Dagelijks archief: 26 juli 2009
Europees Mensenrechtenhof: Israelboycot was discriminatie
Nu laten de Israëli's ons niet meer binnen om eerlijk ons dagelijks brood te verdienen
De uitspraak van het Europees Hof voor Mensenrechten in Straatsburg, dat de burgemeester van het franse Seclin terecht was veroordeeld wegens het oproepen tot discriminatie, is in de pers vrijwel onopgemerkt gebleken – misschien omdat het vonnis alleen in het frans te vinden is. De burgemeester had in 2002 eerst in de gemeenteraad en daarna op de website van de gemeente een boycot aangekondigd van Israëlische producten, in het bijzonder vruchtensap. Hij legde daarbij onder meer uit dat hij dat deed wegens de ‘Palestijnse genocide’ die de toenmalige premier Ariel Sharon zou uitvoeren.
Modern links heeft op de beroemde poster van Che Guevara dienst gezicht vervangen door dat van Osama Bin Laden, en roept vlijtig op tot boycot van Israëlische producten. Zou die link toeval zijn?
Een Joodse koepelorganisatie deed aangifte wegens discriminatie en het OM nam de zaak over. In een eerste rechtszaak in maart 2003 oordeelde de franse rechter dat dit geen discriminatie was omdat het niet tegen een specifieke persoon/groep was gericht. Het OM ging in beroep: het deed niet terzake dat geen specieke personen/groepen werden genoemd, stelde het. De uitwerking van de boycot trof Israëlische producenten en Israëlische zakenmensen die zich bezighouden met de export, en sloot ze dus uit van de normale uitoefening van hun economische bezigheden wegens het feit dat zij deel uitmaken van het Israëlische volk. De franse wet verbiedt dit: het is discriminatie. Het ging dus niet om wat de burgemeester had gezegd, maar om wat hij had gedaan.
De franse Hoge Rechtbank ging daarin mee en merkte bovendien op dat een burgemeester niet het recht heeft een boycot in te voeren tegen producten uit een ander land: dat kan alleen de regering, en dan nog alleen in het kader van een uitspraak van de VN. En: een burgemeester mag zeggen wat hij wil, maar in het uitoefenen van zijn functie moet hij een zekere mate van neutraliteit betrachten. Een burgemeester bewaakt de gemeenschapsgelden en mag er niet toe aanzetten dat die volgens discriminerende regels worden besteed. De burgemeester werd in hoger beroep veroordeeld wegens het aanzetten tot discriminatie en kreeg een boete van duizend euro.
Daartegen was de burgemeester in beroep gegaan voor het Europees Hof van de Mensenrechten: hij werd beknot in zijn vrijheid van meningsuiting, stelde hij. Die zaak heeft hij verloren met de uitspraak van 16 juli. Het Mensenrechtenhof benadrukte dat hij niet was veroordeeld wegens het uiten van zijn politieke mening, maar wegens het aanzetten tot discriminerende handelingen. Daarbij deed het er niet toe dat er geen specifieke personen waren genoemd. De boycot belemmerde Israëlische producenten en handelaren in de normale uitoefening van hun beroep omdat zij deel uitmaken van het Israëlische volk. Bovendien heeft een burgemeester niet het recht tot het uitroepen van een boycot. Twee dingen wogen zwaar mee in het vonnis: het feit dat hij handelde in zijn functie als burgemeester, en niet als privépersoon een mening uitte, plus de verklaring die hij op de gemeentelijke internetpagina had gezet, zonder de mogelijkheid voor een debat en een stemming.
Bronnen: Cidi.nl: Europees Mensenrechtenhof: Israelboycot was discriminatie van 22 juli 2009; lees ook op Verzet Blogspot: Voor Palestijnen of tegen Israëli’s? Over de idiotie van een Israëlboycot van 16 juli 2009; Nederlandse boycotactie tegen Israël afgeblazen door reclamecommissie van 15 juli 2009; ‘Boycot Israëlische producten’ actie afgeblazen wegens succesvolle tegenzet van 12 april 2009; Belgische ngo INTAL roept moslims op tot Israëlboycot tijdens de Ramadan van 14 juli 2009; Verkiezingen: Hoe staan de Vlaamse partijen tegenover [een boycot van] Israël? van 3 juni 2009; Internationale vakbonden slaan de handen in elkaar om einde te maken aan anti-Israël boycotacties van 2 mei 2009; Paniek in Teheran: ‘Zionistische’ citrusvruchten overspoelen de markt van 27 april 2009; Hoe kan je het best Israël en de Joden boycotten? [satire] en en ook: Stop de boycot – Stop de Jodenhaat – Steun Israël – Koop Israëlisch alsook Het ware verhaal van de ‘hamburger’, een smakelijke uitvinding van Joodse vluchtelingen op weg naar Amerika
right
Uitbreiding Russische marinebasis in Syrië verontrust Israël
Russische raketkruiser Peter de Grote legt aan in de Syrische havenstad Tartus
In Israëlische militaire kringen is bezorgd gereageerd op de aankondiging van de Russische marine, dat de Syrische havenstad Tartus verder uitgebreid zal worden tot één van de belangrijkste Russische buitenlandse marinebases. Binnenkort zullen in totaal vier ankerplaatsen ruimte bieden voor minstens 12 grote marineschepen, waaronder de enorme raketkruiser Peter de Grote (foto). Nóg grotere zorgen heeft het Israëlische leger over de plaatsing van geavanceerde S-300 en Iskander-E raketsystemen rond de basis, omdat deze volgens Israëlische informatie aan het Syrische leger zullen worden overhandigd.
