Maandelijks archief: februari 2010

Nieuwe PR-campagne: De kameel is een typisch Israëlisch dier

feb 24

Geplaatst door

"De kameel is een typisch Israëlisch dier"

Yuli Edelstein (Likoed), sinds 31 maart 2009 Minister voor Informatie en Diaspora van Israël in het kabinet van Benjamin Netanjahoe, is vrijdag 19 februari 2010 aangekomen in Groot-Brittannië. Hij is er op bezoek om een nieuwe Israëlische campagne te introduceren die het bezoedelde imago van het land bij het brede publiek moet verbeteren. De timing kon nauwelijks slechter zijn, in de nasleep van de stroom geruchten en roddels over de moord op een Hamaskopstuk vorige maand in Dubai. Maar minister Edelstein veegde het probleem meteen van tafel, zeggende dat eerstens  aan de planning van deze campagne reeds zes maanden geleden werd begonnen en tweedens dat hij niet “de eerste was die een idee had over wie verantwoordelijk zou zijn voor de moord in Dubai – en ik ben gisteren de juiste bronnen nagegaan.”

21 januari 2008: Indische raket brengt Israëlische satelliet TecSAR in de ruimte

De PR-campagne van Edelstein richt zich in de eerste plaats tot de Israëliërs. De minister zei: “Miljoenen Israëliërs reizen elk jaar naar het buitenland. Vijfentachtig procent van de Israëli’s die we hebben aangesproken, spraken hun steun uit voor een nationale inspanning om te proberen de perceptie jegens Israël te veranderen.” Een nieuwe website, www.masbirim.co.il, werd opgezet.

Op de site zijn drie mini-filmpjes te bekijken in het Engels, Spaans en Frans, die elk op een fel overdreven wijze karikaturiseren hoe de Europeanen naar Israël kijken. Zo toont de Engelse versie een nep BBC-verslaggever die door de woestijn loopt met kamelen, die, zo informeert hij de kijker in alle ernst, de belangrijkste vormen zijn van vervoer voor de Israëli’s en zelfs worden gebruikt om wapens te vervoeren. “De kamelen worden gebruikt door de Israëlische cavalerie,” benadrukt de reporter.

Minister Edelstein verdedigde de ludieke ondertoon van de campagne als volgt: “Je kan niet de hele tijd zitten prediken tenzij je wilt klinken als een bolsjewist,’ zei hij. Hij adviseert de Israëliërs zich niet in te laten met discussies over de internationale politiek. “Praat over je dagelijks leven, over je buren, laat horen dat je een normaal leven leidt. Doe je niet voor als een expert in internationale betrekkingen. Vertel de mensen over hoe je met je vrouw een concert bijwoont.”

Edelstein zei dat hij ervan overtuigd is, dat de enige manier om “de negatieve sfeer te veranderen”, is de Israëlische ‘public relations missionarissen’ ervan te overtuigen dat zij aan de mensen in de landen die zij bezoeken vertellen dat Israël geen 24 uren per dag oorlogsgebied is. Uiteindelijk hoopt minister Edelstein zijn campagne uit te breiden tot de gemeenschappen in de diaspora. Op maandag 22 februari bracht minister Edelstein zijn boodschap aan de parlementariërs in het Europees Parlement tijdens een bijeenkomst onder de auspiciën van de Henry Jackson Society.

Interview David Frost met Yuli Edelstein van 19 februari 2010

Bronnen: The JC.com: Israel’s camel cavalry: How to improve Israel’s PR van 19 februari 2010; Ynet News: Foreign press slams new PR campaign door Tal Rabinovsky van 26 februari 2010

Geplaatst in Hasbara, Israël, Toerisme

Reageren uitgeschakeld

Boycot zelf Israël [satire]

feb 23

Geplaatst door

Alleen achterlijke idioten en debielen roepen tegenwoordig nog op tot een boycot van Israëlische producten, met het idee dat ze op die manier de Joodse staat in de vernieling kunnen helpen om in ‘Palestina’ alzo Hamas, Hezbollah, al-Qaeda, Taliban en al-Fatah aan de macht helpen. De enigen die echt worden geraakt door dergelijke simplistische boycot zijn de Israëlboycotters zélf.

Want geef toe, wie kan tegenwoordig nog zonder een PC, een mobilofoon,  zovele andere Israëlische hightech producten, uitvindingen en geneesmiddelen waaronder ook generische geneesmiddelen bedoeld voor de arme bevolking in Afrika en Azië enz.

Een zoveelste fabel luidt: Israël kweekt producten op van Palestijnen gestolen land en met gestolen water en voert deze producten ook op frauduleuze wijze uit als “Made in Israel“. Kennis van de oorsprongregels van de WTO/WCO en de preferentiële oorsprongregels van het Associatieverdrag tussen de EU en Israel is een vak apart. Vermeldingen van “Made in Israel” hebben niets te maken met het Associatieverdrag en met invoerrechtenvrije toegang van Israëlische producenten tot de Europese markt.

De simpele vermelding van het land van oorsprong is gebaseerd op de niet-preferentiële oorsprongregels die in de meeste gevallen uitgaan van de plek waar de “last substantial transformation” heeft plaatsgevonden. Weet je wat echt frauduleus is? “Made in Palestine“, dat is namelijk een (nog) niet bestaand land.

Waar het om gaat is het z.g. EUR1 certificaat van oorsprong waaraan je kan zien of er in Israël proper, binnen de groene lijn en de internationaal erkende grens door be- en verwerking voldoende toegevoegde waarde in het product zit. Waar de grondstof vandaan komt, speelt helemaal géén rol. Voor wie er van houdt: hier en hier kan je dit allemaal haarfijn uitpluizen. [bron]

Voor de hardleersen met een punthoofd onder u die nog altijd denken dat een boycot van Israëlische producten de meest aangewezen weg is om Israël mores te leren en Israël’s producten enkel uit sinaasappels en ‘grote’ dadels bestaan moeten dan maar de wijze raad opvolgen zoals wordt gegeven op onderstaande poster van Blue Star PR.

