President Barack Obama op 4 juni 2009 aan de Universiteit van Caïro: 'We're sorry'

Moet de Palestijnse Autoriteit (PA) de voornaamste pleitbezorger zijn van het doen aanvaarden bij de Verenigde Naties van het bizarre Goldstone Rapport om Israël te demoniseren of moet het afzijdig blijven en kan het dit beter overlaten aan een paar dozijn Arabische landen met een islamitische meerderheid? Het lijkt een onbelangrijk detail – of zou het toch moeten zijn – maar het werd in ieders gezicht opnieuw opgeblazen als de belangrijkste realiteit van het Arabisch-Israëlische conflict.

Toen de Amerikaanse regering de PA gevraagd heeft om niet de belangrijkste sponsor te zijn in het eisen van de Verenigde Naties om sancties te nemen tegen Israël, hebben de Palestijnse leiders zich daar een paar uren aan gehouden. Maar dan, niet in staat om weerstand te bieden om te pronken met hun radicalisme en obstructiewerk, dwarsboomde het opnieuw de Verenigde Staten. Dit manoevre saboteert verder de inspanningen van president Barack Obama om het vredesproces uit het slop te trekken, dat vaak zijn belangrijkste en enige internationale prioriteit lijkt te zijn.

Oppervlakkig bekeken, lijken de Palestijnse leiders – de PLO, Fatah en de Palestijnse Autoriteit (PA), dat is allemaal hetzelfde – zich in de voet te schieten. Zij vergooien hiermee een echte kans op een eigen staat en saboteren zelf hun relatie met hun Westerse beschermheren. Hoe anders deze schijnbare perversie te verklaren die ooit door de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Abba Eban treffend werd verwoord als: “Nooit een gelegenheid voorbij laten gaan om een kans te missen” ?

Het antwoord is simpel: Als het erop aankomt te kiezen tussen de voortzetting van het conflict en de totale overwinning te behalen waardoor Israël van de kaart wordt gevaagd of het streven naar vrede en het verwerven van een eigen staat, dan kiest het Palestijnse leiderschap altijd voor het eerste. En als het er op aankomt om te kiezen tussen een meer gematigde koers en het verkrijgen van Westerse steun of eerder demagogisch en radicaal de meest radicale krachten aan te spreken, dan kiezen de Palestijnse leiders voor het laatste. De door Fatah gedomineerde PA wil geen vrede met Israël, maar kiest voor vrede met Hamas, de rivaal die alleen maar mensen van Fatah martelen en vermoorden en dat ironisch genoeg de belangrijkste begunstigde is in het Goldstone Rapport.

Jibril Rajub

In feite, is Fatah in deze zaak enkel op zoek naar een akkoord met Hamas. Jibril Rajub, een militaire deskundige van Fatah, die gewoonlijk als gematigd wordt beschouwd, heeft aangekondigd: “De Fatah-leiding heeft besloten om de Hamas-beweging uit te nodigen, evenals alle andere Palestijnse facties, om een gezamenlijke Palestijnse commissie te vormen… Wij willen onze inspanningen bundelen… om alle de Israëlische generaals en leiders die misdaden tegen ons volk hebben gepleegd voor het Internationaal Strafhof in Den Haag voor oorlogsmisdaden te brengen.”

Net zoals veel van wat er gebeurt in het Midden-Oosten, zou dit om te lachen zijn als het niet zo tragisch was. Obama denkt dat hij snel vrede snel maken. Intussen weigert de PA officieel met Israël aan de tafel te zitten, en geeft het de voorkeur aan om met Hamas een akkoord te maken dat helemaal tegen vrede met Israël is, en wil het in plaats daarvan de Israëlische leiders laten berechten als oorlogsmisdadigers.

President Obama, welkom in het Midden-Oosten. Noteer alvast de weigering van de Palestijnse Autoriteit en van de Arabische landen om samen te werken met uw inspanningen. Natuurlijk heeft u geprobeerd de lont uit deze situatie te trekken. De regering Obama zegt tegen de PA: “Kijk, we verzamelen voor u veel geld en diplomatieke hulp op basis van het idee dat je vrede wilt. Geen enkele president in de geschiedenis is meer sympathieker voor je geweest en heeft je gesteund. Dus, blijf voor een paar dagen in deze kwestie even aan de kant staan. Gun ons deze kleine kans.”

Maar dit gaat te ver voor de PA die nu in eigen kring op protest en kritiek stuit.

