Maandelijks archief: december 2009

Abu Dis (Westbank), 7 februari 2004. Palestijnse vrouw huilt 'spontaan' voor de camera's van AP aan de 'Apartheidsmuur'

In november 2007, publiceerde David Meir-Levi zijn artikel Palestinians: Aggressors, Not Victims, waarin hij de mythe weerlegt van het Palestijnse volk als ‘hulpeloze en onschuldige slachtoffers’ van de Israëlische agressie. Het feit dat de Palestijnse Autoriteit sinds 1994 autonoom bestuurd wordt door twee terroristische organisaties, al-Fatah (op de Westelijke Jordaanoever) en Hamas (in de Gazastrook), is dan eveneens de schuld van Israël en de Verenigde Staten, eerder dan die van de Palestijnen die terroristen tot hun leiders hebben verkozen.

Op deze blog is dit artikel gezien de omvang in drie delen verschenen. Bij het artikel horen ook voetnota’s en tabellen die kunnen geraadpleegd worden op de oorspronkelijke Engelstalige versie.

Palestijnen zijn agressors, geen slachtoffers [deel 1] (31.12.2009)

• - David en Goliath
• - Hoe de leugen is ontstaan
• - ‘Palestina uitvinden’

Palestijnen zijn agressors, geen slachtoffers [deel 2] (13.01.2010)

• - ‘Bijt niet in de hand die je voedt’
• - Hoe zit het met het ‘Palestijns’ nationalisme vandaag?

Palestijnen zijn agressors, geen slachtoffers [deel 3] (24.01.2010)

• – Palestijnen in de Jihad tegen het “globale ongeloof”
• – Al-Qaeda, Hamas en Hezbollah ingezet voor terreur in de VS
• - Palestijnse aanvalspogingen op Amerikaanse bodem
• - Conclusie

David & Goliath

Arabische propaganda is succesvol geweest in het ophangen van een beeld van het Palestijnse volk als hulpeloze en onschuldige slachtoffers van de Israëlische agressie – potentiële vrienden van Amerika die echter bij voorbaat worden uitgesloten door de Amerikaanse steun aan Israël, dat de Palestijnen elke steun weigert om een eigen soevereine staat op te richten. Dit besluit is op zichzelf het resultaat van een ‘Joodse lobby’ geleid door ‘neoconservatieven’ die ‘hun bevelen krijgen’ uit Israël. Het feit dat de Palestijnen thans geleid worden door twee terroristische organisaties, al-Fatah en Hamas, is eveneens de schuld van Israël en de Verenigde Staten, eerder dan die van de Palestijnen die terroristen tot hun leiders hebben verkozen.

Volgens het Palestijnse revisionisme, wonen de Palestijnen als sinds onheuglijke tijden in het historische Palestina, een waar paradijs van bloeiende boomgaarden en vruchtbare wijngaarden, dicht bevolkt met tevreden boeren. Dan kwamen de boosaardige zionisten die, met de steun van de Britten, het Palestijnse land hebben ingepikt, het volk verdreven en begonnen met een schrikbewind en etnische zuiveringen die tot op vandaag voortduren.

Jozef Goebbels mag dan wel meer dan 60 jaar geleden zijn overleden, maar zijn strategie van kernpropaganda leeft verder in de Grote Arabische Leugen dat er een Palestijns volk bestaat dat groot onrecht werd aangedaan door Israël, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. De Arabische leiders weten dat als ze dezelfde leugen gewoon vaak genoeg blijven herhalen, de mensen het uiteindelijk wel zullen geloven – en hoe groter de leugen, hoe gemakkelijker mensen erin trappen.

Sinds de Zesdaagse Oorlog hebben de machtigste leiders van de Arabische wereld leiders – in Egypte, Libië, Arabië, Syrië en het Irak toen nog onder Sadam Hoessein – een verbale oorlog gevoerd tegen Israël. Nadat ze faalden om Israël door middel van brute militaire agressie te verslaan, hebben deze leiders en hun adviseurs besloten om, ergens tussen het einde van de oorlog en de Conferentie van Khartoem (augustus-september 1967), te komen tot de vernietiging van Israël door middel van een meedogenloze oorlog van terreur.

