De cartoonist kon de politie verwittigen en verschanste zich samen met zijn kleindochter in zijn badkamer tot de politie er was. “Ik dacht dat hij me wilde doden. Ik rende naar onze badkamer, wat onze beveiligde ruimte is. Ik was bezorgd om mijn kleinkind. Ik was bang,”, aldus de tekenaar. De politie kon de dader uitschakelen, de man werd met schotwonden aan armen en benen naar het ziekenhuis gebracht.
De cartoon van Westergaard ‘De profeet Mohammed verbergt een bom in zijn hoofd’ is een satirische kijk op fanatieke islamistische zelfmoordenaars die – als shahid of martelaar - geïnspireerd door nogal eng geïnterpreteerde verzen uit de koran en in naam van Allah en zijn profeet Mohammed, zoveel mogelijk ‘ongelovigen’ met zich in de dood moet nemen.
Inleiding
-door Martien Pennings-
Persoonlijk zag ik nog nergens de historische lijnen zo helder en onontkoombaar getrokken als in deze speech die Küntzel heeft gehouden aan de Yale Universiteit te New Haven op 30 november 2006. Ik heb van Küntzel toestemming gekregen dit stuk aan Nederlandstalige websites van mijn keuze aan te bieden. De oorspronkelijke Duitse tekst is niet meer beschikbaar. Ik heb deze Nederlandse vertaling gemaakt vanuit het Engels, de taal waarin de toespraak ook gehouden is. Hier is de link naar dat Engelse stuk op de site van Küntzel, waar ook de 34 voetnoten te vinden zijn.
Ik heb, naast uitbundige lof, ook fundamentele kritiek op Küntzel. Zo betwijfel ik of de periode van islamitisch modernisme ( plm. 1860 – 1930) die hij beschrijft, overal en in alle milieus wel zo rooskleurig is geweest als hij suggereert. Maar ik ben niet deskundig genoeg om mijn argwaan op dit punt te onderbouwen.
Wat ik wel kan beargumenteren is mijn bezwaar tegen een zin die Küntzel in dit verband opschrijft: “ Dit feit laat zien hoe flexibel de Koran kan worden uitgelegd in een bepaalde historische situatie.” Je kan deze bewering beter omkeren, lijkt mij, en zeggen: zelfs deze brede beweging van rond 1900 is met kennelijk gemak door de ulema (de priesterkaste der “wetenden”) gecorrigeerd. Zo is het in de geschiedenis van de islam nog altijd gegaan.
En dat het altijd zo is gegaan, is begrijpelijk. Je kán de koran namelijk helemaal niet “flexibel” uitleggen, want de koran is in de Mohammedaanse visie “eeuwig en ongeschapen”, bestond dus al vóór de oerknal, en is het onveranderlijke woord van Allah Zelf. En elke niet berozebrilde kenner van de koran weet dat daarin de minachting voor en de terreur (jihad) tegen de “ongelovigen” op talloze plaatsen wordt voorgeschreven. De hadith, de daden en woorden van de profeet in het dagelijks leven, is alleen maar een bevestiging daarvan. Een enorme granieten monolith van bijna 1400 jaar “interpretatie” van koran en hadith, garandeert dat er nauwelijks tot geen marge is in die verplichte agressieve leer. Je kunt niet “flexibel” zijn in de islam. Je kunt het Mohammedanisme alleen in zijn totaliteit afwijzen. Aan de islam valt niks te versleutelen.
Tegen deze achtergrond van 1400 jaar steeds monolithischer wordende agressieve, totalitaire en antihumane praktijk en theorie van de islam, vind ik deze passage bij Küntzel onbegrijpelijk:
“Dus welke algemene conclusies kunnen we trekken uit ons historisch overzicht? In de eerste plaats wat betreft de islamitische wereld: de geschiedenis toont aan dat de manier waarop een moslim zijn relatie tot Israël en de Joden definieert, een strikt persoonlijke beslissing is. De Moefti maakte een bewuste keuze om een oplossing door middel van dialoog te torpederen en ook Hamas heeft een bewuste keus gemaakt om Israël te willen vernietigen. Er is niets onvermijdelijks aan dergelijke beslissingen. De evidentie van deze uitspraak is, spijtig genoeg niet voor iedereen evident.”