Russisch Iskander-E raketsysteem in Syrië
Al eerder berichtten we dat de Syrische havenstad Tartus dienst zal gaan doen als belangrijkste Russische marinebasis voor de Middellandse Zee en de Rode Zee. Door de uitbreiding wordt Tartus nu ook het centrum voor Russische maritieme operaties in de Atlantische- en Indische Oceaan. In januari deed de Peter de Grote en ook het vliegdekschip Admiral Kuznetsov de havenstad al even kort aan. Tartus wordt nu aangepast om permanent aan een groot Russisch marine-eskader onderdak te kunnen bieden, dat onder hetzelfde commando zal komen te staan als de Zwarte Zee vloot.
Hoewel Moskou beweert dat de moderne S-300 en Iskander-E raketsystemen waarmee Tartus beveiligd zal worden onder Russisch commando zullen blijven staan, hebben Israëlische inlichtingendiensten informatie ontvangen dat de raketten langzamerhand en zonder ruchtbaarheid aan het Syrische leger zullen worden overhandigd, en dat de Russische bemanning van de raketsystemen tot die tijd fungeren als instructeurs. Hoewel de Israëlische strijdkrachten inmiddels een anti-raketwapen tegen de S-300 luchtafweerraketten hebben ontwikkeld, wordt de Israëlische luchtsuperioriteit door de raketten wel degelijk in gevaar gebracht.
Deze ontwikkeling laat duidelijk zien dat Rusland de strategische banden met Syrië, aartsvijand van Israël, fors aan het aanhalen is. Rusland rechtvaardigt de uitbreiding van de marinebasis en het plaatsen van moderne raketsystemen met het argument, dat Amerika vorig jaar de hypermoderne FBX-T radar in de Israëlische Negev-woestijn heeft geplaatst. Deze radar is bedoeld om vroegtijdig raketlanceringen van bijvoorbeeld Iran te kunnen ontdekken. Groot verschil is echter dat de Amerikanen de Israëli’s geen enkele toegang bieden tot hun FBX-T radar, terwijl de Russen wél hun systemen aan de Syriërs zullen overhandigen.
Daarnaast is de steeds sterker wordende aanwezigheid van Rusland in de wateren rond het Midden Oosten een antwoord op de fel omstreden mogelijke plaatsing van Amerikaanse raketafweersystemen in Polen en Tsjechië. Ook wordt het als een reactie gezien op de na de Russisch-Georgische oorlog van augustus 2008 verhoogde inzet van NAVO-schepen in zowel de Middellandse Zee als de Zwarte Zee.
Bronnen: Xander Nieuws: Israël bezorgd over grote Russische marinebasis in Syrië door xander van 21 juli 2009; 10 Russische oorlogsschepen meren af in Syrische haven van 18 september 2008; Russische nucleaire raketkruiser op Yom Kippur naar Syrië van 1 oktober 2008; Massale wapenleveranties Rusland aan Syrië dichtbij van 18 oktober 2008
Israel als een Joodse Staat en de Wet op de Terugkeer
Op 5 juli 1950 stemde de Knesset, het Israëlische parlement, de Wet op de Terugkeer goed. Wet 5710-1950 over de immigratiekwestie werd enkele jaren later opgevolgd door de Nationaliteitswet van 1952. Deze twee wetten combineren religie, geschiedenis, nationalisme en democratie op zo’n wijze, dat die op het eerste gezicht vrij uniek lijkt voor Israël. Echter, dat is zeer zeker niet het geval, zoals verder uit deze tekst van Lawrence J. Epstein zal blijken. De Wet op de Terugkeer verklaart dat Israël niet enkel het nationaal huis is voor de inwoners van de staat maar tevens ook het tehuis is voor alle leden van het Joodse volk waar ook ter wereld, en waar ze in armoede leven en angst voor vervolging of hun welvaart en veiligheid worden bedreigd.
