelle heden op haar Israël & Palestijnen Nieuwsblog:
Obama: 'Israel here I come. Get out of my way!'
“Vreemd: terwijl de media nog steeds spreken van hoe Israel de VS vernederde ligt het precies andersom: Israel moet de ene na de andere vernedering ondergaan als boetedoening voor die ene onhandige aankondiging van 1600 woningen in een Joodse wijk gesitueerd op voormalig niemandsland tussen Oost en West Jeruzalem. Niemand had ooit van Ramat Shlomo gehoord, er zijn geen Palestijnen verdreven en geen huizen vernield, noch demonstraties geweest. Het is een rustige orthodoxe wijk vlak bij de oude stad.
“Ik had altijd wel het vertrouwen dat Obama en zijn adviseurs zouden zien dat beide partijen de nodige concessies moeten doen, dat beiden daarvoor moeten onderhandelen en dat de VS beiden duidelijk zou maken dat ze de zo noodzakelijke vrede alleen tegen een hoge prijs kunnen krijgen. Ik heb de verhalen over Barak ‘Hoessein’ Obama die Israel in de uitverkoop zou willen doen voor rechtse propaganda versleten. Maar nu weet ik het niet meer zo zeker. Komt er ooit een einde aan de eisen van de VS aan Israel, en worden er ooit ook eisen aan de Palestijnen gesteld?
“En mag Israel de naam ‘soevereine staat’ nog eer aan doen, of is ze dat alleen nog maar in naam, terwijl zij in werkelijkheid de dictaten van de VS moet opvolgen? De VS heeft Livni al verzocht in een ‘eventuele’ nieuwe coalitie zitting te nemen. Terwijl antiziosemieten altijd de mond vol hebben over de invloed van de Israellobby op het beleid van de VS, lijkt het erop dat de VS in toenemende mate het beleid van Israel bepaalt. Het is daarbij verontrustend dat zo weinig mensen zich hier zorgen over maken, en de kranten blijven schrijven over Israels weigering om zich soepeler op te stellen.
Bronnen: Zogby International: 81% of Americans Agree Israeli-Palestinian Conflict Negatively Impacts U.S. Interests van 25 maart 2010; New American Foundation: American Perceptions of the Israeli-Palestinian Conflict van 25 maart 2010 en What Do Israelis Think about Negotiations, Threats, and Barack Obama? van 10 december 2009; Zita: Israël verdiept kloof tussen Democraten en Republikeinen van 26 maart 2010; Arab American Institute: American Opinions on the Israeli-Palestinian Conflict van 25 maart 2010
