Dagelijks archief: 15 juli 2009
Red Sea Jazz Festival in Eilat (Israël) 23 t/m 26 augustus 2009
Van 23/m 26 augustus 2009 wordt in de Israëlische havenstad Eilat voor de 23ste keer het Red Sea Jazz Festival georganiseerd. Tijdens dit 4-daagse festival treden 150 nationale en internationale artiesten op. Iedere avond is er ruime keuze uit verschillende concerten.
Blikvangers zijn onder meer John Scofield en zijn band, Amos Hoffman Quintet, Chano Dominguez Sextet, Dafnis Prieto Sextet, Danny Sanderson Black & White, Dee Dee Bridgewater & band, Eli Degibri Trio, Funk’n'Stein, Jean-Michel Pilc Trio, Jimmy Greene Quartet, Kabako, Kurt Rosenwinkel Band, Lionel Loueke Trio, Marina Maximilian Bloomin, Paquito D’Rivera Quintet, Peter & Orchestra, Rea Bar-Ness Quartet, Rob Ickes + Mike Alvey, Robin McKelle & Horns, The Apples, The Nechama Girls en The Israeli Big Band uit Tel Aviv en nog zoveel meer…!
Naast de diverse optredens kan de bezoeker genieten van jazz workshops, master classes en de inmiddels befaamde jam sessies aan het zwembad van het Isrotel Yam Suf Hotel. Ook zullen verspreidt over de stad diverse jazzbandjes optreden.
Voor kaartverkoop en informatie over speciale package deals inclusief hotelovernachtingen, meer informatie op de website van het RSJF: www.redseajazzeilat.com
John Scofield & the Piety Street Band
(John Scofield, guitaar; Jon Cleary, vokaal, Hammond B3; Roland Guerin, bass en Shannon Powell, drums)
Nederlandse boycotactie tegen Israël afgeblazen door reclamecommissie
Reclame Code Commissie tikt PEACE op de vingers
Het gaat om een folder met antwoordkaart, die op grote schaal door Peace is verspreid. Begin dit jaar is hij meegezonden met Volkskrant Magazine en met de omroepgids van de VPRO. De folder staat ook op de website van Peace, en is bovendien huis aan huis verspreid; alleen al met het Haagse huis-aan-huisblad De Posthoorn gingen er 100.000 mee. Lees op deze blog: ‘Boycot Israëlische producten’ actie afgeblazen wegens succesvolle tegenzet van 12 april 2009.
In de campagne roept Peace op tot een boycot van producten uit de Joodse nederzettingen. De tekst suggereert dat de verkoop van producten uit de nederzettingen verboden is en in strijd met het internationaal recht: dit is onjuist. Zij mogen alleen niet ingevoerd worden met het lagere tarief dat door het associatieverdrag tussen de EU en Israel geldt voor producten van binnen de Groene Lijn (de wapenstilstandslijn van 1949). Hierop is strenge douanecontrole en daarbij is nooit iets gebleken van fraude.
In de Peacetekst staat echter dat er sprake is van “fraude op grote schaal” en “systematisch” vervalste etiketten.
De Klacht
Dit alles schoot het Israel Producten Centrum in het verkeerde keelgat. Peace wekt ten onrechte de indruk dat het IPC zich bezighoudt met illegale activiteiten. Omdat Peace bovendien beweert dat er “massaal wordt gefraudeerd met valse papieren van herkomst” en dat de consument “systematisch wordt misleid met vervalste etiketten”, geldt de oproep in feite voor alle producten uit heel Israel; ook alle producten van het Israel Producten Centrum, stelde het IPC. Overigens maakt IPC altijd goed duidelijk waar de producten, waaronder uitstekende wijnen uit de Golan en de heuvels rond Jeruzalem, vandaan komen. (Dit is te zien op de website van IPC.)
De Reclame Code Commissie geeft het IPC gelijk: de gewraakte beweringen van Peace zijn in strijd met artikel 2 van de Reclame Code, omdat zij eenvoudig niet waar zijn. De Commissie bestaat uit onafhankelijke juristen die reclame-uitingen toetsen aan een code, waarin onder meer staat dat er geen onjuistheden en misleidende vaagheden in reclames voor mogen komen.
