Mr. Geschiedenis: “Na acht jaren raketaanvallen vanuit Gaza, heeft Israël gezegd:” – “GENOEG!” – “Waarop de rest van de wereld antwoordde…” – “NIET genoeg!”
De Israëlbashers kunnen er maar niet genoeg van krijgen en ze worden hierin flink gesteund door nationale en internationale instituten en ngo’s (niet-gouvermentele organisaties). Intussen bereidt Iran zich openlijk voor op een nieuw conflict, mag de Iraanse president Ahmadinejad zijn [antisemitisch] woordje plaatsen in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, die thans voorgezeten wordt door de Libiër Ali Traki, vriend van Moeamar Khadafi, de ‘Gids van de Revolutie’ en president van de terroristenstaat Libië. Diezelfde Verenigde Naties die net het Goldstone Rapport heeft uitgebracht waarin het recht op zelfverdediging van de Israëlische staat andermaal ter discussie staat en de reactie van het IDF tijdens het recente Gazaconflict na acht jaar raketaanvallen, ontvoeringen en honderden zelfmoordaanslagen, als ‘disproportioneel’ wordt bestempeld.
Deze cartoon van Dry Bones dateert van 23 januari 2009, amper vijf dagen nadat Israël zich eenzijdig had teruggetrokken uit de Gazastrook. Sindsdien werden er tot op heden ‘maar’ 715 raketten en mortiergranaten meer afgevuurd vanuit de Gazastrook op willekeurige burgerdoelwitten in Zuid-Israël…
door Yanaï Bar, IJmert Muilwijk en Frank van Dalen
De tijd voor tolerantie jegens Iran is voorbij
Nu de introductie van een Iraanse atoombom in het Midden-Oosten dichtbij komt, bieden de conferenties van de komende weken het Westen mogelijk de laatste kans om het tij te keren. De politiek van geduld voor Teheran is failliet en de tijd is gekomen voor een zero-tolerance beleid.
Vandaag zal de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York toespreken. Zoals ieder jaar zal hij de gelegenheid ongetwijfeld aangrijpen om de westerse samenlevingen te veroordelen voor hun vermeende corruptie door zionistische propaganda.
Uitloop
Het enige doel van Irans nucleaire ambities: Israël fysiek van de kaart vegen
Waar Ahmadinejad het recht heeft om te spreken, behouden zijn toehoorders het recht om niet te luisteren. Zoals afgelopen april in Genève, zou een massale uitloop van diplomaten bij de toespraak van de Iraanse president onomwonden duidelijk maken dat de wereld zijn uitwassen beu is.
Die toon is reeds gezet met de kritiek die Russische, Amerikaanse en Europese beleidsmakers hebben geuit nadat Ahmadinejad afgelopen vrijdag wederom de Holocaust bagatelliseerde. Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen, die al langer een hardere aanpak van Iran najaagt, kan deze uitingen als een opsteker beschouwen om zijn lijn voort te zetten.
Een krachtige veroordeling van Ahmadinejad is ook een steun in de rug van de Iraanse oppositie, die sinds de vervuilde verkiezingen van juni wordt onderdrukt. Dit zou tevens de westerse onderhandelingspositie versterken voor volgende week, wanneer overleg plaatsheeft tussen Iran en de P5+1 (de VS, Frankrijk, Groot-Brittannië, China, Rusland en Duitsland).
Benzineleveringen
Als Iran doorgaat met haar nucleaire programma moet de internationale gemeenschap haar onmiddellijk zwaardere sancties en een boycot van benzineleveringen opleggen. Dit zijn stappen waartoe de Franse president Nicolas Sarkozy zich begin deze maand al bereid verklaarde en waarover tijdens de G20 top in Pittsburgh deze week consensus bereikt kan worden.
Om het geduldige beleid dat het Westen tot nog toe heeft gevoerd nog langer te volgen is blind te zijn voor de zorgwekkende signalen. De Iraanse onwil tot een vergelijk te komen werd nogmaals pijnlijk duidelijk toen de deadline van 15 september die de VS hadden gesteld verliep.
Teheran
Toen Barack Obama begin dit jaar president van de VS werd nodigde hij Teheran uit tot onderhandelingen over haar nucleaire programma. Geconcludeerd kan worden dat Obama in dezelfde val is gelopen als zijn Europese collega’s, die al sinds 2003 zonder resultaat met de Iraniërs onderhandelen.
Ahmadinejad en de zijnen beschikken al over de wapens om Europa aan te vallen
Inmiddels zijn we ruim een half jaar dichter bij een Iraanse atoombom, die volgens donkere voorspellingen al in 2010 een realiteit zou kunnen zijn.
De dreiging neemt niet alleen toe omdat Iran steeds dichter bij een nucleair arsenaal komt, maar ook omdat de Israëlische regering het vertrouwen verliest in een daadkrachtig optreden van de internationale gemeenschap. Israël, dat een nucleair Iran als een bedreiging voor haar bestaan beschouwt, heeft meerdere malen aangegeven een preventieve aanval te overwegen.
Geen keus
Nu de tijd op lijkt te raken hinten Israëlische leiders in toenemende mate dat het Westen hen geen andere keus laat dan in actie te komen. Met dit doel bracht Israël afgelopen juli onder het oog van de wereld oorlogsschepen in positie op de Rode Zee. Tevens bezochten Israëlische leiders Moskou recent om een levering van Russische S-300 luchtverdedigingsraketten aan Iran te voorkomen. Dit kennelijk zonder succes.
Een Israëlische aanval is een optie waar niemand op zit te wachten. De operatie zou kunnen mislukken, zou tot een grotere oorlog in de regio kunnen leiden, de olieprijs tot recordhoogten kunnen opdrijven, en een nieuwe economische crisis kunnen veroorzaken. Het is aan de leiders in Brussel en Washington om dit te voorkomen.
