Dagelijks archief: 12 juli 2009

De legitimiteit van Israël is NIET gebaseerd op de Holocaust maar op het recht van het Joodse volk op nationale zelfbeschikking in het land waar zij de onafgebroken 3000 jaren een band mee hebben. In zijn toespraak van 4 juni 2009 waarin hij de moslimwereld toesprak, negeerde Obama dit uitgangspunt volkomen.

Hiermee voegde hij nieuwe brandstof toe aan een mythe, die door de boosaardigste Israëlbashers van de wereld gratuite tot in den treure toe wordt herhaald, namelijk de mythe dat de Holocaust door de Joden wordt uitgebuit om het bestaansrecht en de legitimiteit van Israël te verrechtvaardigen. Denk maar aan het succes van bestsellers zoals bv ‘De Holocaust-industrie’ van Norman Finkelstein en ‘Uitbuiting van de Holocaust’ door Gie van den Berghe.

David Horowitz, redacteur bij de Jerusalem Post en Dr. Ephraim Zuroff, de directeur voor Israël van het Simon Wiesenthal Centrum, leggen hieronder uit hoe gevaarlijk de foutieve uitspraken zijn die President Barack Obama in Kaïro tegenover de moslimwereld heeft gemaakt, en dat in het bijzonder in het licht van het scheppen van een duurzame en stabiele vrede in het Midden-Oosten.

De fundamentele rechten van Israël

Het Joodse volk heeft het recht op nationale zelfbeschikking in het land van Israël dat als land onbetwistbaar deel uitmaakt van hun erfgoed. Het Joodse volk heeft 3000 onafgebroken jaren een bewezen historische band met dit land en in die visie.

Van zodra de Arabische wereld dit recht erkent, zowel in woorden als in daden, kan er vrede komen [in het Midden-Oosten]. En kunnen de Palestijnen genieten van zelfbeschikking en stabiliteit, duurzame welvaart en waardigheid.

Het probleem is: zij erkennen dit recht niet.

Sommige Arabische gematigden hebben zich verzoend met het feit dat Israël bestaat en dat Israël niet meer zal ‘verdwijnen’. Maar zelfs zij kunnen het ‘idee Israël’ nog steeds niet omarmen, en nog minder haar legitimiteit.

De toespraak van president Obama in Kaïro

President Barack Obama op 4 juni 2009 aan de Universiteit van Kaïro: 'We're sorry'

Op 4 juni 2009 stak president Barack Obama zijn ‘historische’ toespraak af aan de Universiteit van Kaïro, die over de gehele wereld live werd uitgezonden en bekeken werd door honderden miljoenen moslims. Hij riep op tot een nieuwe start van de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de moslimwereld en zette de uitdagingen uiteen waarmee hij zich in het Midden-Oosten geconfronteerd ziet, inbegrepen Israël en de Palestijnen. Zijn toespraak stond bol van nobele intenties en bijwijlen ontroerende retoriek.

Wanneer Israël ter sprake kwam zou dit een grote gelegenheid zijn geweest om kort en bondig indruk te maken op zijn massaal opgekomen publiek, door de fundamentele waarheid van de Israëlische zaak uit elkaar te zetten. Helaas heeft hij die kans volledig aan zich laten voorbij gaan. De president zei helemaal niets van de hierboven geciteerde principes. In plaats daarvan kaderde hij het bestaan van Israël als een antwoord op de Holocaust op de Joden die door de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog werd uitgevoerd.

Hij verklaarde dat ‘het streven naar een Joods vaderland geworteld is in een tragische geschiedenis die niet kan worden ontkend’, met name de Holocaust. Vervolgens ging hij in zijn betoog verder met de holocaust ontkenning [=negationisme] aan de kaak te stellen alsook diegenen die dreigen met de vernietiging van Israël. Tijdens zijn bezoek aan het KZ Buchenwald enkele dagen later zal hij die zienswijze op de geschiedenis van Israël herhalen door te zeggen dat de natie Israël is opgestaan uit de vernietiging door de Holocaust [‘the nation of Israel arose out of the destruction of the Holocaust’].

En wat dan nog? Is dit niet gewoon wat gekibbel over de geschiedenis? Zeker is het belangrijk wat er in de toekomst zal gebeuren en niet door te blijven door argumenteren wat er zich in het verleden heeft afgespeeld. Maar helaas, daar gaat het hier helemaal niet om.

