Dagelijks archief: 25 december 2009
Gelovigen verzamelen in Bethlehem om Kerstmis te vieren
Optreden van de rock band Cardiac Move op Kerstavond in Bethlehem
Duizenden christelijke gelovigen hebben vandaag Kerstmis gevierd in Bethlehem – de vermoedelijke traditionele geboorteplaats van Jezus Christus. Palestijnen en pelgrims uit de hele wereld kwamen samen in de stad om het evenement te vieren. Honderden woonden in de ochtend de misviering bij in de dicht opeengepakte massa in de Sint Katherina Kerk, in het Geboortekerk complex op het Mangerplein van Bethlehem.
Ongeveer 15.000 toeristen worden verwacht voor een verblijf in de stad tijdens de vakantieperiode. Er werd rockmuziek gespeeld terwijl traditionele kerstzangers zich mengden onder de gelovigen van de stad. Andere festiviteiten vonden plaats op locaties, waaronder in de Christen-Orthodoxe Kerk van Sint Georgius Kerk in het dorp Burqin in de buurt van Jenin op de Westelijke Jordaanoever.
Families komen weer samen
Foud Twal riep op tot vrede
Ongeveer 300 christenen in de leeftijd vanaf 35 jaar afkomstig uit de Gazastrook kregen toestemming van het Israëlische leger om naar Bethlehem te reizen voor een verblijf van maximaal 24 uren om hen toe te laten Kerstmis te vieren. Ongeveer 80 mensen hebben naar verluid de misviering bijgewoond in de Rooms-katholieke kerk in Gaza City waar ze ook verbleven hebben en de diensten hebben bijgewoond.
Bezoeker Jonathan Croy uit Alabama in de VS zei het gevoel te hebben in Bethlehem een van de “reusachtigste familiebijeenkomsten” bij te wonen, zo meldde het persbureau Associated Press (AP). “Het interessante om hier te zijn is dat na het zien van de tweedeling van religies, alle nationaliteiten en religies zich hier door elkaar mengen,” zei hij.
De gezant van het Vaticaan in het Heilige Land, pauselijk nuntius Antonio Franco, vertelde aan AP dat hij ‘goede hoop’ had dat vrede in het Midden-Oosten mogelijk was. Eerder, tijdens de middernachtmis, bracht de latijnse patriarch Foud Twal, de oudste rooms-katholieke geestelijke in het Heilige Land, tijdens de misviering zijn Kerstboodschap over aan de duizenden pelgrims in Bethlehem: “De wens die we het meest van allen willen en waar we het meest op hopen, komt niet, namelijk: dat wij vrede willen”, zei hij na aankomst in Bethlehem na de traditionele heilige processie in het nabijgelegen Jeruzalem. [bron]
1 jaar geleden. Kerstviering in Bethlehem op 24 december 2008. Diezelfde dag werden er vanuit Gaza door Hamas op één dag meer dan 80 raketten afgeschoten op willekeurige burgerdoelwitten in Zuid-Israël, het voorspel van de Gaza oorlog die enkele dagen later begon en van 27 december 2008 duurde tot 17 januari 2009
Het verdrag ‘Mandaat voor Palestina’ is het correcte antwoord op de zogenaamde ‘Bezetting’
Mordechai Manuel Noach (1785-1851), de eerste Amerikaanse zionist
Israël wordt nog steeds beschuldigd dat het gebieden zou ‘bezetten’, vooral dan op de Westelijke Jordaanoever en op de Golanhoogte. Volgens radicale Palestijnen alsmede de meeste Arabische landen in het Midden-Oosten, moet zelfs het grondgebied van heel Israël gezien worden als [door de Joden] ‘bezet’ gebied en moeten [de Joden] verdreven worden uit het Midden-Oosten [slechts 2 Arabische landen hebben tot op heden het bestaansrecht van Israël erkend en voeren min of meer normale diplomatieke betrekkingen namelijk Egypte en Jordanië]. Echter, wat dikwijls door Israëlbashers ‘vergeten’ wordt, is dat het recht van de Joden op het land van Israël gebeiteld staat in verschillende overeenkomsten en verdragen, die volledig in overeenstemming zijn met het internationaal recht.
