Dagelijks archief: 1 januari 2010

Op 8 december 2009 schreef ik in Israëlbashers, ze zijn er weer: Russell Tribunaal over Palestina te Brussel, een zoveelste potsierlijke vertoning met als enige doel Israël te demoniseren en criminaliseren, over de pornoficatie van het Gazaconflict door Palestijnen,  Arabieren en hun westerse aanhang het volgende:

“Misschien zouden we ook foto’s op het internet moeten verspreiden van uiteen gereten lichamen van Joodse kinderen en vrouwen, gevallen tijdens zelfmoordaanslagen gepleegd door Palestijnse ‘verzetsmensen’ in centraal Israël. Die pornoficatie van het ‘Palestijns probleem’ door middel van dat vertoon van kindslachtoffertjes heeft nochtans goed haar werk gedaan. Ik wordt er nog alle dagen mee rond de oren geslagen. Enkele dagen terug kreeg ik voor de zoveelste maal nog een email toegezonden met wel 30 afbeeldingen bloedlijkjes bijgevoegd. Leuk voor die ouders van die kinderen, als je het toch over deontologie en ethiek wilt hebben. Trouwens, heeft het Israël ook maar iets geholpen dat haar fatsoen het haalt op sensatiezucht en mediamanipulatie door de Arabieren? Helaas niet. Pro-Palestijnen weten maar al te goed waar Jan Publiek op geilt.”

De geweldscultuur wordt bij Palestijnen en Arabieren van in de kinderjaren ingelepeld. Op school wordt de indoctrinatie tot het martelaarschap ingeschreven in de leerstof. Sterven als een shahid (martelaar) is altijd beter dan sterven van ouderdom in vrede. De shahid wacht hem in het islamitische hiernamaals een aantrekkelijke beloning voor zijn ‘heroïsche’ daad in de vorm van 72 maagden waarmee hij zich tot het einde der tijden kan vermaken. Geef toe, je zou voor minder zoveel mogelijk Joodse babies met een geweerkolf de hoofdjes inslagen of afgeladen autobussen met je eigen bloed de lucht inblazen, hopend op zoveel mogelijk dode Joden, bij voorkeur vrouwen en kinderen [sic]. Over de beloning voor een vrouwelijke shahid (martelares), heb ik tot nog toe nergens wat over gehoord of gelezen. Geef toe, om als vrouwelijke terroriste als beloning voor je succesvolle slachtpartij, de rest van je islamitische hiernamaalse leven met 72 mannelijke maagden te moeten doorbrengen, lijkt me zo op het eerste gezicht geen bijzonder aantrekkelijk vooruitzicht. Misschien krijgt ze ipv wel een bos bloemen of een nieuwe jurk? Ook leuk, ja toch?

Tegenwoordige tijd: Meir Avshalom Hai (afbeelding rechts) een Israëlische rabbijn van 45 jaar oud en vader van zeven zonen die met zijn gezin nabij Shavei Shomron woonde, dat is een Joodse nederzetting in Samaria op de Westelijke Jordaanoever, werd op 24 december 2009 nabij zijn woning tijdens een drive-by shooting doodgeschoten. Sinds het IDF een reeks wegblokkades heeft weggenomen begint het opnieuw aanslagen te regenen op Joodse bewoners.

Een dag later werden drie terroristen van de Al Aqsa Martelaren Brigades (de militaire vleugel van al-Fatah van Mahmoud Abbas) en de vermoedelijke daders van de aanslag, Annan Subuh en Ghassan Abu Sharkh en Raed Abdul-Jabbar Aserkji, in een arrestatiepoging op kerstdag door een speciale eenheid van het Israëlische leger gedood toen ze zich weigerden over te geven. Mahmoud Abbas achtte het meteen zijn islamitische plicht om de drie terroristen een dag later uit te roepen tot shahid (martelaren), als stichtend voorbeeld en rolmodel voor de jeugd van het Palestijnse volk. Je moet het vak van shahid toch ergens leren [sic].

