Dagelijks archief: 16 oktober 2009
Israëlische topmodellen veroveren de [mode]wereld
Israëlisch topmodel van Etiopische origine (falasha) Esti Mamo:
“I’m trained with heavy weapons; don’t try anything.”
Israëlische topmodellen als toonbeeld van de multiculturele Joodse staat Israël
Israëlisch topmodel van Aziatische origine
Topmodel en actrice Natalie Portman, alias van Natalie Hershlag, geboren in Jeruzalem
De Amerikaans-Israëlische Donna Feldman is ervan overtuigd dat Israëlische vrouwen veel exotischer zijn dan bijvoorbeeld de Braziliaanse en met gemak de modelindustrie kunnen inpalmen
Israëlisch topmodel Katy Borinski: "Helloooo?..." 
Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem
David Meir-Levi heeft een tekst geschreven die het geheugen herstelt van de feiten die de kern vormen van het conflict in het Midden-Oosten. Deze feiten zijn van cruciaal belang, niet alleen om de geschiedenis te restaureren die door de politiek werd verduisterd, maar om een volk te helpen overleven dat leeft in de schaduw van haar eigen vernietiging. Iedereen die geïnteresseerd is in rechtvaardigheid moet deze tekst hebben gelezen.
Door Brabosh werd deze omvangrijke tekst (toch voor een weblog) vertaald en in vijf delen gepubliceerd als:
- Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem (16 okt. 2009)
- Grote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen (1 nov. 2009)
- Grote Leugens deel 3: De kwestie van de bezetting (8 nov. 2009)
- Grote Leugens deel 4: De kwestie van de nederzettingen (21 nov. 2009)
- Grote Leugens deel 5: De nederzettingen en het Vredesproces (13 dec. 2009)
Inleiding
door David Horowitz
De oorlog in het Midden-Oosten is bijna zestig jaar oud. De meeste mensen die vandaag leven zijn niet bekend met haar geschiedenis en oorsprong en vertonen een chronisch gebrek aan kennis van de feiten. Deze staat van onwetendheid biedt een vruchtbare voedingsbodem voor de gewetenlozen die mythen creëren die hun destructieve agenda’s moeten rechtvaardigen. De politieke propaganda machine heeft veel van dergelijke mythen gecreëerd als brandstof voor hun oorlog tegen de Joodse staat.
De staat Israël is geboren. Krantenkop in The Palestine Post, thans Jerusalem Post, toen de Joden nog Palestijnen werden genoemd. Na 1948 zullen de Arabieren zich Palestijnen heten
Israël is de enige democratie in het Midden-Oosten die haar leiders kiest tijdens vrije verkiezingen en de rechten van haar burgers waarborgt en in ere houdt. Maar Israël is het doelwit van diegenen die beweren te strijden voor “de mensenrechten.” Er zijn ongeveer een miljoen en een half Arabieren die als burger leven in Israël die hun vertegenwoordigers kiezen in het parlement van Israël en die meer rechten hebben dan de Arabische burgers van gelijk welk ander Arabische staat. Maar Israël is het doelwit van diegenen die beweren te strijden voor “sociale rechtvaardigheid.” De schepping van Israël wordt door zijn Arabische vijanden genoemd als de “Nakba” of “de ramp”, een duidelijke implicatie dat Israël niet het recht heeft om te bestaan. Maar Israël is het doelwit van degenen die beweren zelf te streven naar zelfbeschikking en zich tegen genocide verzetten. Israël was het slachtoffer – van bij haar ontstaan – van een niet-uitgelokte agressie door vijf Arabische monarchieën en dictaturen. Het is het doelwit van een Arabische oorlog die zonder onderbreking al bijna zestig jaar wordt voortgezet, omdat de Arabische landen geweigerd hebben om vrede te maken. Maar Israël is het doelwit van de mensen die zeggen dat ze ‘vrede’ willen. Israël is het slachtoffer van terreur aanslagen – zelfmoordaanslagen – die samen met de Joden als doelwit van vernietiging ook Palestijnse vrouwen en kinderen vermoorden. Maar Israël is het doelwit van degenen die beweren te spreken voor de mensheid en een toekomst in vrijheid. Hoe is dit mogelijk? Hoe kan het kwaad zich hullen in het kleed van rechtvaardigheid? Hoe kan een genocidale oorlog om een democratisch volk te vernietigen gerechtvaardigd worden als een strijd voor “nationale bevrijding?”
Zij kunnen door de creatie van politieke mythen hun agressie rationaliseren en hun oorlog tegen de burgerbevolking verrechtvaardigen. In de futuristische roman van George Orwell, 1984, heeft het Ministerie van de Waarheid de totalitaire staat uitgeroepen: Kennis is onwetendheid; Vrijheid is slavernij. De aard van politieke dubbelspraak is nooit veranderd en haar agenda is nog steeds dezelfde: vernietiging van het historisch geheugen in dienst van de macht. “De strijd van de mens tegen de macht”, schreef de Tsjechische schrijver Milan Kundera, “is de strijd van het geheugen tegen het vergeten.” Alleen een gerestaureerd geheugen kan totalitaire mythen slopen en de mensen vrij maken.