In de oude Bijbelse mythe verslaat de Joodse schaapsherder David met een simpele slinger de Filistijnse reus Goliath

Om hun meedogenloze massamoord op Israëlische burgers en hun onsterfelijke haat tegen het Westen tegenover de wereld te rechtvaardigen, moesten deze leiders een bizarre en tegengestelde werkelijkheid bedenken. Langzaam maar zeker moest de realiteit van het Israël als de ‘kleine David’, de Joodse schaapsherderjongen, dat belaagd wordt door de Arabische wereld in de gedaante van de  Filistijnse ‘reus Goliath’, totaal worden omgekeerd.

Thans wordt Israël als de ‘Goliath’ afgebeeld, als de racistische, apartheids– en oorlogszuchtige, onderdrukkende, illegaal bezettende Joodse staat, de regionale supermacht die kromgebogen, om te vernietigen, inderdaad genocide pleegt op het arme weerloze Palestijnse volk – de nieuwe ‘David’ van het Midden-Oosten.

Deze groteske fantasie zou in feite alleen de wereld kunnen worden opgedrongen indien er inderdaad een ‘kleine David’ zou bestaan dat door  de ‘Goliath’ Israël wordt onderdrukt, ware het niet dat Israël’s tegenstander in het conflict in werkelijkheid de gehele Arabische wereld is in plaats van die arme groep van verzwakte mensen die geen echte verdediging hebben tegen de Joodse supermacht, maar desondanks dat, toch grotere aanspraken kunnen laten gelden op het land van Israël, veel meer dan Israël zélf.

Aldus heeft de PLO, onder de voogdij van de Russische Geheime Dienst de KGB, ‘Het Palestijnse volk’ uitgevonden.

Deze propaganda oorlog ontwikkelde een leugenachtig verhaal dat in twee richtingen tegelijk werkt. Aan de ene kant beweren Arabische propagandabronnen dat de Kanaänieten de voorouders van de Palestijnen waren; Abraham was een Palestijn dus waren ook David, Salomon en zelfs Jezus allen Palestijnen. En de Joden werden indringers, invallers en veroveraars in de dagen van Jozua, net zoals ze dat nu ook zijn.

Aan de andere kant, wordt Israël tegenwoordig gediskrediteerd en gedelegitimiseerd door de eindeloze stroom anti-Israël resoluties van de Verenigde Naties, georkestreerd voor een groot deel door het Arabische blok en hun Russische (ex-Sovjet) mentoren en door het rumoer van de Arabische staten tegenover de hele wereld, over de lachwekkende bewering dat ‘Israël is de agressor’ constant uit te schreeuwen. Dit gebeurde ondanks dat Israël na het winnen van elke [Arabische aanvals-]oorlog oproepen voor de vrede. Israël heeft een dozijn keren ingestemd voor de oprichting van een Palestijnse staat op een deel van haar grondgebied, zelfs als dagelijks door Hamas Qassam raketten worden afgevuurd naar onschuldige Israëlische burgers en zelfs wanneer Hezbollah luidruchtig haar doel – de vernietiging van het wereld-Jodendom – verkondigd en Iran hoopt een nucleair armageddon te plegen om een wereld te creëren zonder Israël. Alleen wanneer Israël wordt vernietigd, zo stellen ze, zal het hele Midden-Oosten vrede kennen.

Dit leugenachtig verhaal wordt getrouw versterkt door een groeiend scala aan pseudo-academici in westerse universiteiten en door een kader van westerse journalisten, die wat rommelen met boeken en artikelen en effectief de geschiedenis en archeologie herschrijven om elke band van Israël met het Heilige Land te wissen en tegelijk zowel de christelijke en Joodse historische en religieuze wortels ontkennen in het Land van Israël.

