Dagelijks archief: 10 november 2009
Syrisch president Assad: Verzet tegen de bezetting van de Golan is een nationale plicht
Terwijl de halve wereldbol reikhalzend uitkijkt naar wat de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen zullen opleveren, bereiden andere Arabieren en Perzen nauwelijks verholen de volgende oorlog voor tegen de Joodse staat. Voor wie nog steeds meent dat een vredesakkoord tussen de Palestijnen en de Israëli’s het einde van het Midden-Oostenconflict zou betekenen, kent de geschiedenis niet. Alleen een globaal akkoord tussen Israël en de Arabische staten, inclusief de buurlanden Syrië en Libanon, kan aldus een einde stellen aan 61 jaar oorlog. Enkele dagen geleden verwelkomde de Libanese regering twee ministers van Hezbollah, de terreurgroep die gesponsord wordt door Iran zoals een week geleden nog bleek toen de m/s Francop in de Middellandse Zee werd onderschept met maar liefst 40 containers Iraanse wapens aan boord bestemd voor Hezbollah.
De Golan Hoogvlakte die Syrië in 1967 na haar mislukte aanval op Israël verloor
Intussen neemt de oorlogszuchtige taal jegens Israël weer toe in het Midden-Oosten en laat ook Syrië zich niet onbetuigd, zoals blijkt uit het volgende bericht van The Jerusalem Post van gisteren 9 november 2009. Syrië probeert nog steeds de militair strategisch gelegen Golan Hoogvlakte terug te krijgen die het in 1967 verloor aan Israël, toen het samen met Egypte en Jordanië een aanvalsoorlog inzette tegen de Joodse staat – de Zesdaagse Oorlog – en op enkele dagen tijd het onderspit moest delven.
Die oorlog werd aldus een totale afgang en een vernedering die de Syriërs nooit hebben verteerd. Jordanië en Egypte hebben, pas nadat zij ook de volgende aanvalsoorlog – de Yom Kippoeroorlog van 1973 – hadden verloren uiteindelijk toch een formele – zij het weliswaar erg ‘koele’ – vredesovereenkomst gesloten met Israël.
Egypte kreeg in ruil voor vrede de verloren Sinaï weer terug en Jordanië zag definitief af van haar soevereiniteit over de door haar illegaal geannexeerde Westelijke Jordaanoever, omdat het dit betwist gebied inmiddels en illegaal had weggeschonken aan de PLO van Yasser Arafat. Syrië daarentegen leeft nog steeds op permanente voet van oorlog met Israël en weigert elk vredesvoorstel, zelfs als het hierdoor de Golan weer terug zou krijgen [in ruil voor vrede dus].
Assad: Resistance is an alternative solution
uit The Jerusalem Post
De Syrische president Bashar Assad bleef afgelopen maandag, van het ene been op het andere springen, tussen vredes ouvertures en oorlogsbedreigingen, en benadrukte dat het verzet kan gebruikt worden om de Golan Hoogvlakte terug te krijgen. “Verzet tegen de bezetting is een patriottische plicht en het ondersteunen [ervan] is een morele en wettelijke verplichting … en een eer waar we trots op zijn”, zei Assad in een toespraak tot de 25ste economische topontmoeting van het Permanente Comité voor Economische en Commerciële Samenwerking van de Organisatie van de Islamitische Conferentie (COMCEC), die op dit ogenblik plaatsvind in de Turkse hoofdstad Istanboel en wordt voorgezeten door de Turkse president Abdullah Gül.
“Dit is niet in tegenspraak met ons niet aflatend streven naar een rechtvaardige en alomvattende vrede op basis van de terugkeer van de bezette gebieden, met name de bezette Syrische Golan, maar indien de onderhandelingen om ons in al onze rechten te herstellen zouden mislukken, zou het verzet een alternatieve oplossing bieden,” zei hij, in een duidelijke toespeling op de daden van geweld en terreur tegen Israël gepleegd door ‘verzetsbewegingen’ zoals de Hezbollah.