BIG LIES: Demolishing The Myths of the Propaganda War Against Israel
Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem
door David Meir-Levi
De Arabische versie van het tragische lot van de Arabische vluchtelingen, die gevlucht zijn uit het Mandaat Palestina voor en tijdens de oorlog van 1948 en vanuit Israël onmiddellijk na de oorlog, heeft het denken zo grondig beheerst van zelfs goed opgeleide historici, commentatoren, journalisten en politici, dat het bijna een vaststaand gegeven is dat de oprichting van de staat Israël de vlucht veroorzaakte van bijna een miljoen ongelukkige, hulpeloze en hopeloze Arabische vluchtelingen. Israël heeft het probleem veroorzaakt en dus moet Israël het probleem oplossen. Deze bewering, hoewel zij instinctief boeiend en reeds heilig verklaard werd door de anti-Israëlische propaganda en die daarmee de kern vormt van de verhalen over het Midden-Oosten conflict, is volledig en ondubbelzinnig onjuist.
De oorsprong van het probleem
Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog 1947-1949
De staat Israël werd door de Verenigde Naties opgericht in een vredevolle en legale procedure. Het werd niet opgericht uit Palestijnse gebieden. Het is ontstaan uit van het Ottomaanse Rijk, dat vierhonderd jaar geregeerd werd door de Turken, die het gebied verloren toen ze werden verslagen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Er bestond op dat ogenblik geen ‘Palestijns’ land, want er waren geen mensen die beweerden dat ze Palestijnen waren. Er waren Arabieren, die leefden in het gebied van Palestina, die zichzelf als Syriërs beschouwden. Het was pas na de Eerste Wereldoorlog dat de huidige staten van Jordanië, Syrië, Libanon en Irak ook werden gemaakt – en die ook kunstmatig uit het Turkse rijk werden opgericht door de Britse en Franse overwinnaars. Jordanië werd opgericht op ongeveer 80 procent van het Mandaat Palestina, dat oorspronkelijk door de Volkenbond werd aangewezen als onderdeel van het Joodse thuisland. Sindsdien is het aan de Joden verboden om aldaar onroerend goed te bezitten. Tweederden van de burgers zijn de Palestijnse Arabieren, maar ze worden geregeerd door een Hasjemitische monarchie.
In 1947, heeft het VN-verdelingsplan de oprichting van twee staten gemandateerd op de resterende 20 procent van het Palestijnse Mandaat: de staat Israël voor de Joden en een andere staat voor de Arabieren. De Arabieren verwierpen hun staat, en begonnen een oorlog tegen Israël. Dit is de primaire oorzaak van het Arabische vluchtelingenprobleem.
De Arabische vluchtelingen – ruw geschat op ongeveer 725.000 mensen – vluchten vanwege de oorlog die de Arabische landen – niet de Palestijnse Arabieren – zijn begonnen. De Arabische staten – allen dictaturen – wilde niet dat een niet-Arabische staat in het Midden-Oosten zou worden opgericht. De heersers van acht Arabische landen waarvan de bevolking sterk de minderheid van Joodse kolonisten in het Turkse Rijk domineerden, begonnen de oorlog tegen de kersverse nieuwe staat Israël met gelijktijdige invasies op drie fronten. Het ontluikende Israël smeekte om vrede en vriendschap en bood samenwerking aan haar buren. De Arabische dictators verwierpen dit aanbod en antwoordden met een oorlog met het doel de Joden te vernietigen. Die oorlog is mislukt. Maar de staat van oorlog werd zonder onderbreking voortgezet als gevolg van het falen van de Arabische staten Saoedi-Arabië en Irak in het bijzonder – om een vredesverdrag met Israël te ondertekenen. Tot op vandaag, verwijzen de Arabische staten en de Palestijnen naar het falen van hun agressie en beschouwen het voortbestaan van Israël als een Nakba – de catastrofe.
Indien er geen Arabische agressie, geen oorlog en geen invasie van de Arabische legers was geweest, waarvan de bedoeling openlijk genocidaal was, dan zouden er niet alleen geen Arabische vluchtelingen zijn geweest, maar er zou een staat Palestina hebben bestaan op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook sinds 1948.
Tijdens de oorlog heeft Israël extra grondgebied verworven. Bij gebrek aan een vredesverdrag tussen de strijdende partijen, volgens het recht van de naties mag een agressor na het einde van een conflict het gebied annexeren – alhoewel het gebied in kwestie toebehoorde aan de Turken en vervolgens na het einde van de Eerste Wereldoorlog aan de overwinnaars [Frankrijk en Groot-Brittannië]. Israël heeft daadwerkelijk aangeboden om het grondgebied dat het had verworven, terwijl het zich verdedigde tegen de Arabische agressie, in ruil voor een formele vrede. Het deed dit aanbod tijdens de onderhandelingen voor een wapenstilstand in Rhodos en tijdens de Conferentie in Lausanne in 1949. De Arabische heersers hebben die teruggave van land geweigerd, omdat zij de staat van oorlog wensten te behouden en alsnog de Joodse staat te kunnen vernietigen. Hadden zij het aanbod van Israël aanvaard, dan zou er snel een rechtvaardige oplossing zijn gekomen voor alle problemen die de regio sindsdien hebben getroffen. Het enige probleem dat niet zou zijn opgelost en dat de Arabieren tevreden zou hebben gesteld was hun wens om de staat Israël te vernietigen.
Na hun overwinning, heeft Israël een wet goedgekeurd waardoor de Arabische vluchtelingen zich opnieuw konden vestigen in Israël, wel op voorwaarde dat zij een formulier zouden ondertekenen waarin zij het geweld afgezworen, trouw zworen aan de staat Israël, en verdevolle productieve burgers zouden worden. Tijdens de decennia die volgden na de uitvaardiging van deze wet, hebben meer dan 150.000 Arabische vluchtelingen gebruik gemaakt om hun leven productief te hervatten in Israël. Joden hebben geen vergelijkbare optie om burgers te worden van de Arabische landen waaruit zij werden verbannen.