Deze propaganda campagne om de 60-jarige Arabische oorlog tegen Israël te legitimeren en de fictie te creëren van het ‘Palestijnse volk’ als de arme onderdrukte slachtoffers door het imperialistische koloniale Israël dat illegaal ‘Historisch Palestina’ bezet, is een ware oorlog tegen de geschiedenis. Het is gedrenkt in leugens, precies het soort leugens waar Jozef Goebbels een patent op had. En de grootste leugen van allemaal is het bestaan van een ‘Palestijns volk’.

Hoe de leugen is ontstaan

Nadat Yasser Arafat in 1964 de leiding van de PLO van Ahmad Al-Shukairy had overgenomen stuurde hij zijn adjudant, Abu Jihad al Wazir (de latere leider van de militaire operaties van de PLO), naar Noord-Vietnam voor een studie in de strategie en tactiek van de guerrilla-oorlogsvoering. Arafat was in het bijzonder getroffen door het succes van Ho Chi Minh in het mobiliseren van linkse sympathisanten in Europa en de Verenigde Staten, waar activisten op de Amerikaanse campussen enthousiast de lijn van Noord-Vietnamese agenten volgden, erin slaagde om de Vietnamoorlog van een communistische aanval op het zuiden te veranderen in een strijd voor nationale bevrijding.

Abu Jihad al Wazir

Het inzicht in deze Noord-Vietnamese propaganda campagne, die de sleutel was van de communistische overwinning en een les voor de agenten van de PLO, werd hen bij gebracht door Ho’s meester strateeg, generaal Vo Nguyen Giap: “Hou op met het praten over de vernietiging van Israël en verander in plaats daarvan uw terreuroorlog in een strijd voor de mensenrechten. Dan zal het Amerikaanse volk uit je hand eten.”

Het advies van generaal Giap was tegelijk eenvoudig maar ten gronde: de PLO moest leren werken op een manier die haar werkelijke doelen verborg, via het toestaan van de strategische misleiding en aldus de schijn van gematigdheid ophouden. En de sleutel tot dit alles was een beeld te scheppen dat Arafat zou helpen de Amerikaanse en Westerse nieuwsmedia te manipuleren.

De PLO was ook op zoek naar andere voorbeelden van een ‘volksoorlog’ en vond die bij zowel militaire bondgenoten en in ideologische paradigma’s. Dankzij de inbreng van wijlen de Roemeense president-voor-het-leven Ceausescu, generaal Giap en de Algerijnen, ontwikkelde Arafat de beelden van de ‘illegale bezetting’ en ‘Palestijnse nationale zelfbeschikking ‘, die beiden hun terrorisme bedekten met de mantel van een legitiem volksverzet. Na de Zesdaagse Oorlog heeft Mohammed Yazid, die minister voor informatie was geweest in twee Algerijnse regeringen in oorlogstijd (1958-1962), Arafat wat wijzer gemaakt door wat hij geleerd had in Noord-Vietnam:

“Veeg het argument van tafel dat Israël een kleine staat is waarvan haar bestaan wordt bedreigd door de Arabische staten, of reduceer het Palestijnse probleem naar een vluchtelingenprobleem; presenteer in plaats daarvan de Palestijnse strijd als een bevrijdingsstrijd zoals de anderen dat doen. Veeg de indruk uit dat in de strijd tussen de Palestijnen en de zionisten, de zionist de verliezer is. Nu is het de Arabier die onderdrukt en geslachtofferd wordt in zijn bestaan, omdat hij niet alleen met de Zionisten wordt geconfronteerd, maar ook met het wereld imperialisme.”

Natuurlijk ontbrak er nog een belangrijk ingrediënt in deze fantasierijke gedaanteverandering van de strijd: Er heeft nooit zoiets bestaan als een ‘Palestijns volk’, of een ‘Palestijnse natie’, of een soevereine staat bekend als ‘Palestina’, zelfs niet een specifieke territoriale entiteit die met recht als het ‘historisch Palestina’ kan worden aangeduid.