Met betrekking tot het Israëlisch-Palestijnse vredesproces, zei Assad dat het stoppen van de bouw van Israëlische nederzettingen geen doel op zich is, maar een middel om het doel te bereiken. “Hoe zit het met de ontmanteling van de nederzettingen in plaats van het stoppen met de bouw, en vooral, hoe zit het met de beëindiging van de bezetting?” zei hij. De Syrische president ging verder met te zeggen dat de werkelijke oorzaak van het probleem in de regio ‘de zionistische bezetting’ is waarvan het tijd wordt dat “we eraan beginnen te werken met ze te elimineren.”
Assad haalde het ‘negatieve’ antwoord aan van de wereld op het Goldstone Rapport, evenals haar ‘onverschillige reactie’ die zoals hij noemde “een van de ergste oorlogsmisdaden ooit gekend is in de moderne tijd” – een duidelijke verwijzing naar het drie weken durende Israëlische offensief in Gaza begin van dit jaar – als argument voor de Arabische en islamitische wereld dat ze meer zelfvoorzienend moeten worden. “Internationaal verboden wapens worden ingezet tegen [Gazaanse] burgers, waaruit de barbaarsheid van Israël blijkt,” zei de Syrische president. “[De reactie van de wereld] bewijst dat geen enkel van onze doelstellingen ooit zullen worden bereikt als we blijven vertrouwen op anderen.”
“Op het einde van oktober zal Damascus klaar zijn om vredesbesprekingen te hervatten met Jeruzalem”, zei Assad en benadrukte dat de bevolking van zijn land de onderhandelingen zou steunen. “Maar,” voegde hij eraan toe, “wel op voorwaarde dat we ook aan de Israëlische kant mensen hebben die de onderhandelingen willen verder zetten.”
Ondertussen deed de Jordaanse koning Abdullah II een beroep op zowel Israëli’s als Palestijnen om zich te onthouden van enige actie die de kansen op vrede in het Midden-Oosten kunnen ondermijnen en vroeg Israël om de kwestie Jeruzalem voorzichtig te behandelen. “Jeruzalem wordt beschouwd als de rode draad en Israël moet dat begrijpen en niet met vuur blijven spelen,” zei Abdullah Al-Hayat afgelopen maandag. De koning van Jordanië gaf zijn steun aan de belegerde Palestijnse president Mahmoud Abbas, en beschreef hem als een volwaardige partner in het vredesproces die de belangen van zijn volk vertegenwoordigt. Abdullah vertelde aan de in Londen gevestigde krant dat een voortzetting van het status quo, de regio in de afgrond zou doen afglijden en zei dat hij vreesde voor de toestand van de Palestijnen in de hele regio als er niet snel [met het vredesproces] vooruitgang wordt geboekt. Hij waarschuwde ook tegen een Israëlische aanval op Iran, zeggende dat de gevolgen voor een dergelijke actie naar alle waarschijnlijkheid catastrofaal zouden zijn.
Bron: The Jerusalem Post: Assad: Resistance is an alternative solution van 9 november 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op 10 november 2009
Het trieste lot van gematigde moslims
Je moet wel medelijden hebben met al die moedige Arabieren die zo hard hun best doen om gematigd over te komen. De meesten van uw landgenoten haten u, de overheid wil u verpletteren, de islamisten willen u vermoorden en het Westen wil niet helpen. Ondanks al dat eindeloze gepalaver over het vinden van gematigden in de Arabische wereld, worden de echte – er zitten er maar weinig tussen – in het algemeen genegeerd, terwijl mooi uitgedoste, aanstellerige extremisten worden behandeld als romantische figuren.
Ondanks al deze druk en de beperkte ruimte die het vrije denken wordt toegestaan, moeten de gematigden praten als radicalen willen ze overleven. In politieke termen uitgedrukt, worden zij geconfronteerd met de strijd tussen de twee reusachtige bewegingen van het islamisme enerzijds en het Arabische nationalisme anderzijds, en dienen ze partij te kiezen. De meeste liberalen steunen hun regeringen – ook al zijn dit repressieve dictaturen – als de minst kwade van de twee, willen ze overleven in een Iraanse, Gaza- of Taliban-achtige staat. Behoudens een aantal in Egypte, verkiezen bijna alle liberalen de nationalisten boven de islamisten. Ik denk altijd aan de zaak van die Syrische dissident die een nare tijd had doorgebracht in de gevangenis en in een interview verwees naar de Syrische regering als “fascistisch” maar dan, nauwelijks enkele minuten later verklaarde dat hij diezelfde overheid ondersteunde.