Iran is bovendien niet het probleem van Israël alleen. In de Islamitische Republiek worden minderheden en de oppositie op brute wijze onderdrukt. Het is een land waarvan de leiders geloven in een heilige missie die het hen onmogelijk maakt vreedzaam naast het ‘decadente en corrupte Westen’ te bestaan.
Wapenwedloop
Ahmadinejad en de zijnen beschikken al over de wapens om Europa aan te vallen. Dit wordt alleen maar dreigender als ze eenmaal nucleair bewapend zijn. Verder zou er een nucleaire wapenwedloop met de Arabische staten kunnen ontstaan in één van de meest licht ontvlambare regionen ter wereld. Europa en de Verenigde Staten zijn het aan hun burgers en hun stand verplicht dit probleem niet aan de Israëli’s te laten.
Economische crisis of geen, de bescherming van mensenrechten en veiligheid zijn verantwoordelijkheden die de Westerse overheden zich niet kunnen veroorloven te verzaken. Het is nu tijd dat de dreiging van een nucleair Iran en een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten serieus genomen wordt. Voordat er geen tijd meer is.
Het Iran Comité
Yanaï Bar is coördinator van het Iran Comité in Den Haag. IJmert Muilwijk is bestuurslid van het Iran Comité en voorzitter van PerspectieF, de jongerenorganisatie van de ChristenUnie. Frank van Dalen is bestuurslid van het Iran Comité en voorzitter van ProGay.
Een definitie geven wie of wat een Jood is, is geen futiliteit en hoe je die ook definieert, zal je altijd op een groot aantal pijnlijke [Joodse] tenen trappen. Persoonlijk sluit ik mij het dichtste aan bij de definitie van Andrew White, die al bijna even divers is als het Joodse volk zelf: “De Joden zijn een volk, geen ras. De Joden bestaan uit vele rassen en etnische groepen, die op verschillende wijzen uitdrukking geven aan hun identiteit. Dat kunnen religieuze, seculiere of culturele Joden zijn. Dat kunnen ook ashkenazische of sefardische Joden zijn, conservatieve of liberale Joden, of Joden van uiterst links tot uiterst rechts. Het kunnen ook combinaties zijn van een of meerdere van deze. Voor vele Joden is Judaïsme helemaal geen religieuze identiteit. En voor vele Israëli’s is een ‘Israëli’ zijn, thans de enige vorm van hun Joodse identiteit.”
Ruim een kwart van de Israëlische Joden zijn ongelovig en een ander kwart viert enkel de belangrijkste hoogdagen uit respect voor hun ouders en de tradities. Voor vele Israëlische Joden is de Joodse religie an sich niet meer dan een echo uit het [mythische] verleden. Zij snakken ernaar om de ketens van de religie van zich af te gooien om gewoon Israëli te zijn, trots als een echte patriot maar kan zijn op wat zijn land heeft verwezenlijkt en bijgedragen heeft aan de mensheid. Carlo Sprenger is de kritiek al voor: “Het is van enorm belang om te beseffen dat secularisatie niets te maken heeft met een anti-religieuze houding.” Zo is dat. En in de context van het hoofddoekendebat voor moslima’s, dat in België de gemoederen thans zo hoog doet oplopen, geldt dat evenzeer.
“Israël is de voorpost van de democratie in het Midden-Oosten,” zei Dr. Martin Luther King in 1968. Om dat principe van de democratie volledig waar te maken, zullen vele Israëlische Joden moeten afstappen van het idee van een Joodse staat wanneer die benaming enkel slaat op een bepaalde religieuze entiteit. Binnen enkele decennia zal de Joodse staat, Joods in de zin van het volledige volk en niet enkel meer als aanduiding van een religieuze minderheid, plaatsmaken voor de Israëlische staat, modern, up to date, en op de barricades staan van het humanisme, religieuze verdraagzaamheid en vooruitgang. Mijns inziens is dit de enige weg die Israël kan en moet uitgaan, wil het zijn geloofwaardigheid als democratische staat behouden en verder verstevigen.
“Voor vele Israëli’s is een ‘Israëli’ zijn, thans de enige vorm van hun Joodse identiteit,” zegt Andrew White, en dat is precies het uitgangspunt van mijn keuze van de tekst van [de Israëlische Jood] Carlo Strenger die hier een streng pleidooi houdt voor een strikte scheiding van Synagoog en Staat.
Why Israel must become a secular state: a thought for Yom Kippur 5770
door Carlo Strenger
Soms lijkt het mij toe dat de staat Israël wordt veroordeeld tot herhaling van een groot deel van de Europese geschiedenis. Een van de processen die Israël niet heeft afgerond is de secularisatie en wij worden gedwongen om dit proces, waarover Europa enkele eeuwen heeft gedaan, in slechts enkele decennia te voltooien. Ik zal hier betogen dat de volledige secularisering van de staat niet minder in het belang is van de religieuze Joden dan dat gewenst wordt door niet-gelovigen, en ik roep bij deze de religieuze Joden op om aan het proces van secularisatie mee te werken.
De geschiedenis van Israël werd, net zoals die van Europa, op vele manieren bepaald door twee opvattingen van het gezag, met name de openbaring van de waarheid en het kritisch onderzoek. De opvatting van openbaring van de waarheid heeft het grootste deel van de menselijke geschiedenis beheerst: de waarheid en de waarden zijn gebaseerd op een bron die in het verleden ligt en waarvan de geldigheidsduur absoluut is. Dit is de basisstructuur van de traditionele religies die hun gezag ontlenen aan een veronderstelde openbaring in een mythisch verleden.