Waarom is dit aspect van Israëls geschiedenis dan zo belangrijk?

Hierna volgt een uittreksel uit het editoriaal in de Jerusalem Post van 7 juni 2009, Israëls belangrijkste Engelstalige nieuwskrant, die uitdrukking gaf aan haar bezorgdheid over wat Obama heeft gezegd:

“Lang voordat het Christendom en de Islam aan de horizon verscheen, was het verbond tussen de volkeren van Israël en het Land van Israël diep ingebed en onwrikbaar. Elke dag baden we [en bidden we nog] met onze oude tongen voor onze terugkeer naar Zion. Elke dag, mijnheer de President. En dat al 2000 jaar lang. Op elk Joods huwelijk doorheen de eeuwen, trapte de bruidegom met zijn voet een glas stuk terwijl hij de woorden sprak: “Dat ik u nooit mag vergeten, O Jeruzalem…”

Misschien is het omdat Palestina onder de Arabieren nooit onafhankelijk is geweest, dat gematigde Arabieren de diepe band van de Joden met Zion, zelfs in hun hart niet kunnen erkennen. In plaats daarvan blijven ze uitdrukkelijk herhalen dat we indringers zijn. Wanneer Obama opwerpt dat de Joodse rechten zich in essentie op de Holocaust baseren – en niet eens dat ze veel verder, veel dieper reiken en veel ouder zijn [dan dat] – is zijn zoektocht naar vrede, gedoemd om te mislukken. Waarom zouden de Arabieren zich nog moeten verzoenen met de aanwezigheid van de Joodse staat, etnisch eigen aan de regio, wanneer de Amerikaanse president publiek insinueert dat Israël werd opgericht als vergoeding voor Europa’s misdaden?…”

In een opiniestuk onder zijn eigen naam van 4 juni 2009, noemt de redacteur van de Jeruzalem Post David Horowitz dit verzuim in de toespraak van Obama een ‘grimmige mislukking.’ Horowitz suggereert dat de toespraak van Obama ‘het beeld versterkt van Israël als een moderne koloniale parvenu,’ en verzoekt de President om dit te corrigeren als een ‘blunder’, met het argument dat ‘de erkenning door de moslimwereld van het fundamentele recht van de Joden om hier te zijn, precies hier [in Israël], centraal staat in de bewonderenswaardige zoektocht van de President om een betere wereld te scheppen, een vreedzame wereld en een nieuw begin …. “

Waar Dr Ephraim Zuroff van het Simon Wiesenthal Centrum zich zorgen over maakt

Een gelijkaardig standpunt werd gebracht in de Jeruzalem Post van 5 juni 2009 door Dr. Ephraim Zuroff, die directeur is voor Israël van het Simon Wiesenthal Centrum (afb. rechts met een poster van de gezochte Ari Heim, de Beul van Mauthausen, in zijn handen). Van Zuroff zou je toch mogen verwachten dat hij zou applaudiseren voor de President omwille van zijn terechte veroordeling van de Holocaust ontkenning, een thema dat zo energiek door het Wiesenthal Centrum wordt aangeklaagd. Maar integendeel, richtte Zuroff zich op diezelfde lancune in de toespraak van Obama:

“President Obama’s commentaren in verband met Israël en de geschiedenis van de Joden waren erg problematisch. Eerst en vooral was er het verband dat hij legde tussen de stichting van de staat Israël en de Holocaust. Aldus erkennen de Amerikanen, althans volgens Obama, dat ‘het verlangen naar een Joods thuisland werd ingegeven door een tragische geschiedenis die niet kan worden ontkend’ [“the aspiration for a Jewish homeland is rooted in a tragic history which cannot be denied”].

Een referentie naar de vernietiging van de Tweede Tempel en de verdrijving van de Joden uit hun historische heimat zou beslist meer dan vanzelfsprekend zijn geweest, eerder dan naar de Holocaust te verwijzen. Het vervolg van zijn toespraak, waarin hij verwees naar zijn nakende bezoek aan KZ Buchenwald en de Holocaust ontkenning aan de kaak stelt, maakt de verbinding die hij legt volkomen duidelijk.