Lang voordat de zionistische beweging concrete vorm begon te krijgen, was een van de eersten die zijn goedkeuring uitdrukte aan de terugkeer van de Joden naar Palestina, John Adams, de tweede president van de Verenigde Staten, die in een brief aan legermajoor Mordechai Manuel Noach (1785-1851), de eerste Amerikaanse zionist, in 1819 [!] als volgt uitdrukte:
“Ik wil de Joden weer in Judea als een onafhankelijke natie; zoals ik denk dat de meeste verlichte mannen met wie ik heb deelgenomen aan de verbetering van de filosofie der tijden; dat eens zij een onafhankelijke overheid hebben hersteld en niet langer worden vervolgd, zij op korte tijd een weg zullen vinden om hun aspiraties en bijzonderheden van hun aard uit te drukken. Ik wens dat uw volk kan worden toegelaten tot alle privileges van de burgers in elk deel van de wereld. Dit land (Amerika) heeft veel gedaan, ik wens dat het meer kan doen en alle bekrompen ideeën over in religie, overheid en handel teniet zal doen.”
In 1920 verleende de Vredesconferentie in San Remo aan G-B het recht om het Mandaat voor Palestina op te richten. Een jaar later besloot G-B het gebied van het Mandaat te verkleinen tot alles wat tussen de Jordaanrivier en de Middellandse Zee lag
De Amerikaanse President Woodrow Wilson (de 21ste president, 1913-1921) was de oprichter van de Volkenbond en werd hiervoor in 1919 met de Nobelprijs voor de Vrede onderscheiden. Zijn pogingen om de VS te laten toetreden tot de Volkenbond stuitten op weerstand in de Amerikaanse Senaat. President Wilson was de eerste Amerikaanse president die het moderne zionisme steunde alsook en in het bijzonder de pogingen van Groot-Brittannië om een Nationaal Joods Tehuis in Palestina op te richten (de tekst van de Balfour Verklaring werd eerst ter goedkeuring voorgelegd aan Wilson nog vooraleer deze officieel werd bekendgemaakt).
President Wilson drukte zijn rotsvast geloof in een gebeurlijke cratie van de Joodse staat op 31 augustus 1918 als volgt uit: “I welcome an opportunity to express the satisfaction I have felt in the progress of the Zionist movement in the United States, and in the allied countries, since the declaration of Mr. Balfour”. En op 3 maart 1919 herhaalde hij zijn standpunt: “I am persuaded that the Allied nations, with the fullest concurrence of our own government and people, are agreed that in Palestine shall be laid the foundation of a Jewish Commonwealth”.
De mandaten voor Mesopotamië, Syrië en Palestina werden toegekend door het Hooggerechtshof van de Volkenbond op haar vergadering in San Remo van 25 april 1920. De onderhandelingen tussen Groot-Brittannië en de Verenigde Staten met betrekking tot het mandaat Palestina werden met succes afgerond in mei 1922 en goedgekeurd door de Raad van de Volkenbond in juli 1922. De mandaten voor Palestina en Syrië kwamen gelijktijdig in werking op 29 september 1922. In dit document, erkende de Liga van Naties (de Volkerenbond) de “historische band van het Joodse volk met Palestina” en de “basisgronden voor reconstructie van hun nationale thuis in dat land.”
Ook president Herbert Hoover zal zijn aspiraties voor een Nationaal Joods Tehuis op 29 oktober 1932 herhalen:
“On the occasion of your celebration of the 15th Anniversary of the Balfour Declaration, which received the unanimous approval of both Houses of Congress by the adoption of the Lodge-Fish Resolution in 1922, I wish to express the hope that the ideal of the establishment of the National Jewish Home in Palestine, as embodied in that Declaration, will continue to prosper for the good of all the people inhabiting the Holy Land”.