Het concept van het kritisch onderzoek kwam naar boven in een reeks van bewegingen van de verlichting die begonnen in Indië in de 6de eeuw voor Christus en in het oude Griekenland in de 5de eeuw v.C., en kreeg historische bekendheid in het Europa van de 17de eeuw. Zij ontkent dat er instanties zijn die blindelings moeten worden gevolgd. In plaats daarvan stelt zij haar vertrouwen in de gezamenlijke inspanning van de mens, die hem geleidelijk – centimeter na centimeter – dichter bij de waarheid en rechtvaardigheid brengt.
Europa heeft er vele eeuwen over gedaan om de overgang te maken van de geopenbaarde waarheid naar het kritische onderzoek als leidraad. Het proces van secularisatie van Europa begon in 1648, na dertig jaar van religieuze oorlogen die grote delen van Europa vrijwel ontvolkt heeft achtergelaten door moord, ziekte en hongersnood. Europa besefte dat zolang politiek en religie met elkaar verweven waren, het dodelijke conflicten niet kon oplossen of voorkomen.
Jeruzalem, vrijdag 12 september 2008: een orthodoxe Jood wandelt voorbij een bord met kledingvoorschriften voor vrouwen die een bepaalde wijk betreden
Dit zit ingebouwd in het idee van de geopenbaarde waarheid. Christenen en moslims, katholieken en protestanten vochten bittere godsdienstoorlogen uit. Religieuze overtuiging is door haar aard niet onderhandelbaar. Het is niet aan de mens om dergelijke overtuiging te aanvaarden of te verwerpen en kritiek op wat wordt overgeleverd door de traditie, wordt in de meeste religies beschouwd als een grote zonde. Als twee of meer geloofssystemen met elkaar botsen omtrent een groot probleem (zoals bv. wie de eigenaar is van de Tempelberg), wordt oorlog logischerwijze onvermijdelijk.
Dit is waarom Europa begonnen is aan het lange, trage proces van secularisering. Het realiseerde zich dat politiek pragmatisch moet worden en dat religie eruit verbannen moet worden. De stichters van de VS [The Founding Fathers], die het kader hebben getekend van de grondwet van de Verenigde Staten, hebben ten volle geprofiteerd van het pijnlijke leerproces van de Europeanen en zetten aldus het eerste en belangrijkste voorbeeld van een duidelijk seculiere politieke orde in de steigers, die spoedig navolging zal krijgen bij de Fransen.
De voordelen van het secularisme kwamen snel naar boven. Het eerste, dramatisch resultaat was de wetenschappelijke revolutie die in de 17de eeuw begon. Eens dat de stroom van ideeën niet meer gecontroleerd en verstoord werd door religieuze autoriteit, kon de wetenschap – die gebaseerd is op het kritische, collectieve onderzoek en de vrije uitwisseling van ideeën – floreren.
Het spiegelbeeld wordt gepresenteerd door de islamitische wereld. Bernard Lewis heeft er een sterke zaak van gemaakt dat de moeilijkheid om de islamitische landen te moderniseren, wordt veroorzaakt door de inmenging van de islam in alle facetten van het leven. Het resultaat is een afgesloten mentaal universum. Alle Arabische staten samen geven per jaar minder vertaalde boeken uit dan Griekenland. Dit staat in triest contrast tot de bloei van de Arabische culturen tijdens de periode van de islamitische verlichting van de 9de tot de 11de eeuw, toen de islam in de spits stond van de wetenschappelijke, filosofische en culturele innovatie.
Acre, 9 oktober 2008. Jom Kippoer rellen aangestoken door orthodoxe Joden, wanneer een man het waagde een auto te besturen op deze religieuze hoogdag
Het is van enorm belang om te beseffen dat secularisatie niets te maken heeft met een anti-religieuze houding. De Amerikaanse grondwet staat geen enkel religieus symbool toe in eender welk gebouw dat verbonden is aan de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht. En toch zijn de Verenigde Staten veruit de meest religieuze westerse democratie waarin vele religieuze gemeenschappen samenleven met heel weinig onderlinge conflicten.
Israël werd oorspronkelijk opgevat als een seculiere staat. Het is bijzonder leerzaam om te bedenken dat de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem reeds meer dan twintig jaar werd opgericht vóór de staat Israël zelf werd gesticht. Het idee van het vrije, kritische onderzoek als een fundamentele waarde werd afgekondigd door zowel door de universiteit als later in de onafhankelijkheidsverklaring van de Joodse staat Israël.
Maar het historische compromis van Ben-Goerion met de orthodoxe partijen is een ramp gebleken. Israël heeft tot op vandaag geen grondwet, het rabbinaat bemoeit zich met het dagelijks leven van talloze mensen die er eigenlijk helemaal niks mee te maken willen hebben, en de orthodoxe stroming in het Judaïsme (die wereldwijd in feite slechts een minderheid is binnen het Jodendom) heeft een monopolie dat miljoenen Joden ergert en vervreemd zowel in Israël als in de Diaspora.
Nergens anders proberen Joden hun geloofsovertuigingen op te leggen aan elkaar; nergens anders dan in Israël smaakt het conflict tussen religie en vrijdenken zo bitter. De invloed van de religie op de Israëlische politiek heeft geleid tot een polarisatie die nergens anders in de wereld van het Jodendom te vinden is. Verre van dat het leidt tot Kiddoesj Hashem, heeft de invloed van de religie op de politiek geleid tot een culturele oorlog die volstrekt onnodig was [en nog is].
De eis om secularisatie moet worden ondersteund door alle religieuze Israëliërs, omdat het niet minder in hun belang is dan dat dit is voor de seculiere Joden. Dit is de reden waarom religieuze leiders in de frontlijn moeten staan van de beweging om Israël om te vormen in een seculiere staat.
Op deze videoclip zien zien we president Bill Clinton die door de toen 14-jarige Israëlische zangeres Liel Kolet (°Kineret, Israël 11 juli 1989) werd uitgenodigd op het podium om samen het wereldberoemde Imagine van John Lennon te zingen. Het koor was samengesteld uit veertig joodse kinderen en veertig Arabische kinderen. De stralende ster, Liel Kolet en het koor zongen namens alle kinderen voor vrede over de hele wereld. Liel is een van de ambassadeurs van de Children of Peace.