Behalve dan dat hij historisch onnauwkeurig is, versterkt deze valse verbinding één van de sterkste miskleunen in de anti-Israëlische propaganda van de moslimwereld, namelijk dat omwille van het Europese schuldgevoelen voor de misdaden van de Holocaust, een Joodse staat in Palestina werd opgericht ten koste van de locale Arabische bevolking, als compensatie voor de misdaden die werden begaan jegens de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Door drieduizend jaar Joodse geschiedenis te negeren, door zelfs niet – al was het maar voor even – die onbreekbare band tussen de Joden en het land van Israël in herinnering te brengen, lang, héél lang vooraleer de Islam werd geboren, heeft Obama volledig gefaald in wat één van zijn belangrijkste boodschappen aan de Arabische wereld had moeten worden.

Het belangrijkste probleem van het Arabisch-Israëlisch conflict en de spanningen die er zijn tussen Joden en Moslims over de hele wereld is NIET de ontkenning van de Holocaust. Zoals dat fenomeen ongetwijfeld irriterend en wansmakelijk is, is dit eerder een symptoon van iets dat veel dieper zit, iets waar Obama in faalde om het te begrijpen of iets dat hij in publiek weigerde te identificeren als dusdanig. En dat is de fundamentele weigering van de overweldigende meerderheid binnen de huidige moslimwereld om de legitimiteit van de Joodse staat te accepteren in de Dar-al-Islam, de Islamitische ruimte.

Zodoende, door de meeste van zijn commentaren over het Midden-Oosten te besteden aan de ontkenning van de Holocaust, heeft hij hierdoor een unieke gelegenheid verkwist om een absoluut meer belangrijkere boodschap uit te brengen, die door de Arabische wereld had moeten gehoord worden…”

Dezelfde bezorgdheid werd verwoord door vele andere commentatoren.

Sleutelwoorden

* Tragisch genoeg had, wat de geschiedenis van Israël betreft, Obama het helemaal fout.

* Ofschoon hij opriep dat de legitimiteit van Israël moet gerespecteerd worden in de hele Arabische wereld, leverde hij een historisch verzinsel af dat nog een hele lange tijd die legitimiteit zal ondermijnen.

* En terwijl hij opriep om een einde te maken aan het geweld tegen Israël, suggereerde hij impliciet dat Israël een modern implantaat in de regio is – en dat dan aan de Arabieren die zich al geruime tijd opmaken voor een nieuwe Holocaust [op de Joden] – een boodschap die daadwerkelijk brandstof levert aan het geweld.

* Om aan de vrede te bouwen is het niet voldoende om te stellen hoe hard vrede wel nodig is, en hoezeer Israël hunkert naar vrede. Er is een andere bouwsteen noodzakelijk: namelijk de bevestiging van de fundamentele rechten van het Joodse volk.

* Er zal nog heel veel werk moeten worden verricht om de valse geschiedenis, die president Obama heeft geleverd aan de islamitische wereld, te herstellen.

Bronnen: Beyond Images: How President Obama got it wrong on Israel’s history..…. and why it matters for future peace van 14 juni 2009, vrij bewerkt en vertaald door Brabosh; meer gerelateerde artikels van Beyond Images: ‘Israel’s fundamental case’ (Special Briefing 2008); ‘Five foundations for Israel’s right to exist’ (Briefing 167, February 2006); ‘Israel and the Jews: the 3500 year connection’ (July 2002) en ‘Rejection of Israel in the Muslim world: observations by a pioneer of dialogue’ (Briefing 145, van 27 juni 2005); lees ook op Verzet Blogspot: Barack Obama en de mythe van de nederzettingen van 6 juni 2009; Israëli’s hebben geen vertrouwen meer in Barack Obama van 22 juni 2009; Waarom zouden we naar twee staten streven als er al drie zijn? van 11 juni 2009; Obama maakte historische fout tijdens ‘historische’ speech van 8 juni 2009; Barack Obama’s speech in Kaïro aan de moslimwereld: ‘We’re sorry!’ van 5 juni 2009; Israël wordt ‘obstakel’ voor Barack Obama’s nieuwe politiek in het M-O van 24 april 2009; Palestijnse kwestie: ‘Doos van Pandora’ voor Arabische landen in het M-O van 31 januari 2009