De Commissie “acht de uiting in strijd met de waarheid en derhalve met artikel 2 NRC” voor wat betreft de mededelingen:
* “Om de nederzettingenproducten toch te kunnen verkopen, wordt door Israel bij de invoer in Europa al jarenlang massaal gefraudeerd met valse papieren van herkomst”,
* “Ook worden de Europese consumenten door vervalste etiketten systematisch misleid” en
* “Verkoop van deze producten is in strijd met (…) het beleid van de Nederlandse regering en met dat van de Europese Commissie”.
De Commissie adviseert Peace om niet meer op een dergelijke wijze reclame te maken.
Belangrijke beslissing
Het advies is een tegenvaller voor Peace, dat tot nu toe al heel veel geld heeft uitgegeven aan de campagne en blijkbaar van plan was daarmee door te gaan. Uitspraken van de Reclame Code Commissie hebben, anders dan bijvoorbeeld gerechtelijke uitspraken, alleen een adviserend karakter. Maar bonafide media in Nederland hebben de Code onderschreven en publiceren daarom geen reclame-uitingen die daar strijdig mee zijn.
Peace had betoogd dat het ging om een ‘politieke campagne’ van een consumentenvereniging’ en dat de gewraakte uitspraken vielen onder de vrijheid van meningsuiting. Volgens Peace was de Reclame Code Commissie niet bevoegd de klacht te behandelen. Daar ging de Commissie niet in mee. Ook het propageren van denkbeelden is een reclame-uiting, stelt zij. Denkbeelden vallen inderdaad onder de vrijheid van meningsuiting, maar als iemand zich op feiten beroept moeten die feiten “controleerbaar en in overeenstemming met de waarheid” zijn.
Dat is hier dus niet het geval. Klachten over andere punten, die naar de mening van de Commissie geen feiten maar meningen zijn, verklaarde de Commissie daarom niet ontvankelijk. Voor mensen die zich willen verzetten tegen het verspreiden van onwaarheden over Israel is dit een belangrijk advies. Het betekent dat ook in het kader van politieke campagnes geen onware beweringen als feit gepresenteerd mogen worden; vrijheid van meningsuiting is geen vrijbrief voor leugens.
Klachten
Niet alleen het Israel Producten Centrum is blij met deze uitspraak, ook bij CIDI waren heel veel meldingen binnengekomen van mensen die zich ergerden aan de leugenachtige campagne.
In februari startten boze ontvangers van de kaart een actie om lege enveloppen naar het antwoordnummer van Peace te sturen. Peace, dat de verzending van al die enveloppen moest betalen, klaagde dat het er duizenden had ontvangen en gedwongen was het antwoordnummer op te heffen. Volgens een bedelbrief kostte deze actie Peace “meer dan € 6000” en waren er “duizenden” kaarten onbruikbaar geworden door het opheffen van het antwoordnummer. (Een interessante klacht overigens: blijkbaar beschikt Peace over zeer veel geld voor deze campagne. Volgens diezelfde bedelbrief gaf Peace ongeveer € 8.000 uit aan een advocaat voor het verweer tegen de RCC-klacht. Bovendien heeft de organisatie honderdduizenden kaarten laten drukken en geeft ze tientallen duizenden euro’s uit aan het verspreiden daarvan via onder andere Volkskrant Magazine en de VPRO-gids.)
In april beklaagde Peace zich opnieuw. Ditmaal beweerde de organisatie dat “ongewenste inmenging in binnenlandse aangelegenheden” door de Israëlische ambassade ervoor had gezorgd, dat uitgever Wegener de Peacefolder niet meer via haar huis-aan-huisbladen wilde verspreiden.
De verspreiding van ruim 100.000 kaarten in Den Haag via het blad De Posthoorn had tot klachten geleid. Posthoornlezers klaagden onder meer bij de Israelische ambassade, wat inderdaad leidde tot een reactie en een telefoontje van een medewerker. Maar ook bij uitgever Wegener en bij de organisatie die de verspreiding van De Posthoorn verzorgt was geklaagd. Die laatste wilde de kaart daarom niet langer verspreiden en ook Wegener voelde er niets voor: daar waren klachten binnen gekomen van adverteerders.
Meer beschuldigingen
De woordvoerder van Peace is tegen een boycot van alle Israelische producten, zo verklaarde hij tegenover de Israelische krant Haaretz. Dat is prettig, maar zo lang hij blijft beweren dat elk Israels product ‘verdacht’ is vanwege ‘grootscheepse fraude’, heeft zo’n verzekering niets om het lijf.