Dit gala-optreden werd georganiseerd in Tel Aviv op 22 en 23 september 2003, ter ere van de 80ste verjaardag van levende legende Shimon Peres, die op 15 juli 2007 als de 10de president van Israël werd beëdigd. Shimon Perez was twee maal premier van Israël (1984-1986 en 1995-1996) en kreeg in 1994 de Nobelprijs voor de Vrede voor het tot stand brengen van de Oslo-akkoorden onder impuls van Bill Clinton. Shimon Perez is thans lid van de centrumpartij Kadima, de partij van Tzipi Livni. Bill Clinton was president van de Verenigde Staten van 20 januari 1993 tot 20 januari 2001. Zijn echtgenote, Hillary Clinton-Rodham, is sinds 21 januari 2009 minister voor Buitenlandse Zaken onder huidig president Barack Obama.
De thans 20-jarige Liel Kolet is de zingende sensatie uit Israël, en is één van de rijzende sterren op het internationale podium. Zij werd geboren in een kibboets in Israël en heeft haar sensationele stem en haar muziek aan de zaak van de vrede in haar onrustige regio gewijd.
Sinds zij samen met Bill Clinton en een koor van Israëlische en Palestijnse meisjes optrad, is Liel de wereld rondgereisd met de bekende song “We are the world” dat ze onder andere samen zong met president Horst Kohler van Duitsland en met Richard Gere tijdens zijn recente bezoek aan de vrede in het Midden-Oosten. Liel is het symbool van vrede en verzoening in de regio, en zong samen met Bono van U2, Elton John, Andrea Bocelli, Patti Labelle, Herbie Hancock, Slash en The Scorpions.
In de meeste islamitische landen worden homoseksuele mannen en vrouwen uitgestoten, vervolgd en in sommige gevallen zelfs vermoord. Repressieve regimes wakkeren vaak het vuur aan van de haat die leeft bij radicale islamisten die elkaar proberen de loef af te steken als het gaat om de verspreiding van ‘morele paniek’ onder haar holebi’s.
Dit alles staat in schril contrast met de Joodse staat Israël, de enige democratische staat in het Midden-Oosten en die tevens het enige land in de moslimwereld is waar homo’s en lesbiennes volgens de grondwet gelijke rechten hebben. Israëlische holebi’s kunnen er vrij hun geaardheid beleven, ze mogen er huwen en kinderen hebben of adopteren, ze hebben hun eigen clubs en evenementen zoals de jaarlijks terugkeren Gay Pride Parades in Jeruzalem en in Tel Aviv enz.
Iedereen die een beetje vertrouwd is met de problematiek over het Arabisch-Israëlisch conflict, weet al lang dat het helemaal niet om land draait of om de terugkeer van de Arabische vluchtelingen gaat. Het zit ‘m veel dieper dan dat. Het gaat ‘m veeleer om het verschil in religie, tradities en cultuur en om het feit dat Israël de enige niet-moslimstaat is in het Midden-Oosten. Of zoals Dr. Martin Luther King Jr. het ooit treffend uitdrukte: “Israël, als de Joodse staat die de voorpost is van de democratie in het Midden-Oosten.” En in een échte democratie moeten ook holebi’s zich veilig, gelukkig en gelijk aan iedereen weten. Het feit dat Israël een democratie is en haar holebi’s (en andere minderheden) vanzelfsprekend op gelijke voet behandelt, maakt de Joodse staat ongetwijfeld nog meer gehaat in de omringende moslimlanden. Moesten ooit de Arabieren het voor het zeggen krijgen in Israël, zouden niet enkel de Joden vogelvrij worden verklaard… met hen tegelijk ook de holebigemeenschap en zovele andere minderheden, die deel uitmaken van de multiculturele smeltkroes die zo kenmerkend is voor de Israëlische staat…
Met de aanstelling van de Libische diplomaat Ali Abdussalam Treki (afb. links), vriend van Moeamar Khadafi de president van de terroristenstaat Libië, die als de nieuwe voorzitter van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, op 23 september 2009 de 64ste sessie opende van de Vergadering, ziet het er niet enkel voor Israël slecht uit (zie hier), maar ook voor de holebi beweging wordt het al niet veel rooskleuriger.
In een persconferentie die na het einde van de Algemene Vergadering volgde, vroegen enkele journalisten Ali Treki wat hij dacht over de “Declaration for the Universal Decriminalisation of Homosexuality,” die officieel werd afgekondigd op 19 december 2008. Ali Abdussalam Treki antwoordde misprijzend: “Het moratorium op de decriminalisering van de homoseksualiteit ‘is onaanvaardbaar’” (“Moratorium for the decriminalisation of homosexuality ‘is not acceptable’”), en vervolgde “Dit is een zeer netelige kwestie. Als moslim, ben ik het er niet mee eens. Ik denk dat het voor de meesten in de wereld niet aanvaardbaar is, en het is volstrekt onaanvaardbaar voor onze traditie en religie.” (“It is a very thorny argument. As a Muslim, I do not agree with it. I believe it is not acceptable for most of the world, and it is totally unacceptable for our tradition and religion”) [bron]
Hieronder verhalen Juliane von Mittelstaedt en Daniel Steinvorth over de schrijnende leefomstandigheden waarin tienduizenden holebi’s moeten leven… en sterven in de landen van de moslimwereld, waar de Islam de dominante cultuur levert en de heersende religie is.