De wet geeft het recht van terugkeer naar Israël van als Jood geborene (met een Joodse moeder of grootmoeder van moeders), die van Joodse afkomst is (met een joodse vader of opa), of zich bekeert heeft tot het Jodendom (orthodoxe, Hervormingsgezinde of conservatieve geloofsbekeringen moeten plaatsvinden buiten de staat, die het best vergelijkbaar zijn met bijvoorbeeld de burgerlijke huwelijken). De Wet op de Terugkeer ligt al van bij haar goedkeuring bij tegenstanders van de Joodse staat onder vuur. Het hoe en het waarom van het vasthouden aan die fel gecontesteerde wet, wordt hieronder in dit opinie stuk van de hand van Lawrence J. Epstein perfect uitgelegd.
Tussen 15 mei 1948 en 31 december 1951 bereikten 686.739 Joodse immigranten de kersverse staat Israël
Israël als een Joodse staat
door Lawrence J. Epstein
In 1896 publiceerde Theodor Herzl ‘Der Judenstaat’ [De Jodenstaat], zijn nationaal plan van een thuisland voor het Joodse volk. Het pamflet werd dikwijls verkeerd vertaald als ‘De Joodse staat’ Het woord ‘Juden’ werd gebruikt door hen die de Joden haatten en vervolgden. Herzl’s boodschap om zijn pamflet De Jodenstaat te heten was het epiteton te herroepen door op te werpen dat echte Joden trots en bekwaam genoeg waren om hun eigen natie te stichten. Toen de visie van Herzl van een veilige haven, ver weg van de moordende handen van de vijanden van de Joden, en die gedompeld was in de Joodse voorvaderlijke banden met het land van Israël, werd het hedendaagse politieke Zionisme een potentiële historische macht.
Israël, zoveel is zeker, werd niet opgezet als een Joodse staat in een religieuze betekenis. Het blijft een democratie en geen theocratie. Het Judaïsme (cfr. Jodendom) is niet de staatsgodsdienst van Israël. Dit in tegenstelling tot vele andere landen die wel staatsreligies hebben zoals Denemarken (Lutheranisme), Griekenland (de Grieks-Orthodoxe Kerk van Griekenland) en Thailand (boeddhisme), en zeker niet te vergeten verscheidene naties die zich tot een islamitische staat hebben verklaard, zoals Afghanistan, Iran, Pakistan, Saudi-Arabië en Jemen. Het klopt dat Joodse feestdagen ook nationale feestdagen zijn, maar dat is nauwelijks uniek in de wereld. Weinig niet-Christelijke burgers in de Verenigde Staten [en de rest van Europa inbegrepen België en Nederland, nvda] bijvoorbeeld, ijveren voor het recht om te mogen werken op Kerstmis.
Echter, het feit dat het Arabisch een officiële taal is in Israël, of dat de Arabieren kunnen stemmen en dat ook doen en in de Knesset zetelen, of het feit dat zij juridische gelijkheid genieten in de staat, wist niet de inherente spanningen uit in het land tussen enerzijds Joden die leven in een staat van de Joden en anderzijds die heidenen die eveneens leven in een staat van de Joden. Het is niet zo dat Joden zichzelf beschouwen als superieur, maar dat ze zichzelf beschouwen als noodzakelijk om de politieke controle te behouden [over de staat Israël]. Tegelijkertijd heeft de Israëlische Joodse bevolking niet de wens zichzelf als speciaal of uitzonderlijk te zien. Als dat wel het geval zou zijn, zou het nooit niet-Joodse burgers of ingezetenen toelaten [op haar grondgebied], of op zijn minst beletten dat niet-Joden stemrecht zouden hebben.
Maar als Israël een democratie wil zijn, kan het dan nog haar identiteit als Joodse natie bewaren? De morele last die weegt op Israël met deze vraag is te bepalen of de voortzetting van de status als een toevluchtsoord voor Joden gerechtvaardigd is en om na te denken of dat het uit de pas loopt met het karakter van de tegenwoordige multi-culturele tijden. Sinds tijdens de vorige eeuw al ruimschoots bewezen is dat Joden zonder land het slachtoffer worden aan barbarisme zonder voorgaande, omdat haat tegen Joden en rechtstreekse aanvallen blijven voortduren, en omdat een Iraanse president uitgelaten stelt dat wat hij wil de ‘eerste’ Holocaust zal zijn, is het moeilijk om te betogen dat een toevluchtsoord voor Joden niet langer meer nodig is.
Maar past een ‘Joodse staat’ dan nog wel tussen de hedendaagse natiestaten door zich te richten op een specifiek deel van de bevolking? Deze vraag wordt vaak gezien in het licht van het immigratiebeleid van Israël. Immers, de Wet op de Terugkeer geeft alle Joden en hun echtgenoten automatisch het recht zich te vestigen in het land en staatsburgers van Israël te worden. “Als Israël een democratie is”, vragen sommigen zich af, “waarom zou dan dat recht slechts van toepassing [mogen] zijn op de Joden?”