Peace gaat intussen gewoon door met het doen van ongefundeerde uitspraken en betrekt nu ook de Reclame Code Commissie in zijn aantijgingen. Op de website van Peace wordt de Reclame Code Commissie ervan beschuldigd dat zij “consumentenvoorlichting ondergeschikt maakt aan handelsbelangen”.
Ook hiervoor wordt een kromme redenering gebruikt: “De RCC komt tot die uitspraak doordat zij stelt dat het hier om “feiten”gaat. (..) Omdat de juistheid van deze ‘feiten’ wordt betwist, moet Peace de juistheid daarvan aannemelijk maken”, staat er. Vervolgens stelt de organisatie dat ze ‘volgens deze redenering bijvoorbeeld ook geen consumentencampagne zou mogen voeren tegen aan de Iraanse regering gelieerde bedrijven met het argument dat het regime heeft gefraudeerd bij deverkiezingen.’
Een vreemde vergelijking, want het gaat hier niet om stellingen diemoeilijk aannemelijk gemaakt kunnen worden: de beweringen van Peace zijn eenvoudig niet waar (“strijdig met de waarheid”), zo blijkt bijvoorbeeld uit douane-onderzoek. Maar door het gebruik van deze vergelijking verandert Peace de argumentatie van de RCC in een uitspraak, dat de feiten die Peace aanvoert “onomstotelijk bewezen moeten worden”. Dat kan niet, en op zo’n manier worden alle politieke acties onrechtmatig, beweert Peace.
Peace maakt zich hier alweer schuldig aan misleiding: de RCC heeft immers nooit beweerd dat de organisatie de aantijgingen in de campagne “onomstotelijk moet bewijzen”. Peace beraadt zich op verdere stappen, zegt het, en zal waarschijnlijk in beroep gaan. Het zal interessant zijn te zien of de RCC deze verdraaiing van haar woorden accepteert.
Bronnen: Cidi.nl: Onwaarheden in boycotcampagne tegen Joodse nederzettingenproducten door Elise Friedmann van 12 juli 2009; Peace: Uitspraak Reclame Code Commissie; lees ook op Verzet Blogspot: ‘Boycot Israëlische producten’ actie afgeblazen wegens succesvolle tegenzet van 12 april 2009; Belgische ngo INTAL roept moslims op tot Israëlboycot tijdens de Ramadan van 14 juli 2009; Verkiezingen: Hoe staan de Vlaamse partijen tegenover [een boycot van] Israël? van 3 juni 2009; Internationale vakbonden slaan de handen in elkaar om einde te maken aan anti-Israël boycotacties van 2 mei 2009; Paniek in Teheran: ‘Zionistische’ citrusvruchten overspoelen de markt van 27 april 2009; Hoe kan je het best Israël en de Joden boycotten? [satire] en en ook: Stop de boycot – Stop de Jodenhaat – Steun Israël – Koop Israëlisch alsook Het ware verhaal van de ‘hamburger’, een smakelijke uitvinding van Joodse vluchtelingen op weg naar Amerika
Zoals vliegen rondom de suikerpot Israël
OMTRENT DE SUIKERPOT
door Wiesje de Lange
Sorry. Een suikerpot is een ouderwets begrip. Hij stond bij grootmoeders van lang geleden op tafel met een schep erin. Als je morste kwamen er vliegen en mieren. Wij modernen leerden afkeurend te blikken naar die witte korrels? Ligt er aan welke witte korrels U bedoelt.
Het Landje Israel doet mij dikwerf denken aan zo een ouderwets bebloemde pot op de keukentafel. Vliegen, wespen zoemen er rond, duikpogingen ondernemend naar de nauwe opening in het dekseltje. Ze zijn eenvoudig niet weg te slaan. Kwijlend van begeerte blijven zij Israel aanvallen, hopend uiteindelijk een korrel of twee te kunnen pikken.
De overdrachtelijke suiker heeft gevarieerde hoedanigheden. Een daarvan is simpel Israel’s goede naam. Om die in discrediet te brengen is onze insekten geen capriool te vermoeiend. Een van de dikste en vasthoudendste hommels is misschien de Verenigde Naties, constant zich stortend op Israel, volijverig bezig, als een bij in de zomer, belust op Israel’s zoete korrels.