Wave of Homophobia Sweeps the Muslim World
door Juliane von Mittelstaedt en Daniel Steinvorth
Bebaarde mannen ontvoerden hem in het centrum van Bagdad, wierpen hem in een donker gat, ketenden hem, plasten op hem en sloegen hem met een ijzeren pijp. Maar het ergste moment voor Hisham (40) kwam op de vierde dag van zijn beproeving wanneer de ontvoerders zijn familie erbij riepen. Hij was doodsbang dat ze zijn moeder zouden vertellen dat hij homo is en dat dit de reden was dat ze hem hadden ontvoerd. Als ze dat deden zou hij zou nooit meer in staat zijn om zijn familie weer te zien. De schaamte zou voor hen onverdraaglijk zijn.
“Doe met mij wat jullie willen, maar vertel het hen niet,” gilde Hisham.
In plaats van hem te vernederen in de ogen van zijn familie, eisten de ontvoerders een losgeld van 50.000 dollar (€ 33.000), een enorm bedrag voor een gemiddelde Iraakse familie. Zijn ouders gingen op de eis in, maakten torenhoge schulden, verkochten alle bezittingen van hun zoon en verzamelden al het geld dat nodig was om hem vrij te krijgen. Kort daarna kregen de ontvoerders het losgeld en ze gooiden Hisham uit hun auto ergens in het noorden van Bagdad. Ze besloten hem niet neer te schieten en lieten hem gaan. Maar ze stuurde hem weg met een waarschuwing: “Dit is je laatste kans. Als we ooit je weer zien, zullen we je doden.”
Dat was vier maanden geleden. Hisham is sindsdien verhuisd naar Libanon. Hij vertelde zijn familie dat hij had besloten om het geweld en de terreur in Bagdad ontvluchten en dat hij werk had gevonden in Beiroet. Onnodig te zeggen dat hij niet bekend was met het feit dat hij niet in staat is om in Irak te leven als gevolg van de doodseskaders die voortdurend op jacht zijn naar ‘verwijfd uitziende’ mannen.
In Bagdad begon begin dit jaar een nieuwe reeks moorden die werden gepleegd tegen mannen die ervan verdacht worden homoseksueel te zijn. Vaak worden ze verkracht, hun geslachtsdelen afgesneden, en hun anussen afgedicht met lijm. Hun lichamen worden achtergelaten op stortplaatsen of gedumpt in de straten (afbeelding rechts). De non-profit organisatie Human Rights Watch, die veel van deze misdaden heeft gedocumenteerd, spreekt van een systematische geweldscampagne waarbij honderden mensen worden vermoord. Ook Amnesty International heeft de vele gruwelverhalen bevestigd in haar rapport over deze zaken.
Herstel van de ‘religieuze moraal’
Een videoclip, waarin mannen met elkaar dansen op een feestje in Bagdad in de zomer van 2008, zou de aanleiding zijn geweest van deze reeks ontvoeringen, verkrachtingen en moorden. Duizenden mensen hebben deze clip op het internet en op hun mobiele telefoons bekeken. Islamitische religieuze leiders staken tirades af over de groeiende aanwezigheid van een ‘derde sekse’ die Amerikaanse soldaten volgens hen hadden meegebracht. In het bijzonder vonden de aanhangers van de radicale sjiitische leider Muqtada al-Sadr, het noodzakelijk om dringend maatregelen te nemen gericht op het herstel van de ‘religieuze moraal’.
In hun bolwerk, het deel van Bagdad dat bekend is als Sadr City, patrouilleren zwart geklede schutters in de straten, op zoek naar iemand wiens ‘onmannelijk uiterlijk’ of gedrag het mogelijk zou maken om hen te identificeren als homoseksueel. Vaak genoeg betekenen het dragen van lange haren, strakke t-shirts en broeken, of een bepaalde manier van lopen, het doodvonnis voor de personen in kwestie. Maar het is niet enkel het leger van de Mahdi die op homoseksuelen jaagt en doodt. Zoals bekend zijn ook andere groepen, zoals de soennitische milities in de buurt van Al-Qaida en de Iraakse veiligheidsdiensten, in de mensenjacht betrokken.
Homoseksuelen mogen in Irak dan wel geconfronteerd zijn met een bijzonder gevaarlijke situatie, maar elders in de islamitische wereld worden ze bijna overal uitgestoten. Organisaties voor homo rechten schatten dat meer dan 100.000 homoseksuele mannen en vrouwen momenteel worden gediscrimineerd en bedreigd in islamitische landen. Duizenden van hen plegen zelfmoord, belanden in de gevangenis, of leven ondergedoken.
Egypte begint aan te klampen
Caïro, 18 juli 2001. Tweëenvijftig mannen, verdacht van het stellen van 'immorele daden', worden onder politie escorte naar de rechtbank gevoerd
Meer dan 30 islamitische landen hebben wetten uitgevaardigd die homoseksualiteit verbieden en het als misdrijf aanduiden. In de meeste gevallen varieert de straf van geseling tot levenslange gevangenisstraf. In Mauritanië, Bangladesh, Jemen, delen van Nigeria en Soedan, de Verenigde Arabische Emiraten, Saoedi-Arabië en Iran worden homoseksuelen veroordeeld en soms wordt ook de doodstraf uitgesproken en uitgevoerd.
In die islamitische landen waar homoseksualiteit niet tegen de wet is, worden homoseksuele mannen en vrouwen toch vervolgd, gearresteerd en in sommige gevallen vermoord. Hoewel Egypte lange tijd bekend was om haar tolerantie ten aan zien van holebi’s, is het onlangs begonnen aan te klampen. De dagelijkse handel en wandel van homoseksuelen wordt bewaakt door een soort zedenpolitie die telefoons afluisteren en informanten werven. Zodra de politie de aard van de bewijzen verzameld hebben die ze nodig hebben, worden hun slachtoffers opgepakt op beschuldiging van ‘losbandigheid’.
