Vlaamse Vrienden van Israël

Klik op het beeld voor een uittreksel door Mahmoud Abbas

Updated: Wilt u echt weten hoe de vork in de steel zit omtrent het Midden-Oostenconflict? Leer Arabish! Dan krijgt u meteen een gans ander verhaal te horen….

Over de zogeheten ‘Naqba’ (‘catastrofe’), namelijk dat de stichting van de Joodse staat vergezeld zou zijn gegaan door een etnische zuivering en ontrechting van de Palestijnen door de Israëli’s en dat die gepland zou zijn geweest, doen nog steeds heel wat mythische verhalen de ronde. Enorme aantallen Palestijnse Arabieren werden door hun eigen leiders en door Arabische strijdkrachten uit hun huizen verdreven, deels uit militaire overwegingen, deels om te voorkomen dat zij burgers van de Joodse staat in wording zouden worden.

Anderen pakten hun biezen en hoopten dat de Arabische legers de kersverse Joodse staat snel zouden verpletterd hebben zodat zij konden terugkeren naar het Britse Mandaat Palestina – maar dan wel liefst een staat zonder Joden… De chef van Al Fatah, Mahmoud Abbas, licht zelf een tipje van de sluier en vertelt in een interview op de Palestijnse TV afgelopen maandag 6 juli 2009, hoe en waarom de Arabieren, inbegrepen hijzelf en zijn familie, in 1948 het dorpje Tzfat (Safed) in Galilea ontvluchtten, niet omdat ze werden verdreven door de Joden maar volledig uit vrije wil wegtrokken.

Abbas: wij verlieten Galilea uit vrije wil

Mahmoud Abbas: 'Wij werden niet verdreven, wij gingen weg uit vrije wil'

Vele biografieën die over de leider van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas werden gepubliceerd, vermelden dat hij en zijn familie ‘vluchtelingen’ werden als gevolg van de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948. Zo bijvoorbeeld een profielschets van de BBC over Abbas, die werd opgemaakt toen hij Yasser Arafat opvolgde en die tot aan zijn dood in 2005 de leider was van de PLO: “In het licht van zijn oorsprong in Safed in Galilea – in de streek die thans Noord-Israël wordt genoemd – heeft hij zijn uitgesproken mening gevormd omtrent het recht van de Palestijnen op terugkeer [naar hun land van oorsprong].” Answers.com vermeld: “Als gevolg van de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 werd hij vluchteling.” Artikels op Wikipedia brengen eenzelfde variant op het verhaal en wekken de indruk dat de familie van Abbas werd uitgedreven en aldus thuisloos werd.

Hierbij moet opgemerkt worden dat de Abbas familie terugkeerde naar de Syrische hoofdstad Damaskus, die naar alle waarschijnlijkheid de plaats was waar zijn familie 90 jaar eerder oorspronkelijk vandaan kwam. Hoe dan ook, Abbas zélf – medestichter van Al Fatah samen met Yasser Arafat en gekend als Abu Mazen – vertelt thans een heel ander verhaal. In een interview op de Palestijnse TV afgelopen maandag 6 juli 2009, geeft Abbas toe dat zijn familie niet werd uitgezet of werd uitgedreven, maar eerder uit schrik wegtrok omdat zij vreesden dat de Joden wraak zouden nemen voor de slachting van 20 Joden in zijn dorp tijdens Arabische pogroms die daar 19 jaar eerder hadden plaatsgevonden.

Geboortedorp van Abbas Safed (Tzfat) in 1908

In de woorden van Abbas: “Ik ben onder diegenen die werden geboren in het dorp Tzfat (Safed). Wij waren een bemiddelde familie. Ik volgde les aan de basisschool en toen kwam de naqba [een calamiteit, want in feite de stichting van de Staat Israël]. Tijdens de nacht vluchten we te voet vanuit Tzfat naar de Jordaanrivier, waar we een maand bleven. Daarna reisden we door naar Damaskus, later naar verwanten in Jordanië, en daarna vestigden we ons in Damaskus. Mijn vader had geld en gaf het systematisch uit. Na een jaar was het geld op en begonnen we te werken.”

“De basimotieven van de mensen brachten hen ertoe uit schrik voor hun leven met hun hebben en houden weg te vluchten. Deze [motieven] waren erg belangrijk, omdat ze bevreesd als ze waren voor het geweld van de Zionistische terroristische organisaties – en meer in het bijzonder dan onder ons die afkomstig waren uit Tzfat, die meenden dat er een oude wens leefde om de opstand van 1929 te wreken die nog sterk voortleefde in het geheugen van onze families en onze ouders.”

Met die zogeheten ‘opstand’ verwees Abbas naar een reeks gewelddadige aanvallen op Joodse dorpen in de zomer van 1929. Bijna 70 Joden werden in hun huizen afgeslacht in Hebron, 20 in Tzfat, 17 in Jeruzalem en vele andere Joden werden vermoord in Motza, Kfar Uriah en Tel Aviv. “De herinnering aan die slachting,” aldus Abbas, “maakte [onze familie] duidelijk dat de militaire balans was gewijzigd [in het voordeel van de Joden] en dat er niet langer een militaire macht in die zin was overgebleven. Er bleven nog enkel jonge mensen over die de strijd voortzetten en er was een begin van strijd geweest. Zij realiseerden zich dat de balans om de macht in elkaar was gestort en dus besloten ze om te vertrekken. De hele stad werd op basis van dit idee verlaten – alsmede de gedachte om hun eigendom en zichzelf te redden”

Terug naar de oorsprong – in Damaskus

Hierbij moet opgemerkt worden dat de Abbas familie terugkeerde naar de Syrische hoofdstad Damaskus, die naar alle waarschijnlijkheid de plaats was waar zijn familie 90 jaar eerder oorspronkelijk vandaan kwam. Joan Peters, schrijft in haar wetenschappelijk werk, de internationale bestseller uit 1984 “From Time Immemorial”, over de Arabische bevolking van Israël in 1860 dat “Algerijnse stammen massaal wegtrokken uit Damakus naar Safed (Tzfat)” Zij noteerde dat de moslims in die stad overwegend afstammelingen waren van Moorse kolonisten en van Koerden – en voerde in haar studie nog meer bewijzen aan die de zogenaamde ‘eeuwenoude’ aanspraken van de Arabieren op het Land van Israël overtuigend weerlegden.

Bron: Middle East & Terrorism: PA Chief Abbas: We Left Galilee on Our Own door Hillel Fendel van 8 juli 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh; lees ook op deze blog: Waarheid en mythe over de Naqba, de vlucht van de Arabieren uit Palestina van 9 juli 2009; Cidi.nl / CIDI Israel Nieuwsbrief 2008: De Naqba en de waarheid van 6 juni 2008; op Verzet Blogspot: Israël wil herdenken van Palestijnse ‘naqba’ bij wet verbieden van 25 mei 2009 en Joden van Jemen in het geheim naar Israël gesmokkeld van 22 februari 2009; De verzwegen exodus: de verdrijving van 850.000 Joden uit het M-O door de Arabieren van 24 maart 2009 en Joodse en Arabische vluchtelingen: het verschil tussen retoriek en realiteit van 28 februari 2009