OMTRENT DE SUIKERPOT
door Wiesje de Lange
Sorry. Een suikerpot is een ouderwets begrip. Hij stond bij grootmoeders van lang geleden op tafel met een schep erin. Als je morste kwamen er vliegen en mieren. Wij modernen leerden afkeurend te blikken naar die witte korrels? Ligt er aan welke witte korrels U bedoelt.
Het Landje Israel doet mij dikwerf denken aan zo een ouderwets bebloemde pot op de keukentafel. Vliegen, wespen zoemen er rond, duikpogingen ondernemend naar de nauwe opening in het dekseltje. Ze zijn eenvoudig niet weg te slaan. Kwijlend van begeerte blijven zij Israel aanvallen, hopend uiteindelijk een korrel of twee te kunnen pikken.
De overdrachtelijke suiker heeft gevarieerde hoedanigheden. Een daarvan is simpel Israel’s goede naam. Om die in discrediet te brengen is onze insekten geen capriool te vermoeiend. Een van de dikste en vasthoudendste hommels is misschien de Verenigde Naties, constant zich stortend op Israel, volijverig bezig, als een bij in de zomer, belust op Israel’s zoete korrels.
In Israel’s oorlog tegen leugens en kwaad was er die actie tegen de terreurbombardementen in Gaza. Deze heeft vruchten afgeworpen, de raketten vallen niet meer in zwermen uit de lucht op Sederot en omgeving hetgeen tot dankbaarheid stemt. De VN? Deze besteden geen aandacht aan oorlogsslachtoffer Israel, zij turen met de neus welhaast in het puin naar Gazagazagaza. Oh, wat een ravage richtte Israel toch aan. Het “waarom” is van geen belang. De arme Gazaten zijn zo dol op raketten (mits ze op Israel vallen) en het is flauw hen daarin te frustreren. Laat ze toch en kijk eens wat een rommel die Israeli’s maakten.
Dat de puinhopen veroorzaakt werden door de Hamas-silo’s volgestouwd met springstoffen, bommen, terwijl silo’s eenvoudig bewoonde huizen waren of door kindertjes bezochte scholen, bevolkte ziekenhuizen is een bijkomstigheid. Israel had voorzichtig moeten zijn met kruitvat Gaza. Een kind snapt dat men daar niet bombarderen kon en kijk nou eens, de arme Hamas verdrinkt welhaast onder het puin. Ja, de burgers die Hamas aan de macht brachten natuurlijk ook.
Totaal voorbijgaande aan werkelijkheid waar zelfs broederland Egypte het nu opgaf om vrede te stichten, niet tussen Hamas en Israel maar tussen Hamas en dat andere terreurleger, de PLO. Zodat in wezen Gaza onbestuurbaar blijft en er van al die drukbesproken vredesvoorstellen aangaande Israelisch land voor een Palestijnse Staat weinig gezegd kan worden behalve:”mensen wordt toch wakker”. Hoe kan Israel vertrouwen op de PA (het vervagende begrip haalt nog zelden de kranten) wanneer niemand daar verantwoordelijkheid op zich neemt voor de PA-bevolking? De PLO en de Hamas zorgen vooral voor zichzelf. Tijdens Israel’s tegenoffensief hadden Gaza’s Hamas-aanvoerders even een goed heenkomen gezocht bij Arafat’s graf in Ramallah. Niemand voelt verantwoordelijkheid? De VN wierpen zich vol vuur (sorry, verkeerd woord) op de uitdaging door aan te kondigen dat zij wel eens eventjes zouden opruimen. Het werk kon tevens dienen als een demonstratie tegen Israel dat toch herhaaldelijk werd aangemaand om de rommel te komen verwijderen zonder zelfs maar een woord over het puin in Israel en hoe en door wie dat werd veroorzaakt.
Wanneer een orgaan als de VN na een oorlog als een leger mieren puinruiming op zich zou nemen dan is dat toe te juichen. Er is maar een wereld en de verenigde volken willen die terecht netjes houden. Het probleem bestaat uit de eenzijdigheid. Puin in Gaza ruimen. En dat werk dan laten betalen door de leden van de VN, door U, geachte lezers en door ondergetekende en haar land. Is het een wonder dat de VN in Israel bij tijd en wijle worden aangeduid als “de Naties verenigd tegen Israel”?
Voor de werklozen van Gaza is een en ander een uitkomst. Het ruimen zal 200 000 werkdagen scheppen en brood op de tafels van Gaza brengen. Is daar iets niet goed aan?
De implicatie is zorgwekkend. Bombardeer Israel, dan komen de Israeli’s op den duur orde op zaken stellen waarna de VN het puin komt ruimen zodat wij, Gazaten weer werk hebben. Nee. Wie groef Europa op uit de bergen puin van de Tweede Wereldoorlog? Wie betaalde daarvoor? Totdat de VN in Israel aan het werk gaan om al het puin op te rapen, het ware en het overdrachtelijke van tientallen jaren oorlog, tegen Israel gevoerd klopt er iets totaal niet. Als ik even verbitterd mag grommen, geachte lezer…kibboets Gadod in Galilea werd herhaaldelijk totaal verwoest door Syrische mortieren. Wie kwam Galilea herbouwen?