‘Palestina’ uitvinden

De term Palestina (in het Arabisch) is een oude naam voor de algemene geografische regio die min of meer het huidige Israël beslaat. De naam is afgeleid van het volk van de Filistijnen, die afkomstig zijn uit het oostelijke Middellandse-Zeegebied en de regio binnenvielen in de elfde en twaalfde eeuw voor Christus. De Filistijnen waren blijkbaar afkomstig uit Griekenland, of misschien Kreta, of de Egeïsche Eilanden, of Ionia. Ze lijken te zijn gerelateerd aan de Grieken uit de Bronstijd en ze spraken een taal die verwant is met het Myceense Grieks.

Hun afstammelingen woonden nog steeds aan de oevers van de Middellandse Zee toen de Romeinse veroveraars duizend jaar later toekwamen. De Romeinen verbasterden de naam tot “Paelestina” en het kustgebied onder de soevereiniteit van stadstaten werd bekend als “Philistia.” Zeshonderd jaar later noemden de Arabische bezetters de regio “Falastin.”

Gedurende de latere geschiedenis, verwees de naam slechts naar een vage geografische entiteit. Er was nooit een natie ‘Palestina’ en er was nooit een volk bekend als de ‘Palestijnen’, en bestaat er geen enkele notie van een ‘historisch Palestina’. De regio heeft nooit genoten van een soevereine autonomie, maar bleef onder het gezag van opeenvolgende buitenlandse soevereine gebieden, van de Umayyaden en Abbasiden tot aan de Fatimiden, van de Ottomanen tot aan de Britten.

Gedurende de eeuwen van Ottomaanse heerschappij, toen de ‘dead hand of the Turk’ (geciteerd door Lord Byron in zijn ‘Childe Harold’s Pilgrimage’) op brutale wijze de pogingen frustreerden tot nationale zelfbeschikking onder ontevreden elementen in Griekenland, Armenië, Albanië en de Koerden, deed geen enkele Arabier die onder de Turkse overheersing leefde, ooit een poging om een ideologie van nationale identiteit te formuleren en nog het minst van al de verarmde Arabische boeren in de regio die tegenwoordig bekend is als Israël.

De opkomst van het Arabisch nationalisme is grondig gedocumenteerd en uit Arabische bronnen blijkt duidelijk dat zelfs na de Eerste Wereldoorlog, toen het Ottomaanse Rijk werd opgedeeld in verschillende volksstaten in Midden-Oosten, bestond er geen concept van een aparte staat of van een volk van ‘Palestina’. Aan de vooravond van de Vredesconferentie van Parijs in 1919, het allereerste congres waar de Muslim-Christian Association elkaar ontmoetten om hun vertegenwoordigers te kiezen, keken zij er nauw op toe dat de entiteit die thans door de Britten werd aangeduid als ‘Palestina’, op ‘nationaal, religieus, taalkundig, natuurlijk, economisch en geografisch gebied’, onlosmakelijk deel uitmaakte van Syrië. Dezelfde argumenten werden aangevoerd door de Arabische woordvoerders in de Verenigde Naties aan de vooravond van het Verdeelplan van 1947.

De term ‘Palestijns’ werd ironisch genoeg gebruikt tijdens de periode van het Britse Mandaat (1922-1948) om de Joden aan te duiden die woonden in het Britse Mandaat Palestina. De Arabieren in het gebied werd gewoon ‘Arabieren’ genoemd en gaven hun eigen naam aan de regio: Balad esh-Sham (het land, of de provincie van Damascus). Terwijl sommige Arabische nationalistische schrijvers en koffie slurpende intellectuelen in Caïro of Beiroet het concept ontwikkelden van een Arabisch nationalisme voor het overgrote deel als antwoord op het Zionisme, werden de uitdrukkingen ‘Palestina’ en ‘Palestijns’ gebruikt in hun oorspronkelijke betekenis als geografische aanduidingen en niet als aanduiding van een nationale identiteit.