Een deel van de reden is natuurlijk dat de ware bestaansreden voor Israël is te zorgen voor dat land wat in de ganse wereld het enige nationale thuis is voor de Joden. En toch, moest Israël het enige land zijn met een dergelijke bestaande wet, zou haar morele gezag hierdoor aanzienlijk worden verminderd. Dat is echter niet het geval. Alle landen, het ene wat strikter dan het andere, controleert iedereen die het land wil binnenkomen, hoe lang ze willen blijven en of die in aanmerking komt voor het staatsburgerschap. In Bulgarije wordt het staatsburgerschap toegekend gelijk wie die afstamt van een Bulgaarse burger zoals werd vastgelegd door een rechterlijke uitspraak. Mensen die niet geboren zijn in Ierland, maar die een Ierse oma of opa heeft, mag zijn/haar aanspraken laten gelden op het Ierse staatsburgerschap. Enzovoort. Israël is beslist geen uniek geval, zoveel is wel zeker.
De Wet op de Terugkeer moet gezien worden in de context van de bevolkingspolitiek. Demografie is het lot in elke democratie. Als Israël nog altijd een veilige haven nodig heeft voor de Joden, dan moet het een democratische meerderheid handhaven die de wettelijke bescherming van die haven kan bewaren. Dat betekent niet automatisch een meerderheid van Joden, maar het is overduidelijk dat wanneer de Israëlische Arabieren een democratische meerderheid zouden verwerven, zij de wet op terugkeer van de Joden zou afschaffen en op andere manieren Israël als land zouden elimineren dat aanvaardt dat elke Jood die nood heeft aan Israël of er naar toe wil [vluchten].
Israëls bezwaren tegen de massale terugkeer van de Palestijnse Arabieren, gaat precies over deze demografische kwestie en geniet vrijwel universele Israëlische Joodse steun in het land. Bovendien wordt de moraal achter de Palestijnse aanspraken op een ‘recht op terugkeer’ ondermijnd door hun vastberadenheid de Joodse gemeenschappen te verwijderen van de Westelijke Jordaanoever in afwachting van een toekomstige Palestijnse Arabische staat aldaar. Als de Palestijnen automatisch staatsburgers willen worden in een Joodse staat, moeten zij bereid zijn om alle Joden, die momenteel leven op de Westelijke Jordaanoever, automatisch het recht op staatsburgerschap verlenen in een toekomstige Palestijnse staat, met behoud van hun eigendomsrechten op hun huidige huisvesting en stemrechten. Bovendien moeten zij onbeperkt Joodse immigratie en demografische groei toelaten met de mogelijkheid dat Joodse kandidaten ooit op een democratische wijze de controle over een [Palestijnse] regering zouden nemen. Dat zal niet gebeuren, niet omdat de Palestijnen racistisch zijn, maar omdat de Palestijnen weten dat een Palestijnse staat een primaire verplichting heeft tot bescherming van de Palestijnse Arabieren. Als de Palestijnen nu al bezwaren maken tegen Israël als een Joodse staat, rechtvaardigen zij anderzijds de morele bezwaren die Israël opwerpt tegen een natie die enkel zou voorbehouden zijn aan Palestijnse Arabieren.
Dat probleem leidt tot sommige utopische visies van een bi-nationale staat. Maar een dergelijke staat is onpraktisch omdat beide volkeren enkel willen en op zoek zijn naar een haven voor hun eigen bevolking en zou een bi-nationale staat aldus onvermijdelijk leiden tot eeuwigdurende conflicten en concurrentie. Gezien dit alles, is het duidelijk dat Israël het recht heeft te bestaan als een Joodse staat. Het heeft een historische plicht om dit te doen voor het Joodse volk. Ver gaan als een Joodse staat gaat logisch samen met de morele tradities en het hedendaagse internationale recht. Haar burgers beschikken over de wil en de weg naar een blijvende en levendige toekomst als een Joodse natie.
Bron: JTA: Opinion: Israel as a Jewish State door Lawrence J. Epstein van 6 juli 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op zondag 26 juli 2009
Barack Obama bezweert Israël: ‘Gij Zult Niet…”
Hij Heeft Gesproken: “Obama’s woede jegens Israël heeft thans Bijbelse proporties aangenomen.” – “Elke zin in zijn laatste boodschap aan Jeruzalem…” – “.. begint elke keer met dezelfde drie woorden:” – “Gij Zult Niet !”