Maar dat is geen excuus, niet? Immers, als de PA op verzoek van de Verenigde Staten zich zelfs niet kan onthouden van steun aan het Goldstone Rapport, hoe kan dan iedereen verwachten dat ze bereid zouden zijn tot een compromis over grondgebied, veiligheidsmaatregelen, een einde aan het conflict maken en de kwestie van alle Palestijnse vluchtelingen in Palestina oplossen? Denk hier eens vijf minuten over na asjeblieft.

Dit is minstens de vierde keer in zijn korte geschiedenis van negen maanden beleid, dat de Palestijnen en de Arabische staten dit Obama flikken:

• PA-leider Mahmoud Abbas was voor zijn eerste reis in Washington aangekomen om te zeggen dat hij niet van plan was toegevingen te doen maar gewoon zou wachten tot de Verenigde Staten hem op een schaaltje een Israël zou opdienen dat aan alles toegeeft.
• Abbas weigert te onderhandelen met Israël zolang het niet alle bouwwerken bevriest in alle nederzettingen zonder uitzonderingen ondanks de vertwijfelde pogingen van Obama om de gesprekken gaande te houden.
• De Arabische staten hebben gevraagd om kleine vertrouwenwekkende stappen naar Israël te zetten om de president te helpen “Nee!” te zeggen.

Zoveel te zeggen over de excuses van Obama, zijn toespraken in Caïro en in de Verenigde Naties, zijn sterke woorden van steun voor de Palestijnen (de mensen die zogenaamd in een ondraaglijke situatie verkeren en wanhopig op zoek zijn naar een staat), en zijn lofzang op de islam. Met vleierij, meneer de president, kom je nergens. Begrijp eindelijk eens, mijnheer de president, dat dit alles alleen maar het vuur van het radicalisme voedt. Net zoals wat er werkelijk gebeurde tijdens het vredesproces van de jaren 1990 en de Israëlische terugtrekking uit de Gazastrook, veroorzaken meer toegevingen enkel meer geweld en kunnen meer verontschuldigingen alleen maar meer eisen opleveren.

Vergeet niet dat het vredesproces van de jaren 1990 eindigde toen PA-leider Yasser Arafat een eigen staat weigerde samen met meer dan 23 miljard dollar aan steun, en dat zowel in Camp David als met het Clintonplan.

Vergeet niet dat, nadat de Palestijnen de gehele Gazastrook in handen werd gegeven, zij het in plaats van het tot een model te maken om de vrede te lanceren zij er een lanceerplatform van maakten voor raketten gericht op Israël.

Vergeet niet dat toen de vorige regering onder Bush steun probeerde te geven, de PA met Iran een akkoord sloot om via Hezbollah enorme hoeveelheden wapens op een schip naar Palestina over te brengen. Ontdek hoe de PA had gelogen en de regering tegen zich kreeg.

Vergeet niet dat, toen de Verenigde Staten in 1989 een dialoog met de PLO hadden ingeleid op basis van het stoppen van het terrorisme, dat de organisatie geweigerd heeft om die belofte na te komen en in plaats daarvan een terroristische eenheid uitzond om op het strand van Tel Aviv met machinegeweren onschuldige burgers te vermoorden. Deze terreurdaad leidde toen tot het einde van de dialoog.

Wakker worden, mensen. Vrede is beter als dat mogelijk is. Vrede is een mooie droom. Maar die droom wordt steeds onderbroken door nachtmerries, de een na de andere.

Degenen die naties leiden en verantwoordelijk zijn voor het leven en het welzijn van hun onderdanen, wier taak is om de mensen te informeren, en degenen die in het openbaar spreken hebben de plicht tot het bannen van wishful thinking en de waarheid onder ogen te zien, zoals blijkt uit talrijke voorbeelden en historische ervaring:

• Vrede tussen Israël en de Palestijnen is nog steeds veraf.
• De Palestijnse Autoriteit is onwillig en onbekwaam om vrede te sluiten.
• Zwakheid in het omgaan met dit onderwerp baart minachting; toegevingen veroorzaken meer geweld en extremisme.
• Een verantwoord beleid is een beleid dat de stabiliteit maximaliseert door Hamas ervan te weerhouden om de Westelijke Jordaanoever over te nemen en een einde maakt aan haar bestuur in de Gazastrook; het minimaliseert het geweld door het ondersteunen van het recht van Israël op zelfverdediging, en het is de beste manier om de levensstandaard van de Palestijnen te verhogen.

Zowel aan Obama als aan de Europese leiders: u heeft nu de ervaring, trek er uw lessen uit.

Bron: The Rubin Report: The Palestinian Authority and the Goldstone Report: A Pie in Obama’s Face and a Key to Understanding Their Behavior, door Barry Rubin van 8 oktober 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh, Antwerpen 10 oktober 2009