Dagelijks archief: 13 augustus 2009

De eerste en misschien wel de grootste slachtoffers van het islamisme (=radicale islam) in het Midden-Oosten zijn nog altijd de vrouwen. Een geit heeft er meer rechten dan de gemiddelde moslimvrouw. Daar is de verplichting van het bedekken van het vrouwelijk lichaam (hijab, chador, niqab tot boerka) nog maar de kleinste aanzet tot feitelijke vrouwelijke repressie en rechteloosheid. Afhankelijk in welke Arabische staat ze zich bevinden en de sharia (islamitische wetgeving) al dan niet van toepassing is, slaat de vrouwenrepressie harder toe: geen auto mogen besturen, niet buitenkomen zonder begeleiding, niet naar school mogen, niet mogen werken, geen eigen zaak mogen runnen, veelwijverij (bigamie), vrouwenbesnijdenis (clitoridectomie) enz.

Een ander gekend motief is het voorkómen van lustgevoelens bij mannen. Dat zegt eigenlijk veel meer over de [moslim]mannen die klaarblijkelijk met een ernstig [seksueel] probleem zitten: namelijk dat ze hun lusten niet kunnen beheersen bv. Voor die ‘afwijking’ in hun omgangsgedrag [ten aanzien van vrouwen] wordt de rekening gepresenteerd aan… alweer enkel en alleen de vrouwen. De seksuele revolutie is duidelijk aan de moslim[mannen]wereld in het M-O (en helaas ook aan nogal wat moslimmannen in het Westen) voorbij gegaan en niets wijst er op dat die er spoedig zit aan te komen.

In Egypte is het nog steeds niet veel beter gesteld. Alhoewel sinds kort vrouwenbesnijdenis bij wet verboden is, wordt die nog steeds stiekem veelvuldig uitgevoerd en blijken naar schatting meer dan 90 procent [!] van de vrouwen clitoris en soms ook schaamlippen te zijn weggesneden, voor de rest van hun leven verminkt. O ja, nog even dit meegeven: met de moslimmannen gaat het overigens nog altijd uitstekend…

Om vrouwen in het gareel te houden, want af en toe wordt er wel eens geprotesteerd, wordt al van kleins af aan de vrouw op haar plichten gewezen (rechten zijn er alleen voor de man). Dat begint thuis bij de opvoeding, later op school maar vooral via de televisie, vermits in vele moslimlanden onderwijs voor vrouwen verboden is en zij niet zonder (mannelijke) begeleiding over straat mogen lopen. Niks voor niks dat veel moslimmannen die in het Westen wonen (soms zelf geboren en getogen in het Westen), nog altijd naar een vrouwelijke levensgezel op zoek gaan in hun land van oorsprong. Moslimmeisjes in het Westen weten wel beter, hebben al geproefd van de vrijheid en laten zich niet zomaar door bezitterige en jaloerse moslimmannen ringeloren.

Een voorbeeld van dit soort indoctrinatie uitzendingen is het volgende videofragment, uitgezonden op de Egyptische omroepzender Al-Nas TV van 22 maart 2009. Hierin legt de vriendelijk glimlachende geestelijke Mahmoud Al-Masri aan het Egyptisch vrouwelijk publiek uit wat van hen wordt verwacht, hoe ze zich dienen te gedragen jegens hun echtgenoot en wat hun rol – als moslimvrouw – in het algemeen is in de maatschappij. Om de oorspronkelijke TV-uitzending te bekijken klik op de afbeelding hiernaast. De Engelstalige transcriptie van de oorspronkelijke Arabisch-talige uitzending werd door Brabosh naar het Nederlands vertaald.

Mahmoud Al-Masri: “Op het ogenblik dat vaders voetstappen op de trappen klinken, moeten de kinderen gelukkig zijn dat hun vader thuiskomt en moet iedereen hem een warme ontvangst geven. Dat is eveneens de rol van moeder. Zij moet zeggen: “Lieve kinderen, vader komt thuis om 2 uur en we moeten hem verwelkomen.” Ongeveer een half uur eerder moet de moeder stoppen met koken en alle nare geuren zoals van ajuin, look e.a. van zich afspoelen. Ze moet van kleding verwisselen, parfum opdoen en zich ervan vergewissen dat haar kinderen vers gewassen kleren dragen. Zo gauw vader op de deur klopt en de deur opengaat moet hij zijn kinderen zien die hem warm glimlachend begroeten en omhelzen.

Wanneer vader thuiskomt moet hij kunnen bekomen van alle problemen op het werk. Vanwaar hij komt zijn er intriges, competitie en jaloezie. U weet welke soort problemen er allemaal buiten zijn. Als hij thuiskomt moet hij zijn kinderen aantreffen die hem vriendelijk verwelkomen. Hij moet het huis in onberispelijke staat aantreffen, de maaltijd moet klaar staan, de wereld is mooi, het leven is fantastisch, de echtgenote glimlacht. Het leven is mooi… Westerse vrouwen – nee, niet de Westerse maar de Japanse – plaatsen hun echtgenoot op een voetstuk. Stel je voor hoe een vrouw haar idool aanbid. Dit is hoe ze met haar echtgenoot omgaat.

Wanneer de echtgenoot ’s ochtends het huis verlaat om te gaan werken, zorgt ze ervoor dat de kinderen netjes gewassen en gekleed beneden aan de deur op hem staan te wachten. Ze begeleidt hem naar beneden om hem tot ziens te wensen, kussen hem en wensen hem een aangename dag toe. Wanneer hij terugkomt, moeten zij hem met zijn allen verwelkomen. De echtgenote moet hem de maaltijd opdienen alsof zij zijn dienstmeid is.

[...]

Zoals ik het u al 100.000.000.000 keren hebt verteld – en ik zal dit blijven herhalen tot op het laatste ogenblik van mijn leven – ligt de kracht van de vrouw in haar zwakte. Hoe zwakker u zich toont aan uw echtgenoot hoe sterker u staat tegenover hem. Een echtgenoot wenst niet samen te leven met een andere echtgenoot. Hij wil een vrouw in huis, een vrouwelijke vrouw. Begrepen? Twee mannen kunnen niet samen leven. Dat is onvoorstelbaar. De vrouw kan niet gelijk zijn aan de man. Ze kan niet zeggen: “Ik ben net zoals jij.” Ze kan haar stem niet verheffen tegen hem. Dat is niet gepast voor een vrouw.

Bronnen: Memri : Egyptian Cleric Mahmoud Al-Masri: A Woman Should Serve Her Husband Like a Maid; Women’s Strength Lies in Their Weakness; ook op deze blog: Het verschil tussen mannen en vrouwen, ‘uitgelegd’ door Sheik Jassem Al-Mutawa van 14 april 2009; Egyptische vrouwen vechten tegen seksuele intimidatie van 3 mei 2009; Al Fatah video: ‘72 Maagden verwelkomen de Martelaar in het Islamitische Paradijs’ van 9 juni 2009; Hamas voert stapsgewijs de sharia in in de Gazastrook van 27 juli 2009; ‘Schat, wat trek ik vandaag aan: een hijab, chador, niqab of een boerka?’ van 13 juli 2009; Gaza: vrouw beschuldigd van het lachen in het openbaar en zwemmen zonder hoofddoek van 7 juli 2009