Het moet voor elke redelijke en waarheidsgetrouwe waarnemer van deze geschiedenis duidelijk zijn, dat het dus niet Israël is dat aan de basis ligt van het Arabische vluchtelingenprobleem, noch dat Israël dergelijke oplossing zou verhinderd hebben. Integendeel, het Arabische vluchtelingen probleem was het directe gevolg van de agressie door de Arabische staten en hun weigering – na hun falen om Israël te vernietigen – een formele vrede te ondertekenen, noch dat zij zich bekommerden om het lot van de Arabische vluchtelingen die buiten de grenzen van Israël bleven.
De Joodse vluchtelingen
Vluchtelingenkampen voor de Arabische Joden die tussen 1948 en 1972 uit hun Arabische landen van oorsprong werden verdreven waar zij honderden, soms duizenden jaren hadden gewoond. Zij werden nooit als vluchtelingen erkend, kregen nooit internationale steun maar werden gelukkig goed opgevangen door de kersverse Joodse staat Israël
Er waren andere vluchtelingen in het Arabisch-Israëlisch conflict die iedereen aan de Arabische kant van de kwestie verkiest om nogal gemakkelijk te vergeten. Tussen 1949 en 1954, werden circa 800.000 Joden gedwongen te vluchten uit de Arabische en islamitische landen waar ze voor honderden en zelfs duizenden jaren hadden gewoond – uit Irak, Marokko, Tunesië, Jordanië en Iran, Syrië, Egypte, Libanon en andere islamitische landen. Deze Joden waren vreedzame burgers in hun Arabische landen van oorsprong die op geen enkele manier een vijandig bevolkingsdeel vormden. Toch werden ze met het pistool in de rug gedwongen te vluchten met niets anders dan de kleren aan hun lijf. De enige reden voor hun verdrijving was wraak tegenover de Joodse burgerij van de Arabische landen voor de schande van de Arabische nederlaag in de agressieoorlog tegen Israël.
De meeste van deze Joodse vluchtelingen emigreerden naar Israël, waar ze werden geïntegreerd in de kleine nog jonge Joodse staat. De Arabische staten (en later de PLO) weigerden dit te doen voor de Arabische vluchtelingen, omdat ze de voorkeur gaven aan hen als een benadeelde bevolkingsgroep uit te spelen in hun oorlog tegen Israël.
Sommige waarnemers hebben gesuggereerd dat de dubbele vluchtelingen situatie moet worden opgevat als een “bevolkingsuitwisseling” – Arabieren die gevlucht waren naar Arabische landen en Joden die vluchtten naar het Joodse land, beiden het gevolg van de oorlog van 1948 en beiden in omstandigheden die door beide kanten werden gezien als gedwongen evacuaties. Anderzijds heeft niemand aan Arabische zijde het meest voor de hand liggende gesuggereerd namelijk dat: als de Joodse vluchtelingen werden geherhuisvest op het land dat vrij kwam na de vlucht van de Arabieren, waarom dan niet de Arabische vluchtelingen hervestigen op de gronden van de Joden die gedwongen werden om de Arabische landen te ontvluchten? Een reden waarom niemand dat heeft gesuggereerd is dat er geen enkele Arabische staat, met uitzondering dan van Jordanië, wenst dat Arabische vluchtelingen staatsburgers van hun land zouden worden.
Rekening houdend met de activa van de Joodse vluchtelingen die in beslag werden genomen toen ze uit de Arabische en islamitische landen vluchten, kan men concluderen dat de Joden al massaal “herstelbetalingen” hebben betaald aan de Arabieren, los van het feit of die al dan niet gerechtvaardigd waren. De eigendommen en bezittingen van de Joodse vluchtelingen, die in beslag werden genomen door de Arabische regeringen, worden behoudend geschat op ongeveer 2,5 miljard dollar gerekend aan de dollarkoers van 1948. Investeer dat geld op een bescheiden 6,5% voor meer dan 57 jaar en je hebt vandaag een bedrag van 80 miljard dollar, die de Arabische en islamitische regeringen van de landen van waaruit de Joden werden verdreven, zouden kunnen gebruiken hebben in het voordeel van de Arabische vluchtelingen. Dit bedrag is ruim voldoende voor herstelbetalingen aan de Arabische vluchtelingen. Er bestaat geen manier om nauwkeurig te kunnen beoordelen wat de waarde is van de Arabische eigendommen die zij hebben moeten achterlaten aan de controle van Israël, maar er bestaat geen enkele schatting die zo hoog is als die met een waarde van 2.500.000.000 dollar uit 1948. Dus, hypothetisch gezien is de Arabische zijde er op het einde van de rekening al beter van geworden.
Tijdens de vele oorlogen in de afgelopen 20ste eeuw werden tientallen miljoenen vluchtelingen gemaakt in Europa en Azië. In 1922 werden 1,8 miljoen mensen verplaatst als oplossing voor de oorlog tussen Turkije en Griekenland. Na de Tweede Wereldoorlog werden ongeveer 3.000.000 Duitsers uit de landen van Oost-Europa verdreven en hervestigd in Duitsland. Wanneer het Indiase subcontinent werd opgedeeld, werden meer dan 12 miljoen mensen overgedragen tussen India en Pakistan. Al deze vluchtelingenproblemen werden opgelost, met uitzondering van de ongeveer 725.000 Arabieren die uit Israël zijn gevlucht tijdens de oorlog van 1948 en die door de Arabische staten en de Palestijnse Autoriteit werden vastgehouden in vluchtelingenkampen.
