Dagelijks archief: 9 december 2009

Een van de eenvoudigste manieren om de publieke opinie te beïnvloeden is hen een gemeenschappelijke vijand in te praten. Die truuk is van alle tijden, alle beschavingen en alle landen. Ook Veldmaarschalk Hermann Goering, de 2de man achter Adolf Hitler, wist dat ook en lichtte op het Proces van Neurenberg in 1946 die ‘zondebokstrategie’ [in dit geval ten aanzien van de Joden] als volgt toe:

“Natuurlijk willen de gewone mensen geen oorlog maar uiteindelijk zijn het de leiders van het land die de politiek bepalen, en het is altijd een eenvoudige zaak geweest om mensen zo ver te krijgen, of het nu een democratie is of een fascistische dictatuur, of een parlement of een communistische dictatuur. Stem of geen stem, het volk kan er altijd toe gebracht worden om haar leiders te gehoorzamen. Dat is gemakkelijk. Het enige wat je moet doen is hen vertellen dat ze worden aangevallen,  de pacifisten beschuldigen van gebrek aan patriottisme en dat zij aldus het land blootstellen aan het gevaar. Het werkt in elk land op dezelfde wijze.”

“Tegenwoordig is het favoriete zwarte schaap in internationale zaken de Joodse staat Israël”, schrijft Ronald S. Lauder. Als het vroeger de Joden waren, is het thans Israël of zeg maar gerust: het is weer van ‘t zelfde. In het Midden-Oosten maakt men namelijk totaal geen onderscheid tussen een Jood, een Zionist of een Israëliër. Daar zijn dat gewoonweg synoniemen voor elkaar, zoals wij een kat een poes heten en andersom. Als daar eender welke Arabische leider zegt dat hij Israël wil vernietigen bedoelt hij heel erg letterlijk dat hij het Joodse volk wil uitroeien en andersom, waar ze zich ook bevinden. Een aanslag op Joodse doelwitten zoals bijvoorbeeld in Moembai een jaar geleden, is een harde illustratie van die strategie. Pro-Palestijnse sympathisanten in het Westen doen hard hun best om hun anti-Zionisme en haat jegens Israël vooral niet op antisemitisme te laten lijken, maar in het M-O doet dat alleen maar verwonderd de wenkbrauwen fronsen en wordt er eens flink gegniffeld om die ‘naïeve’ westerlingen…

Israel-bashers hold a double standard on rights abuses

door Ronald S Lauder

Israelbashing neemt nog steeds in populariteit toe op vele gebieden. Op internationale sportevenementen worden Israëlische atleten soms vermeden, soms verhinderd om deel te nemen door immigratie-ambtenaren en soms zelfs niet uitgenodigd. Britse, Canadese en Zuid-Afrikaanse vakbonden hebben opgeroepen tot een boycot van Israëlische goederen. Ook in België en Nederland loopt dergelijke boycotcampagne tot 31 december van dit jaar. Universiteiten en vakbonden voeren campagne voor een boycot van Israëlische academici en bedrijven en voor het nemen van internationale sancties.

Onlangs heeft de stichter van Human Rights Watch, Robert Bernstein, deze hypocrisie aan de kaak gesteld toen hij zijn eigen organisatie bekritiseerde dat het Israël behandelt als een paria staat. Hij verweet de HRW dat, alhoewel Israël in het Midden-Oosten omringd wordt door islamistische dictaturen die het woord ‘mensenrechten’ niet eens kunnen spellen, nagenoeg nergens in haar kritische rapporten worden geviseerd, maar Israël daarentegen disproportioneel en systematisch de volle laag krijgt.

Dit intense cynisme is de poging van veel islamitische landen om Israël van haar legitimiteit te beroven en haar bestaansrecht te ontkennen. Dergelijke propaganda wordt al vele jaren gevoerd en wordt gekenmerkt door zowel opportunisme als haat. Deze strijd wordt steeds gevochten door de regeringen van deze landen in de internationale fora en in het bijzonder in de Verenigde Naties. Door het nivelleren van valse, soms lasterlijke, beschuldigingen tegen Israël en haar democratisch gekozen regering, proberen ze haar legitimiteit ondergraven.

Verenigde Naties vs Israël

De Verenigde Naties, zo lijkt het toch, reserveren het merendeel van hun woede voor het meest liberale, vrije en progressieve land in het Midden-Oosten. Een land dat de vrijheid van godsdienst en dezelfde burgerrechten aan al haar burgers garandeert en verdedigt, met inbegrip van de Arabische minderheid, wordt hier aan de schandpaal genageld door diegenen die flagrant de waarden van het VN-Handvest en de Verklaring van de Mensenrechten miskennen.

In een interview met deze krant vorige week, verwees Navi Pillay, de VN-commissaris voor de mensenrechten voor Zuid-Afrika, naar “propaganda die de [VN-Mensenrechten] Raad afschildert als partijdig en een plek voor Israëlbashers” ['propaganda which portrayed the council as biased and a venue for bashing Israel' bron]. Propaganda? Niet echt. De Raad voor de mensenrechten in Genève, gedomineerd door kampioenen in het schenden van de mensenrechten zoals Libië, Pakistan en Saudi-Arabië, zijn bijna geobsedeerd door het vermeende wangedrag van Israël. Toch kijkt het de andere kant op, of bagatelliseert het de misdrijven die door Hamas en andere terroristische groeperingen worden gepleegd. De eenzijdige resolutie over het Goldstone Rapport spreekt boekdelen.