Dry Bones: “Washington probeert thans Jeruzalem te ‘micromanagen’ en haar politieke koers te dicteren alsmede de stappen die Israëls verkozen regering zoal moet nemen. President Obama’s vooropstelling is zowel kortzichtig als misleidend. Het resultaat van zijn aanvallend en hoogmoedig pesten van de Joodse staat wordt of de verzwakking van Amerika ‘s enige echte bondgenoot in het Midden-Oosten of het wegduwen van die bondgenoot, die zich verplicht zal zien om stiekem een alternatieve alliantie aan te gaan met één van Amerika ‘s concurrenten in de wereld.”
Bronnen: op deze blog: ‘Tot nog toe hebben we alleen maar met de Amerikanen onderhandeld’ van 16 juli 2009; Obama kent de geschiedenis van Israël niet… en waarom dat zo belangrijk is voor de toekomstige vrede van 12 juli 2009; Barack Obama en de mythe van de nederzettingen van 6 juni 2009; Israëli’s hebben geen vertrouwen meer in Barack Obama van 22 juni 2009; Obama en de minimalisering van de holocaust van 22 juli 2009; Barack Obama’s speech in Kaïro aan de moslimwereld: ‘We’re sorry!’ van 5 juni 2009; Israël wordt ‘obstakel’ voor Barack Obama’s nieuwe politiek in het M-O van 24 april 2009
Israëls fundamenten [2] De Israëlische samenleving en de zucht naar Vrede
'Ze zeggen dat ze tegen de Zionisten zijn maar ze bedoelen de Joden' (Martin Luther King)
Het ‘idee’ van een Israëlische staat ligt onder vuur. Haar geschiedenis, haar rechten en legitimiteit worden in toenemende mate in vraag gesteld of verdacht gemaakt. Sommige mensen vragen zich – en terecht – verwonderd af: “Waarom zou Israël voortdurend uitleg moeten geven over haar recht om te bestaan als land en natie? Niemand toch die zich ooit afvraagt waar Zweden het recht vandaan haalt om te bestaan als land?” Maar de waarheid is: Israël is anders. De geschiedenis van het Joodse volk en de omstandigheden waarin het land werd gesticht, zijn op zijn minst ongewoon. Bepaalde kernprincipes moeten daarom opnieuw worden bevestigd. Dat is het doel van dit bijzondere document – om de fundamentele nationale rechten van het Joodse volk en hun streven voor de toekomst te herdefiniëren. Of het spreekwoordelijke ‘even terug de puntjes op de ‘i’ te zetten’.
Dat dit soms wel nodig is kwam onlangs op een tragische wijze aan het licht, toen in het begin van dit jaar – naar aanleiding van de Gazacrisis – een antisemitische golf door Europa raasde die we niet meer beleefd hadden sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het ‘spook van het antisemitisme‘ was weer daar! Die ging andermaal gepaard met vele aanslagen op Joodse burgers en bezittingen. In vergelijking met dezelfde periode het jaar voordien, bleek dat het antisemitisme met meer dan 200 procent was toegenomen. Als de link tussen het Joodse volk en de moderne staat Israël niet erg duidelijk was voor velen, hebben de antisemieten van de wereld die connectie op de meest grimmige en duidelijkste wijze gelegd. Of zoals de mensenrechtenactivist Dr. Martin Luther King het de vorige eeuw ooit uitdrukte: “Wie kritiek heeft op de Zionisten, bedoelt in feite de Joden.”
Dit document is van de hand van Andrew White ‘Israël’s fundamental case‘ en werd opgedeeld in zes hoofdstukken en in 42 punten. Op Verzet Blogspot verschijnt dit – gelet op de omvang van de tekst – in drie delen en werd vrij vertaald en bewerkt door Brabosh. Het eerste deel verscheen eerder op 19 juli met als titel: De rechten v/h Joodse volk en de stichting van de Joodse staat; het tweede deel op 26 juli getiteld: De Israëlische samenleving en de zucht naar Vrede en het derde deel op 2 augustus 2009 getiteld: Israëls fundamenten [3] Israël & de Palestijnse kwestie en de publieke opinie
In dit 2de deel komen de volgende onderwerpen aan bod:
Israëls fundamenten [2] De Israëlische samenleving en de zucht naar Vrede
- C) De hedendaagse Israëlische samenleving
- D) Israëls zoektocht naar vrede en haar houding daar tegenover in het gebied
In een derde en laatste aflevering verschijnt nog Israëls fundamenten [3] Israël & de Palestijnse kwestie en de publieke opinie
C) De hedendaagse Israëlische samenleving
14. Israël heeft een pluralistische en multi-etnische samenleving opgebouwd ondanks het conflict: Ondanks het schier eindeloze conflict, hebben de Israëliërs een liberale en democratische samenleving opgebouwd, die vindingrijk en veerkrachtig, etnisch zeer divers en een culturele smeltkroes is. Israël heeft een onafhankelijke en dynamische media. Haar leiders en regeringen worden vrij en onbevreesd bekritiseerd. Het land heeft veel veldgerichte burgerinitiatieven op gebieden zoals de bestrijding van armoede, de rechten van minderheden, de bescherming van kinderen, het milieu en projecten die de Joods-Arabische coëxistentie bevorderen.