New York, 21 maart 2009. Manifestatie in de VS om de Amerikaanse steun aan Israël te beëindigen. Rechts een betoger met het opschrift: "Free Palestine. From the river to the sea", d.w.z.: volgens de organisatoren van deze meeting is heel Israël 'bezet' gebied en moet de Joodse staat in haar geheel vernietigd worden
Het historische document ‘Mandaat voor Palestina’ werd onlangs door Eli Hertz ter sprake gebracht op de bijeenkomst van de Board of Governors van de Amerikaanse Vereniging van Joodse Advocaten en Juristen op 3 december 2009 j.l.:
Beste Vrienden,
Heeft u zich ooit afgevraagd waarom tijdens de periode tussen 1917 en 1947 honderdduizenden Joden vanuit de hele wereld op een zekere ochtend ontwaakten en besloten om hun huizen te verlaten en naar Palestina te trekken? De meerderheid van hen deden dit omdat ze hadden gehoord van een toekomstig Nationaal Tehuis voor het Joodse volk dat werd opgericht in Palestina, op basis van het door de Volkerenbond [de directe voorloper van de Verenigde Naties] goedgekeurde ‘Mandaat voor Palestina’. Dit historisch document legde het Joodse wettelijke recht vast om zich te vestigen ergens in het westen van Palestina, meer bepaald het gebied tussen de Jordaan en de Middellandse Zee, een recht dat ongewijzigd blijft volgens het internationale recht.
Het “Mandaat voor Palestina” was geen naïeve visie die zomaar omarmd werd door de internationale gemeenschap. Eenenvijftig landen – de volledige Volkenbond – hebben op 24 juli 1922 unaniem verklaard:
“Overwegende dat erkenning is gegeven aan de historische band van het Joodse volk met Palestina en als basisgronden voor de reconstructie van hun nationaal thuis in dat land.”
[Orig.: “Whereas recognition has been given to the historical connection of the Jewish people with Palestine and to the grounds for reconstituting their national home in that country."]
Amerikaanse steun voor een Joods Nationaal Tehuis:
Op 30 juni 1922, stemden de beide kamers van het Congres van de Verenigde Staten unaniem voor de gezamenlijke resolutie (de Lodge Fish Resolutie [Joint Congressional Resolution (360)]) met de “vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk,” de bevestiging van het onherroepelijke recht van de Joden zich te vestigen in het gebied van Palestina ergens tussen de Jordaanrivier en de Middellandse Zee:
“Bij voorkeur de vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk. Dat de Verenigde Staten van Amerika de voorkeur hechten aan de oprichting van een Joods Nationaal Tehuis in Palestina, waarbij duidelijk moet begrepen worden dat niets zal gedaan worden dat afbreuk doet aan de burgerlijke en religieuze rechten van christelijke en alle andere niet-Joodse gemeenschappen in Palestina, en dat de heilige plaatsen en religieuze gebouwen en locaties in Palestina afdoende moeten worden beschermd”
[orig.: "That the United States of America favors the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, it being clearly understood that nothing shall be done which should prejudice the civil and religious rights of Christian and all other non-Jewish communities in Palestine, and that the holy places and religious buildings and sites in Palestine shall be adequately protected."]
Op 21 september 1922 ondertekende President Warren G. Harding de Lodge-Fish Resolution, die de Balfour Verklaring bekrachtigde en de oprichting van een Joods thuisland in Palestina. De regering van de Verenigde Staten (toen geen lid van de Volkenbond) stelde dat haar deelname aan de Eerste Wereldoorlog en haar bijdrage aan de nederlaag van Duitsland en de nederlaag van haar bondgenoten, de Verenigde Staten het recht had gegeven om te worden geraadpleegd over de voorwaarden van het “Mandaat voor Palestina.” President Warren G. Harding drukte zijn steun voor een Joods thuisland in palestina op 1 juni 1921 als volgt uit: “It is impossible for one who has studied at all the service of the Hebrew people to avoid the faith that they will one day be restored to their historic national home and there enter on a new and yet greater phase of their contribution to the advance of humanity.”