In Maleisië wordt homoseksualiteit gebruikt als een politiek wapen. In 2000 werd oppositieleider Anwar Ibrahim veroordeeld tot negen jaar opsluiting in de gevangenis voor het vermeend plegen van ‘sodomie’ met de chauffeur van zijn vrouw alsook met zijn voormalige woordvoerder. In 2004 werd de veroordeling in hoger beroep vernietigd en werd hij vrijgesproken. In de zomer van 2008 werd hij opnieuw gedagvaard en van een soortgelijke zaak beschuldigd toen een mannelijke knecht hem beschuldigde van sodomie. De zaak is nog gaande.
Voor een tijdje was Anwar Ibrahim de favoriet van ex-premier Mahathir Mohamad en was voorbestemd om hem in die functie op te volgen totdat zij in 1998 ruzie kregen. Tien jaar laten, en enkele tijd nadat hij zijn gevangenisstraf had uitgezeten, was Anwar er opnieuw in geslaagd om op 28 augustus 2008 beëdigd te worden als lid van het Maleisische parlement. Maar verder dan dat is hij op het ogenblik met zijn politieke comeback nog niet geraakt.
Zelfs in het meer liberale Libanon lopen homoseksuelen het risico om te worden veroordeeld tot een jaar in de gevangenis. Aan de andere kant, bestaat in Beiroet de enige homo-en lesbische organisatie in de gehele Arabische wereld, met name Helem, wat in het Arabisch ‘droom’ betekent. Er zijn posters op de muren van de Helem kantoor in het centrum van Beiroet die informatie verstrekken over aids en tips geven over hoe om te gaan met homofobie. Het bestaan van Helem wordt op dit ogenblik getolereerd, maar het ministerie van Binnenlandse Zaken moet de organisatie nog wel een officiële vergunning verlenen. “We kunnen ons maar moeilijk voorstellen dat die ooit zal komen,” zegt Georges Azzi, de directeur van de organisatie.
Islamisten zijn de dominante culturele macht
De populaire Turkse transseksuele popster Bülent Ersoy
In Istanboel worden holebi’s getolereerd, ze houden er jaarlijks hun Christopher Street Day en zelfs religieuze moslims behoren tot de fans van de transseksuele popster Bülent Ersoy en wijlen homo-zanger Zeki Müren. Maar buiten de wereld van de showbusiness wordt homoseksualiteit gezien als een schande of als een ziekte. In het Turkse leger is homoseksualiteit de reden om door de medische dienst te worden afgekeurd voor de dienst. Om te vermijden dat iedereen de homoseksualiteit zou gebruiken als excuus om militaire dienstplicht te ontlopen, vragen legerartsen foto’s of videobeelden waarop de rekruten te zien zijn wanneer ze seks hebben met een andere man. Bovendien moeten ze in de “passieve” rol te zien zijn. In Turkije wordt de “actieve” rol mannelijk genoeg geacht om geen bewijs te vormen voor homoseksualiteit.
Het lijkt erop alsof een golf van homofobie doorheen de islamitische wereld raast, een plek die ooit bekend was om zijn onbevangenheid, waar homo-erotische literatuur werd geschreven en gelezen, waar rolpatronen niet zo eng gedefinieerd werden en, zoals in de dagen van het oude Griekenland, waar mannen vaak het gezelschap van jongeren opzochten.
Islamisten zijn nu de dominante culturele macht in veel van deze landen. Ze omvatten figuren zoals de populaire Egyptische televisiepredikant Yussuf Al-Qaradawi, die homoseksuelen als perverten demoniseert. Vier jaar geleden heeft de sjiitische opper-ayatollah Ali al-Sistani een fatwa uitgevaardigd, zeggende dat homo’s op de meest brutale wijze moeten vermoord worden. Deze religieuze opinieleiders baseren hun haat voor homo’s op het verhaal van Lot in de Koran: “Hebt gij ontucht gepleegd zoals geen mensen voor u (ooit) in de schepping hebben gepleegd? Want als gij liever uw wellust uitleeft met mannen in plaats van met vrouwen: zijt gij inderdaad een opstandig volk.” Het volk van Lot werd voor hun zonden gestraft met de vernietiging van de steden Sodom en Gomorra. De Profeet Mohammed heeft een aantal dictaten waarin hij deze daden door het volk van Lot veroordeelt en in enkele van zijn dictaten gaat hij zelfs zover door op te roepen tot de doodstraf.
Europese preutsheid uitgevoerd naar de koloniën
“Het verhaal van Lot en verwante verzen in de Koran zijn niet eenduidig geïnterpreteerd als verwijzingen naar homoseksuele seks aan de 20e eeuw,” zegt Everett Rowson, hoogleraar Islamitische Studies aan de Universiteit van New York. Deze herinterpretatie was het resultaat van de westerse invloeden – de bron was de preutsheid van de Europese kolonialisten die hun opvatting van de seksuele moraal introduceerden in de pas veroverde landen en gebieden.
Feit van de zaak is dat is dat de helft van de wetten over de hele wereld die homoseksualiteit tegenwoordig verbieden, afkomstig zijn van een wet die in 1860 door de Britten in Indië werd uitgevaardigd. “De meeste standpunten met betrekking tot de seksuele moraal waarvan gedacht werd dat ze eigen zijn aan de islam, hebben we in feite meer te danken aan koningin Victoria dan aan de Koran,” zegt Rowson.
Meer dan gelijk wat, heeft de politisering van de islam geleid tot de vervolging van de homo’s vandaag. De seksuele moraal is niet langer een privé-aangelegenheid. Ze wordt geregeld en geïnstrumentaliseerd door regeringen.
Ophanging in het openbaar in Iran van lesbische vrouwen
“De meest repressieve regimes zijn seculiere regimes zoals die van Egypte of Marokko, die onder druk staan van islamisten die elkaar proberen te overtreffen met betrekking tot de moraal”, zegt Scott Long van Human Rights Watch. “Naast de vervolging van homoseksuelen blijkt dat een regime de controle heeft over het privé-leven van haar burgers – een teken van macht en autoriteit.” Sinds enkele jaren wordt een gevoel van ‘morele paniek’ stelselmatig aangewakkerd in veel islamitische landen.