15. Arabische onderdanen in Israël bezitten democratische rechten: In de onafhankelijkheidsverklaring van Israël van mei 1948 heeft de Joodse staat er zich toe verbonden om de rechten van Arabieren en andere niet-Joden te beschermen. Vandaag bezitten Israëlische Arabieren – ongeveer 20 procent van de bevolking – democratische rechten en vrijheden in Israël. Zij hebben hun afgevaardigden in de Knesset, het Israëlische parlement. Zij genieten van de voordelen van de Israëlische gezondheidszorg en van het hoger onderwijs en wonnen verscheidene rechtszaken tegen de Israëlische regering voor het Hoogste Gerechtshof. Arabisch is de officiële tweede landstaal van Israël en Arabische en andere etnische groepen zijn in toenemende mate prominent aanwezig in de Israëlische cultuur, regering, media en sport. Er bestaat een onafhankelijke Islamitische beweging in Israël en standpunten vanuit Palestijns-Arabisch perspectief worden niet enkel verwoord in het Israëlische parlement maar ook in gemiddelde Israëlische films, in kranten, TV en in de literatuur.
16. Armoede en discriminatie onder Israëlische Arabieren zouden in vredestijd verminderen: Veel Israëlische Arabieren lijden ernstige armoede. Maar dit is ook het geval bij grote delen van de Israëlische Joodse bevolking. Onder de voorwaarden voor een langdurige vrede en welvaart, kan de armoede en de discriminatie worden verminderd die veel Israëlische Arabieren ervaren.
17. Israël handhaaft de religieuze rechten van christenen en moslims: christenen, moslims en druzen kunnen hun religie vrijelijk beleven in Israël. Dit staat in schril contrast met de afwezigheid van rechten voor christenen (en andere minderheden) in veel islamitische landen, en de wijdverbreide intimidatie en vervolging die daar plaatsvindt. Christelijke en islamitische heilige plaatsen zijn beschermd door de Israëlische wet en duizenden christelijke pelgrims bezoeken jaarlijks het Heilige Land. Moslimmannen worden door de Israëlische autoriteiten soms de toegang voor het bidden op de Tempelberg in Jeruzalem beperkt. Maar dit is voornamelijk te wijten aan de geschiedenis van de anti-Joodse rellen en de aanvallen door stenengooiers (intifada) die vanaf daar zijn begonnen en gericht waren tegen Joodse gelovigen die hun gebeden opzegden aan de Westelijke Muur – de voor het Judaïsme heiligste plaats – die daar vlak onder ligt.
18. Israël helpt mee de wereld te verbeteren via haar medische doorbraken, haar technologie en haar internationale humanitaire projecten: Israël is een wereldleider op vele gebieden van de geneeskunde, communicatie, landbouw en milieutechnologie. Het levert vele bijdragen aan de ‘groene revolutie’ door haar leidende rol in gebieden zoals zonne-energie, efficiënte irrigatie, waterzuivering, en de bestrijding van het uitdijen van de woestijnen. Israëlische producten verbeteren de kwaliteit van leven van veel van de armste en meest kwetsbare mensen in de hele wereld. Israël is ook een gesofisticeerde internationale leverancier van noodhulp bij rampen, zoals bijvoorbeeld na de tsunami in Azië van 2004. En Israëlische burgers geven genereus en spontaan hulp aan dergelijke liefdadige doelen.
19. Israël zou kunnen dienen als een brug tussen het Westen en de islamitische wereld: In een tijd van zoveel vijandigheid jegens Israël in de regio, kan het moeilijk lijken om Israël te plaatsen als een ontmoetingsplaats tussen de waarden, culturen en samenlevingen van het Westen en de islamitische wereld. Maar dat is precies wat Israël zou kunnen worden. In de voorwaarden voor de regionale vrede, zou Israël kunnen dienen als een brug tussen het Westen en de Arabische en de bredere islamitische wereld. Het zou haar ervaringen, haar technologie en haar expertise op grotere schaal in het Midden-Oosten in het voordeel van alle inwoners van de regio kunnen delen, evenals kunnen dienen als een culturele ‘ontmoetingsplaats’.