Stukken asbest, gifstoffen, miljoenen landmijnen (gelegd door de Syriers) werden het probleem van Israel en van Israel alleen. Israel herbouwde en herbouwde en deed iets met het puin, ik weet niet wat. Misschien vervoerde men het naar Jeruzalem, naar de plaats waar ooit de Tempel stond en weer staan zal, herrijzend en in zich absorberend al het puin van Israel’s lange strijd. Is het dat wat de visioenen van Ezechiel ons suggereren?
Gaza is een ander geval natuurlijk. Het wil geen Tempel bouwen. Het wil een Tempel bij voorbaat verwoesten opdat deze nimmer werkelijkheid zal worden.
Verwoesting. Heel het Etsion blok werd met de grond gelijk gemaakt, een conglomeraat van nederzettingen die Israel herbouwde na de herovering van zeeën puin in de oorlog van 1967. De dorpen, bossen, de industrieterreinen van Galilea, de straten van Israel’s centraal gelegen steden, de binnenstad van Jeruzalem (de terreuroorlog of Intifada), het is beter om dit alles maar te laten rusten want een mens kan gemakkelijk omkomen in zoveel ontzetting. Nu kwam er een nieuwe, scherpe kant aan de verwoesting. Wie ‘t puin deert die het puin keert? Nee, wie het puin veroorzaakt wordt goed betaald door een internationaal officieel orgaan dat aldus terreur tegen Israel ging financieren.
Het aanmoedigen van agressie tegen Israel is niet nieuw. Denkend aan de geldende gewoonte om door Israel, in een verdedigingsoorlog gewonnen landstreken liefdevol te retourneren aan de agressor, ja, niet te rusten totdat dit tot de laatste korrel zand gebeurde, is de voorganger van onze puinkwestie. Het komt voort uit dezelfde verwrongen gedachtegang dat oorlog tegen Israel gerechtvaardigd, oorlog door Israel illegaal zou zijn.
Ergens in het verschiet, in de komende Eindtijden zal dit fenomeen ten grave worden gedragen. De Olijfberg lijkt me daartoe de aangewezen plek, de Olijfberg waar Joodse graven voortdurend worden vernield door “anderen” die ook in en om Jeruzalem wonen en eerst tot inkeer zullen komen in genoemde Toekomst.
Vanzelfsprekend reppen de VN niet over het hier aangesnedene, niet over plichten van PLO en Hamas om terroristen te arresteren (geestig idee is dit), te stoppen met hun ophitsende propaganda, in hun atlassen een landje genaamd ISRAEL op te nemen en nimmer meer moordenaars te vereren. Kortom….bekering.
Wel viel het woord “Herbouw”. Ja, van Gaza, door de VN “bezet Palestijns gebied” genoemd. Bezet door wie? En wat met de Joodse rechten daar in Gaza, ook volgens de beslissing van de Volkenbond na de eerste wereldoorlog? De VN herinneren zich niets van gisteren. Een gebrek waar ook de bouwers van de Toren van Babel onder leden. . Maar toch die “Herbouw”. Moge dat woord althans wijzen op komende betere tijden. Die vooralsnog moeilijk voorstelbaar zijn met betrekking tot de VN.
Zomaar verstrooid voorbijgaand aan de vraag WAAROM Israel de grens met Gaza sloot (terreur en het volkomen incommunicado houden van een Israelische soldaat hetgeen een oorlogsmisdaad is) klaagt ene Toyberg-Frandzen van de VN hoe lastig het toch is dat Israel die grens niet opent. Is een oorlog niet een twee-partijen-affaire? Niet voor onze Toyberg die uitsluitend rept van een verbetering in het leven der Gazaten. Zou iets minder schieten op Israel wellicht kunnen baten, oh Toyberg?
Hier in onze suikerpot zien wij de zoemende belagers, hongerig naar onze korrels. De President die de Amerikanen ons presenteerden (wat vindt U, geachte lezer van hem, van de kiezers die, zo onbegrijpelijk voor de niet Amerikaan op de knieen lijken te liggen voor hun idolen, of dat nu Barack Hussein of Michael Jackson is?) betert zijn leven niet en blijft maar turen (hebben ze geen brillen daar in Amerika?) op Israelische, in wezen Joodse huisjes. Hij houdt daar niet van. Ze hebben rode daken, dikwijls een tuintje met een kinderwagen in de schaduw van de dadelpalm, nee. Allemaal niet naar de smaak van onze Barack Hussein die de hoofdrol wil spelen op het wereldtoneel. Behalve zijn teksten uitspreken lijkt hij echter weinig te presteren. Zou dat zijn landgenoten nog altijd niet opvallen? Misschien zijn mensen, die de wereld zo sterk discriminerend zien als Obama met zijn Joodse/niet Joodse huisjes niet tot veel daden in staat? Het spijt me voor al die aardige, goede mensen in Amerika. De zelfde hoedanigheden die zo gezellig en openhartig overkomen veroorzaakten ook deze wankeuze. Een acteur inplaats van een fatsoendelijke, een moedige en vaderlandslievende man, de oude McCain.