Het Arabische vluchtelingenprobleem
Vluchtelingenkamp voor Arabieren die Israël waren ontvlucht, werden decennialang bewust door hun Arabische broeders in de kampen gegijzeld en vastgehouden om als propagandawapen te dienen voor de eeuwige oorlog van de Arabieren tegen Israël
Een andere ironie die moet beschouwd worden in de context van het vluchtelingenvraagstuk is de volgende. Israël loste haar Joodse vluchtelingenprobleem op door enorme financiële middelen te besteden aan het onderwijs en de integratie van de Joodse vluchtelingen in haar samenleving. Deze vluchtelingen werd nooit een last voor de wereld, hebben nooit hulp nodig gehad of gekregen van de Verenigde Naties, en werden nooit uit hun burger- en mensenrechten ontzegd door hun nieuwe gastland. In plaats daarvan zijn zij en hun nakomelingen, ondanks grote problemen, vroegtijdige discriminatie en de eerste moeilijke ontberingen en aanpassingsproblemen, productieve burgers geworden van de enige democratie van het Midden Oosten, en droegen inhoudelijk bij tot een van de meest technologisch en sociaal ontwikkelde landen van de wereld.
Het lot van de Arabische vluchtelingen ligt diametraal tegenovergesteld aan de overduidelijke positieve oplossing van hun probleem. Echter, het Arabische leiderschap heeft doelbewust hun Palestijnse broeders vastgehouden in vluchtelingen sloppenwijken, soms bijna met de status van concentratiekampen, in hun ellende bestendigd door machiavellistische regeerders die hen gebruikten als een propaganda-wapen tegen Israël en tegen het Westen.
Sakher Habash: "Voor ons is het vluchtelingenvraagstuk de winnende kaart, die het einde van de Israëlische staat betekent"
De Palestijnse vluchtelingen werden in 1948 naar Gaza gedwongen, niet door Israël maar door de Egyptenaren. Zij werden daar onder bewaking vastgehouden en werden neergeschoten als ze hun vluchtelingenkampen wilden verlaten. Zij hebben nooit het Egyptisch staatsburgerschap verkregen noch Egyptische paspoorten. (Deze feiten werden opgenomen door Yasser Arafat in zijn geautoriseerde biografie van Alan Hart, Arafat: Terrorist or Peace Maker? 1982). Vluchtelingen in Libanon werden onder soortgelijke omstandigheden vastgehouden, maar de repressie was er minder draconisch. Zij werden door de wet uitgesloten van bijna 70 beroepen, het burgerschap werd hen niet toegekend en reizen werd niet toegestaan. Alleen in Jordanië werden de vluchtelingen het staatsburgerschap verleend.
Sakher Habash, een vooraanstaand lid van het Centraal Comité van al-Fatah, heeft de reden bondig uitgelegd voor de berekende weigering van de Arabische heersers – met inbegrip van de Palestijnse leiders – om de Palestijnse vluchtelingen de kans te geven terug te keren naar een normaal leven. Tijdens een lezing op Universiteit An-Nayeh te Sichem in 1998 zei Habash: “Voor ons is het vluchtelingenvraagstuk de winnende kaart, die het einde van de Israëlische staat betekent.”
Met andere woorden, oorlog, terrorisme, diplomatiek isolement van Israël, wereldwijde pr-campagnes om Israël te demoniseren al mogen mislukken (en de meeste deden dat tot nu toe), maar zolang deze laatste troef nog in leven is, klopt de hoop voor de vernietiging van Israël nog steeds in de harten van de Arabische revanchisten.
Palestijnen die in, 1948 uit Israël zijn gevlucht en nog in leven zijn, hebben geen wettelijk recht op terugkeer naar Israël, omdat de Arabische leiders die hen vertegenwoordigen (tot 1993 de Arabische landen en sindsdien de Palestijnse Autoriteit) zijn nog steeds de jure en de facto in oorlog met Israël, en deze vluchtelingen zijn dus nog steeds potentiële vijanden. Het internationaal recht eist niet van een land dat in oorlog is, zelfmoord pleegt door toe te staan dat honderdduizenden leden van een potentieel vijandige bevolking het land mogen binnenkomen. In het kader van een vredesverdrag in 1949 konden de Arabische vluchtelingen gebruik hebben gemaakt van het aanbod van Israël, maar dat aanbod heeft hun leiderschap geweigerd.
Natuurlijk wordt de huidige Palestijnse claim van een “recht op terugkeer” begeleid door de bewering dat er geen 725.000 vluchtelingen zijn (minus diegenen die tussentijds zijn gestorven), maar 5 miljoen. Dit aantal dient vele politieke agenda’s maar uit hoofde van het internationaal recht hebben generaties nakomelingen, die ontsproten zijn uit een vluchtelingenpopulatie die hervestigd werd en in ballingschap leven, niet dezelfde juridische status als vluchtelingen. Dat betekent dat de juridische status van vluchteling vandaag enkel geldt voor die paar overgebleven Arabieren die in 1948 gevlucht zijn, waarvan de meesten in reeds ver gevorderde leeftijd zijn.