D) Israëls zoektocht naar vrede en haar houding daar tegenover in het gebied
20. De burgers van Israël smachten naar vrede in de regio: Israëls onderdanen smachten naar vrede. Meer dan 25.000 Israëli’s verloren het leven in de tientallen jaren die volgden na de onafhankelijkheid van Israël, tijdens zes grote oorlogen en als gevolg van het voortdurende terrorisme gericht tegen haar burgerbevolking. Israëliërs willen leven in vrijheid en verlost zijn van de vijandigheid van de Arabische en de bredere islamitische wereld. Israëlische ministers, denktanks, journalisten, veldgerichte groepen, gepensioneerde generaals, studenten en religieuze leiders, bevorderen met veel hartstocht rivaliserende vredesplannen. Dit zijn tekenen van een samenleving die diep naar vrede verlangt.
21. De verwerping van Israël – met Iran als speerpunt – blijft de kern van het conflict. Hezbollah, Hamas en de Palestijnse facties zoals de terreurgroepen Islamitische Jihad en de Al Aqsa Martelaren Brigades, verwerpen ronduit Israël net zoals Al Qaeda dat ook doet. Maar de felste tegenstander van de Israëlische staat is Iran, die een langdurige bedreiging vormt voor Israël, dat Hamas in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever financieel ondersteunt en bewapent en hetzelfde met Hezbollah in Libanon. Iran heeft een bevolking die tien maal groter is dan Israël, geografisch wel 50 keer groter is dan Israël, over grote oliereserves beschikt en hard werkt aan het verwerven van kernenergie. Haar leiders betwisten voortdurend het bestaansrecht van Israël en saboteren systematische elke poging tot het bereiken van een twee-statenoplossing voor de regio. Zolang dat Iraanse dreigement blijft voortduren jegens Israël kan er geen duurzame vrede komen in het Midden-Oosten.
22. Islamisten willen geen ‘twee-statenoplossing’ maar een Islamitische staat in heel Palestina: De rejectionistische mentaliteit – voornamelijk gedreven door islamisme – is niet enkel de weigering om het bestaansrecht van Israël te erkennen. Zij zijn van mening dat Israël een vreemde staat is van een volk dat niet thuishoort in ‘hun’ regio, waarvan zij het psychologisch en militair willen neerhalen, om het uiteindelijk te elimineren als een natie en te vervangen door een islamitische staat met soevereiniteit over het gehele grondgebied van Palestina. Bovendien zijn zij bereid om hun eigen burgerbevolking aan veel leed bloot te stellen, die dan aan hun eigen [Arabische] moslimbevolking wordt voorgesteld als grote ‘overwinningen’ op Israël, en tegelijk ook veel leed veroorzaken aan de burgers van Israël. Deze houding ligt aan de basis van de strategie van Hamas in de Gazastrook en Hezbollah in Libanon, en verklaart waarom ze voortdurend raketten blijven lanceren op willekeurige burgerdoelwitten in Israël, in de volle wetenschap dat als gevolg daarvan er altijd mensen het slachtoffer van zijn zonder dat er ook maar het minste militair of diplomatieke gewin tegenover staat. Onnodig te zeggen dat deze ideologieën een massieve hinderpaal zijn die vrede en een betere toekomst voor de regio in de weg staan.
23. Voortdurende opruiing en haat jegens Israël beheerst de islamitische wereld: Het idee dat alles wat van Israël is, nog steeds beschouwd wordt als ‘bezet Arabische grondgebied’, is nog steeds de kern van het geloof in de hele islamitische wereld. Israël is een object van haat en laster ‘op straat’, in de door de staat gecontroleerde media in het Arabisch en in de meeste Arabische landen waaronder Egypte en Saoedi-Arabië en in het gebied dat gecontroleerd wordt door de Palestijnse Autoriteit. Aanzetten tot haat strekt zich uit tot het onderwijs via schoolboeken. En de Arabische taal zoals die onder meer op de televisie wordt gebezigd wordt niet enkel bedoeld als ophitsing maar is verder compleet doordrongen van louter antisemitisme. De demonisering van Israël is een handig middel om de zo noodzakelijke binnenlandse hervormingen binnen de Arabische samenlevingen uit de weg te gaan. Daarnaast, en als gevolg van deze anti-Israëlische mentaliteit, worden Arabische burgers niet voorbereid op de veranderingen in hun houding, die nodig zal zijn om duurzame vrede te bereiken met Israël. Die Arabieren die het wagen zich uit te spreken voor Joodse nationale rechten riskeren intimidatie, smaad of erger.