Bronnen op Brabosh.com: Ook Israëlboycotters mogen niet liegen: Peace Israëlboycotcampagne teruggefloten van 13 februari 2010; ‘Boycot Israëlische producten’ actie afgeblazen wegens succesvolle tegenzet van 12 april 2009; Belgische ngo INTAL roept moslims op tot Israëlboycot tijdens de Ramadan van 14 juli 2009; Verkiezingen: Hoe staan de Vlaamse partijen tegenover [een boycot van] Israël? van 3 juni 2009; Internationale vakbonden slaan de handen in elkaar om einde te maken aan anti-Israël boycotacties van 2 mei 2009; Paniek in Teheran: ‘Zionistische’ citrusvruchten overspoelen de markt van 27 april 2009; Hoe kan je het best Israël en de Joden boycotten? [satire] en en ook: Stop de boycot – Stop de Jodenhaat – Steun Israël – Koop Israëlisch alsook Het ware verhaal van de ‘hamburger’, een smakelijke uitvinding van Joodse vluchtelingen op weg naar Amerika

Geplaatst in Boycot Israël

1 reactie

Hamas eist van EU om Israël op lijst terreurstaten te plaatsen

feb 23

Geplaatst door

Terreur academie van Hamas: 'Wanneer je je wapens afvuurt op de Zionistische Entiteit, zorg er dan altijd goed voor dat je jezelf achter een scherm verbergt'

Net op het ogenblik dat Mahmoud Abbas en Nicholas Sarkozy afgelopen maandag in Parijs samen een persconferentie hielden, verzocht de islamistische terreurorganisatie Hamas in een perscommuniqué de Europese leiders om Israël op te nemen in de EU-lijst van landen die het terrorisme steunen. “Wij roepen de Europese Unie op om de Zionistische entiteit [=Israël] op te nemen op de lijst van landen die het terrorisme ondersteunen omdat dit een bedreiging vormt voor de internationale vrede,” aldus Hamas in het communiqué.

Hamas is nog steeds woest omwille van het feit dat één van haar top-militanten Mahmoud al-Mabhouh op 20 januari 2010 in Dubai werd geliquideerd. Hamas beschuldigt de Israëlische Mossad voor deze moord alhoewel het daar geen bewijzen voor kan neerleggen. De ministers van Buitenlandse zaken van de EU veroordeelden maandag te Brussel de moord op Mahmoud al-Mabhouh, zonder nochtans Israël rechtstreeks te beschuldigen. Zowel de Israëlische Vice-minister voor Buitenlandse Zaken Danny Ayalon als Minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman, bevestigen dat er geen enkel bewijs bestaat dat Israël betrokken is met de moord.

Echter Hamas blijft formeel en belooft Israël vergelding. Intussen blijkt er ook bij Hamas zelf een ‘verrader’ te zitten met name Nahro Massoud, een ‘veiligheidsmedewerker’ [Arabisch eufemisme voor terrorist] van Hamas, die in Syrië werd opgepakt omdat hij de moordenaars zou geholpen hebben Mabhouh te identificeren. Overgens wordt ook Mohammed Dahlan van de rivaliserende al-Fatah, door Hamas verdacht van collaboratie met Israël en van spionage voor de CIA.

De terreurgroep Hamas, wordt echter internationaal en zowel door de 27 landen van de Europese Unie als door de Verenigde Staten, als terroristisch beschouwd. In juni 2007 greep Hamas de absolute macht over de Gazastrook, nadat het in het voorjaar al-Fatah met geweld had verdreven. De regeringen van Canada, de landen van de Europese Unie, Israël, Japan en de Verenigde Staten beschouwen Hamas als een terroristische organisatie. Vreemd genoeg beschouwen het Verenigd Koninkrijk en Australië enkel de militaire vleugel van Hamas, met name de Izz ad-Din al-Qassam Brigades, als een terroristische organisatie. In september 2003 besloten de landen van de EU om ook de politieke vleugel van Hamas op de lijst van terreurorganisaties te plaatsen, nadat het eind 2002 dit al met de Izz ad-Din al-Qassam Brigades had gedaan. Die beslissing kwam er nadat Hamas enkele dagen eerder op 9 september 2003 twee zelfmoordaanslagen opeiste waarbij 15 mensen omkwamen (zelfmoordaanslagen op de legerbasis in Tzrifin en op het Café Hillel in Jeruzalem).

Toen voormalig president Jimmy Carter in juni 2009 een ontmoeting had met Hamasleiders in de Gazastrook, om er te pleiten voor vrede met Israël, beloofde Carter dat hij aan de regering van Barack Obama zou vragen om Hamas van de Amerikaanse lijst van terreurorganisaties te verwijderen. Het bezoek van Carter aan Gaza was op zich was al erg ongewoon omdat ook toen zoals bekend geweten was, zowel de Verenigde Staten, de Europese Unie als Israël,  Hamas als een terroristische groep beschouwen en weigeren om rechtstreeks met hen te onderhandelen. Carter zou voor een stunt zorgen (tenslotte was hij het toch die in 1979 Egypte en Israël naar een vredesakkoord bracht) maar kwam bedrogen thuis.

Ahmed Youssef, de afgevaardigde minister voor Buitenlandse Zaken voor Hamas, zorgde voor een snelle ontnuchtering bij Carter en vertelde hem dat Hamas de voorstellen van Carter verwierp. “Het bezoek heeft niet tot een belangrijke wijziging geleid. Hamas vind de voorwaarden onaanvaardbaar. Erkenning van Israël is compleet onaanvaardbaar,” vertelde Youssef achteraf aan de internationale pers. Hij zei dat  ‘sommige’ Hamasleiders de mogelijkheid van de oprichting van een onafhankelijke staat in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever (Judea en Samaria) kunnen ondersteunen maar dat de twee andere voorwaarden – het geweld afzweren en eerder aangegane akkoorden tussen Israël en de Palestijnen – irrelevant zijn.

Na zijn debacle in Gaza leek Jimmy Carter eindelijk het vruchteloze van zijn pogingen om Hamas tot rede te krijgen in te zien en voelde zich zelfs een half jaar later verplicht om zich in december 2009 te verontschuldigen bij de Joodse staat voor het stigmatiseren van Israël.