De uitkomst van dit verzoek was een “Overeenkomst [The Anglo American Treaty of 1924] tussen de Verenigde Staten van Amerika en het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot de rechten van de twee regeringen en hun onderdanen in Palestina”, een verstandhouding die beheerd werd door het internationaal recht. Het verdrag bevatte de volledige tekst van het “Mandaat voor Palestina.“” met inbegrip van de introductie en werd afgesloten en ondertekend door hun respectieve gevolmachtigden in Londen op 3 december 1924; geratificeerd op advies van de Senaat op 20 februari 1925; geratificeerd door president Calvin Coolidge op 2 maart 1925; geratificeerd door Groot-Brittannië op 18 maart 1925; bekrachtigingen uitgewisseld te Londen op 3 december 1925; en afgekondigd op 5 december 1925.
Met de ratificatie van het verdrag, erkende de Verenigde Staten van Amerika formeel de voorwaarden van het “Mandaat voor Palestina” en de historische band van het Joodse volk met Palestina en de basisgrond voor de reconstructie van hun nationaal thuis in dat land. Elke poging om het recht van het Joodse volk naar Palestina te ontkennen – Eretz-Israël – en om hen de toegang en de controle te weigeren in het gebied dat het Joodse volk werd toegewezen door de Volkenbond is een onaanvaardbare schending van het internationaal recht en de Supremacy Clause (artikel VI , paragraaf 2 van de Grondwet van de Verenigde Staten), die dicteert dat Verdragen “zullen primeren boven de wetten van dat land,” [“.. shall be the supreme Law of the Land"].
Wij moeten collectief en individueel alles doen wat we kunnen om het Joodse volk en de staat Israël te ondersteunen. Er is geen belangrijker moment meer dan vandaag en ik denk dat dit lichaam de capaciteit heeft om te helpen de mantra van “bezetting” te verslaan door aan te dringen dat het land van Israël aan het Joodse volk werd gegeven als vanuit het recht en in overeenstemming met het bestaande internationale recht.
Met de meeste hoogachting,
Eli E. Hertz, 3 december 2009
Eli Hertz is de directeur van Myths and Facts en Andrea Levin is de uitvoerende directeur van het Committee for Accuracy in Middle East Reporting in America (CAMERA)
Bronnen:Israpundit: The “Mandate for Palestine” is the Best Reply to “Occupation”; UNM Israel Alliance: U.S. Presidents Support a Jewish National Home in Palestine – Eretz-Israel door Lynn op 13 juli 2009
Oud orgaanhandel schandaal misbruikt voor nieuwe hetze tegen Israel
Antisemitische cartoon over de organenhandel
25.12.2009. Opmerkelijk! The Guardian wijzigt krantenkop “Israel admits harvesting Palestinian organs” naar “Doctor admits Israeli pathologists harvested organs without consent.”
“We should not have put the headline “Israel admits harvesting Palestinian organs” on a story about an admission, by the former head of the Abu Kabir forensic institute near Tel Aviv, that during the 1990s specialists at the institute harvested organs from the bodies of Israeli soldiers, Israeli citizens, Palestinians and foreign workers without getting permission from the families of the deceased (21 December, page 15).
That headline did not match the article, which made clear that the organs were not taken only from Palestinians. This was a serious editing error and the headline has been changed online to reflect the text of the story written by the reporter.”
Ratna Pelle op haar Israël en Palestijnen blog: “Die kop is wereldwijd door antizionisten gebruikt om Israel zwart te maken, en men wist bij het schrijven van het artikel en de kop natuurlijk dondersgoed dat dat zou gebeuren. The Guardian staat overigens bekend om zijn anti-Israel bias, maar deze kop was blijkbaar zelfs hen te gortig, en deed waarschijnlijk teveel schade aan de goede naam die de krant nog steeds heeft. Of wacht even, hoe kan ik het vergeten, de notoire oppermachtige pro-Israellobby zit hier natuurlijk achter.”