Deze week heeft Mahmoud Abbas de feestelijkheden aangekondigd ter ere van de 50ste geboortedag van de terroriste en shahid Dalal Mughrabi. Zij leidde in maart 1978 één van de bloedigste aanslagen in de geschiedenis van Israël toen een autobus met dagjestoeristen voor een leuke dag aan zee werd gekaapt, de zo genoemde Coastal Road massacre, en waarbij 36 mensen werden vermoord en dozijnen anderen zwaar verminkt. Eerder op de dag hadden de terroristen bij wijze van  ‘opwarmertje’ een Amerikaanse toeriste, de gekende fotografe Gail Rubin die wat zeldzame vogels op beeld wilde vastleggen, op het strand van Tel Aviv met een schot door het hoofd afgemaakt toen bleek dat zij Joodse van origine was. Dat had ze beter niet toegegeven…

De afgelopen dagen heb ik wat rond gespeurd in de lijst van ‘heroïsche’ verdiensten van de ‘vredelievende’ Palestijnen, in hun zoektocht naar compromis en vrede om op zachte wijze [sic] “de Joodse staat van Israël in te palmen en de Joden in zee te drijven” = een letterlijke interpretatie van het zogenaamd idealistisch en achtenswaardig streven van de Palestijnen naar een eigen soevereine staat Palestina, die in werkelijkheid niet naast Israël moet komen maar in de plaats van [toch een belangrijk nuance me dunkt]. De lijst is indrukwekkend, gruwelijk en bijzonder bloedig. Geen pretje om dat allemaal te lezen en het beeldmateriaal te bekijken. Dozijnen afgerukte bloederige lichaamsdelen cirkelen nog steeds in eindeloze spiralen doorheen mijn hoofd terwijl ik dit schrijf.

Ik heb lang geaarzeld waar ik het over zou hebben, maar één slachtpartij heeft me toch bijzonder getroffen. Op 12 oktober 2000 waren twee reservisten van het Israëlische leger (Tzahal), korporaal Yosef Avrahami en sergeant Vadim Norzhich, van hun route afgeweken tijdens een patrouille in Ramallah. Hopeloos verdwaald liepen ze recht de armen van een hysterische  en bloeddorstige menigte Palestijnen. Er zijn veel manieren om te sterven, maar hun lot wens ik zelfs mijn ergste vijanden niet toe…

Moord en doodslag in de jungle van Ramallah

In de ochtend van 12 oktober 2000 namen twee reservisten van het Israëlische leger, korporaal Yosef Avrahami en sergeant Vadim Norzhich (Novesche) beiden 33 jaar oud, de verkeerde afslag op de autostrade en werden tegen gehouden door politieagenten van Arafat’s Palestijnse Autoriteit. Zij werden door de agenten voor verhoor opgeleid en naar het politiekantoor in Ramallah gevoerd waar met de ondervraging werd begonnen.

Korporaal Yosef Avrahami (links) en sergeant Vadim Norzhich (rechts)

Dra verspreidde het nieuws van de arrestatie van de twee Israëlische soldaten, die werden vastgehouden voor ondervraging, doorheen de straten van de stad. Spoedig troepten een woeste menigte Palestijnse Arabieren samen voor het politiekantoor en onder het roepen van kreten zoals ‘Dood aan de Joden’ en ‘Allah Akhbar’ drongen een aantal jonge heethoofden doorheen een gat het politiekantoor binnen. Op de 2de verdieping maakten ze een brutaal einde aan het verhoor en begonnen hun barbaarse en kannibalistische verminkingen.

Aziz Tzalha toont zijn bebloede handen aan het gepeupel

Avrahami en Norzhich werden afgeranseld, ontelbare keren met messen gestoken, hun ogen uit hun kassen gestoken en hun ingewanden door hun aanvallers letterlijk met blote handen uit hun lichamen gescheurd. Dan sleurde één van de de aanvallers een van de slachtoffers naar het raam en gooide de man naar beneden naar de wachtende menigte.