Lijst met terreurorganisaties

Op de lijst van de Europese Unie, die werd goedgekeurd te Brussel op 21 december 2005, komen naast de namen van 26 internationaal gezochte terroristen, ook de namen voor van 27 terreurorganisaties waaronder onder meer: Hamas (inbegrepen Hamas-Izz al-Din al-Qassem), Palestine Liberation Front (PLF), Palestinian Islamic Jihad (PIJ), Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), Popular Front for the Liberation of Palestine — General Command (a.k.a PFLP — General Command), Hizbul Mujahideen (HM), Al-Aqsa Martyrs’ Brigade en tevens ook de Nederlandse Stichting Al Aqsa (a.k.a. Stichting Al Aqsa Nederland, a.k.a. Al Aqsa Nederland). Overigens staat ook nog steeds de Joodse radicale Kahane Chai (Kach) op de terreurlijst genoteerd.

Op de Australische lijst worden officieel 18 terreurorganisaties op de lijst vermeld. Hamas, als politieke organisatie, staat hier niet op vermeld, wel de Izz ad-Din al-Qassam Brigades. De Australische lijst werd laatst bijgewerkt op 15 september 2009. Hieronder dus de Australische lijst, die licht afwijkt van de Europese, maar wel interessant is om meer over de achtergrond te weten van deze terreurgroepen (klikken op de namen) en waarom ze op de terreurlijst worden vermeld. Afhankelijk wellicht van de politieke besluitvorming van het moment kan een terreurorganisatie tijdelijk van de lijst verdwijnen of weer worden opgenomen.

22 oktober 2002: Palestinian Islamic Jihad laat in het noorden van Israël bomauto nabij autobus exploderen, 15 Israëli's worden levend verbrand, 50 anderen raken zwaar tot kritiek gewond

10 april 2002: zelfmoordaanslag door Hamas’s Izz al-Din al-Qassam Brigades op buslijn #960 op de weg van Haifa naar Jeruzalem, balans: 8 doden en 22 zwaar gewonden

Bronnen: De Tijd: Hamas wil Israël op terreurlijst van 22 februari 2010; Jerusalem Post: Hamas asks EU to add Israel to list of terrorist states van 22 februari 2010; Ynet News: Hamas wants EU to include Israel in terror watch list van 22 februari 2010; Antara News: Hamas urges EU to put Israel on terror list van 23 februari 2010; Fox News: Carter to Obama: Remove Hamas From Terror List van 16 juni 2009; France 24: Sarkozy backs ‘viable’ Palestinian state van 22 februari 2010

Geplaatst in Hamas, Radicale Islam, Verenigde Arabische Emiraten

3 reacties

Het falen van de Israëlisch-Arabische parlementsleden

feb 22

Geplaatst door

Parlementslid Haneen ZuabiHaneen Zoeabi, Palestijns parlementslid in de Knesset, steunt openlijk de ambities van Iran om kernwapens aan te maken

Israëls Arabische leden van de Knesset voorzien hun kiezers niet van een kwalitatieve vertegenwoordiging. Als men hen alleen maar zou beoordelen op basis van hun verklaringen en capriolen, zou men kunnen concluderen dat ze eerder werken voor rekening van de Palestijnen dan dat zij werken voor rekening van degenen door wie ze werden verkozen. Het is een van de grote tragedies dat Israëlische Arabieren participeren in een robuust democratisch systeem en toch hun gekozen vertegenwoordigers hen zo weinig diensten hebben bewezen in de afgelopen 60 jaar.

Volgens de website van de Knesset [het Israëlische parlement] zijn er 45 Arabische parlementsleden geweest sinds de oprichting van de staat (daarnaast waren er 13 Druzen en 872 Joodse Knessetleden). Drie van de Arabische parlementsleden zijn vrouwen geweest, hoewel twee van hen werden gekozen als leden van de Joodse partijen (Hosniya Jabarra van Meretz en Nadia Hilou van de Arbeidspartij).

In de huidige Knesset zetelen er negen Arabische leden. Dat zijn: Mohammed Barakei en Hanna Sweid (christen) van de Hadashpartij; voor de Verenigde Arabische Lijst-Ta’al zijn dat Talab a-Sanaa (bedoeïen), Masud Gnaim, Ibrahim Sarsour en Ahmed Tibi, en voor de de nationalistische Palestijnse Balad Partij (NDA = National Democratic Alliance, of Tajamu) zijn dat Saïd Nafa (in feite een Druus maar die zichzelf omschrijft als een Arabier), Jamal Zahalka en Haneen Zoabi.

In de eerste Knesset waren drie Arabieren opgenomen: Tawfik Toubi (een ongewone persoonlijkheid die in 1922 in Haïfa werd geboren en als communist 41 jaar lang in 12 Knessets heeft gezeteld), Salim Amin Jarjoura, een christen Ottomaans leger soldaat en burgemeester van Nazareth, en Seif e-Din e -Zoubi, die van 1949 tot 1979 parlementslid was voor verscheidene partijen. Twee van de drie Arabieren in de eerste Knesset waren leden van de Democratische Partij Nazareth, die deel uitmaakte van de regering.

De Arabische partij Kidma Ve’avoda werd zowel in de tweede als in de derde Knesset vertegenwoordigd door twee leden en hebben ook deelgenomen aan een regeringscoalitie. Twee andere Arabische partijen, de Democratische Lijst voor Israëlische Arabieren en de Partij voor Landbouw en Ontwikkeling steunden eveneens de overheid in de eerste jaren van de staat. In de vierde tot aan de achtste Knesset (1959-1977) maakte de Arabische partij Vooruitgang en Ontwikkeling/Kidma Vepituah deel uit van de regeringscoalitie. De partij Shituf Ve’ahva heeft aan regeringen deelgenomen en was in vier Knessets vertegenwoordigd. In de achtste Knesset was de Arabische Lijst voor Bedoeïen en Dorpelingen, geleid door de bedoeïen Hamad Abu Rabia, toegetreden tot de regeringscoalitie.