Nieuwe hetze tegen Israël
Het Israëlische ministerie van gezondheid reageerde vandaag op mediaberichten over het gebruik van organen die tijdens autopsies zouden zijn verwijderd zonder toestemming van de nabestaanden. In sommige van die berichten werd opnieuw verwezen naar een bloedsprookje in de Zweedse krant Aftonbladet waarin de absurde bewering stond dat Israel Palestijnen zou hebben gedood in het kader van illegale orgaantransplantaties. De Zweedse krant moest later toegeven geen bewijs te hebben voor de bewering. Een aantal Nederlandse media misbruikte een AP bericht over een zaak die jaren geleden in Israel speelde, door alsnog te suggereren dat de beweringen in Aftonbladet correct waren.
Links op de achtergrond de omstreden Israëlische pathologist Dr. Yehuda Hiss
Het AP bericht ging echter over een Israëlische specialist van het forensisch instituut Aboe Kabir. Deze arts verwijderde een decennium geleden organen van overleden Israëlische soldaten, burgers en Palestijnen, zonder toestemming van families. Het Israelische Ministerie van gezondheid heeft in een verklaring opnieuw duidelijk gemaakt dat dergelijke praktijken illegaal zijn.
Tot tien jaar geleden werden organen van overleden mensen op het Aboe Kabir forensisch instituut verwijderd en gebruikt om patiënten te behandelen. De organen werden niet verkocht of gesmokkeld. Familieleden van de betrokken soldaten, burgers en Palestijnen dienden een officiële klacht in tegen Abu Kabir. De Segelson commissie, die werd opgericht in 2001, onderzocht de zaak van de illegale orgaanverwijdering. De commissie kwam tot de conclusie dat het verwijderen van de organen van een overleden persoon, zonder toestemming van de familie, verboden is. De directeur van het Aboe Kabir instituut werd als gevolg van de aanbevelingen ontheven van zijn post. De praktijken zijn sindsdien gestopt meldde het ministerie.
Familieleden van de betrokken soldaten, burgers en Palestijnen dienden pas een officiële klacht in tegen Abu Kabir in 2004. De wetgeving op het gebied van autopsies is sindsdien aangepast en verscherpt. In maart 2008 heeft de Knesset een orgaandonatiewet goedgekeurd. Volgens deze wet is de handel en verkoop van menselijke organen zowel in Israel, maar ook in de landen daarbuiten verboden. Ook verbiedt de wet om te bemiddelen in de handel van organen. De wet kreeg steun van opper rabbijn Shlomo Amar en andere rabbinale autoriteiten (8).
Een andere wet die in dezelfde tijd goed gekeurd werd, geeft een standaard definitie van de hersendood van een potentiële orgaandonor. Krachtens de wet kan hersendood slechts worden verklaard nadat er aan de volgende criteria is voldaan. Hersendood moet door minstens 2 ervaren dokters worden vastgesteld. Deze mogen niet betrokken zijn bij de behandeling of bij eventuele orgaantransplantatie van de patiënt.
De Israëlische overheid is er de laatste jaren in geslaagd diverse criminele netwerken die zich bezig hielden met orgaanhandel op te rollen. In december 2007 werden 2 Israëlische mannen uit de stad Haifa beschuldigd van betrokkenheid bij de handel in menselijke organen. De twee mannen Mohammad Geit en Hassan Zakhalka kregen respectievelijk 4 jaar en 20 maanden celstraf. In augustus 2008 werd Michael His, een Israëlische chirurg in Oekraïne gearresteerd vanwege illegaal orgaan transplantaties en uitgeleverd aan Israel. De man maakte deel uit het dezelfde netwerk als Geit en Schalk. In november 2009 werden 2 inwoners van Jeruzalem, Sammy Shem-Tov en Dimitri Oren gearresteerd vanwege bemiddeling tussen kopers en verkopers van organen.