De Egyptische uitgeefster Dr. Hala Mustafa wordt gesanctioneerd omdat ze enkele minuten met de Israëlische ambassadeur sprak
Dr. Hala Mustafa is een moedige vrouw. Maar als je ziet welke houding ze moet aannemen – en ik kan u andere voorbeelden geven van exact dezelfde uitwisseling van ideeën tussen liberale intellectuelen in andere landen – komt de uitzichtloosheid van echte hervorming of het zelfs maar even in overweging te nemen, in het thuisland wel erg hard aan. Mustafa, zo moet vermeld worden, is de uitgeefster van het door de Egyptische staat gecontroleerde democratisch tijdschrift Al-Demoqratiya, die in de problemen raakte omdat ze slechts enkele minuten met de ambassadeur van Israël in haar kantoor had gesproken.
De televisie-interviewer vraagt haar of dat korte gesprek de ‘normalisering’ betekent van de betrekkingen met Israël. Dit wordt een echt nee-nee, ondanks het feit dat Egypte en Israël al 30 jaar in vrede leven (gelukkige verjaardag!). Overigens volgt de Palestijnse Autoriteit dezelfde lijn, zelfs tijdens het hoogtepunt van het vredesproces van de jaren 1990. Er was tegelijk iets zieligs en grappigs aan om te zien hoe goedbedoelende Joodse vredesactivisten de Palestijnen achterna holden om dialogen los te peuteren waarin de laatsten helemaal geen interesse hadden of te bang waren om het te proberen.
Maar het enige standpunt dat Mustafa kan innemen – of zij dat nu gelooft of niet is een andere kwestie – is dat de belangrijkste reden waarom Egypte zichzelf moet hervormen is om Israël effectiever te verslaan. Ze begint met te zeggen: “Zolang we deel uitmaken van de internationale gemeenschap en zolang we streven om te behoren tot de ontwikkelde landen, moeten we hun taal spreken.” Misschien is dat de reden waarom Israël in staat was om grond te verwerven overzee, en dat er meer erkenning is voor Israël, haar levensweg en haar cultuur dan voor de Arabische cultuur, omdat Israël de taal spreekt van de internationale gemeenschap…
Interviewer: “Zij zijn beter geïntegreerd in het internationale systeem?”
Dr. Hala Mustafa: “Absoluut. Zij spreken dezelfde taal en begrijpen hoe ze met hen moeten spreken en hoe hen te overtuigen.”
Interviewer: “Ze zijn behendiger om voor zichzelf materiële, politieke of morele steun te verkrijgen.”
Dr. Hala Mustafa: “Zo is dat. Hun grootste succes ligt in het portretteren van de andere kant – de Arabieren – als extremisten, die wapens dragen, schreeuwen en hysterische besluiten nemen. Deze wijze van voorstellen werd stereotiep, net zoals gebeurde na 9 / 11, toen het imago van de moslims stereotiep en negatief werd.”
Nu wil ik hier zeker niet Mustafa aanvallen, maar enkel wijzen op de bijna ongelooflijk kleine manoevreerruimte die dergelijke mensen krijgen. De gebruikelijke reactie van de gemiddelde Arabische denkers is: “U wilt met ons te praten of handelen zoals met de mensen in het Westen? Dat is verraad! We zullen geen duimbreed toegeven…” Enz., enz. Lees een toespraak, bijvoorbeeld van de Syrische president Bashar al-Asad of van een van de vele Arabisch-nationalistische intellectuelen en natuurlijk ook van islamisten, als je dat soort dingen wilt horen.
En toch zien zij – net zoals Mustafa – een nogal voor de hand liggend en belangrijk punt over het hoofd. De Arabieren hebben geleerd om de taal te spreken van de moderne internationale gemeenschap en zij doen dat beter dan Israël.