Deze lange lijst van Arabieren, moslims en christenen, die niet enkel in de Knesset zetelden maar hun partijen voerden naar regeringscoalities met de Arbeidspartij, is uniek voor de eerste decennia van de staat. Met de overwinning van Likoed in 1977 verdwenen deze partijen. Zelfs wanneer de Arbeidspartij verscheen aan het hoofd van de regering in de jaren 1990, kon het geen Arabische partijen overtuigen om deel te nemen aan de coalitie. De reden voor het verdwijnen van deze Arabische partijen is dat de Arabische gemeenschap in Israël meer extreme politiekers uit hun gemeenschap begon af te vaardigen om in de Knesset te zetelen.

Tijdens de achtste Knesset (1974-1977) werden twee Arabische partijen Vooruitgang en Ontwikkeling/Kidma Vepituah en Arabische Lijst voor Bedoeïen en Dorpelingen samengevoegd tot de Verenigde Arabische Lijst, die tot op vandaag in verschillende vormen heeft overleefd. Hadash, die zichzelf aanduid als een Joods-Arabische communistische partij, is in 1977 ontstaan uit een coalitie van Rakach (de Arabische Gemeenschapspartij) en extreem linkse Joodse bondgenoten. De partij zetelt sindsdien en tot op vandaag in elke Knesset.

'Nu willen de Israëli 's ons niet meer binnenlaten zodat we eerlijk voor ons dagelijks brood kunnen werken!'

'Nu willen de Israëli 's ons niet meer binnenlaten om ons eerlijk voor ons dagelijks brood te laten werken!'

In 1988 werd de Arabische Democratische Partij opgericht door Abdul Wahab Darawshe van Iksal. Samen met Taleb a-Sanaa trad hij in de jaren 1990 toe tot de Verenigde Arabische Lijst. Het platform van de partij bestond onder meer uit de erkenning van de PLO, terugtrekking uit de Palestijnse gebieden en de oprichting van een Palestijnse staat. In de late jaren 1990 en vroege jaren 2000 werd Ahmed Tibi als parlementslid afgevaardigd naar de Knesset als onderdeel van de Arabische Beweging voor Vernieuwing (Ta’al). Ook in de late jaren 1990 zetelde de Baladpartij, onder leiding van Azmi Bishara van Nazareth, in de Knesset. De partij is nog steeds vertegenwoordigd in de Knesset, zij het dan zonder Bishara, die uit Israël is gevlucht nadat hij enkele jaren geleden van spionage voor Hezbollah werd beschuldigd.

Israëlisch-Arabisch parlementslid Azmi Bishara vluchtte in 2007 het land uit op verdenking van spionage voor Hezbollah

Het verhaal van de Arabische leden van de Knesset is het verhaal van één grote mislukking. Nationale minderheden in andere landen, zoals de Basken, de Ierse (V-K), de Quebecois of Afro-Amerikanen hebben over het algemeen hun gekozen vertegenwoordigers die over hun belangen waken en voor hun rekening werken. Maar toen Ahmed Tibi (Ta’al), in de zaak van het veroordelen van de ontkenning van de Holocaust, de Holocaust vergeleek met het lijden in Gaza (“slachtoffer van het slachtoffer“), hielp hij daarmee zijn gemeenschap?

Wanneer Azmi Bishara gevoelige informatie doorspeelde aan Hezbollah, hielp hij daarmee zijn volk in Nazareth, waarvan de inwoners getroffen werden door Hezbollah-raketten? Toen Said Nafa van de Baladpartij een ontmoeting had in Syrië met Hamasleider Khaled Mashaal, helpt hij hiermee dan zijn kiezers? Of toen onlangs Israëlisch-arabisch parlementslid Jamal Zehalka op de Israëlische TV uitriep dat Tel Aviv Arabische grond is, heeft hij daarmee de belangen van de Israëlische Arabieren goed verdedigd?

Israëls Arabische Knessetleden zijn geëvolueerd van nauwe adviseurs van de regeringscoalitie naar tierende, boze extremisten die het grootste deel van hun tijd besteden om te klagen over hun “Palestijnse broeders” en met slechts weinig interesse voor hun feitelijke broers en zussen. Hun mislukkingen zijn schadelijk voor de Israëlisch-Arabische gemeenschap, die beter verdient maar ervan overtuigd is dat zij als “trouwe Arabieren” moeten blijven stemmen voor extremistische afgevaardigden in plaats van te kiezen voor “collaborerende” stemmen van de gematigdheid. Het is tot hun verlies en hun verdere vervreemding van Israël en het voortdurende zaaien van laster over de loyaliteit van sommigen aan de Israëlische rechterzijde die zal blijven voortduren net zolang zij weigeren wakker te worden uit 30 jaar electoraal sluimeren.

Bronnen: The Jerusalem Post: The failure of Israel’s Arab MKs door Seth J. Frantzman van 16 februari 2010; The Barnyard: Treason Most Foul van 28 oktober 2007; Brabosh.com: Eerste vrouwelijk Israëlisch-Arabisch parlementslid steunt nucleaire ambities van Iran van 4 april 2009; Israëlisch-arabisch parlementslid Jamal Zehalka in de studio: Tel Aviv is Arabische grond van 3 januari 2010; De demografische tijdbom van Israël: de Israëlische Arabieren van 1 januari 2010; In het verweer tegen het demografisch fatalisme van 6 januari 2010; Het demografische probleem: ‘Binnen zeven jaar evenveel Joden als Arabieren’ van 27 mei 2009

Geplaatst in Israëlische Arabieren

Reageren uitgeschakeld

Wie vermoordde Hamasleider Mahmoud al-Mabhouh in Dubai?

feb 21

Geplaatst door

Hamas en VRT-één unaniem: Israël heeft het gedaan!

Voor de halve wereldbol – inclusief voor onze nationale omroep – staat voor ongeveer 100 procent vast dat Hamasleider Mahmoud al-Mabhouh op 19 januari 2010 in zijn hotelkamer in Dubai door de Mossad [de Israëlische Veiligheidsdienst] werd geliquideerd. “Israël heeft Hamas-kopstuk geliquideerd” blokletterde de VRT op haar website op 29 januari 2010. Zelfs op 18 februari 2010 schrijft onze nationale omroep nog Heeft Mossad passen vervalst voor moord? Of de Israëlische Mossad het nu wel dan niet heeft gedaan, feit is – en dat zal niemand kunnen ontkennen – dat met het onverwachte overlijden van de 50-jarige terroristenleider Mahmoud al-Mabhouh, Israël [en de wereld] weer een stuk veiliger is geworden.