In Israel’s oorlog tegen leugens en kwaad was er die actie tegen de terreurbombardementen in Gaza. Deze heeft vruchten afgeworpen, de raketten vallen niet meer in zwermen uit de lucht op Sederot en omgeving hetgeen tot dankbaarheid stemt. De VN? Deze besteden geen aandacht aan oorlogsslachtoffer Israel, zij turen met de neus welhaast in het puin naar Gazagazagaza. Oh, wat een ravage richtte Israel toch aan. Het “waarom” is van geen belang. De arme Gazaten zijn zo dol op raketten (mits ze op Israel vallen) en het is flauw hen daarin te frustreren. Laat ze toch en kijk eens wat een rommel die Israeli’s maakten.
Dat de puinhopen veroorzaakt werden door de Hamas-silo’s volgestouwd met springstoffen, bommen, terwijl silo’s eenvoudig bewoonde huizen waren of door kindertjes bezochte scholen, bevolkte ziekenhuizen is een bijkomstigheid. Israel had voorzichtig moeten zijn met kruitvat Gaza. Een kind snapt dat men daar niet bombarderen kon en kijk nou eens, de arme Hamas verdrinkt welhaast onder het puin. Ja, de burgers die Hamas aan de macht brachten natuurlijk ook.
Totaal voorbijgaande aan werkelijkheid waar zelfs broederland Egypte het nu opgaf om vrede te stichten, niet tussen Hamas en Israel maar tussen Hamas en dat andere terreurleger, de PLO. Zodat in wezen Gaza onbestuurbaar blijft en er van al die drukbesproken vredesvoorstellen aangaande Israelisch land voor een Palestijnse Staat weinig gezegd kan worden behalve:”mensen wordt toch wakker”. Hoe kan Israel vertrouwen op de PA (het vervagende begrip haalt nog zelden de kranten) wanneer niemand daar verantwoordelijkheid op zich neemt voor de PA-bevolking? De PLO en de Hamas zorgen vooral voor zichzelf. Tijdens Israel’s tegenoffensief hadden Gaza’s Hamas-aanvoerders even een goed heenkomen gezocht bij Arafat’s graf in Ramallah. Niemand voelt verantwoordelijkheid? De VN wierpen zich vol vuur (sorry, verkeerd woord) op de uitdaging door aan te kondigen dat zij wel eens eventjes zouden opruimen. Het werk kon tevens dienen als een demonstratie tegen Israel dat toch herhaaldelijk werd aangemaand om de rommel te komen verwijderen zonder zelfs maar een woord over het puin in Israel en hoe en door wie dat werd veroorzaakt.
Wanneer een orgaan als de VN na een oorlog als een leger mieren puinruiming op zich zou nemen dan is dat toe te juichen. Er is maar een wereld en de verenigde volken willen die terecht netjes houden. Het probleem bestaat uit de eenzijdigheid. Puin in Gaza ruimen. En dat werk dan laten betalen door de leden van de VN, door U, geachte lezers en door ondergetekende en haar land. Is het een wonder dat de VN in Israel bij tijd en wijle worden aangeduid als “de Naties verenigd tegen Israel”?
Voor de werklozen van Gaza is een en ander een uitkomst. Het ruimen zal 200 000 werkdagen scheppen en brood op de tafels van Gaza brengen. Is daar iets niet goed aan?
De implicatie is zorgwekkend. Bombardeer Israel, dan komen de Israeli’s op den duur orde op zaken stellen waarna de VN het puin komt ruimen zodat wij, Gazaten weer werk hebben. Nee. Wie groef Europa op uit de bergen puin van de Tweede Wereldoorlog? Wie betaalde daarvoor? Totdat de VN in Israel aan het werk gaan om al het puin op te rapen, het ware en het overdrachtelijke van tientallen jaren oorlog, tegen Israel gevoerd klopt er iets totaal niet. Als ik even verbitterd mag grommen, geachte lezer…kibboets Gadod in Galilea werd herhaaldelijk totaal verwoest door Syrische mortieren. Wie kwam Galilea herbouwen?
Stukken asbest, gifstoffen, miljoenen landmijnen (gelegd door de Syriers) werden het probleem van Israel en van Israel alleen. Israel herbouwde en herbouwde en deed iets met het puin, ik weet niet wat. Misschien vervoerde men het naar Jeruzalem, naar de plaats waar ooit de Tempel stond en weer staan zal, herrijzend en in zich absorberend al het puin van Israel’s lange strijd. Is het dat wat de visioenen van Ezechiel ons suggereren?
Gaza is een ander geval natuurlijk. Het wil geen Tempel bouwen. Het wil een Tempel bij voorbaat verwoesten opdat deze nimmer werkelijkheid zal worden.