Obama zoemt om onze suikerpot. Hij wil dat wij vele korrels geven aan hen die hij Palestijnen noemt. Hij zegt er niet bij tot welke terreurorganisatie deze laatsten behoren moeten.
Aangaande vlieg Iran kunnen we kort zijn. Deze wil de pot aan scherven en de suiker radioactief.
Meer woorden kunnen worden gewijd aan de houding der “internationale gemeenschap” een term waarmee Arafat steeds schermde. Israel krijgt van die gemeenschap het rode/groene/rode/groene licht om een atoomaanval in de kiem, d.w.z. in de kernreactor te smoren. Mag ik heel zachtjes zeggen dat, wanneer Israel wanhopig genoeg wordt om tot militaire actie over te gaan rode en groene lichten echt geen rol meer spelen? Wat is dat rode groen vergeleken bij nucleaire winter, een landschap zonder een waasje groen, een nieuwe aflevering van de schrikbeelden van Hiroshima en Nagasaki? Proporties. Hoort dat niet bij de diplomatie?
Het antwoord lijkt “nee” gezien de houding van onze Obama t.a.v. die andere partij, de Perzen. De President van de USA wacht geduldig op enige reactie vanuit Teheran op zijn vriendelijke voorstel van: “laten we de zaak rustig bepraten”. De laatste keer dat de wereld een dergelijke houding zag kwam er een Wereldoorlog, Chamberlain vouwde voor eeuwig zijn paraplu op die trouwens zeker niet bestand zou zijn tegen nucleaire regen.
Meer vliegen? Oh zeker, Acht welgedane vliegers, allemaal vastbesloten een pootje in die suikerpot te wurmen. Eerstens door Israel zo ver te krijgen hun kijk op de toestand te accepteren als de Waarheid van Sinai. Een en ander bracht de doorgaans kalme Netanjahoe er toe te verklaren dat het woord “Judenrein” ietwat uit de mode raakte. Wat destijds op kon gaan voor linker- en/of rechter Rijnoever ging niet op voor de oever van de Jordaan waar in Judea en Samaria de Joden niet zo maar weggebezemd konden worden onder dat oude Nazi-motto. Misschien kan een diplomaat er niet zoiets als een geweten op nahouden, niet in deze tijd en schaamrood verschijnt niet op hunne kaken.
Het door en door absurde van de eis der grote acht schijnt voornamelijk tot Israel door te dringen.
Behalve dikke brommers is er is ook nog een wereldbevolking. Deels uit op de suiker in de pot. Laten we dat maar mieren noemen. Een gigantisch leger.
Er zijn ook andere burgers, voor wie de Waarheid in de Bijbel staat. Meer dan een miljard sterk zijn zij. En zij zullen Israel niet zo gauw “opeten”.
De grote acht? Een atoomaanval uit Iran schijnt hen minder bezig te houden dan een Staat voor de Palestijnen “die er volstrekt moet komen”, en Jeruzalem weet maar al te goed hoe en waar. Aangaande Israëlische actie richting de Kernbom , staat het licht ook hier op rood. Er werd geen gewag gemaakt van enig rood licht richting Teheran. Hetgeen daar waarschijnlijk ook weinig indruk maken zou. Na wat de wereld er zag tijdens de verkiezingsonlusten haalde behalve Obama niemand het in zijn hoofd te reppen van “gesprekken met Teheran”. Sorry Barack Hussein, de suggestie kreeg een lachwekkende bijklank.
Ziet U daar dat vliegende diertje met 4 vleugels? Dat is ‘t Kwartet, dat ook suikerkorrels uit de pot wil. Dit Kwartet is een reuze invloedrijk “klavertje van vier”, doorgaans niet pro Israel. Het insect wil GEEN Joodse bouw, ONBEPERKTE Arabische bouw, ook in Jeruzalem, Open Gazagrens en aldaar HERBOUW, bunkers (en wapens) niet uitgesloten.
In de suikerpot zitten de Israeli’s waarvan enkel een 6% gelooft in Obama’s goede bedoelingen. Allemaal erg? Wacht even. De vliegen, de mieren doen hun best maar Israel houdt het deksel op de suikerpot, herbouwde een groot deel van Zion en laat zich in de werkzaamheden niet storen door brutale zoemers.
Het einde van hun seizoen zal spoedig komen.
Wiesje de Lange
Van 23/m 26 augustus 2009 wordt in de Israëlische havenstad Eilat voor de 23ste keer het Red Sea Jazz Festival georganiseerd. Tijdens dit 4-daagse festival treden 150 nationale en internationale artiesten op. Iedere avond is er ruime keuze uit verschillende concerten.
Het gaat om een folder met antwoordkaart, die op grote schaal door 
Niet alleen het Israel Producten Centrum is blij met deze uitspraak, ook bij CIDI waren heel veel meldingen binnengekomen van mensen die zich ergerden aan de leugenachtige campagne.
Recente reacties