De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman heeft woensdag 17.02 nog verklaard dat er geen reden is om aan te nemen dat de Mossad achter de aanslag zit. De Britse krant The Sunday Times schrijft dan weer dat eerste-minister Benjamin Netajahoe persoonlijk de leden van het Mossadteam die de terrorist hebben gedood, zou gefeliciteerd hebben. Hoewel er dus vooralsnog helemaal geen bewijzen zijn voor de uitschakeling van de terrorist en Israël noch ontkent noch bevestigt, is Hamas ervan overtuigd dat Israël achter de aanslag zit en belooft vergeldingsmaatregelen om de dood van haar terroristenleider te wreken.

De militaire vleugel van Hamas heeft een rouwbulletin uitgegeven waarin wordt gezegd dat Mahmoud al-Mabhouh een van de oprichters was van de Izz el-Din al Qassam Brigades en verantwoordelijk was voor de kidnapping van twee Israëlische soldaten sergeant Avi Sasportas en korporaal Ilan Saadon (afbeelding hierboven rechts) in 1989 aan het begin van de Eerste Intifada. Sasportas werd op weg naar Ashdod door Hamasterroristen gekidnapped, met een hoofdschot afgemaakt en begraven.

Drie maanden later werd Ilan Saadon gegijzeld, als een hond afgeschoten en begraven. Bij de zoektocht naar Saadon, werd het lichaam van Sasportas ontdekt. Het lichaam van Saadon zal pas zeven jaar later worden gevonden. In 1996 gaf de Palestijnse Autoriteit Israël een kaart met daarop 5 mogelijke vindplaatsen. Uiteindelijk werd het lichaam van Saadon in augustus 1996 gevonden. Het lag 8 meters diep begraven ten zuiden van Rishon Lezion. De moeder van Ilan Saadon verklaarde “gelukkig te zijn dat zijn dood gewroken werd, maar triest omdat het twintig jaar duurde”.

Was het Colonel Mustard of Miss Scarlett?

De van begin af aan gedoodverfde dader met name Israël, lijkt niet langer stand te houden. De verdenking op de Israëli’s viel al vanaf de eerste dag toen bleek dat elf verdachten van de moord op al-Mabhouh vervalste buitenlandse paspoorten gebruikt zouden hebben om vanuit Israël naar Dubai te reizen en bovendien namen gebruikt zouden hebben van mensen die niets met de zaak te maken hebben. Op de paspoorten kleefden ze zelfgemaakte foto’s. Maar al snel bleken de gezochte mensen niets met de moord te maken te hebben. Het gaat onder meer om zeven Israëliërs die in Europa geboren zijn. De paspoorten stonden op naam van zes Britten, drie Ieren, een Fransman en een Duitser, die dus niets met de moord te maken hebben.

Hamasleider Khaled Meshaal: Het is de schuld van de zzzZZZ... Zionisten!

Stilaan lijkt men dus in een andere richting naar de daders te moeten zoeken en lijkt het meer en meer op een afrekening onder Arabieren en wellicht onder Palestijnen onderling te zijn geweest. Zo schrijft de Britse krant The Guardian dat een veiligheidsmedewerker, een zekere Nahro Massoud, van Hamas in Syrië werd opgepakt omdat hij de moordenaars zou geholpen hebben Mabhouh te identificeren. En de Israëlische krant Haaretz schrijft dat er twee Palestijnen in Jordanië werden opgepakt omdat ze betrokken zouden geweest zijn bij de moord. De twee zijn ondertussen uitgeleverd aan Dubai. De twee woonden volgens Hamas in de Gazastrook, tot Hamas in 2007 er de macht greep.

Velen wilden blijkbaar het vel van Mabhouh. De militaire leider van de Izzedin Al-Qassam Brigades, zat in 2003 ruim een jaar opgesloten in een Egyptische gevangenis en werd niet enkel door de Israëli’s gezocht maar ook door de Jordaniërs en de Egyptenaren. Voor Khaled Meshaal, de leider van Hamas die in ballingschap in Damascus leeft, zijn de moordenaars van zijn vriend en seriemoordenaar Mahmoud al-Mabhouh al bekend: “Ik vertel jullie, zionisten: schep geen vreugde. Jullie hebben hem vermoord, maar zijn zonen zullen jullie bevechten. God nam eerder al onze leiders en geliefden weg, maar het verzet gaat voort. Palestina is een gezegend land. Het zal niet lijdzaam blijven.”

Ziezo, de Palestijnen hebben er weer een martelaar bij en kunnen aldus hun  peutertuinen, kinderkribbes, parken en openbare zwembaden hernoemen naar deze wonderbaarlijke ‘Vernietiger van de Joden‘. [sic]

Gaza, 18 februari 2010: Hamasterroristen staan geposteerd op de Israëlische vlag, tijdens herdenking van hun leider (foto: Sunday Times)

Bronnen: Ynet News: Report: Dubai refers to Hamas man as ‘real killer’ van 21 februari 2010; Hamas: Israel killed abductor of 2 IDF soldiers van 29 januari 2010; HBVL: Moord op Mahmoud al-Mabhouh gehuld in een waas van geheimzinnigheid van 19 februari 2010; Hamas: Assassinated operative put himself at risk van 20 februari 2010; Haaretz: Who killed Mahmoud al-Mabhouh? / Many wanted Hamas man dead door Avi Issacharoff van 3 februari 2010; Hamas man’s Dubai death was a Mossad-style execution door Yossi Melman van 16 februari 2010 en Report: PM approved Dubai assassination in early January door Yossi Melman va 21 februari 2010; De Standaard: Hamas zweert wraak voor dood militaire topman van 30 januari 2010; The Guardian: Hamas official accused of helping Mossad hit squad van 17 februari 2010 en UK calls in Israeli ambassador as Dubai killing row escalates van 18 februari 2010; The Sunday Times: Meir Dagan: the mastermind behind Mossad’s secret war door Uzi Mahnaimi van 21 februari 2010;

Geplaatst in Hamas, Verenigde Arabische Emiraten

Reageren uitgeschakeld

Palestijnse klacht: teveel VN-rapporten over Palestijnen

feb 21

Geplaatst door

Voor het eerst in de geschiedenis van de Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, zijn het de Palestijnen die om uitstel verzoeken van een VN-rapport over de Palestijnse rechten, zeggende “dat er teveel zijn“.