Iran is een geval apart, waar homoseksuelen op een min of meer regelmatige basis worden vervolgd sinds de islamitische revolutie. Sinds president Mahmoud Ahmadinejad er in functie is, wordt er zeker een toename in deze vervolging vastgesteld, ondanks het feit dat Ahmadinejad maar nooit genoeg wil benadrukken dat er geen homoseksuelen zijn in zijn land.
Enkel het vermoeden dat iemand “onnatuurlijke handelingen” kan hebben gepleegd is al voldoende voor de persoon in kwestie om te worden veroordeeld tot een geseling in Iran. Wanner hij meer dan één keer wordt opgepakt, kan de persoon in kwestie worden veroordeeld tot de doodstraf. Volgens officiële statistieken, hebben tot nu toe 148 homoseksuelen het doodvonnis gekregen en werden zij ook geëxecuteerd. Het werkelijke cijfer is ongetwijfeld veel hoger dan dit. Het laatste geval dat de publieke aandacht trok, was dat van 21-jarige Makwan Moludsade, die werd opgehangen in december 2007. Hij werd beschuldigd van verkrachting van drie jongens enkele jaren eerder. Homoseksuelen worden systematisch in verband gebracht met andere misdrijven zoals verkrachting, fraude en diefstal, om de uitvoering van het doodvonnis beter te kunnen verrechtvaardigen.
‘Als ik was gebleven, zouden ze me vermoord hebben’
Als resultaat van deze situatie, zijn duizenden homo’s en lesbiennes Iran ontvlucht. Voor de meesten van hen is de eerste vluchthaven Turkije. “Ik had geen enkele andere keuze dan te vluchten,” zegt Ali, een 32-jarige fysicus. “Als ik was gebleven, zouden ze me vermoord hebben.”
Mashad (Iran), 19 juli 2005. Twee minderjarige homo's worden in het openbaar opgehangen
Ali was nochtans voorzichtig. Hij ging maar zelden naar party’s, gebruikte verschillende internetcafé’s om online te chatten en vertelde aan niemand zijn geheim, zelfs zijn familieleden wisten van niks. Alles ging goed tot op een dag een vriend van zijn vader hem betrapte toen hij een andere man zoende. Wat hij niet wist was dat zijn vaders vriend een hoge officier was bij de Iraanse Revolutionaire Garde. Twee dagen later verloor Ali zijn job en werd opzettelijk aangereden door een auto. Korte tijd later kreeg hij een telefoontje en een stem hem zei: “We willen je zien hangen!”
Ali ging naar de bank, haalde al zijn geld af en nam de trein naar Turkije waar hij een visum aanvroeg. Sindsdien woont hij in een klein appartementje in Kayseri, Centraal Anatolië, als één van de 35 Iraanse gevluchte homo’s in die stad.
Arsham Parsi, 29 jaar, afkomstig uit Shiraz, vluchtte vier jaar geleden weg uit Iran. De kleine man met een pluizige baard en een bril, was één van de meest gezochte mannen in Iran enkele jaren nadat hij in 2001 het eerste homo-netwerk had opgericht in zijn land. De leden communiceerden alleen met elkaar via e-mail en heel weinig mensen kende zijn echte naam. Maar uiteindelijk werd zijn identiteit geopenbaard. Parsi is er maar op het randje af erin geslaagd om bijtijds weg te raken. Hij kreeg een visum voor Canada, waar hij de oprichter werd van de “Iranian Queer Organization“, die nu 6.000 leden telt in Iran. De organisatie heeft vele transseksuelen aangesloten of personen die transseksueel willen worden. Parsi schat dat “Bijna de helft van alle sex-change operaties worden aangevraagd door homoseksuelen.”
Toename in Iran van sex-change operaties
De vervolging van homo’s heeft geleid tot een hausse in de vraag naar sex-change operaties in Iran. Meer van dit soort acties worden uitgevoerd in de Islamitische Republiek dan gelijk waar in de wereld, afgezien van Thailand. Deze procedures werden goedgekeurd door ayatollah Khomeini zelf in 1983. Khomeini definieerde transseksualiteit als een ziekte die kan worden genezen door middel van een operatie. Sindsdien hebben duizenden mensen dit soort behandeling aangevraagd en de Iraanse regering dekt zelfs voor een deel de kosten van die ingreep.
“Gezinsleden en artsen dringen er bij homoseksuelen op aan om zich te laten opereren om hun seksuele geaardheid te normaliseren,” zegt Parsi. Op deze manier werd het voor een hoge sjiitische religieuze geleerde mogelijk om de fysieke transformatie te financieren van zijn secretaris te financieren naar een vrouw en vervolgens met hem te trouwen.
Het aartsconservatieve koninkrijk Saoedi-Arabië is het enige Arabische land waar de sharia [islamitische wet] werd ingevoerd als de enige juridische code, waaronder homoseksuelen worden gegeseld en geëxecuteerd. “Homoseksuelen zijn hier vrijer dan in Iran,” zegt Afdhere Jama, die voor zijn onderzoek voor zijn boek ‘Illegal Citizens’ al zeven jaar doorheen de islamitische wereld reisde.
Homoseksuele mannen en vrouwen krijgen verrassend veel ruimte in de Saoedische samenleving. Kranten drukken verhalen af over lesbische seks op toiletten in de school, terwijl het een publiek geheim is dat bepaalde winkelcentra, restaurants en bars in Jeddah en Riyad homo-ontmoetingsplaatsen zijn.