In het begin van 1947, toen de Verenigde Naties de mogelijkheid verkenden om het Britse Mandaat Palestina op te delen in twee aparte staten, een voor de Joden en een voor de Arabieren, protesteerden verschillende Arabische politieke en academische woordvoerders luidkeels tegen een dergelijke splitsing, omdat ze betoogden dat de regio echt deel uitmaakte van het zuiden van Syrië. Omdat er nooit een volk van ‘Palestijnen’ had bestaan, zou Syrië onrecht worden aangedaan door ex nihilo (uit het niets) een staat op te richten ten koste van het soevereine Syrische grondgebied.

Wordt vervolgd in Palestijnen zijn agressors, geen slachtoffers [deel 2]

Bronnen: FrontPageMagazine.com: Palestinians: Aggressors, Not Victims door David Meir-Levi van 27 november 2007, vrij bewerkt en vertaald door Brabosh op 31 december 2009; De communistische wortels van de Palestijnse terreur – deel 1 en deel 2 door David Meir-Levi van 14 december 2007, vertaald door Brabosh op 12 en 14 november 2009

Is de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen de verantwoordelijkheid van Israël?

Als gevolg van de Zesdaagse Oorlog werden vele Palestijnen in de veroverde gebieden ontheemd, t.t.z. ze moesten hun huizen verlaten en verhuizen naar een andere plaats in hetzelfde land. Deze “ontheemden” vormden het onderwerp van Resolutie 237 van 14 juni 1967, die de regering van Israël opriep “om de terugkeer van de bewoners te vergemakkelijken [vanuit de gebieden waar militaire operaties hadden plaatsgevonden] die sinds het uitbreken van de vijandelijkheden gevlucht waren uit die gebieden.” ["Calls upon the Goverment of Israel to ensure the safety, welfare and security of the inhabitants of the areas where military operations have taken place and to facilitate the return of those inhabitants who have fled the areas since the outbreak of the hostilities"]. Deze resolutie spreekt niet van een ‘recht’ op terugkeer, maar Israël heeft met hun terugkeer ingestemd tijdens verschillende overeenkomsten die werden gebundeld in de Israëlische houding tijdens vredesonderhandelingen.

14 juni 1967, op het einde van de Zesdaagse Oorlog: premier Levi Eshkol en minister Menachem Begin met enkele soldaten in de Sinaï

In een bepaald Israëlisch document dat de titel draagt ‘Principles Guiding Israel’s Policy in the Aftermath of the June 1967 War’ heeft de toenmalige minister-president Levi Eshkol (1859-1969) slechts een maand na het conflict verklaard dat “Israël volledig zal meewerken aan de oplossing van het vluchtelingen probleem… binnen het kader van een internationaal en regionaal plan.” In 1949 en 1967 heeft Israël aan 100.000 gezinnen, die tijdens de oorlog werden gescheiden, aangeboden om terug te keren en/of te repatriëren (in 1949). Eveneens na de Zesdaagse Oorlog werden meer dan 9.000 Palestijnse families in 1967 herenigd en werd uiteindelijk aan 60.000 Palestijnen toegestaan om terug te keren. [bron]

Ook heeft het de banktegoeden opnieuw vrijgemaakt van rekeningen van vluchtelingen bij Israëlische banken en compensatie betaald voor achtergelaten gronden en eigendommen. Israël is blijven doorgaan om de Palestijnse Autoriteit compromissen aan te bieden maar die werden allen door de PA verworpen. Israël’s positie is dat, alhoewel zij niet het vluchtelingenprobleem heeft gecreëerd, het land bereid is om haar bijdrage te leveren om het probleem te helpen oplossen, alhoewel het in feite de verantwoordelijkheid is van de Arabische wereld om de Arabische vluchtelingen op te vangen [zie ook: Who is responsible for the Palestinian refugee problem?]