Enkele markante feiten op een rij
De aanhoudende Arabische vluchtelingen-crisis is een kunstmatige crisis waarbij de Arabische heersers het lijden van hun eigen volk al gedurende meer dan 61 jaar uitbuiten – om er een “kindposter” van te maken op de kap van de Palestijnse slachtoffers, een enscenering die de anti-Israël propaganda dient, een trainingscentrum voor Arabische terroristen rechtvaardigen moet en een troef is voor de anti-Israël jihad (zie Sakher Habash) wanneer al het andere (oorlog, terrorisme en internationale diplomatie) mislukt is.
‘El-Haq Auda’, of de wet op de terugkeer voor de Palestijnse Arabieren naar hun eigen huizen en boerderijen en boomgaarden, die de afgelopen 61 jaar deel zijn van Israël, is een schijnvertoning.
Zestig jaar geleden waren er bijna een miljoen Joden in de Arabische landen van het Midden-Oosten: eerlijke hardwerkende burgers die hun bijdragen leverden aan de cultuur en de economie van het land waar ze woonden. Vandaag zijn er bijna geen joden in de Arabische landen van het Midden-Oosten, en racistische apartheidswetten verbieden zelfs Joodse toeristen om een aantal Arabische landen te bezoeken.
Anderzijds wonen er in Israël Arabieren, in 1949 nog 170.000 die niet uit Israël waren gevlucht en thans zijn aan gegroeid tot meer dan 1.400.000 mensen. Ze hebben 12 vertegenwoordigers in het Israëlische parlement, Israëlisch-Arabische rechters zetelen in de Israëlische rechtbanken en in het Israëlische Hooggerechtshof en professoren en hoogleraren geven zelfstandig les in Israëlische hogescholen en universiteiten. Ze vormen een bevolkingsgroep die meer vrijheid en onderwijs geniet en veel meer economische kansen krijgt dan gelijk welke andere vergelijkbare Arabische bevolking waar ook in de Arabische wereld.
De Arabische heersers hebben zelf het Arabische vluchtelingenprobleem in 1948 geschapen als gevolg van hun agressieoorlog tegen de pas opgerichte staat Israël, een legale stichting met de goedkeuring van de Verenigde Naties; de Arabische heersers hebben sindsdien de Arabische vluchtelingen in hun situatie bestendigd en hen elke mogelijkheid ontzegd om een normaal leven te leiden in de Arabische landen. Zij hebben al die tijd het Palestijnse lijden – dat ze zelf veroorzaakt hebben – gebruikt als een wapen in hun oneindige oorlog tegen Israël. Decennialang werden de vluchtelingenkampen en hun Arabische uitbuiters gefinancierd met miljarden dollars en euro’s van de Verenigde Naties, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, de Europese Unie en anderen.
Wordt vervolgd in ‘Grote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen‘.
Bron: Free Republic.com: BIG LIES: Demolishing The Myths of the Propaganda War Against Israel door David Meir-Levi met een voorwoord van David Horowitz; een publicatie van het Center for the Study of Popular Culture; Los Angeles, Californië (VS) 7 oktober 2005; website: Students For Academic Freedom; vrij bewerkt en vertaald door Brabosh op 16 oktober 2009
Israëlische nobelprijswinnares: ze vonden me een dromer
Het Nobelprijscomité kondigde vorige week in Stockholm aan dat de Israëlische wetenschapster Ada Yonath, een leidinggevende onderzoekster op het terrein van de structurele biologie, een tak van de moluculaire biologie, de Nobelprijs voor scheikunde in ontvangst mag nemen. Yonath deelt de prijs met de Brit Venkatraman Ramakrishnan en met de Amerikaan Thomas A. Steitz, voor de studie over de structuur en het functioneren van het ribosoom. Zie ook op deze blog: Israëlische wetenschapper krijgt Nobelprijs voor Chemie van 8 oktober 2009.
Nadat ze op de hoogte werd gebracht van haar overwinning zei Yonath tegen reporters dat ze van in het begin van haar project al een vermoeden had dat haar werk “Nobelprijswaardig” zou kunnen zijn maar dat nogal wat collega’s twijfels hadden over haar capaciteiten om het onderzoek met succes af te ronden. Vanaf het eerste moment dat ik in de gaten kreeg dat het wel ging lukken keerde het tij en werd er gezegd dat dit een project een serieuze kanshebber voor de Nobelprijs was. Maar voor het zover was waren mensen zeer sceptisch tegen me en zeiden me herhaaldelijk: “Je zal er niet in slagen of wat wil je dit nu proberen, anderen hebben het ook al geprobeerd en zijn er niet in geslaagd, dit kan niet lukken”. Ze herinnert zich dat toen ze het besluit nam om verder onderzoek te doen naar het ribosoom dat mensen in haar omgeving haar een dagdroomster noemden.
Yonath kreeg na de bekendmaking een telefoontje van premier Benjamin Netanyahoe die haar gelukwenste en zei dat hij enorm fier was op haar prestatie en dat de ganse natie trots was op haar werk. “De nobelprijs is de echte Olympische gouden medaille van de mensheid en je hebt een enorm onderzoekswerk verricht” zei Netanyahoe.