Nogmaals: inderdaad kan een moslim ervoor kiezen de Jodenhaat-passages in koran en hadith te negeren, maar dan negeert hij de kern van dit geloof, namelijk dat wat in de koran staat het eeuwige en onveranderlijke woord van Allah is. Als er al een eigen keus is, dan bestaat die eruit dat het Mohammedanisme in zijn geheel afgezworen kan worden. Natuurlijk op straffe van, in het beste geval, sociale terreur , maar vaak eindigend in de dood. Bovendien heeft de islam wel degelijk een gigantische eigen geschiedenis van Jodenvervolging, van pogroms en massamoorden op Joden. Die eigen geschiedenis, die in feite de geschiedenis is van de jihad, de verplichte oorlog tegen alle ongelovigen – onder wie de Joden die door de moslims toch altijd speciaal mishandeld, vernederd, onderdrukt en vermoord werden – is gedocumenteerd door Andrew Bostom. Een lijst van zijn publicaties is hier op American Thinker te vinden. Wie een korte maar veelzeggende recensie zoekt van een boek van Bostom dat hier het meest relevant is, namelijk “The Legacy of Islamic Antisemitism” moet het stukje van Bill Warner op Front Page Magazine lezen. In die lijst van publicaties vindt men ook twee artikelen die specifiek over de gruwelgeschiedenis van de islam in Palestina gaan vanaf de vroegste tijden: hier en hier. Uit deze literatuur kan men leren dat de stellingname van Küntzel, dat Jodenhaat een bewuste keus is van moslims en dat ze ook anders zouden kunnen kiezen, is ingegeven door wensdenken. In de serie filmpjes “Islam: threat or not?”wordt in een zeer diepgaande discussie datzelfde wensdenk-standpunt vertegenwoordigd door Daniel Petersen en het feitengebaseerd realisme door Robert Spencer. Zie en hoor voor uzelf, zou ik zeggen. Kortom: Küntzel schreef een zeer verhelderend stuk over de recente geschiedenis van de Mohammedaanse Jodenhaat, maar voor zijn optimisme is geen enkele grond in de verder terug liggende geschiedenis van de islam. Getuige Andrew Bostom’s werk. En wie een ogen-openend boekje van een gerenommeerde Nederlandse geleerde over de islamitische Jodenhaat wil lezen, moet even naar de website van het CIDI en daar “De mythe van het Joodse kannibalisme” bestellen, de afscheids-oratie van Pieter van der Horst uit 2006. Daaruit kan ook, opnieuw, opgemaakt worden hoe oppervlakkig, laf en collaborerend een groot deel is van de “intelligentsia” is die tegenwoordig onze universiteiten leidt. Hier in de persoon van de toenmalige rector magnificus van de Universiteit van Utrecht, Willem Hendrik Gispen.
En dan is er in verband met het onderstaande essay nog één werk dat zéér relevant is: een boek van duizend (1000) pagina’s dat ik tot nu toe alleen heb kunnen “scannen”. Het is van de theoloog Hans Jansen – dus NIET van de Arabist Hans Jansen – verbonden aan het Wiesenthal-instituut te Brussel, een instelling die haar public relations met een ontroerend amateurisme runt, maar toch zeer degelijk werk aflevert. Het boek uit 2006, van THEOLOOG Hans Jansen heeft als titel “Van Jodenhaat naar Zelfmoordterrorisme: islamisering van het Europese antisemitisme in het Midden-Oosten” en het is . . . . . eh . . . . . ja, toch wel een monumentaal stuk documentatie bij dit essay van Küntzel.
Om het artikel van Matthias Küntzel Hitler’s erfenis: islamitisch antisemitisme in het Midden-Oosten te lezen klikken op ‘read more…‘
Lees de rest van dit bericht