24. Pragmatische Arabieren houden nog steeds Israël volledig verantwoordelijk voor het conflict: Wat met de zogenaamde ‘gematigden’ in de Arabische wereld? Diplomaten van zogenaamde ‘gematigde’ Arabische staten zoals Saoedi-Arabië en de Golfstaten beweren binnenskamers of tijdens symbolische samenkomsten, dat zij in vrede wensen te leven met Israël. Het klopt inderdaad dat Israël en Jordanië vredesverdragen met Israël hebben afgesloten. En de meeting in Annapolis van november 2007 – die onder de hoede van de Verenigde Staten werd gehouden – was voor een deel bedoeld om de gematigde stemmen in de Arabische wereld verder te ‘versterken’. Maar uit de acties van deze leiders wordt vaak erg gemakkelijk afgeleid dat zij naar vrede zouden verlangen. Zij verwijten Israël een eenzijdige benadering van het conflict en erkennen de eigen verantwoordelijkheid van de Arabische wereld niet. Arabische diplomaten vragen Israël eindeloos om toegevingen te doen en passen van buitenaf druk op de toepassing [van die toegevingen door Israël]. Het veel geroemde ‘vredesinitiatief’ van de Arabische Liga van 2007 is het meest recente voorbeeld van deze aanpak.
25. De eis voor het Palestijnse ‘recht op terugkeer’ maakt elke vredesakkoord onmogelijk: Zowel door de Palestijnen als in de bredere Arabische wereld, wordt onophoudelijk gehamerd op het recht van terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen (zoals die status door hen zelf en ook door agentschappen van de Verenigde Naties werd gedefinieerd) naar Israël. Deze eis maakt vrede onmogelijk en is tegelijk juridisch en moreel onhoudbaar. Ingaan op deze eis zou de aankondiging zijn van de teloorgang van Israël als een Joodse staat, en is de zoveelste aanwijzing dat de belemmeringen voor vrede niet handelen over grondgebied, maar over het recht van Israël om te leven als een Joodse soevereine staat in de regio. Sommige critici beweren dat de Arabische gematigden hun eisen voor het recht op terugkeer hebben getemperd, maar geen enkele Arabische leider durft dit in het publiek afkondigen (als het al waar zou zijn), zoals de visie van ‘terugkeer’ zo diep verankerd is in de Arabische cultuur en politiek.
26. De Verenigde Staten steunen Israël maar doen dat niet kritiekloos: De Verenigde Staten worden vaak gezien als partijdig ten aanzien van Israël, en niet in staat om de rol van een ‘eerlijke bemiddelaar’ te spelen in de regio. Het is waar dat de Verenigde Staten Israël steunen. Maar het is een mythe om te suggereren dat die steun ‘blindelings’ en ‘kritiekloos’ zou zijn. Veel van Israëls meest significante wijzigingen in het beleid in de afgelopen decennia, zijn ontstaan als gevolg van druk uit de VS, en velen in Israël zijn van mening dat deze druk soms verkeerd en/of te licht wordt ingeschat. Na Annapolis, oefenen de Verenigde Staten permanent grote druk uit op Israël om een twee-staten-oplossing af te dwingen, een ‘oplossing’ waarvan velen zeggen dat dit grote risico ’s inhoud voor Israëls eigen veiligheid. Amerikaanse steun voor Israël compenseert tegelijk ook de enorme militaire en financiële middelen die naar de landen van de Arabische Liga gaan, en geeft Israël de verzekering die nodig is om verdere toegevingen te kunnen doen en het durven nemen van risico ’s in de lange weg naar de vrede.
Lees verder:
Israëls fundamenten [3] Israël & de Palestijnse kwestie en de publieke opinie
- E) Israël en de Palestijnen: kernpunten
- F) Israël en de internationale publieke opinie
Bronnen: Beyond Images: Israel’s fundamental case door Andrew White, directeur van het Beyond Images Project, mei 2008, vrije bewerkt en vertaald door Brabosh; lees ook op JTA: Israel as a Jewish State, opiniestuk van Lawrence J. Epstein van 6 juli 2009; andere gerelateerde artikels van Beyond Images: How President Obama got it wrong on Israel’s history..…. and why it matters for future peace van 14 juni 2009, vrij bewerkt en vertaald door Brabosh als Obama kent de geschiedenis van Israël niet… en waarom dat zo belangrijk is voor de toekomstige vrede van 12 juli 2009; ‘Five foundations for Israel’s right to exist’ (Briefing 167, February 2006); ‘Israel and the Jews: the 3500 year connection’ (July 2002) en ‘Rejection of Israel in the Muslim world: observations by a pioneer of dialogue’ (Briefing 145, van 27 juni 2005); lees ook op Verzet Blogspot: Barack Obama en de mythe van de nederzettingen van 6 juni 2009; Israëli’s hebben geen vertrouwen meer in Barack Obama van 22 juni 2009; Waarom zouden we naar twee staten streven als er al drie zijn? van 11 juni 2009; Obama maakte historische fout tijdens ‘historische’ speech van 8 juni 2009; Barack Obama’s speech in Kaïro aan de moslimwereld: ‘We’re sorry!’ van 5 juni 2009; Israël wordt ‘obstakel’ voor Barack Obama’s nieuwe politiek in het M-O van 24 april 2009; Palestijnse kwestie: ‘Doos van Pandora’ voor Arabische landen in het M-O van 31 januari 2009