Op de videobeelden die door een reportageploeg van de Italiaanse RAI-zender werden gemaakt, is vervolgens te zien hoe de aanvaller, de 19-jarige Abed al-Aziz Tzalha, zijn bebloede handen – bloed van Joden – toont aan het dolle publiek. De uitzinnige massa sprong direct toe, het gezicht van het slachtoffer werd bewerkt, verpletterd met stenen, voeten en vuisten en zelfs ingebeukt met een zwaar metalen kozijn. Eén Joodse soldaat  werd in brand gestoken en doorheen de straat getrokken terwijl de andere islamitische psychopaten rond het lijk dansten en juichten in een waanzinnige, afschuwelijk extase.

Sommige pro-PLO journalisten zoals Hanan Ashwari en haar ex-vriend Peter Jennings van ABC News, schreven dat deze afschuwelijke barbaarsheid slechts een uiting was van ‘opgekropte woede’. Maar hier was meer sinisters aan de hand… en iets veel minder menselijk. Wat we zagen in Ramallah was niet het resultaat van een ‘Israëlische bezetting’ en al evenmin een uiting van gefrustreerde mensen van hun ‘legitieme rechten op zelfbeschikking’. Dit was de daad van een primitief en woest opgehitst volk.

Aziz Tzalha steekt bij zijn aanhouding in juni 2001 opnieuw zijn handen brutaal de hoogte in om te tonen dat hij wel degelijk de moordenaar was

Dit was een daad verricht precies zoals ze in de dagelijkse tirades in hun moskeeën worden geregisseerd door islamitische geestelijken en mullahs, aan mensen die helemaal niet in staat zijn om hun eigen ideeën te vormen en slechts enkel kunnen denken aan het letterlijk en fysiek verwijderen van de Joden uit ‘hun’ Palestina.

Het geweld brak uit na het mislukken van de onderhandelingen van Camp David II toen Yasser Arafat een genereus aanbod van Ehud Barak weigerde door het feit hij dreigde gezichtsverlies te leiden moest het eventueel tot een akkoord komen. Arafat keerde Camp David gefrustreerd de rug toe en begon aan de voorbereidingen van een nieuwe (tweede) intifada.

Kort daarna kreeg Arafat als het ware ‘een geschenk uit de hemel’ voor de voeten geworpen door een slecht getimed bezoek op 28 september 2000 aan de Al Aqsa moskee door Ariel Sharon. De 2de Intifada kreeg hierdoor de geschikte opstoot die nodig was en zal dan ook later geboekt staan als de Al-Aqsa Intifada, omdat de Joden zogezegd ‘het 3de heiligdom van de Islam wilden kapen’. Twee weken na dat bezoek van Sharon later gebeurde dan de bestialiteiten in Ramallah op de twee Israëlische soldaten.

Ook de Palestijnse leiders leken geschokt door wat er zich had afgespeeld in Ramallah. Nabil Abu Rudaineh, woordvoerder van Arafat, veroordeelde de moorden, maar zei dat “het erop leek dat de soldaten deel uit maakten van een geheime Israëlische operatie gepland in Ramallah”. Hij zei dat “Arafat boos en geschokt was door de rapporten over de moorden”.  Arafat’s adviseur, Bassam Abu Sharif, beweerde eveneens dat “het zeer waarschijnlijk was dat de soldaten behoorden tot een undercover-eenheid”, maar hij veroordeelde met klem de lynchpartij en riep de Palestijnse leiders om het geweld in de Palestijnse straten te beperken. Hij zei – voor wat het waard is – dat “de straat niet meer onder controle is en de ondernomen acties de Palestijnse belangen schade berokkenen”.

Hierboven en rechtsonder de verminkte lichamen van de 2 soldaten…

“De soldaten hadden beschermd moeten worden door de politie … wat er gebeurd is gaat tegen alle militaire eer in,” zei Abu Shariff. Marwan Barghouti, een leider van de Tanzim militie, noemde de brutale moorden “een ongelooflijke daad, die door iedereen moet worden veroordeeld.” De lichamen van de soldaten werden overgedragen aan het L. Greenberg Instituut voor Forensische Geneeskunde in Abu Kabir, waar een lijkschouwing werd uitgevoerd. Een Israëlische Cobra helikopter voerde wat later een aanval uit op het politiebureau waar de lynching had plaats gevonden.