“Er zijn tal van Saoedische mannen die seksuele relaties hebben met jongeren voordat ze getrouwd zijn of wanneer hun vrouwen zwanger zijn,” vertelt Jama. In deze gevallen is seks met een andere man vaak de enige manier om seksuele betrekkingen te hebben. Buitenechtelijke affaires met vrouwen zijn bijna onmogelijk. “In het Westen zouden deze mannen in kwestie als homo worden beschouwd, maar in landen zoals Saoedi-Arabië is het moeilijker om ze ergens onder te brengen,” merkt Jama op. De meeste moslims hebben hebben problemen met het begrijpen van het westerse concept van een ‘homo identiteit. ” In hun landen bestaat er niet zoiets als een homoseksuele levensstijl of een homo-beweging.
Culturele en politieke factoren
Daayiee Abdullah (afbeelding rechts), 55 jaar, is een imam. Hij draagt een gebedshoofddeksel, heeft een baard… en is homo. Hij is slechts één van de twee imams in de wereld die openlijk homo zijn. Hij koos vrijwillig het pad van de islam te volgen. Hij groeide op als baptist in het Amerikaanse Detroit, sloot vriendschap met Chinese moslims tijdens zijn studies in Peking en bekeerde zich vervolgens tot de islam. “Ze vertelden mij dat het geen probleem zou zijn om als homoseksuele man een goede moslim te zijn.”
Imam Abdullah en vele anderen met hem, geven een iets andere interpretatie aan het verhaal van Lot. Volgens hen, waren degenen die door God veroordeeld werden geen homoseksuelen maar verkrachters en rovers. Het is niet homoseksualiteit die de Koran verbiedt, maar verkrachting. “De afwijzing van homo’s is een gevolg van culturele en politieke factoren,” zegt hij. “Net als eerwraak en gearrangeerde huwelijken. Die komen in de Koran ook niet voor.”
Abdullah woont in de Amerikaanse hoofdstad Washington DC, en zegt zijn gebeden op bij de begrafenissen van homoseksuele personen, vooral als ze overleden zijn aan aids, iets wat geen enkele andere imam bereid is te doen. Hij zegent homohuwelijken in, en heeft de afgelopen 11 jaar religieuze adviezen gegeven op het internet in een on-line forum, getiteld “moslim Gay Men.”
Hij ontvangt regelmatig doodsbedreigingen, maar lacht die allemaal weg zeggende: “Hoe kunnen nu twee liefhebbende mannen een bedreiging vormen voor de fundamenten die God heeft geschapen?”
Homoseksuele imam Daayiee Abdullah over zijn eerste liefde
Bron: SPIEGEL ONLINE: Wave of Homophobia Sweeps the Muslim World door Juliane von Mittelstaedt en Daniel Steinvorth; vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op 27 september 2009
Een definitie geven wie of wat een Jood is, is geen futiliteit en hoe je die ook definieert, zal je altijd op een groot aantal pijnlijke [Joodse] tenen trappen. Persoonlijk sluit ik mij het dichtste aan bij 
Soms lijkt het mij toe dat de staat Israël wordt veroordeeld tot herhaling van een groot deel van de Europese geschiedenis. Een van de processen die Israël niet heeft afgerond is de secularisatie en wij worden gedwongen om dit proces, waarover Europa enkele eeuwen heeft gedaan, in slechts enkele decennia te voltooien. Ik zal hier betogen dat de volledige secularisering van de staat niet minder in het belang is van de religieuze Joden dan dat gewenst wordt door niet-gelovigen, en ik roep bij deze de religieuze Joden op om aan het proces van secularisatie mee te werken.
In de meeste islamitische landen worden homoseksuele mannen en vrouwen uitgestoten, vervolgd en in sommige gevallen zelfs vermoord. Repressieve regimes wakkeren vaak het vuur aan van de haat die leeft bij radicale islamisten die elkaar proberen de loef af te steken als het gaat om de verspreiding van ‘morele paniek’ onder haar holebi’s.
Met de aanstelling van de Libische diplomaat Ali Abdussalam Treki (afb. links), vriend van Moeamar Khadafi de president van de terroristenstaat Libië, die als de nieuwe voorzitter van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, op 23 september 2009 de 64ste sessie opende van de Vergadering, ziet het er niet enkel voor Israël slecht uit (
In plaats van hem te vernederen in de ogen van zijn familie, eisten de ontvoerders een losgeld van 50.000 dollar (€ 33.000), een enorm bedrag voor een gemiddelde Iraakse familie. Zijn ouders gingen op de eis in, maakten torenhoge schulden, verkochten alle bezittingen van hun zoon en verzamelden al het geld dat nodig was om hem vrij te krijgen. Kort daarna kregen de ontvoerders het losgeld en ze gooiden Hisham uit hun auto ergens in het noorden van Bagdad. Ze besloten hem niet neer te schieten en lieten hem gaan. Maar ze stuurde hem weg met een waarschuwing: “Dit is je laatste kans. Als we ooit je weer zien, zullen we je doden.”
Het aartsconservatieve koninkrijk Saoedi-Arabië is het enige Arabische land waar de sharia [islamitische wet] werd ingevoerd als de enige juridische code, waaronder homoseksuelen worden gegeseld en geëxecuteerd. “Homoseksuelen zijn hier vrijer dan in Iran,” zegt Afdhere Jama, die voor zijn onderzoek voor zijn boek ‘Illegal Citizens’ al zeven jaar doorheen de islamitische wereld reisde.
Daayiee Abdullah (afbeelding rechts), 55 jaar, is een imam. Hij draagt een gebedshoofddeksel, heeft een baard… en is homo. Hij is slechts één van de twee imams in de wereld die openlijk homo zijn. Hij koos vrijwillig het pad van de islam te volgen. Hij groeide op als baptist in het Amerikaanse Detroit, sloot vriendschap met Chinese moslims tijdens zijn studies in Peking en bekeerde zich vervolgens tot de islam. “Ze vertelden mij dat het geen probleem zou zijn om als homoseksuele man een goede moslim te zijn.”
Recente reacties