Progressief: 'Wat denk je wel van mij? Ik ben geen nazi en helemaal geen antisemiet! Ik ben alleen tegen de staat Israël en wil vrede en zelfbeschikkingsrecht voor de Palestijnen. Waarom begrijpt niemand mij?'
Moslims van de oude stijl [die de meeste islamisten nog steeds gebruiken alhoewel niet de hele tijd]: De Joden zijn minderwaardig. We zullen ze allemaal vermoorden. We zullen nooit vrede accepteren. We vagen Israël weg van de aardbodem.
Moslims van de nieuwe stijl: De Israëli’s zeggen dat we minderwaardig zijn. Zij willen ons allemaal vermoorden. Zij willen geen vrede. Zij schenden onze mensenrechten. Wij zijn de slachtoffers. Zij willen ons van de aardbodem wegvagen.
En door deze schitterende omkering is alles veranderd. Linkse bewegingen, humanitair-georiënteerde groepen, grote delen van de academische wereld, grote delen van de media en diverse Europese regeringen, bashen Israël en verheerlijken die arme oorlogsslachtoffers van die criminele, racistische, oorlogszuchtige en onbuigzame Israëliërs.
Natuurlijk zijn de standpunten van de Arabische staten en de Palestijnse beweging in werkelijkheid nooit veranderd, zelfs niet tot in het kleinste detail. Zo was bijvoorbeeld in de jaren 1960, 1970 en 1980, het argument van de ‘een-staat-oplossing’ iets dat de Arabieren isoleerde en de Westerse steun aan Israël deed toenemen. Toen werd het gepresenteerd als: Gooi Israël in de zee. Het Joods-zionistisch nationalisme mag niet meer bestaan. Palestina is Arabisch, Arabisch en alleen Arabisch!
Vandaag wordt precies hetzelfde ‘een-staat’-concept gesponnen, omhangen met de gekleurde verlichting en rinkelende belletjes van het multiculturalisme en wordt politieke correctheid een schijnbare utopie waarin het nationalisme voorbijgestreefd is en iedereen het gewoon leuk vind om goed met elkaar te kunnen opschieten.
Kortom, de Arabische regeringen en samenlevingen hebben geen Hala Mustafa noch andere liberalen nodig om een compromisvolle triomf te brengen door middel van echte matiging. De extremisten “weten hoe met hen om te praten [met het Westen en de wereld] en hen te overtuigen.” En om het in de woorden van de interviewer te zeggen: “Ze [de radicalen, en niet de gematigden] zijn behendiger in het verkrijgen van [Westers] materiële, politieke of morele steun.”
Israël wordt enkel belasterd, maar is een vrij en democratisch land waarvan de bevolking in staat is om vooruitgang te boeken in de ontwikkeling van de cultuur, het verhogen van de levensstandaard en genieten van de vrijheid. De Arabieren zijn degenen die moeten leven met de consequenties van hun eigen rampzalige ‘succes’ in het verkrijgen van internationale sympathie door niets te veranderen.
Wat een opmerkelijke maar verschrikkelijke ironie. De ‘progressieve’ en ‘humanitaire’ krachten van het Westen hebben geholpen om echte democratische en sociale hervormingen overbodig te maken in de Arabisch-sprekende wereld en het leverde hen tientallen jaren op van nog meer geweld, dictatuur, onderdrukking, stagnatie en mislukking.
door Barry Rubin
Bron: The Rubin Report: The Sad Fate of Arab Moderates and The Arab World’s Tragic Success in Not Needing Them Any More door Barry Rubin van 8 november 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op 10 november 2009; Barry Rubin is directeur van het centrum voor Global Research in International Affairs (GLORIA) en redacteur van het journaal voor Middle East Review of International Affairs (MERIA). Rubin heeft vele boeken geschreven. Zijn laatste boeken zijn The Israel-Arab Reader (zevende druk), The Long War for Freedom: The Arab Struggle for Democracy in the Middle East (uitgeverij Wiley) en The Truth About Syria (uitgeverij Palgrave-Macmillan).