Orgaanhandel komt helaas overal in de wereld voor. Uit China en Amerika zijn orgaanschandalen bekend en Engeland kwam hiermee meermalen in het nieuws. In 1999 was Nederland betrokken bij een soortgelijk schandaal. Patholoog-anatoom Dick van Velzen bleek in het Engelse Alder Hey jaren lang zonder overleg met nabestaanden organen te hebben verwijderd uit honderden overleden kinderen, baby’s en foetussen. Uit China en Amerika zijn orgaanschandalen bekend en Engeland kwam hiermee meermalen in het nieuws.
De suggestie zoals die ook in sommige Nederlandse media is gedaan, dat het verhaal in Aftonbladet alsnog bevestigd zou zijn geworden door het oude bericht over de zaak tegen de directeur van Aboe Kabir, is een nieuw dieptepunt in de berichtgeving over Israel.
Bronnen: Pamela Geller op Atlas Shruggs: Jewish Blood Libel Desperation: Ghouls and their tools van 23 december 2009; Israel Facts Monitorgroep: Nieuwe hetze tegen Israël door Yochanan Visser van 23 december 2009; op Brabosh: Israël’s zogenaamde ‘organenhandel’ verduistert opnieuw de geesten van 23 december 2009; Fabel van de maand: ‘Israëlisch leger vermoordt Palestijnen om hun organen te verhandelen’ van 20 augustus 2009 en Zweden beschaamd over nonsensverhaal over Israëlische ‘organen diefstal’ van 28 augustus 2009; Boursorama: L’affaire du journal suédois door Guy Senbel van 21 augustus 2008; Gyus.org/Israel News: Swedish daily: IDF killed Palestinians for organs door Roni Sofer van 18 augustus 2009; Aftonbladet: ”Våra söner plundras på sina organ” van 17 augustus 2009 en Israelisk protest mot kulturartikel van 19 augustus 2009; Jerusalem Post: Swedish government funds anti-Semitic NGOs door Gerald Steinberg van 19 augustus 2009; Swedish Jews: Story doesn’t resonate door Jonah Newman en Swedish writer ‘not sure’ story’s true door Herb Keinon van 19 augustus 2009
Paus Benidictus zet licht op groen voor zaligmaking van Hitlers Paus Pius XII
Paus Pius XII, alias 'Hitlers Paus' of ook 'De Zwijgende Paus' genoemd, zegent in september 1945 zijn onderdanen in het Vatikaan. Over de Joden geen woord
Paus Benedictus XVI heeft afgelopen zaterdag 19 december 2009 uitgesproken dat de pausen Pius XII (1939-1958) en Johannes Paulus II (1978-2005) eerbiedwaardig zijn. Zij hebben volgens ,,heldhaftige deugdzaamheid” geleefd. De verklaring betekent dat de zaligverklaring van beide pausen dichterbij is gekomen. Voor zij zalig worden verklaard, moet nog worden bewezen dat op hun voorspraak een wonder is gebeurd. De van Duitse origine paus Benedictus heeft hiermede opnieuw de woede gewekt van Joden, historici en anderen, door paus Pius XII alias van Eugenio Pacelli, beter gekend als Hitlers Paus of De Zwijgende Paus, dichter naar zijn zalig- annex heiligverklaring te loodsen. Paus Pius XII wordt verweten dat hij te weinig gedaan heeft, en vooral veel gezwegen heeft, omtrent de vervolging en de holocaust van de Joden tijdens het Derde Rijk. Pius XII was tot 1939 de pauselijke nuntius (lees ambassadeur) voor het Vatikaan in Berlijn.