Richard Falk, het huidige antisemitische gezicht van de Verenigde Naties

In een samenkomst van de VN-Mensenrechtenraad [UN Human Rights Council], van afgelopen donderdag 18 februari 2010 ter voorbereiding van 13de bijzondere bijeenkomst van de Mensenrechtenraad die wordt gehouden van 1 tot 26 maart in Genève, heeft de Palestijnse vertegenwoordiger om uitstel gevraagd voor de geplande bespreking van het rapport van Richard Anderson Falk. Richard Falk plaatste op 23 december 2009 nog een oproep tot economische boycot van Israël en de implementatie van de conclusies van de United Nations Fact Finding Mission on the Gaza Conflict zoals die op 15 september 2009 werden gepubliceerd in het Goldstone Rapport.

De 80-jarige Richard Falk is sinds 2008 de permanente onderzoeker van de Raad [UN Permant Investigator] voor vermeende mensenrechtenschendingen in de Palestijnse gebieden die gepleegd zouden zijn door Israël. Falk is bij het grote publiek vooral berucht als theoreticus en verbreider van de door hem ontwikkelde samenzweringstheorie omtrent 9/11 [9/11 = de aanslag op de WTC-torens in New York van 9 september 2001, waarbij 2973 mensen uit 90 landen omkwamen, onder de slachtoffers meer dan 400 Joden.] Richard Falk gelooft nog steeds in een samenzwering en herhaalde op 11 september 2009 zijn standpunt.

En de reden voor dit uitstel? Teveel is teveel

“Rekening houdend met het aantal meldingen met betrekking tot de situatie van de mensenrechten in de bezette Palestijnse gebieden onder agendapunt 7, en omdat op de meest passende wijze te behandelen, verzoek ik dat het verslag van professor Richard Falk wordt uitgesteld en verschoven naar de 14e zitting van de Mensenrechtenraad van de VN.”

Dat is interessant. De Raad en andere VN-organen produceren doorgaans een zondvloed aan sessies met een eindeloze stroom van berichten over vermeende Israëlische schendingen van de mensenrechten. De aangekondigde 13de zitting van maart a.s. van de Raad zal andermaal meer tijd besteden aan dit specifieke onderwerp op haar agenda dan aan alle andere agendapunten samen omtrent schendingen van de mensenrechten in de hele rest van de wereld.

Maar dat is allemaal niks nieuws meer onder de zon. Vanaf haar oprichting in juni 2006, heeft de VN-Mensenrechtenraad Raad al 10 bijzondere bijeenkomsten (UN Special Session) gehouden, waarvan zes werden gesponsord door de Arabische staten en besteed aan de eenzijdige veroordeling van Israël en vier anderen aan de rest van de wereld samen. Nog eens twee extra bijeenkomsten werden gehouden over de voedsel- en financiële crisissen, waarbij voor beide problemen met een beschuldigende vinger werd gewezen naar het Westen.

Insiders zeggen dat de echte reden achter het uitstel van Richard Falks verslag, is dat het de regering van Hamas over de Gazastrook onnodig veel aanzien verleent en dat al-Fatah (Westelijke Jordaanoever) hierover zeer verbolgen heeft gereageerd. Zoals bekend liggen beide facties van de Palestijnse Autoriteit overhoop met elkaar over wie de toekomstige Palestijnse staat mag besturen. Vete die in het voorjaar van 2007 eindigde in een bloedige veldslag waarbij al-Fatah door Hamas met geweld uit de Gaza werd verdreven. Balans tot dusverre van deze vete: 616 doden, 1.500 gewonden en duizenden vluchtelingen. Voor het juiste begrip: allen Palestijnen vermoord door andere Palestijnen… [bron: Palestijnse mensenrechtengroep Palestinian Independent Commission for Citizens’ Rights]

Het lijkt er op dat ze hun zin al hebben gekregen. Terwijl het verslag van Richard Falk (A/HRC/13/53) oorspronkelijk in het Engels werd geschreven, heeft de Raad van de VN tot op heden enkel de Chinese versie op haar website geplaatst, terwijl het origineel nog verborgen is. Wat we ons moeten herinneren in de toekomst is het volgende precedent: met name dat ook de Palestijnen kunnen erkennen dat te veel verslagen publiceren over de Palestijnen niet altijd een goede zaak is en – integendeel – soms contra-reproductief werken.

Israëlbashen: wat en voor wie levert het wat op?

In ieder geval kennen we bij deze al de agenda van de volgende 14de bijzondere VN-sessie (datum nog nader te bepalen) en over welk land de vergadering integraal zal handelen: het bestaat uit zes letters, begint met een ‘I’ en het eindigt op een ‘L’. Want, voor wie er nog aan zou twijfelen: er is maar één land in de eeeele wereld waar mensenrechten [zouden] geschonden worden en waar alle aandacht van de wereld op moét en zàl gefocust blijven, met name: Der Judenstaat. “De Joodse Staat is noodzakelijk voor de hele wereld, daarom zal hij bestaan,” sprak Theodor Herzl in 1896. Inderdaad, over wie anders zou de VN het nog kunnen hebben, moest de Jodenstaat niet bestaan? [sic]

Niemand – en al zeker niet Ban Ki-moon – die zich nog de afscheidswoorden herinnert van de vorige secretaris-generaal van de Verenigde Naties Kofi Annan [°Ghana, 1938] op de Veiligheidsraad van 12 december 2006:

Kofi Annan: Wat heeft decennialang Israëlbashen door de VN uiteindelijk opgeleverd voor de Palestijnen? Niets, helemaal niets

“Sommigen tonen zich bijzonder tevreden door herhaaldelijk resoluties in te dienen en conferenties te houden voor de Algemene Vergadering van de VN die het gedrag van Israël veroordelen. Maar men moet zich ook de vraag durven stellen of dergelijke stappen ooit enige tastbare verlichting of voordeel voor de Palestijnen hebben opgeleverd.