Yonath heeft haar onderzoek toegespitst op de structuur van het robosoom, een deel van de cel dat zorgt voor de samenstelling van eiwitten en dat de genetische code .vertaalt in de aanmaak van die eiwitten. Ze was ook de eerste Israëlische biologe die meewerkte aan NASA projecten om onderzoeksmateriaal in de ruimte te zenden. Ze was betrokken bij 12 NASA missies. Haar onderzoek droeg in belangrijke mate bij aan de ontwikkeling van effectievere antibiotica die noodzakelijk zijn om de steeds resistentere ziekteverwekkers te overwinnen. Met haar onderscheiding is Yonath de vierde vrouw die de Nobelprijs voor scheikunde in ontvangst mag nemen. Het is al meer dan veertig jaar geleden dat een dame de onderscheiding won, de vorige winnares was de Engelse Dorothy Crowfoot Hodgkin in 1964.
“Ik ben echt, maar dan ook echt gelukkig en het was prachtig om deze ontdekking of beter gezegd een ganse reeks ontdekkingen te doen. We weten nog altijd niet echt alles over alles maar we zijn een flink stuk opgeschoten met het onderzoek. Eerst schrok ik toen ze me telefoneerden en zeiden dat ik echt een kans maakte op de Nobelprijs, toen dacht ik oei, nu hebben ze weer een nieuw slachtoffer gevonden om een smakeloze grap mee uit halen. Ik zag op mijn telefoon het oproepnummer met de landcode 46 van Zweden en was verbaasd dat ze zo ver gingen om hun grap te doen slagen maar het accent was zo echt Zweeds en het bleek dus toch allemaal waar te zijn” aldus de nieuwe Nobelprijswinnares.
Antibiotische interactie met de kleine en de grote subeenheid
Yonath is professor en hoofd van het onderzoek structurele biologie en biochemie aan het Weizmann Instituut voor Wetenschap in Rehovot. Ze won verschillende prijzen voor haar werk de afgelopen jaren waaronder de Israëlprijs voor scheikunde en de Wolfprijs voor scheikunde, met de twee andere laureaten wint ze nu de Nobelprijs omdat ze alle drie driedimensionale modellen genereerden die aantonen hoe verschillende antibiotica zich verhouden tot ribosomen.
Dokter Jeremy Berg, de directeur van het Nationale Instituut voor Medische Wetenschappen zei dat hij al in 1987 onder de indruk kwam van Yonath’s ideeën toen hij haar voor het eerst sprak op een bijeenkomst van het Cold Spring Labaratorium in New York. Hij zei in een telefoongesprek: “Het is ook een kwestie van in jezelf te geloven, ik weet hoe vol ze was van haar onderzoek en haar ideeën waren op zijn minst moedig en misschien ook wel te gek omdat op dat ogenblik de beschikbare technologie voor haar onderzoek nog lang niet beschikbaar was. Yonath vond echter een manier om de ribosomen van bacteriën en gerelateerde organismen die voorkomen in de zoute, zuurstofloze omstandigheden van de Dode Zee te bevriezen en er RX-foto’s ervan te maken. Het is in elk geval het soort onderzoekswerk waar bedrijven hun handen vanaf houden omdat dat in het beste geval pas tientallen jaren later kan gecommercialiseerd worden. Sommige onderzoeken zijn zo discutabel dat Amerikaanse belastingbetalers het zelfs niet zien zitten dat er fondsen naar dit soort onderzoeken gaan”.
Het Nobelprijscomité zei bij de aankondiging dat de modellen die de drie winnende onderzoekers ontwierpen al toegepast worden om nieuwe antibiotica op de markt te brengen en dat de nieuwe geneesmiddelen mensenlevens redden en veel lijden voorkomen. Ze hebben daarbij alle drie een zogenaamde XR kristalografische methode gebruikt om de positie van de elk van de honderdduizenden atomen waaruit het ribosoom bestaat te bepalen.
Alfred Nobel, een Zweedse industrieel en uitvinder van het dynamiet, stichtte de Nobelprijs in 1895. De eerste onderscheidingen werden zes jaar later uitgereikt. Elke prijswinnaar krijgt naast een diploma, een gouden medaille ook 10 miljoen Kroon (ongeveer een miljoen Euro) en een uitnodiging om de prijsuitreiking bij te wonen op 10 december in Stockholm. De Nobelprijs voor de vrede wordt uitgereikt in Oslo. De Israëlische natuurkundige Yakir Aharonov won ondanks de voorspellingen geen Nobelprijs voor natuurkunde. Het comité bekroonde het werk van ingenieurs die een mechanisme ontwikkelden dat in de digitale fotografie wordt toegepast. Daarmee gaf de jury de voorkeur aan het bekronen van een technologie die al een praktijktoepassing gevonden heeft boven het theoretische natuurkundige werk waarop Aharono zich toelegt.
Het was nog maar van 2005 geleden dat een Israëli een Nobelprijs won. De toenmalige winnaar was Robert Auman die prijs voor economie kreeg voor zijn werk over conflicten en samenwerkingsmodellen aan de hand van speltheoretische analyse. [vertaling Guido Joris]
Vernietigende toespraak van Ehud Barak over het Goldstone Rapport
De Israëlische minister van Defensie Ehud Barak heeft uitgehaald naar het Goldstone Rapport over de vermeende Israëlische oorlogsmisdaden in haar anti-terreur Operatie Cast Lead aan het begin van het jaar. “Het Goldstone Rapport is een vals verslag, vervormd, partijdig en een aanmoediging van het terrorisme,” benadrukte hij tijdens een reeks van gesprekken met wereldleiders en diplomaten afgelopen dinsdag 13 oktober 2009. Barak waarschuwde dat de conclusies van goedkeuring van het verslag een duw in de rug zou zijn “aan terreur organisaties over de hele wereld.”