Verwoesting. Heel het Etsion blok werd met de grond gelijk gemaakt, een conglomeraat van nederzettingen die Israel herbouwde na de herovering van zeeën puin in de oorlog van 1967. De dorpen, bossen, de industrieterreinen van Galilea, de straten van Israel’s centraal gelegen steden, de binnenstad van Jeruzalem (de terreuroorlog of Intifada), het is beter om dit alles maar te laten rusten want een mens kan gemakkelijk omkomen in zoveel ontzetting. Nu kwam er een nieuwe, scherpe kant aan de verwoesting. Wie ‘t puin deert die het puin keert? Nee, wie het puin veroorzaakt wordt goed betaald door een internationaal officieel orgaan dat aldus terreur tegen Israel ging financieren.
Het aanmoedigen van agressie tegen Israel is niet nieuw. Denkend aan de geldende gewoonte om door Israel, in een verdedigingsoorlog gewonnen landstreken liefdevol te retourneren aan de agressor, ja, niet te rusten totdat dit tot de laatste korrel zand gebeurde, is de voorganger van onze puinkwestie. Het komt voort uit dezelfde verwrongen gedachtegang dat oorlog tegen Israel gerechtvaardigd, oorlog door Israel illegaal zou zijn.
Ergens in het verschiet, in de komende Eindtijden zal dit fenomeen ten grave worden gedragen. De Olijfberg lijkt me daartoe de aangewezen plek, de Olijfberg waar Joodse graven voortdurend worden vernield door “anderen” die ook in en om Jeruzalem wonen en eerst tot inkeer zullen komen in genoemde Toekomst.
Vanzelfsprekend reppen de VN niet over het hier aangesnedene, niet over plichten van PLO en Hamas om terroristen te arresteren (geestig idee is dit), te stoppen met hun ophitsende propaganda, in hun atlassen een landje genaamd ISRAEL op te nemen en nimmer meer moordenaars te vereren. Kortom….bekering.
Wel viel het woord “Herbouw”. Ja, van Gaza, door de VN “bezet Palestijns gebied” genoemd. Bezet door wie? En wat met de Joodse rechten daar in Gaza, ook volgens de beslissing van de Volkenbond na de eerste wereldoorlog? De VN herinneren zich niets van gisteren. Een gebrek waar ook de bouwers van de Toren van Babel onder leden. . Maar toch die “Herbouw”. Moge dat woord althans wijzen op komende betere tijden. Die vooralsnog moeilijk voorstelbaar zijn met betrekking tot de VN.
Zomaar verstrooid voorbijgaand aan de vraag WAAROM Israel de grens met Gaza sloot (terreur en het volkomen incommunicado houden van een Israelische soldaat hetgeen een oorlogsmisdaad is) klaagt ene Toyberg-Frandzen van de VN hoe lastig het toch is dat Israel die grens niet opent. Is een oorlog niet een twee-partijen-affaire? Niet voor onze Toyberg die uitsluitend rept van een verbetering in het leven der Gazaten. Zou iets minder schieten op Israel wellicht kunnen baten, oh Toyberg?
Hier in onze suikerpot zien wij de zoemende belagers, hongerig naar onze korrels. De President die de Amerikanen ons presenteerden (wat vindt U, geachte lezer van hem, van de kiezers die, zo onbegrijpelijk voor de niet Amerikaan op de knieen lijken te liggen voor hun idolen, of dat nu Barack Hussein of Michael Jackson is?) betert zijn leven niet en blijft maar turen (hebben ze geen brillen daar in Amerika?) op Israelische, in wezen Joodse huisjes. Hij houdt daar niet van. Ze hebben rode daken, dikwijls een tuintje met een kinderwagen in de schaduw van de dadelpalm, nee. Allemaal niet naar de smaak van onze Barack Hussein die de hoofdrol wil spelen op het wereldtoneel. Behalve zijn teksten uitspreken lijkt hij echter weinig te presteren. Zou dat zijn landgenoten nog altijd niet opvallen? Misschien zijn mensen, die de wereld zo sterk discriminerend zien als Obama met zijn Joodse/niet Joodse huisjes niet tot veel daden in staat? Het spijt me voor al die aardige, goede mensen in Amerika. De zelfde hoedanigheden die zo gezellig en openhartig overkomen veroorzaakten ook deze wankeuze. Een acteur inplaats van een fatsoendelijke, een moedige en vaderlandslievende man, de oude McCain.