Dit is overigens dezelfde Arabische wereld die honderdduizenden Joden heeft gedeporteerd zonder hoop van repatriëring of herstel en die enkel door Israël werden geabsorbeerd. Dit punt werd goed verwoord door de Arabisch Amerikaanse journalist en auteur Joseph Farah, die hierover zei: “Er waren ongeveer 100 miljoen vluchtelingen in de wereld na de Tweede Wereldoorlog. De Palestijns-Arabische groep is de enige in de wereld die niet geabsorbeerd of geïntegreerd werd in de landen van hun eigen volk. Sindsdien werden miljoenen Joodse vluchtelingen van over de hele wereld geabsorbeerd door het kleine Israël. Het heeft geen zin om te verwachten dat diezelfde kleine Joodse staat een vluchtelingenprobleem zal oplossen dat zij niet heeft gecreëerd.” In tegenstelling tot de Palestijnen, die compensatie hebben ontvangen van Israël, werden Joodse vluchtelingen nooit gecompenseerd door de Arabische staten, noch werden er ooit VN-organisaties opgericht om de Joodse vluchtelingen te helpen.

Waarom wil Israël niet dat al de vluchtelingen terugkeren?

Joodse leiders hebben in feite geprobeerd om het vluchtelingenprobleem te voorkomen door bij de Arabieren op aan te dringen in Palestina te blijven en burgers te worden van Israël op het ogenblik dat de stemming voor het Verdeelplan in de Verenigde Naties werd gehouden. De Algemene Vergadering van de Palestijnse Joden deed bij monde van David Ben-Goerion op 2 oktober 1947 de volgende oproep aan de Arabische gemeenschap:

“We zullen alles doen wat in onze macht ligt om de vrede te handhaven en een vruchtbare samenwerking na te streven voor [Joden als Arabieren]. Het is nu, hier en nu, dat vanuit Jeruzalem zelf een oproep moet gaan naar de Arabische landen alle krachten te bundelen samen met de Joden en de met voor de Joden bestemde staat en schouder aan schouder te werken aan de vrede en vooruitgang als soevereine gelijken.”

[orig. “We will do everything in our power to maintain peace, and establish a Cupertino gainful to both. It is now, here and now, from Jerusalem itself, that a call must go out to the Arab nations to join forces with Jewry and the destined Jewish State and work shoulder to shoulder for our common good, for the peace and progress of sovereign equals.”]

David Ben-Goerion en Golda Meir in de Knesset in 1962

Bovendien, stuurde David Ben-Goerion Golda Meir naar Haifa om te proberen de Arabieren ervan te overtuigen om te blijven, maar ze was niet in staat om hen te overtuigen omdat ze vreesden dat ze zouden worden veroordeeld als verraders van de Arabische zaak. Israël heeft herhaaldelijk het Israëlisch burgerschap aangeboden met al zijn voordelen (met inbegrip van gratis onderwijs en de mogelijkheid om openbare ambten te bekleden) aan de Palestijnen die bereid zou zijn te leven binnen de staat Israël.

Tijdens de vredesonderhandelingen in Oslo heeft Israël verder onderhandeld met de Palestijnse Autoriteit over dit onderwerp, en bood de terugkeer aan van een beperkt aantal Palestijnen die voldeden aan de criteria van vluchteling. Echter, de Palestijnse Autoriteit en de UNRWA een nieuwe definitie ontwikkeld van het statuut van vluchteling als “een persoon van wie de gewone verblijfplaats minstens twee jaar in Palestina onmiddellijk voorafgaand aan het uitbreken van het conflict in 1948 en die, als gevolg van dat conflict, zowel zijn woning als zijn middelen van bestaan had verloren….”

Deze definitie breidde de vluchtelingenstatus uit naar alle Palestijnse nakomelingen die leven als ingezetenen in andere landen (en niet enkel diegenen in vluchtelingenkampen) en hen recht van terugkeer verleenden. Met deze definitie worden thans ongeveer vijf miljoen buitenlandse Palestijnen nu geteld als “vluchtelingen.” Met minder dan zes miljoen Joden in de huidige staat Israël, is het gemakkelijk te begrijpen waarom de Israëli’s zo bezorgd zijn over het accepteren van deze uitgebreide omschrijving en de toekenning van open immigratie rechten aan allen die geloven dat ze van Palestijnse origine zijn. Het zou demografische zelfmoord zijn voor zo een klein land zowel als fysieke zelfmoord, omdat de Palestijnen gemakkelijk de Joden zouden kunnen overrompelen als ze gehoor zouden willen geven aan de oproep van de omringende Arabische landen om Israël binnen te vallen.