Acht maanden later werd in juni 2001 een eerste dader opgepakt. De dan 20-jarige Abed al-Aziz Tzalha, die op die gruweldag vanuit het raam zijn bebloede handen toonde aan de opgehitste meute, toonde spijt noch berouw en stak opnieuw zijn handen in de hoogte op dezelfde wijze als toen, om iedereen duidelijk te maken dat hij wel degelijk de dader was (zie afbeelding links boven). Aziz werd in 2004 door een Israëlische rechtbank schuldig bevonden aan de moord op Vadim Nurzhitz en veroordeelde hem tot levenslange gevangenisstraf.

Muhammad Howara, een militant van Tanzim activist, werd gearresteerd in 2001. Hij bekende dat hij ingebroken had in het politiestation en één van de soldaten had neergestoken. Ziad Hamdada, eveneens van Tanzim werd opgepakt in 2002 en bekende dat hij één van de soldaten in brand stak. In augustus 2005 arresteerde de Israëlische Shin Bet Mohamed Abu Ida, één van de politieagenten die bij zijn ondervraging toegaf dat hij de 2 soldaten naar het politiestation had vervoerd en daarna deelnam aan de slachting. Meer recent werd op 26 september 2007 in Nabloes opnieuw een van de daders van de slachtpartij op de 2 Israëlische soldaten aangehouden. Het ging hier om Haiman Zaban, 29 jaar oud op het ogenblik van de feiten en net zoals Howara lid van de terroristische Tanzim.

Toch brute pech [sic] voor Mahmoud Abbas dat hij zijn moordenaars [nog] niet tot shahid kan uitroepen vermits ze allen nog in leven zijn. Vermits de staat Israël, na de ophanging van Adolf Eichmann in Ramle op 1 juni 1962, de doodstraf afschafte, krijgen Palestijnse killers een proces en worden netjes opgesloten in gevangenissen. Als het hen wat ‘meezit’ worden ze misschien straks nog met honderden tegelijk ingeruild voor de bijna 4 jaar geleden gekidnapte korporaal Gilad Shalit en kunnen ze de oude draad van hun terroristisch bestaan weer gewoon opnemen…

Bronnen: Palwatch: Abbas turns 3 latest terrorists into Palestinian heroes door by Itamar Marcus en Barbara Crook van 29 december 2009; Virtual Jerusalem: The Ultimate Betrayal door T. Litvin van 8 oktober 2009; LIFE: Palestinian Murder Suspect Under Arrest 25 juni 2001; Masada 2000.org: Life & Death in the Jungle; BBC News: Lynch mob’s brutal attack van 13 oktober 2000; Jerusalem Post: Israel launches reprisal attacks on PA 2 soldiers lynched in Ramallah van 13 oktober 2000 en Last member of Ramallah lynch caught door Yaakov Katz van 26 september 2007; IMFA: First Cpl Yosef Avrahami en First Sgt. Vadim Norzhich van 12 oktober 2009; World Net Daily: Media frightened into self-censorship – How Palestinians intimidate the press into suppressing unfavorable coverage van 5 maart 2001; Sunday Telegraph (London): Eyewitness to Ramallah Lynching by Palestinians van 15 oktober 2000; Foto’s van lynchpartijen in Ramallah en Bethlehem van 14 en 15 maart 2002; MEMRI org: Israeli Journalist on the Ramallah Lynchings van 17 oktober 2000; Rotter.net: The real story of the Palestinians in Judea, Samaria and the Gaza strip en ‘I’ll have nightmares for the rest of my life’ door Mark Seager; Arutz Sheva: There is no diplomatic solution door Tamar Yonah van 23 maart 2008;