Er zijn tientallen jaren van resoluties voorbij gegaan. Er is een wildgroei van speciale commissies, sessies en toegevoegde secretariaten aan divisies en eenheden [die allen Israël in het vizier houden].

Heeft een van deze ooit het geringste effect gehad op het beleid van Israël of bij de meeste van haar aanhangers bij wie het integendeel het geloof in Israël nog heeft versterkt, dat deze grote organisatie een veel te eenzijdige positie inneemt en daardoor nooit een belangrijke rol in het vredesproces voor het Midden-Oosten zal mogen spelen?”

[Some may feel satisfaction at repeatedly passing General Assembly resolutions or holding conferences that condemn Israel's behavior. But one should also ask whether such steps bring any tangible relief or benefit to the Palestinians. There have been decades of resolutions. There has been a proliferation of special committees, sessions, and Secretariat divisions and units. Has any of this had an effect on Israel's policies, other than to strengthen the belief in Israel, and among many of its supporters, that this great Organization is too one-sided to be allowed a significant role in the Middle East peace process?] Lees hier meer.

Bronnen: UN Wach: Palestinians complain: too many U.N. reports on Palestinians van 21 februari 2010; op Brabosh.com: Israël zetelt voor het eerst in randorganisatie van VN-Mensenrechtenraad van 28 januari 2010

Geplaatst in Palestijnse Autoriteit / PLO

Reageren uitgeschakeld

Israëlisch-Arabish parlementslid Ayoub Kara: Als Israël niet bestond waren er geen kerken meer in het M-O

feb 18

Geplaatst door

Het Israëlisch-Arabisch parlementslid Ayoob Kara zei afgelopen maandag na zijn ontmoeting vorige week met paus Benedictus VI in het Vaticaan dat de katholieke kerk achter de paus staat ten gunste van het Joodse volk. Sprekend in het Hebreeuwse journaal van Arutz Sheva, zei de vice-minister voor de ontwikkeling van de Negev en Galilea dat uit de toespraak van de paus op de Internationale Dag van Holocaust is gebleken dat hij zich goed bewust is van wat er gebeurd was in de concentratiekampen.

Kara zei dat hij na zijn ontmoeting met de paus, ruzie had met de vertegenwoordiger van de Kerk over het Midden-Oosten. Die had gezegd dat de internationalisering van Jeruzalem de optimale oplossing is voor de Arabisch-Israëlische strijd om de hoofdstad. Kara reageerde hierop door te zeggen dat als Israël niet moest bestaan, er geen kerken meer in het Midden-Oosten over zouden zijn, en wees erop hoe slecht christenen in Bethlehem en Nazareth worden behandeld door hun islamitische buren. Hij voegde eraan toe dat de Kerk er alle belang bij heeft dat alles onder Israëlische controle blijft, en dacht dat wat hij zei aanvaard werd door de kardinaal.

Ayoob Kara, (°1955) is een Israëlische Druus, en zetelt voor Likoed sinds 1999 in de Knesset, met een onderbreking tussen 2006 en februari 2009. In de regering van Netanyahoe is Kara staatssecretaris op het ministerie voor de ontwikkeling van de Negev en Galilea. Hij is eveneens reservist-majoor in het Israëlische leger. Kara woont in het Druzendorp Daliyat al-Karmel, vlakbij Haifa, is getrouwd en heeft vijf kinderen.

Bronnen: Arutz Sheva: Kara: No Israel Means No Churches in the Middle East van 10 februari 2010; Israel Matzav: Israeli Arab MK: ‘If there is no Israel, there will be no churches in the Middle East’ van 2 februari 2010; op Brabosh.com: Vervolging van christenen neemt wereldwijd toe: [deel 1]: de moslimwereld en [deel 2]: de Palestijnse gebieden van 22 januari 2010 en ; Skyscraper City: Famous Israeli Arabs van 7 augustus 2009; Wikipedia: Minorities in the IDF; Gelovigen verzamelen in Bethlehem om Kerstmis te vieren van 25 december 2009

Geplaatst in Arabisch - Israëlisch conflict

Reageren uitgeschakeld

Ex-premier Ehud Olmert: Abbas heeft nooit gereageerd op mijn vredesvoorstel

feb 17

Geplaatst door

Voorafgaand aan het begin van de Gazaoorlog in december 2008, was ex-premier Ehud Olmert al erg ver geraakt in vredesonderhandelingen met de Palestijnse Autoriteit. Olmert had een voorstel gedaan, waar geen enkele ander Israëlische regering ooit zover was gegaan. Olmert vraagt zich tot op vandaag af wat er gebeurd is en waarom Abbas ineens van de onderhandelingstafel verdwenen bleek.  Abbas twijfelde…. het voorstel aannemen of weigeren, was nog het minste van zijn zorgen maar lastiger bleek hoe Abbas nog ja of neen kon zeggen zonder gezichtsverlies te lijden?

Het eenvoudigste bleek te zwijgen. Abbas liet zich niet meer horen of zien. Enkele maanden later begon de Gazaoorlog en was Abbas verlost van zijn dilemma. Want stel je voor dat Abbas het vredesvoorstel had aanvaard… hoe zou hij zich kunnen verantwoorden tav Hamas, Hezbollah in Libanon en tegenover de Syrische president en de president van Iran? Vrede met de Palestijnen heeft enkel waarde wanneer zij geschraagd wordt door vrede met alle betrokken partijen in het Midden-Oosten, anders is het allemaal zinloos.

Mahmoud Abbas: "Verdikkeme zeg, dit is een goed voorstel... wat moet ik nu doen... ja zeggen? Hamas en Hezbollah op mijn dak... Nee zeggen? Europa, de VN en de VS gaan dwars liggen. IDEE!!!!! Ik verdwijn, ik weet van niks... Olmert? Nooit van gehoord, wie is dat?"