In 2006 kreeg de toenmalige secretaris-generaal van de Verenigde Naties Kofi Annan een storm van kritiek over zich heen, toen hij in de Mensenrechtenraad wees op de “onevenredige nadruk op schendingen door Israël”, terwijl andere gebieden die geconfronteerd waren met een veel ‘ernstiger crisis’ werden verwaarloosd ["Since the beginning of their work, they have focused almost entirely on Israel, and there are other crisis situations, like Sudan, where they have not been able to say a word." bron]. De dingen zijn sindsdien niet bijster verbeterd – integendeel. In feite wordt op de Algemene Vergadering van de VN in New York in het hele Midden-Oosten geen enkel ander land zo vaak genoemd in toespraken en resoluties als Israël.

In de meeste organisaties van de Verenigde Naties, zit een ingebouwde meerderheid van niet-democratische landen die aan de Israëlbashers de vrije teugel geeft. Soms worden zij zelfs ondersteund door democratische landen. Het was triest om te zien dat Ierland een van de vijf Europese regeringen was dat het Goldstone Rapport ondersteunt. Israëlbashing geniet brede steun in de westerse media alsook aan de universiteiten, NGO’s, vakbonden en internationale organisaties. Maar deze critici zijn vaak blind voor de realiteit in het Midden-Oosten.

Zo wordt het Iraanse regime genegeerd, dat de protesten deze zomer in eigen land gewelddadig onderdrukte en daarvoor niet veroordeeld werd door de VN-Mensenrechtenraad, dat Iran al jaren niet enkel een ideologisch campagne voert tegen Israël, maar de opleiding van Hamas en Hezbollah-strijders ondersteunt, hen voorziet van wapens en munitie en aldus aanvallen op Israël sponsort. Jaren van raketaanvallen en zelfmoordaanslagen gericht tegen Israëlische burgers worden slechts terloops genoemd. Soms worden ze zelfs gerechtvaardigd door vooraanstaande westerse politici en kranten commentatoren.

Deze mensen hebben gefaald om het Palestijnse leiderschap te veroordelen voor haar wanbeheer [in de Palestijnse gebieden], ondanks de miljarden dollars aan steun, om in de autonome gebieden structuren op te bouwen die het economische welzijn van de Palestijnen en de veiligheid en integriteit van Israël kunnen garanderen. Westerse moralisten beschuldigen de Israëlische bezetting ervan – ondanks de terugtrekking van de Israëlische troepen uit de Gazastrook meer dan vier jaar geleden, en uit de belangrijkste centra op de Westelijke Jordaanoever die daaraan voorafgingen en uit Zuid-Libanon in 2000. De ‘land-voor-vrede’ -formule heeft gewerkt met Egypte en Jordanië, maar niet in de Gazastrook, tenminste tot nog toe niet.

Turks premier Erdogan hand in hand met Ahmadinejad, 29 oktober 2009

Israël meest fanatieke kritikasters zeggen vaak weinig over de werkelijke menselijke rampen van deze wereld zoals de door de overheid gesteunde genocide in Soedan. Integendeel, alhoewel de Soedanese dictator Omar al-Bashir door het Internationaal Strafhof in Den Haag wordt gezocht op beschuldiging van misdaden tegen de menselijkheid, heeft de Turkse premier Recep Erdogan onlangs nog luidop het Israëlische offensief in Gaza veroordeeld, tegelijk zeggende dat al-Bashir welkom zou zijn geweest tijdens de recente islamitische top in Istanboel.

Erdogan beschuldigde Israël ervan dat de misdaden tegen de Palestijnen tijdens de Gaza-oorlog veel erger waren dan degene die aan de Soedanese leider Omar al-Bashir worden toegeschreven. “Het bestaat niet dat moslims genocide kunnen plegen,” zei hij schaamteloos tegen de verslaggevers ['It is not possible for those who belong to the Muslim faith to carry out genocide.'] De Armeense genocide door de Turken wordt nog steeds door Turkije ontkend. Een paar dagen eerder bracht Erdogan een bezoek aan Teheran om zijn solidariteit te betonen met de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad, een andere beruchte ontkenner van genocides.

Of het gebruiken van dergelijke dubbele standaarden eenvoudig kunnen toegeschreven worden aan populisme, of aan vooroordelen tegen Joden of de staat Israël, is moeilijk vast te stellen. Het trieste resultaat is dat een grote meerderheid van de lidstaten van de Verenigde Naties Israël thans lijken te zien als Vijand Nummer 1 in de wereld. Wie had gedacht dat het ooit zover zou kunnen komen?

Bron: Irish Times.com: Israel-bashers hold a double standard on rights abuses door Ronald S. Lauder van 7 december 2009, vrij bewerkt, aangevuld en vertaald door Brabosh op 9 december 2009; Roland S. Lauder is onder meer de voorzitter van het World Jewish Congress, dat de Joodse gemeenschappen vertegenwoordigd in 92 landen.