Deze bedreiging aan het adres van Israël werd nog versterkt door de sommige woorden die Yasser Arafat een paar jaar geleden uitsprak. In een verklaring tijdens een gesloten bijeenkomst van Arabische ambassadeurs in Stockholm, waar Arafat op 30 januari 1996 te gast was om een prijs voor de vrede in ontvangst te nemen, verklaarde Arafat het echte doel voor zijn eis van recht op terugkeer:

“Binnen vijf jaar zullen we zes tot zeven miljoen Arabieren hebben die wonen op de Westelijke Jordaanoever en in Jeruzalem. Alle Palestijnse Arabieren zullen door ons worden verwelkomd. Als de Joden allerlei Ethiopiërs, Russen, Oesbekistanen en zelfs Oekraïeners als Joden mogen importeren, kunnen wij alle soorten Arabieren importeren. We plannen de eliminatie van de staat Israël en de oprichting van een Palestijnse staat. We zullen het leven voor de Joden ondraaglijk maken door psychologische oorlogvoering en door een bevolkingsexplosie. Joden willen niet wonen tussen Arabieren …. Zij zullen zich ontdoen van hun woningen en naar de Verenigde Staten vertrekken. Wij, de Palestijnen, zullen alles overnemen, inclusief geheel Jeruzalem.”

[orig.: "Within five years, we will have six to seven million Arabs living on the West Bank and in Jerusalem. All Palestinian Arabs will be welcomed by us. If the Jews can import all kinds of Ethiopians, Russians, Uzbeks and Ukranians as Jews, we can import all kinds of Arabs to us. We plan to eliminate the State of Israel and establish a Palestinian state. We will make life unbearable for Jews by psychological warfare and population explosion. Jews will not want to live among Arabs .... They will give up their dwellings and leave for the United States. We Palestinians will take over everything, including all of Jerusalem."]

Ehud Barak, de voormalige Israëlische premier verwierp het Palestijnse recht op terugkeer en vatte het als volgt kort en krachtig samen: “Dit [Palestijnse recht op terugkeer] is een eufemisme voor de vernietiging van Israël en geen enkele [Israëlische] regering zal dit ooit accepteren. Er is een slechts dunne lijn tussen een berekend risico en het bezwijken voor de terreur.”

Die verklaring van Arafat was niets nieuws. Een soortgelijk standpunt werd gemeld op het moment van de oorspronkelijke Arabische uittocht: “Het is algemeen bekend en begrepen dat de Arabieren, door de eis van de terugkeer van de vluchtelingen naar Palestina, hun terugkeer begrijpen als heersers van het thuisland en niet als slaven. Met grote duidelijkheid bedoelen zij hiermee de liquidatie van de staat Israël.” Deze retoriek in aanmerking genomen alsmede de voortdurende Intifada tegen Israël, werd met Resolutie 194 door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties erkend dat van Israël niet kan worden verwacht dat zij een vijandige bevolking repatriëren dat haar veiligheid in gevaar kan brengen en een 5de kolonne kan worden. Hoewel Israël nog steeds het recht van terugkeer aan een deel van de vluchtelingen aanbiedt, behoudt zij zich het recht voor om dit aantal te beperken afhankelijk in het belang van de veiligheid en uit demografische bekommernissen.

Terug naar deel 1 Waarom de Palestijnen nog altijd vluchtelingen zijn

Bronnen: Fast Facts on the Middle East Conflict door Randall Price; 2003; Harvest House Publishers; The Case for Israel uit 2003 en The Case for Peace uit 2005 door Alan Dershowitz uitgebracht door uitgevrij John Wiley & Sons, Inc.