Dagelijks archief: 28 oktober 2009
Waarom Israël elke militaire oorlog wint maar de propagandaoorlog verliest…
Losing Israel
door Bill Warner
Toen Amerika in de oorlog in Vietnam werd betrokken, zei Ho Chi Min dat het een lange strijd ging worden en dat de communisten [die oorlog] zullen winnen door propaganda te gebruiken in de media en aan de universiteiten. Hij had het juist voor.
Het wordt tijd om de balans op te maken over de oorlog tussen Israël en de Palestijnen en sommige verboden onderwerpen aan te pakken. Israël verliest de propaganda-oorlog [de hasbarah], en dat om een zeer goede reden.
Gezocht: 'Advocaten voor Israël' op het internet
Israël doet niet mee in het spel van de hasbarah, tenzij je een aantal verlate reacties meetelt op de Palestijnse propaganda aanvallen. Pierre Rehov, een Marokkaanse Franse Jood, maakt documentaire films. Hij beweert dat de Palestijnen meer dan 50 propagandafilms hebben gemaakt, terwijl Israël er slechts 8 heeft gemaakt. Van die acht, onthoud Rehov er slechts zes van.
Waarom willen de Joden en Israël niet omgaan met propaganda? Dat ligt vrij simpel. Dat zou betekenen dat je moet praten over de islam. Joden en Israël moeten de feiten accepteren dat de koran en de soenna (de daden en de woorden van Mohammed) gevuld zijn met scheldwoorden tegen de Joden. In het begin waren het nog vleiende woorden, maar toen de Joden van Medina Mohammed afwezen als de profeet, werden ze allemaal tot slavernij gebracht, verbannen, vermoord en beroofd – allen daden van de jihad. Dit zijn geen historische feiten, maar perfecte voorbeelden van islamitische daden gericht tegen de Joden.– voorbeelden zoals ze werden voorgeschreven voor de moslims en die tot in onze huidige tijd worden opgevolgd. Om de ernst van deze hachelijke situatie te illustreren, wordt statistisch gezien 10,6% van de tekst in de koran gewijd aan Jodenhaat terwijl in Mein Kampf (de ‘bijbel’ van Adolf Hitler) slechts 6,8% aan Jodenhaat wordt besteed.
De taal en de daden van de Palestijnen – en van alle moslims in het algemeen – wordt direct goedgekeurd door de islamitische politieke theologische doctrine. Niet alleen de taal, maar ook het beleid wordt bepaald door de islamitische politieke doctrine. Ik herhaal: politieke doctrine – een politiek theologische doctrine van de jihad tegen alle kafirs.
Toch lijkt het er tot nog toe op dat zowel de Joden als Israël verkiezen om niet vernietigend te praten over de islam. Het is gewoon geen aanvaardbaar onderwerp. Politieke correctheid prevaleert boven het overleven. Helaas, zijn dit suïcidale keuzes. Het is duidelijk dat de ADL (Anti Defamation League) en de Joodse Federaties bijvoorbeeld, slechts twee Joodse organisaties zijn die eenzelfde gemeenschappelijk beleid voeren in het niet bespreken van de islamitische politieke ideologie.
De ADL wil wel toegeven dat er een ‘paar’ radicale moslims bestaan, en houd in het openbaar graag vol dat, behoudens een aantal islamitische extremisten, de islam niet het probleem is. De ADL is de eerste die zal argumenteren dat zowel Joden als christenen elk hun deel van fanatici en gekken tellen en dat ze daarin niet anders zijn dan de moslims. Dat is de ultieme multiculturele visie, die wellicht kan leiden tot een ramp voor Israël en de ondergang van de westerse beschaving behulpzaam is.
Sinds een propaganda-oorlog gaat over hoe intelligentie het best wordt gebruikt, zou men kunnen denken dat de Israëli’s de besten van de wereld zouden zijn en de moslims de slechtsten. Kijk maar naar de Nobelprijzen en dat in het bijzonder in de wetenschappen. Israëliërs winnen ze vergeleken met slechts een handvol voor de Arabische wereld. Maar in de hasbarah, in public relations, zijn de Israëli’s luie gekken en blijken de Palestijnen overijverige genieën te zijn.
Israëlische regeringsambtenaren zullen off the record zeggen dat als overheid, Israël geen propaganda-oorlog kan lanceren tegen de islam. En als Israël een ideologische oorlog zou willen lanceren, wie moet dan de doelgroep worden? Het uiteindelijke slachtoffer zouden de seculiere en liberale Joden zijn van Amerika en Israël, dicht in de buurt van de vijand. Wanneer je een hasbarah campagne zou kunnen lanceren die de ogen van de mensen zou openen, kan je de hele wereld op je hand krijgen. In het andere geval, indien de Israëli’s blijven denken dat ze militaire overwinningen kunnen blijven behalen en door die te winnen tegelijk ook de ideologische oorlog kunnen winnen, moeten ze wel gek zijn of erger nog. Amerika won het Tet-offensief op het slagveld, maar verloor de propaganda-oorlog in de media en de universiteiten, precies zoals Ho Chi Min had voorspeld.