De minister van defensie uitte zijn kritiek in een ontmoeting met de Franse minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner, de Britse minister van Buitenlandse Zaken David Miliband, de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken Miguel Moratinos en de Noorse minister van Buitenlandse Zaken Jonas Gahr Støre. Hieronder volgt de volledige toespraak van Ehud Barak. [vertaling Guido Joris]
De laatste week van september verscheen het 600 pagina’s tellende rapport van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties met daarin de bewering dat Israël oorlogsmisdaden pleegde in Gaza. Het Goldstone Rapport, genoemd naar de leidinggevende onderzoeker Richard Goldstone, stelt dat de Israëlische motieven voor de operatie tegen Hamas, zo een negen maanden geleden, van puur politieke aard waren. Ik vind deze beschuldigingen schandelijk en wil uitleggen waarom.
Het is de plicht van elke natie om zich te verdedigen. Dat is een fundamentele verplichting voor elke regering die haar verantwoordelijkheid voor haar burgers wil opnemen. Dat is voor Israël niet anders.
Nadat Israël acht jaar lang onophoudelijke met raketten werd bestookt – er werden in die periode 12.000 raketten op onze steden afgevuurd – en nadat alle onze diplomatieke inspanningen om deze beschietingen te doen ophouden geen resultaat opleverden – was het als minister van Landsverdediging mijn plicht om daartegen iets te ondernemen. Dat is even eenvoudig en vanzelfsprekend als het recht op zelfverdediging dat is.
Terwijl mijnheer Goldstone en zijn team deze logische redenering niet willen snappen is ze wel begrijpelijk en zo klaar als een klontje voor de duizenden kinderen die in Zuid-Israël moesten naar school gaan, spelen, eten en slapen terwijl ze zich voortdurend moesten bekommeren over de afstand van de dichtstbijgelegen schuilplaats. Toen ik met Barack Obama, toen nog presidents-kandidaat, een bezoek bracht aan Sderot, een stad die altijd onder vuur lag, zei hij: “Als iemand raketten afschiet op het huis waar ‘s nachts mijn kinderen slapen dat zal ik alles doen wat in mijn macht ligt om dat te doen ophouden. En ik verwacht van de Israëli’s dat ze hetzelfde doen”. Jammer genoeg was de VN-Mensenrechtenraad toen even niet aan het luisteren.
Als we toe gedwongen worden om ons eigen leven en dat van de onzen te verdedigen dan is het onze verplichting om dat op een manier te doen die verzekert dat de onschuldige burgers aan de andere kant beschermd zijn. Die verplichting wordt extreem moeilijk als je geconfronteerd wordt met een vijand die de intentie heeft om zijn troepen in dicht bevolkt gebied op te stellen en dat ook doet, een vijand die explosieven in privé-woningen opstapelt en raketten afvuurt vanuit overvolle scholen en moskeeën. In Gaza hebben we de burgerbevolking verwittigd met miljoenen briefjes, telefoontjes en sms’jes en hen met aandrang gevraagd om het gebied dat we gingen aanvallen te verlaten.
Dus toen de Goldstone missie de getuigenissen verzamelden van de lokale inwoners van het door Hamas bestuurde Gaza hebben ze vergeten te vragen of ze soms gewapende Palestijnen hadden opgemerkt tijden de Israëlische operatie of hebben ze zich niet gerealiseerd dat de onpartijdig gekozen getuigen bij de Israëlische inlichtingendiensten als Hamasstrijders bekend staan. Ik begin dus te twijfelen aan de methodologie van het onderzoek naar de feiten.
Ofschoon ik niet opgezet was met het Goldstone rapport moet ik ook toegeven dat ik er helemaal niet door verbaasd ben want het rapport is in de eerste plaats een politieke verklaring en geen legale analyse. Het schandalige document is immers een voortbrengsel van de Mensenrechtenraad van de VN, een organisatie waarvan de obsessie tegen Israël al geleid heeft tot een groter aantal veroordelende resoluties dan tegen alle andere landen tezamen. In hun optiek zijn de misdaden van Myanmar (Birma), Soedan en Noord-Korea niets vergeleken met het grote kwaad dat Israël aanricht. Verblindt door de ijver om Israël te demoniseren heeft deze raad een document voortgebracht dat elke democratie, die zichzelf tracht te beschermen tegen terrorisme, ondermijnt. Terrorisme loont! Is dat de boodschap die dit rapport moet uitdragen naar de nieuwe wereldorde?
Een beschuldiging, hoe bespottelijk ook, blijft toch altijd een beschuldiging en moet dus niet onbeantwoord blijven.
Als de VN of wie dan ook klachten heeft dan moeten ze die rechtstreeks bij de Israëlische regering uiten. Ik heb een grondige kennis over de aard en de omvang van de inspanningen die de Israëlische strijdkrachten geleverd hebben om het aantal burgerslachtoffers te beperken en ik ben ervan overtuigd dat de acties die onze regering nam zeker niet kleiner waren en zelfs groter dan dat die van eender welke strijdmacht van elk andere democratisch land. Honderdduizenden waarschuwingen van komende legeracties werden aan de bevolking overgemaakt op bedrukte blaadjes, met radioboodschappen, per telefoon en met sms’jes. Humanitaire hulp werd doorgelaten naar Gaza niettegenstaande Hamas de konvooien beschoot en zichzelf de hulpgoederen toe eigenden.