Olmert: “Het wordt tijd dat de internationale gemeenschap een antwoord eist van de Palestijnen [op dat vredesvoorstel van Olmert] in plaats van altijd te ruziën over een gebouw hier en een gebouw daar.” Ratna Pelle op Israël & Palestina Blog: “Daar kan Olmert lang op wachten, vrees ik. De internationale gemeenschap stelt zelden kritische vragen aan de in haar ogen zo vreselijk gematigde Palestijnse Autoriteit en president Abbas. Abbas is te zwak, Abbas had meer tijd nodig, Israel had hem met meer concessies moeten ondersteunen, etc. etc. Zelfs officiële steun voor de meest extreme terroristen komt hem nauwelijks op kritiek te staan. Als je er eenmaal voor hebt gekozen iets niet te willen zien wordt het ook daadwerkelijk onzichtbaar.”

Olmert's 2-statenoplossing

Voormalig premier Ehud Olmert heeft afgelopen zondag 14 februari meer uitleg gegeven over hoe hij tijdens zijn ambtstermijn de Palestijnse president Mahmoud Abbas een ongekend vredesvoorstel aanbood, gebaseerd op een terugkeer naar de grenzen van 1967 en een eerlijke regeling op demografische gronden waarbij een aantal Joodse gebieden op de Westelijke Jordaanoever onder Israëlische controle blijven. “Ik bood een landruil aan, ik bood hen een oplossing aan voor Jeruzalem, waarbij het Joodse gedeelte zou blijven onder Israëlisch gezag en de Arabische delen zou worden vrijgegeven en onder de bevoegdheid komen van een Palestijnse staat,” vertelde Olmert op een conferentie aan de Universiteit van Tel Aviv.

Volgens het plan van Olmert zou het Heilige Bassin [zoals de Oude Stad en de omringende heiligdommen worden genoemd] worden afgebakend en onder het bewind komen van vijf verschillende staten en toegankelijk blijven voor de gelovigen van alle religies. Het aanbod was gebaseerd op de afspraken die werden gemaakt op de Annapolis top van 2007 in Maryland, zei Olmert, en zou worden uitgevoerd in overeenstemming met de routekaart voor de vrede [Roadmap]. Olmert zei dat hij en Abbas een interim-overeenkomst over het Palestijnse recht op terugkeer hadden bereikt, maar dat hij nooit een definitieve reactie over de kwestie van de Palestijnen heeft ontvangen.

“Ik vond Abbas een eerlijke partner, en gekant tegen de terreur”, zei Olmert. “Wat er is gebeurd? Dat is de vraag van alle vragen, die ik zou willen beantwoorden moest ik dat kunnen. Ik hoop dat de staat Israël dit feit bovenaan haar agenda zal plaatsen met name het voorstel voor vrede dat hen werd aangeboden door een legitieme regering… Het wordt tijd dat de internationale gemeenschap een antwoord eist van de Palestijnen [op dat vredesvoorstel van Olmert] in plaats van altijd te ruziën over een gebouw hier en een gebouw daar.”

Tzipi Livni, Olmert en Mahmoud Abbas

Tzipi Livni, Olmert en Mahmoud Abbas

Hij zei dat, hoewel de bouw van nieuwe nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever tijdens zijn ambtsperiode gewoon doorgingen, vond hij dat het een averechts effect had om vredesonderhandelingen te baseren op dit onderwerp. Olmert voegde eraan toe dat hij “tot de conclusie was gekomen dat wanneer hij zou moeten kiezen tussen enerzijds een groter Israël of anderzijds een Joodse, democratische staat, verkies ik het laatste,” dit zeggende omdat hij wist dat er zou moeten worden teruggetrokken worden uit een groot deel van het land waarop de Palestijnen een eigen staat willen vestigen. Olmert zei ook dat hij slechts “uren” afzat van een ontmoeting met de Syrische minister van Buitenlandse Zaken tijdens zijn ambtsperiode, maar dat de besprekingen werden afgelast na Israël haar offensief begon in de Gazastrook.

Olmert zei op de conferentie aan de Universiteit dat Turkije had gehandeld met verantwoordelijkheid en eerlijkheid in haar rol als bemiddelaar in de indirecte vredesonderhandelingen. Tijdens de ambtstermijn van Ehud Olmert, had Turkije bemiddeld voor vijf gespreksronden tussen Israëlische en Syrische ambtenaren. Tegen het einde van de ambtstermijn van Olmert waren de twee partijen op de rand gekomen van de hervatting van directe onderhandelingen. Tijdens de laatste ontmoeting tussen Olmert en de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan, had de Turkse leider de Syrische president Bashar Assad er bijgehaald en gaf berichten door van en naar Olmert.

Maar nadat Operation Cast Lead in december 2008 was begonnen, werden de onderhandelingen met Syrië terug bevroren, en zei Erdogan dat Olmert hem in de rug had gestoken. Een recente stijging van de spanningen tussen Turkije en Israël heeft er inmiddels voor gezorgd dat Israëlische ambtenaren – met inbegrip van premier Benjamin Netanyahu en minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman – dat zij Ankara kunnen afschrijven als bemiddelaar voor eventuele toekomstige diplomatieke onderhandelingen met Syrië.

Bronnen: Israel & Palestijnen Nieuws Blog: Olmert kreeg geen antwoord van Abbas op vredesvoorstel van 16 februari 2010; Haaretz: Olmert: Abbas never responded to my peace offer van 14 februari 2010; op Brabosh.com: Waarom de Palestijnen elk vredesakkoord met Israël afwijzen van 9 januari 2010; Olmert’s plan voor vrede met de Palestijnen van 20 december 2009; Oud-premier Olmert: ‘Ik ging het verste in de vredesonderhandelingen’ van 9 oktober 2009; De onverzoenlijkheid van ‘gematigde’ Palestijnen. Saeb Erekat onthult de realiteit… in het Arabisch van 3 augustus 2009; Abbas over zijn ontmoeting met Obama: ‘Ik kan hier niks komen doen’ van 7 juni 2009; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009

Geplaatst in Vredesproces

Reageren uitgeschakeld

← Older Posts
Newer Posts →