Een schitterend voorbeeld van ideologische oorlogsvoering was andermaal de toespraak van premier Netanyahoe in de Verenigde Naties van 24 september 2009. Hij legde de beschavingsverschillen uit tussen de ontkenners van de Holocaust en Israël. Dezelfde argumenten over beschaving moeten gelden voor de oorlog tussen de Palestijnen en Joden in Israël. Dit komt omdat het Israëlisch-Palestijnse conflict niet anders is dan zoals de jihad in Kashmir, India, de Filippijnen en op tientallen fronten in Afrika.
Na de terreuraanslag Moembai (Bombay), hield de Joodse gemeenschap in Nashville (Tennessee/VS) een rally in een synagoge. Ze baden voor vrede in Israël. Op dezelfde dag hielden christelijke aanhangers van Israël een rally, en ze baden voor de overwinning van Israël.
Nu, welke van die twee onderhoudt een sterkere positie – de vrede of de overwinning? Vandaag verlangt Israël naar vrede en de Palestijnen dringen aan op de overwinning. Raadt wie het zal winnen? Vrede is voor verliezers. Helaas kiezen de Israëli’s en de Amerikaanse Joden voor de verliezers. De gevolgen zullen echter verpletterend zijn. Uiteindelijk zal Israël haar vrede krijgen, maar die vrede zal pas komen na de overwinning van Jihad.
Ironisch genoeg, zijn de Israëli’s en de Joden in het buitenland niet de enigen die in een staat van ontkenning verkeren over de islamitische politiek; ze wonen nochtans ook toevallig in de frontlinie. Bush heeft na 9 / 11 aangetoond dat ook hij geen idee had hoe hij deze islamitische ideologische oorlog moest bekampen. In plaats van militair geweld te gebruiken tegen onze vijanden, zouden hij en zijn opvolger -president Obama – beter de ideologische oorlog hebben verklaard tegen onze ware vijand – de politieke islam.
Ze lijken hun oorlog te verliezen en zo zal Israël, tenzij het met een aantal netelige vragen worden geconfronteerd en acties worden ondernomen.
Bill Warner is directeur van het Centrum voor de Studie van de Politieke Islam
Bronnen: The Middle East and Terrorism Blog: Losing Israel door Bill Warner van 27 oktober 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op 28 oktober 2009; op brabosh.com: Hasbara op het internet. Gezocht: ‘een Vlaams leger van bloggers’ van 2 april 2009; Oorlog in Gaza: Hoe Israël de mediaoorlog verloor van 23 maart 2009; Niks begrepen van het M-O conflict? Beschuldig dan niet Israël maar de media van 1 augustus 2009
Antwoord op het rapport van Amnesty omtrent de Israelisch-Palestijnse water kwestie
De waterval Nahal David in de oase Ein Gedi, 400 meter beneden de zeespiegel gelegen in het Israëlische gedeelte van de Judeawoestijn aan de westkust van de Dode Zee
Naar aanleiding van de beschuldigingen door Amnesty International in een rapport waarin beweerd wordt dat Israël ‘water steelt van de Palestijnen’, heeft thans ook het Israëlisch Ministerie van Buitenlandse Zaken gereageerd. Blijkbaar weten nog steeds weinig mensen dat er inderdaad akkoorden werden gesloten tussen Israëli’s en Palestijnen (zie bronnen) waarbij de eerste partij meer dan ruimschoots aan haar verplichtingen heeft voldaan en de laatste partij schromelijk tekort is geschoten. Amnesty heeft verkozen om haar rapport te baseren op Palestijnse klachten en negeert alles wat van de Israëlische zijde wordt aangebracht.
Dat is uiteraard haar goed recht om slechts één kant van het verhaal van de kwestie van het water te belichten, maar dan kan dit nog moeilijk een objectief rapport worden genoemd. Nochtans wordt die bewust gekozen eenzijdige benadering, die al van bij de titel duidelijk wordt en verder in het rapport wordt uiteen gezet, in abnormale proportie overal in de internationale media (en ook in België en Nederland) klakkeloos overgenomen en uitvoerig geëtalleerd. Deze twijfelachtige aanpak, en dat dus niet enkel en alleen door Amnesty International maar door de hele wereldpers door de blinde aanname van dit rapport, doet gerede twijfels rijzen over de werkelijke bedoelingen van de auteurs van het rapport en van de organisatie zelf inclusief het grootste deel van de wereldopinie.
Lees ook op Brabosh: Amnesty International’s water rapport perfect getimed om boycotcampagne tegen Israël te versterken en op Palestine Facts: What about water issues? Is Israel using Palestinian water?: “Rijke Palestijnen in Bethlehem, Hebron en Ramallah bezitten privé zwembaden en eigen watervoorzieningen, feiten die altijd ontsnappen aan de aandacht van de pro-Palestijnse supporters.”