Yad Vashem, 11 mei 2009. Shimon Perez (L) en directeur Mr. Avner Shalev (R) begeleiden Paus Benedictus
Een half jaar eerder – 19 juni 2009 – had hij de kwestie van de zaligmaking van Hitlers Paus uitgesteld, naar eigen zeggen ‘om de Joden niet te bruskeren’. Volgens postulator Gumpel heeft paus Benedictus grote bewondering voor Pius XII maar wilde hij al het mogelijke doen om de relaties met de Joden te verbeteren. Blijkbaar is de man zijn goede intenties van toen al weer ‘vergeten’. Het zaligverklaringsdossier voor paus Pius XII zit al jaren muurvast. Voor de verdere afwikkeling van dit dossier moet paus Benedictus het decreet, dat de heroïsche deugden van de oorlogspaus erkent, ondertekenen.
Paus Benedictus, die verplicht werd de Hitlerjugend te vervoegen en op het einde van de Tweede Wereldoorlog deserteerde uit het nazi-leger, heeft zich bij herhaling uitgesproken tegen de terreur van het nazisme en antisemitisme, lijkt zich stilaan meer en meer in nesten te werken. Zijn betrachting om tussen het Vatikaan goede relaties met de Joden op te bouwen lijkt maar niet te vlotten en dat heeft hij voornamelijk aan zichzelf te danken. Zo is zijn fel gecontesteerde beslissing om de Holocaust-ontkenner bisschop Richard Williamson te rehabiliteren niet in goede aarde gevallen.
Op maandag jongstleden, slechts twee dagen na zijn beslissing om Pius XII naar de zaligmaking te leiden, vertelde hij in een toespraak in het Vaticaan over zijn reis naar het Heilige Land die hij in mei 2009 maakte. Daarin sprak hij over zijn bezoek aan Yad Vashem op 11 mei 2009 en wat dat voor hem betekend had. Benedictus noemde het “een schokkende ontmoeting met de wreedheid van menselijk falen, met de haat van een blinde ideologie die, zonder rechtvaardiging, miljoenen mensen de dood instuurde. Yad Vashem is in de eerste plaats een herdenkingsmonument tegen de haat en een oprechte oproep tot zuivering en vergeving en aan de liefde”, zei hij.
De toespraak van Benedictus tijdens zijn bezoek aan Yad Vashem deed veel kritiek oplaaien in Israël, met enkele missers van de paus zoals het niet verontschuldigen voor wat zij zien als de katholieke onverschilligheid tijdens de nazi-genocide. Anderen merkten op dat hij specifiek de woorden ‘moord’ of ‘nazi’s’ weigerde in de mond te nemen. Hoewel hij de Holocaustontkenning en het antisemitisme veroordeelde, hadden vele Israëli verwacht dat hij verder zou gaan dan dat. Rabbijn Yisrael Meir Lau, de voorzitter van Yad Vashem, kon zijn teleurstelling na de toespraak maar moeilijk wegsteken: ”Er ontbrak iets. Er werd geen melding gemaakt van de Duitsers of de nazi ‘s die hebben deelgenomen aan de slachting, noch een woord van spijt.”
Hoewel paus Benedictus XVI verwees naar de miljoenen onschuldige slachtoffers, vermeldde hij niet specifiek de 6 miljoen Joodse slachtoffers. Sommige Joden en historici hebben betoogd dat Pius XII, die paus was van 1939 tot aan zijn dood in 1958, meer had moeten doen om de dood van 6 miljoen Joden te voorkomen door de nazi’s en hun collaborateurs.
Afbeelding hierboven: Een bijschrift op een foto van Pius XII in het museum Yad Vashem zegt dat hij niet protesteerde tegen de nazi-genocide op de Joden en grotendeels een neutrale positie bewaarde.