Obama zoemt om onze suikerpot. Hij wil dat wij vele korrels geven aan hen die hij Palestijnen noemt. Hij zegt er niet bij tot welke terreurorganisatie deze laatsten behoren moeten.
Aangaande vlieg Iran kunnen we kort zijn. Deze wil de pot aan scherven en de suiker radioactief.
Meer woorden kunnen worden gewijd aan de houding der “internationale gemeenschap” een term waarmee Arafat steeds schermde. Israel krijgt van die gemeenschap het rode/groene/rode/groene licht om een atoomaanval in de kiem, d.w.z. in de kernreactor te smoren. Mag ik heel zachtjes zeggen dat, wanneer Israel wanhopig genoeg wordt om tot militaire actie over te gaan rode en groene lichten echt geen rol meer spelen? Wat is dat rode groen vergeleken bij nucleaire winter, een landschap zonder een waasje groen, een nieuwe aflevering van de schrikbeelden van Hiroshima en Nagasaki? Proporties. Hoort dat niet bij de diplomatie?
Het antwoord lijkt “nee” gezien de houding van onze Obama t.a.v. die andere partij, de Perzen. De President van de USA wacht geduldig op enige reactie vanuit Teheran op zijn vriendelijke voorstel van: “laten we de zaak rustig bepraten”. De laatste keer dat de wereld een dergelijke houding zag kwam er een Wereldoorlog, Chamberlain vouwde voor eeuwig zijn paraplu op die trouwens zeker niet bestand zou zijn tegen nucleaire regen.
Meer vliegen? Oh zeker, Acht welgedane vliegers, allemaal vastbesloten een pootje in die suikerpot te wurmen. Eerstens door Israel zo ver te krijgen hun kijk op de toestand te accepteren als de Waarheid van Sinai. Een en ander bracht de doorgaans kalme Netanjahoe er toe te verklaren dat het woord “Judenrein” ietwat uit de mode raakte. Wat destijds op kon gaan voor linker- en/of rechter Rijnoever ging niet op voor de oever van de Jordaan waar in Judea en Samaria de Joden niet zo maar weggebezemd konden worden onder dat oude Nazi-motto. Misschien kan een diplomaat er niet zoiets als een geweten op nahouden, niet in deze tijd en schaamrood verschijnt niet op hunne kaken.
Het door en door absurde van de eis der grote acht schijnt voornamelijk tot Israel door te dringen.
Behalve dikke brommers is er is ook nog een wereldbevolking. Deels uit op de suiker in de pot. Laten we dat maar mieren noemen. Een gigantisch leger.
Er zijn ook andere burgers, voor wie de Waarheid in de Bijbel staat. Meer dan een miljard sterk zijn zij. En zij zullen Israel niet zo gauw “opeten”.
De grote acht? Een atoomaanval uit Iran schijnt hen minder bezig te houden dan een Staat voor de Palestijnen “die er volstrekt moet komen”, en Jeruzalem weet maar al te goed hoe en waar. Aangaande Israëlische actie richting de Kernbom , staat het licht ook hier op rood. Er werd geen gewag gemaakt van enig rood licht richting Teheran. Hetgeen daar waarschijnlijk ook weinig indruk maken zou. Na wat de wereld er zag tijdens de verkiezingsonlusten haalde behalve Obama niemand het in zijn hoofd te reppen van “gesprekken met Teheran”. Sorry Barack Hussein, de suggestie kreeg een lachwekkende bijklank.
Ziet U daar dat vliegende diertje met 4 vleugels? Dat is ‘t Kwartet, dat ook suikerkorrels uit de pot wil. Dit Kwartet is een reuze invloedrijk “klavertje van vier”, doorgaans niet pro Israel. Het insect wil GEEN Joodse bouw, ONBEPERKTE Arabische bouw, ook in Jeruzalem, Open Gazagrens en aldaar HERBOUW, bunkers (en wapens) niet uitgesloten.
In de suikerpot zitten de Israeli’s waarvan enkel een 6% gelooft in Obama’s goede bedoelingen. Allemaal erg? Wacht even. De vliegen, de mieren doen hun best maar Israel houdt het deksel op de suikerpot, herbouwde een groot deel van Zion en laat zich in de werkzaamheden niet storen door brutale zoemers.
Het einde van hun seizoen zal spoedig komen.
Wiesje de Lange