Persbericht van het Israëlisch Ministerie van Buitenlandse Zaken:
Het Israëlisch-Palestijns waterbeleid is gebaseerd op een interim akkoord tussen twee partijen (van 28 september 1995), meer in het bijzonder Artikel 40 van Annex III van het akkoord, dat betrekking heeft op de kwestie van het water en het afvalwater. Volgens die overeenkomst, zal 23,6 miljoen kubieke meter water per jaar worden toegewezen aan de Palestijnen. In werkelijkheid hebben zij toegang tot twee keer zo veel water.
Israël heeft aan al haar verplichtingen voldaan betreffende de overeenkomst over het water en aangaande de levering van extra hoeveelheden water aan de Palestijnen, en heeft die verplichte hoeveelheid zelfs ruimschoots overtroffen. De Palestijnen daarentegen, hebben hun verplichtingen krachtens de overeenkomst aanzienlijk geschonden, in het bijzonder met betrekking tot belangrijke onderwerpen zoals de illegale boringen (zij hebben meer dan 250 waterputten geboord zonder toestemming van de Joint Water Commission) en de afhandeling van het afvalwater (De Palestijnen hebben geen zuiveringsinstallaties gebouwd, ondanks hun verplichting om dat te doen en de belangrijke buitenlandse financiering hebben opgestreken die voor doel bestemd was).
Israël heeft de Palestijnen aangeboden om hen te voorzien van ontzilt water, maar deze mogelijkheid wordt door hen systematisch verworpen vanuit politieke motieven.
Hoewel Israël haar verbruik van natuurlijk zoet water sinds 1967 aanzienlijk heeft verminderd, om aldus consequent de kloof heeft gedicht tussen het Israëlische en Palestijnse waterverbruik, blijft het onduidelijk hoe de beweringen van Amnesty van Israël’s zogenaamde ‘discriminerend beleid’ tegenover de Palestijnen de toets van de werkelijkheid kunnen doorstaan. De auteurs van het rapport verkozen de Israëlische gegevens te negeren, hun documenten en verslagen, hoewel ze controleerbare feiten bevatten die met een totale transparantie worden gepresenteerd. Deze twijfelachtige aanpak, die bestaat uit het systematisch negeren van Israëlisch materiaal en uitsluitend gebaseerd werd op basis van Palestijnse beschuldigingen, doet twijfels rijzen over de werkelijke bedoelingen van de auteurs van het rapport en van de organisatie zelf.
Bij de tabel hierboven: De totale hoeveelheid beschikbaar vers water per hoofd (voor agricultuur, industrieel en persoonlijk gebruik) gebaseerd op het jaarlijks gemiddelde en vergeleken met de landen die grenzen aan Israël. De cijfers spreken voor zich. Gegevens inzake het verbruik van vers natuurlijk water beantwoorden duidelijk aan de noden van de Palestijnen en een eerlijke behandeling door Israël. In 1967, was de consumptie van vers natuurlijk water in Israël 508 m3 per persoon en per jaar. In 2008, was dit dramatisch gedaald naar 149. De Palestijnse cijfers voor hetzelfde verbruik stegen van 86 (in 1967) tot 105 (in 2008).
Op deze blog: Moet er voor de Palestijnen nog meer water zijn op de Westelijke Jordaanoever? van 2 november 2009; Een grondig verslag over de waterkwestie tussen Israël en de Palestijnen (pdf.file) van maart 2009, kan worden geraadpleegd op de website van de Israel Water Authority. Zie ook op de website van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Israël: Response to Amnesty International’s report on Israeli-Palestinian water issues van 27 oktober 2009; The Israeli-Palestinian Interim Agreement van 28 september 1995
Bronnen: Brabosh.com: Leven onder Israëlische bezetting een ware hel voor Palestijnse kinderen? van 5 april 2010; Beelden liegen niet: Honger en armoede in Gaza van 4 april 2010; Rapport: Verbeterde economische situatie in de Palestijnse Autoriteit [deel 1] van 10 december 2009 en [deel 2] van 11 december 2009; Prijs voor de ‘Oneerlijkste Reporter van 2008’: Lauren Booth en haar ‘Boats for Free Gaza’ van 18 februari 2009; Levering van medisch materiaal aan de Gazastrook van 2 maart 2010; Watertekort in de Gazastrook? [video] van 15 januari 2010; Het Palestijnse watertekort op de Westelijke Jordaanoever is een fabel van 2 november 2009; Amnesty International’s water rapport perfect getimed om boycotcampagne tegen Israël te versterken van 27 oktober 2009; Antwoord op het rapport van Amnesty omtrent de Israelisch-Palestijnse water kwestie van 28 oktober 2009; Inwoners van Gaza lijden en dat is niet de schuld van Israël van 26 december 2009; Israël stuurt didactisch materiaal naar de Gazastrook van 15 november 2009