Bisschop Von Galen trotseerde in 1941 op zijn eentje met succes de nazi's
Het Vaticaan blijft benadrukken dat Pius XII zijn stille diplomatie gebruikte om alzo te proberen de Joden te redden en niet uithaalde naar de nazi’s uit vrees dat een dergelijke openbare veroordeling alleen maar leiden naar nog meer doden had geleid. Die houding wordt tegengesproken door protestacties tijdens het naziregime zoals bijvoorbeeld de actie van bisschop van Münster, Clemens Graf von Galen (afbeelding links), vooral beroemd door zijn donderpreek van 3 augustus 1941 waarin hij de illegale praktijken van het nazi-regime aan de kaak stelde met hun euthanasieprogramma, en de nazi’s verplichtte om op 24 augustus 1941 dat programma in Duitsland af te breken.
Een andere zaak is bijvoorbeeld het beroemde protest in de Rosenstrasse in Berlijn in het voorjaar van 1943, toen Berlijnse vrouwen betoogden voor de vrijlating van hun Joodse mannen en Rijkspropagandaleider en Gouwleider van Berlijn Jozef Goebbels verplicht werd onder druk van de Duitse publieke opinie deze Joden moest laten gaan en aldus 1.500 gevangen Joden ontkwamen aan de Holocaust. Meer hierover in het boek van Dirk Verhofstadt Pius XII en de vernietiging van de Joden.
Joodse groepen hebben aangevoerd dat Benedictus niets had mogen doen om de zaligverklaring van Pius XII in de steigers te zetten totdat de tot nu toe gesloten Vaticaanse archieven van zijn pontificaat worden opengesteld voor externe onderzoekers. Een woordvoerster van Yad Vashem, Iris Rosenberg, zei dat het betreurenswaardig is dat het Vaticaan heeft gehandeld nog vooraleer relevante documenten beschikbaar worden gesteld. Ook in een verklaring afgelopen maandag, heeft het Joods Wereld Congres de zaligverklaring van Pius XII gekapitteld als hoogst ongelegen en erg prematuur, totdat ooit consensus over zijn nalatenschap wordt bereikt.
Hitlers Paus Pius XII, hier nog als nuntius in Berlijn in de jaren 1930
Er heerst sterke bezorgdheid over de politieke rol van paus Pius XII tijdens de Tweede Wereldoorlog die niet mag worden genegeerd, zei Ronald Lauder, de voorzitter van de groep. Hij riep het Vaticaan op om onmiddellijk alle archieven over het Pius XII tijdperk te openen en meer gevoeligheid op dit gebied aan de dag te leggen [orig.: “As long as the archives of Pope Pius about the crucial period 1939 to 1945 remain closed, and until a consensus on his actions – or inaction – concerning the persecution of millions of Jews in the Holocaust is established, a beatification is inopportune and premature. While it is entirely a matter for the Catholic Church to decide on whom religious honors are bestowed, there are strong concerns about Pope Pius XIIs political role during World War II which should not be ignored.”]
Het Vaticaan zegt dat de archieven over het Pius tijdperk – ongeveer 16 miljoen bestanden – niet eerder dan op zijn vroegst in 2014 zal worden geopend voor historici. “Het is geen kwestie van geheimhouding”, zoals de Vaticaanse woordvoerder Federico Lombardi Rev werd geciteerd in de Corriere della Sera. Alles wat we moeten weten is al bekend. Benedictus bezocht intussen twee synagogen – in Duitsland en de Verenigde Staten – en heeft een bezoek gepland aan de belangrijkste synagoge van Rome volgende maand.
Bronnen: Haaretz: Pope recalls ‘upsetting’ Yad Vashem visit amid row over Pius XII van 21 december 2009; NY Daily News: Pope Benedict XVI declares Pius XII ‘venerable,’ angering Jewish groups door Samuel Goldsmith van 19 december 2009; World Jewish Congres: Israeli chief rabbi: Pius XII decision complicates dialogue with Vatican van 23 december 2009 en Pope Benedict pushes controversial Pius XII closer to sainthood van 20 december 2009 en World Jewish Congress criticizes decision to beatify Pope Pius XII van 21 december 2009