Israël is niet volmaakt. Hoe we ook ons best doen om de ethische code van de Israëlische strijdkrachten voor op te stellen gebeuren er soms fouten en gebeurt het dat de voorziene procedures niet worden opgevolgd. Of ons dat nu bevalt of niet, toch is Israël één van de landen ter wereld waar dit soort gebeurtenissen het meest onderzocht wordt. Als wij te horen krijgen dat dingen wellicht niet in orde zijn dan trekken we dat na en als het nodig is vervolgen we diegenen die daarbij betrokken zijn. Op dit ogenblik gaan we nog steeds door met meer dan twintig strafrechtelijke onderzoeken naar een aantal gebeurtenissen in Gaza. We hebben daarvoor de VN-Mensenrechtenraad, Richard Goldstone en ook niemand anders nodig om ons te leren hoe we moeten toezien op democratische principes, die onze levenskracht zijn.
Hoe ontnuchterend dit ook mag klinken maar de terroristen zullen dit rapport verwelkomen. Het maakt hun werk een stuk gemakkelijker en dat van hun mogelijke slachtoffers veel moeilijker. Ik denk dat het hoogtijd is om een halt toe te roepen aan deze berekende erosie van het gezonde verstand. De naties die dezelfde democratische waarden delen mogen niet langer toestaan om gekneveld te worden door dit soort misdadige toepassingen van verheven idealen. Democratieën kunnen beter aandacht besteden aan hun verdediging tegen het extremisme en geen energie verliezen aan beschuldigingen vanwege schertstribunalen.
Bronnen: op deze blog: De Palestijnse Autoriteit en het Goldstone Rapport: een taart in het gezicht van Obama van 10 oktober 2009; Netanyahoe waarschuwt de VN tegen de acceptatie van het Goldstone Rapport van 4 oktober 2009; Kersverse VN-voorzitter Ali Treki uit Libië staat klaar voor nieuwe ronde Israël-bashing van 16 september 2009; Het Goldstone VN Gaza Rapport: het definitieve bewijs van 23 september 2009; Goldstone rapport over Gazaconflict is aanfluiting van de geschiedenis en Repliek van president Peres op het Goldstone Commissie rapport van 17 september 2009; Israëls analyse en commentaren op het Goldstone Rapport over het Gazaconflict van 19 september 2009
Israëlische vlag wapperde heel even in de Verenigde Arabische Emiraten
De Verenigde Arabische Emiraten (VAE) hebben deze week voor het eerst de Israëlische vlag gehesen als erkenning van de Israëlische delegatie die een internationale energie conferentie bijwoonde, zo wist het Israëlische Ministerie van Buitenlandse Zaken afgelopen donderdag 15 oktober 2009 te melden. De vertegenwoordigers voor Israël Simona Halperin, van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, en Dr Avraham Arbiv van het ministerie van Nationale Infrastructuur, zaten onder de vlag terwijl zij deelnamen aan de vergadering van het Internationaal Agentschap voor Duurzame Energie (IRENA) in Abu Dhabi maandag j.l.
In februari jongstleden haalden de Verenigde Arabische Emiraten nog het internationale nieuws toen het land weigerde een visa uit te reiken aan de Israëlische tennisspeelster Shahar Peer. De belastingsvrije petroleumstaat VAE aan de Perzische Golf onderhoudt, net zoals de meeste Arabische en Islamitische landen, geen diplomatieke betrekkingen met Israël. De VAE erkent niet eens het bestaansrecht van de staat en aan Israëli’s wordt het systematisch verboden om het land binnen te reizen. Israëlische sportlui met dubbele nationaliteit worden al eens oogluikend binnengelaten.
“Ondanks het feit dat Israël geen diplomatieke betrekkingen onderhoud met de Verenigde Arabische Emiraten, werden de Israëlische vertegenwoordigers ontvangen als gelijkwaardige leden, en de Israëlische vlag vloog voor het eerst in dat land”, zei het ministerie in een verklaring. Handelskantoren van Israël werden eerder gehandhaafd in Arabische landen in de Golf van Oman en Qatar voordat zij werden gesloten. Het kantoor van Israël in Oman werd gesloten in oktober 2000 na het uitbreken van de Tweede Intifada en dat in Qatar werd opgedoekt in januari 2009 uit protest tegen Operatie Cast Lead, de anti-terreur operatie in de Gazastrook.
In zijn openingstoespraak op de conferentie tegenover de 150 vertegenwoordigers van 70 landen, benadrukte VAE onderminister van Buitenlandse Zaken Dr Anwar Mohammed Gargash de inzet van zijn land tot de verwezenlijking van de doelstellingen van IRENA de samenwerking met alle lidstaten. Hij voegde eraan toe dat de bijeenkomst de mondiale inspanning symboliseerde als voorbereiding op het post-olie tijdperk en de bereidheid van de Verenigde Arabische Emiraten om de leiding te nemen om de overgang naar andere energiebronnen.
Bronnen: Ynet News: Israeli flag waved in Abu Dhabi van 14 oktober 2009; zie ook op deze blog: Geen visa voor Israëlische Shahar Peer voor tennistornooi van Dubai (VAE) van 16 februari 2009 en VAE krijgt 300.000 dollar boete voor weigering Israëlische tennisster op Dubai tornooi van 19 mei 2009
Bronnen:
