Dagelijks archief: 25 juni 2009
Hoofddoekendebat laait opnieuw op in Antwerpen
Interessante reactie van Yves Van de Steen over de hoofddoeken, alhoewel ik persoonlijk niet zover ga om hoofddoeken te verbieden. Zo ‘n verbod kan zich tegen iedereen keren, inclusief de Joden. Uiteraard schaar ik me wel achter een verbod op de boerka, waar de Franse president Sarkozy voor pleitte, wat ik er ver over vind. Anders gezegd: wanneer Yves de ‘hoofddoek’ in zijn repliek zou vervangen door ‘boerka’ , klopt de tekst – wat mij betreft – weer voor de volle 100 procent. Wie meer wil weten over de hijab (=hoofddoek) kan bijvoorbeeld dit lezen in Onze Wereld: Geen Sex in the City en Tussen seks en sharia
Yves Van de Steen: “Ik ben een kosmopolitisch democraat met een liberaal humanistische kijk op het leven en de staatshuishouding. Mijn seculiere levensvisie wordt niet langer verdedigd in democratisch Europa, dat steeds weer door de knieën gaat voor een lange reeks luidruchtige eisen van de islam. De hoofddoek maakt deel uit van een complex van religie, waarbij ook eerwraak, vrouwonvriendelijke rechtssystemen, taboes op seksualiteit, geweld tegen vrouwen, verbod op abortus en een geheel aan ethisch onrechtvaardige praktijken horen. Moslima’s lijden onder de islam.
Chadortt Djavann
De islam is een bijzonder vrouwonvriendelijke religie. De goed georchestreerde islamitische campagne tegen het vrije Westen, tegen de scheiding van kerk en staat, tegen de scheiding der machten en tegen de rechten van de mens waarbij vooral de gelijkheid tussen man en vrouw wordt geviseerd, wordt steeds heftiger. Na een decennialang gevecht van onze moeders en zusters werd deze gendergelijkheid uiteindelijk afgedwongen. Nu wordt deze door de steeds grimmiger en nimmer aflatende haatcampagne van de islam bestreden als de pest.
Chadortt Djavann, een Iraanse vrouw die door het totalitaire theocratische Iran onder Khomeiny gedwongen werd te leven volgens de sharia, en daarom de sluier moest dragen, ergert zich aan de islamitische gemeenschap in westerse democratieën en het cordon van politiek correcte intellectuelen, die met een beroep op vrijheid van religie ervoor kiezen, er zelfs voor strijden, om een hoofddoek te mogen dragen.
Ikzelf sluit me aan bij Djavann voor wie de hoofddoek symbool is voor onderdrukking van de vrouw door de islam. Dit symbool past niet in onze democratische samenleving. Djavann interpreteert het dragen van hoofddoeken in liberale democratieën als een protest, een verzet tegen het Westen en een pleidooi voor een islamitische samenleving. In de islam is een meisje niet geschapen om verlangens en begeerten te hebben, enkel om voorwerp van begeerte van de man te zijn. Voor dergelijke oerreactionaire visie op het menselijk bestaan bedank ik feestelijk.
Via de hoofddoek( helemaal geen sjalleke maar een agressief islamitisch symbool) probeert de Wahhabistische opdringerige islam voet aan wal te krijgen in de basis van onze samenleving: het onderwijs. Een objectieve wetenschappelijke neutrale opvoeding is de voedingsbodem van de liberale democratie die staat voor gratis verplichte leerplicht en vrijheid van meningsuiting en informatie. Als humanist wil ik dat mijn kinderen kunnen genieten van gemengde leerplicht, biologie (inclusief Darwin), aardrijkskunde met de laatste wetenschappelijke bevindingen van Copernicus en Galilei (volgens de islam is de aarde plat en gaat de zon onder in een plas ! ), lichamelijke opvoeding met gemengd zwemmen zonder angst voor het menselijk lichaam, degelijk taalonderricht…enz.
Mijn kind mag zich niet hullen in zwarte gewaden tot op de grond en bijpassende hidjab…weg met die handel. De stemmen van atheïsten, agnostici en humanisten moeten ook gehoord worden. De sluipende islamisering van onze samenleving moet nu op een hoffelijke, maar kordate manier gestopt worden. België is ( tot nader order) een democratie en mag geen islamitische theocratie worden. Maar de deelstaat Vlaanderen neemt geen decreetgevende initiatieven om zijn onderwijs te beschermen. Het is de plaatselijke onderwijsmacht, zoals de eenzame schooldirectrice, die het moet zien te klaren. Een moedige
dame aangevallen door de machtige islamitische lobby met zijn politiek correcte slinkse intellectuelen. Frank Van den Broucke en de rest van zijn collega’s laten Karin Heremans van het K.A. in Antwerpen aan haar lot over. Onbeschoft, laf en onverantwoordelijk dat gedrag.
Vaarwel Yasmine, slaap zacht lieve vriendin…
Medeleven betuigen met de nabestaanden van Yasmine (Hilde Rens) kan hier
Antwerpen 1 oktober 2006, Yasmine op het Concert tegen Onverdraagzaamheid 0110
Update 30 juni: De uitvaart van Hilde Rens, alias Yasmine, is voorzien voor vrijdag 3 juli 2009 in het crematorium Schoolselhof in Wilrijk. De plechtigheid start om 13.30 uur.
Zangeres en presentatrice Hilde Rens, beter gekend als Yasmine, is op 37-jarige leeftijd overleden. Ze besliste zelf om uit het leven te stappen. Dat deed ze door zich op te hangen aan een boom nabij het huis van haar zus in Kontich. Ze had een metalen draad aan een tak vastgemaakt en zich verhangen. Rond 14u vond de politie het stoffelijke overschot van de zangeres en tv-presentatrice. Dat meldt Het Laatste Nieuws. Een wijkagent vond haar lichaam bij een schuur op amper 100 meter van haar woonplaats.
Op de VRT sloeg het nieuws in als een bom. ‘Yasmine was al jaren een van de boegbeelden van de VRT en een graag geziene collega.’ Eind april maakte Yasmine de breuk met haar partner Marianne Dupon bekend. ‘We laten elkaar los’, vertelde ze toen. Yasmine en Marianne huwden in augustus 2003. In maart 2007 beviel Dupon van een dochtertje Ella Louise. Yasmine zei, na relaties met tv-gezicht Dieter Troubleyn en presentatrice Alexandra Potvin, openlijk dat Marianne de vrouw van haar leven was.
Deze maand circuleerden er berichten dat het niet zo goed zou gaan met het Eén-gezicht. Sinds de scheiding was Yasmine fel vermagerd en volgens vrienden was ze erg depressief. “De presentatrice is erg vermagerd, en was de laatste weken steeds minder present op het scherm”, schreef het dagblad. Story schreef deze week nog dat Yasmine mogelijk na haar huwelijk ook haar job zou verliezen. Ongetwijfeld zal de Reyerslaan er ook wel wat mee te maken hebben. Want het was daar dat de genaamde Hilde Rens te horen kreeg dat al haar contracten met de openbare omroep eerlang zouden worden opgezegd. C4. Tabula Rasa. Geen ‘Rode Loper’, geen ‘omroep’, geen ‘Zo is maar één’. Ook gemerkt dat het bij de VRT oorverdovend stil bleef na de wanhoopsdaad?
Yasmine (rechts) met haar levenspartner Marianne Dupon waarmee ze in 2003 huwde
Yasmine, artiestennaam van Hilde Rens uit Kontich, bracht negen albums uit en presenteerde tv-programma’s bij VTM en later bij de VRT. Yasmine is bekend als presentatrice van het showbizzprogramma “De rode loper” en van “Zo is er maar één”, een show waarin het Nederlandstalige lied centraal stond. Ze was ook zelf zangeres en is bekend van nummers als “Vraag me niet waarom” en “Porselein”. Ze toerde ook met een theatershow rond liedjes van Leonard Cohen. In februari startte Yasmine nog met een nieuwe tournee “Yasmine houdt woord”. Daar hoorde ook een dichtbundel bij.
De zangeres was zes jaar getrouwd met Marianne Dupon, de winnares van de eerste editie van “De mol”. Ze kregen samen een dochter. In april kwam er een einde aan het huwelijk. Çavaria, de voormalige Holebifederatie, vernam het overlijden van Yasmine vlak na hun colloquium in Antwerpen.
Woordvoerder Yvan Brys: “Het zette meteen een grote domper op het enthousiasme over onze nieuwe naam. Yasmine betekende zeer veel voor de nieuwe generatie holebi’s. De ongedwongen manier waarop ze openlijk lesbisch was maakte haar voor velen een rolmodel”.
Çavaria (de voormalige Holebifederatie) en Wel Jong Niet Hetero (nationale holebi-jeugdbeweging) bieden familie en vriendenkring hun oprechte gevoelens van medeleven aan. In november 2007 was Yasmine nog te gast op de L-day waar ze de openingsact voor haar rekening nam. In 2008 eindigde ze als tweede in de Hot Pot Poll, een verkiezing georganiseerd door het team van de L-day.
Bronnen: Het Nieuwsblad: Holebi’s verliezen ‘grootste Belg’; Officiële website van Yasmine; De Standaard: Yasmine stapt uit het leven donderdag 25 juni 2009; De Redactie.be: Yasmine (37) is overleden; De Standaard: Yasmine vermagerd maar niet ontredderd door Kristof Bohez van 12 juni 2009 en Yasmine en Marianne Dupon verwelkomen dochtertje van 10 maart 2007; Talk of the Town: Yasmine en Marianne Dupon gaan scheiden door Benjamin van 28 april 2009 en Yasmine: “Ik had geen nood aan lang aanvaardingsproces” door Benjamin van 17 augustus 2007; Het Nieuwsblad Lifestyle: Biografie Yasmine; Les’ is more: Yasmine is overleden; Holebi.info: België: Yasmine doet mee aan de 0110-concerten
Iran bloedt: Waar is iedereen gebleven? Waar zijn ze allemaal, die pacifisten en Israël bashers?
Zeg eens, waar is iedereen opeens gebleven? Waar zijn al die mensen die gedemonstreerd hebben tegen het Israëlische geweld [sic] tijdens Operatie Cast Lead (januari 2009), tijdens de Tweede Libanese Oorlog, of tijdens Operatie Defensive Shield, of zelfs in Den Haag, toen de Israëli’s er tegen hun zin in werden bij gesleurd toen ze het hadden aangedurfd een scheidingsmuur op te trekken tussen hen en de zelfmoordbommenleggers? Zijn die ook allemaal verdwenen?
Pro-Palestijnse betoging in Brussel op 11 januari 2009
We zien hier en daar demonstraties, maar dat zijn voornamelijk Iraanse ballingen. In Europa is het over het algemeen erg rustig en kalm. Zo ook in de Verenigde Staten. Hier en daar komen een paar tientallen demonstranten op straat, op enkele andere plaatsen een paar honderden. Zijn al die demonstranten van toen dan ineens in de lucht verdampt omdat het zich allemaal in Teheran afspeelt en niet in Israël?
Al die vredelievende, rechtvaardigheids voelende en liefdevolle Europeanen, Britse hoogleraren die op zoek zijn naar vrijheid en gelijkheid, de vrienden die de kranten vol schrijven en in tijdschriften en diverse academische tijdschriften hun verschillende oproepen plaatsen en eisen voor een boycot van Israël, het zionisme besmeuren en de Israëli’s beschuldigen van alle kwalen en ellende in de wereld? Zou het kunnen dat ze allemaal genieten van een lange zomervakantie?
Nu of nooit zouden ze zich toch moeten roeren, nu de Basij hooligans begonnen zijn met het afslachten van onschuldige burgers op de stedelijke pleinen van Teheran? Zijn ze dan niet aangesloten op het internet? Kennen ze dan YouTube niet? Heeft misschien een verschrikkelijk virus hun computer uitgeschakeld? Zijn dan hun rechtvaardigheids klieren verwijderd door een ingewikkelde chirurgische ingreep (die opnieuw en met succes worden ingeplant voor de volgende confrontatie in Gaza)? Hoe kan het zijn dat wanneer een Jood een moslim doodt, de hele wereld overkookt van verontwaardiging, maar wanneer extremistische moslims hun eigen burgers afslachten, wiens enige misdaad is dat ze streven naar vrijheid en meer democratie, dat dan de hele wereld zwijgt en de andere kant opkijkt?
Neda Agha-Solt
Stel dat dit niet nu gebeurde in Teheran, maar in Israël. Laten we zeggen dat het zich in Nabloes op de Westelijke Jordaanoever afspeelde. Spontane demonstraties van Palestijnen draaien uit op een doorlopend bloedbad. Grenspolitieagenten op motorfietsen (afbeelding bovenaan), gewapend met messen, hakken met niets ontziende bloedlust in op de demonstranten. Een jonge vrouw [Neda Agha-Soltan] wordt door ’s middags door een neergelegd en sterft voor het oog van de camera. Eigenlijk, waarom zouden we het ons verbeelden? We kunnen alleen herinneren aan wat er gebeurd is met het kind Mohammed al-Dura. Hoe die ganse affaire (die toegegeven, erg hard was) de hele wereld afging van het ene eind naar het andere. Het feit dat veel later een rapport door een onafhankelijke onderzoeksinstantie werd uitgebracht, waarin lastige vragen rezen over de identiteit van het wapen waarmee Mohammed al-Dura werd neergeschoten, heeft slechts voor weinigen nog het verschil gemaakt: het was de schuld van de Zionisten en dat was dat.
En waar zijn de leiders van de wereld? Waar is het wonderlijke retorische vermogen van Barack Obama? Waar is zijn sublieme woordenschat gebleven? Waar is die wens gebleven, waarvan we veronderstellen dat die toch eigen is aan alle Amerikaanse presidenten, om te verdedigen en te handelen in naam van de vrijheid voor asielzoekers over de hele wereld? Vanwaar komt nu opeens al dat gestamel en gestotter?
Een bron die verbonden is met de Iraanse en veiligheidssituatie, zei gisteren dat als Obama in de Iraanse kwestie slechts een kwart van de vastberadenheid had getoond waarmee hij de Joodse nederzettingen in de gebieden op de Westelijke Jordaanoever heeft aangevallen, alles er helemaal anders zou hebben uitgezien. “De demonstranten in Iran schreeuwen wanhopig om hulp,” zei de man, die in Iran gedurende vele jaren zeer hoge posities bekleedde, “Ze moeten weten dat de hele wereld hen steunt en achter hen staat, maar in plaats daarvan zien ze alleen maar onverschilligheid. En dit gebeurt dan net tijdens een zodanig kritische fase in deze strijd om de ziel van Iran en de vrijheid van het Iraanse volk . Het is triestig.”
Of neem nu bijvoorbeeld de Europese Unie. De organisatie die het hele jaar door preekt over rechtvaardigheid en vrede. Waar wachten haar leiders nog op om te verklaren dat de wereld een democratisch en vrij Iran wil zien, en dat zij het protest onvoorwaardelijk steunen? Zou het kunnen dat de tong van veel te veel Europeanen nog steeds verbonden is met plaatsen die geen licht verdragen? Het zielige excuus dat deze steun aan Khamenei en Ahmadinejad het excuus zou geven om de betogers ‘Westerse agenten’ te noemen, slaat nergens op. Ze noemen hen hoe dan ook ‘Westerse agenten’ dus wat maakt het dan nog uit?
Vrienden voor het leven: Nasrallah en Ahmedinijad
Dan te bedenken dat nauwelijks zes maanden geleden, toen Europa werd overspoeld met demonstraties tegen Israël, linkse manifestanten en islamisten borden omhoog hielden met foto’s van Nasrallah, de leider van Hezbollah en de protégé van het ayatollah-regime. Het feit dat dit een achterlijk regime was bleek voor hen geen enkel probleem te zijn. Het is een gekkenhuis, maar het gaat ten onder en dat heeft ook zijn invloed op het vermoeide Westen. Als we hier dan echt in een werkelijk vrije wereld leven, laat het dan onmiddellijk blijken! Door bijvoorbeeld sancties op te leggen aan al diegenen die hun eigen volk afslachten. Net zoals we dat deden met Noord-Korea of met het militaire regime in Myanmar (Birma). Het is geen kwestie van kunnen maar om het te willen.
Blijkbaar is er iets gebeurd met het wereldwijde streven van de naleving van rechtvaardigheid en gelijkheid wanneer het gaat om Iran. De onderdrukking is openlijk en gekend. Het internet tijdperk zendt alles live uit en dat allemaal met de beste bedoelingen. Hooligans die optreden in naam van het regime, schieten en steken op de massa’s demonstranten die schreeuwen om vrijheid. Wat hebben we dan nog meer nodig? Blijkbaar is er toch meer nodig. Anders heeft het geen zin en helpen we niet. Het Westen blijft onverschillig. Obama blijft beleefd. Waarom zou hij, ondanks alles, niet streven naar een dialoog met de ayatollahs? Dat zou toch erg ‘leuk en goed’ zijn, moest er het probleem niet zijn dat er in dit stadium geen dialoog mogelijk is en er enkel moord en doodslag is in de straten van Teheran. In deze fase moet men alle regels en etiquette van het fatsoen opzij schuiven.
President Barack Obama op 4 juni 2009 aan de Universiteit van Kaïro: 'We're sorry'
De geluiden die we horen van Obama en vanuit zijn entourage, wekken de bezorgdheid over het feit dat we eigenlijk te maken met een nieuwe versie van een Britse Chamberlain. Zich verzoenend opstellen is een positieve eigenschap, met name dan wanneer die volgt op de onhandige agressie van George Bush, maar wanneer bemiddeling omslaat in blindheid, hebben we een probleem. De moedige stem van de Duitse premier Angela Merkel, die gisteren een stevige verklaring aflegde van steun voor het Iraanse volk en haar recht op vrijheid, is intussen die van een eenzame roepende in de woestijn geworden. Het is alleen jammer dat ze geen economische boycot heeft aangekondigd, in het licht van het feit dat Duitsland het Europese land is dat het meeste heeft geïnvesteerd in de opbouw van de infrastructuur in Iran. Merkel was samen met de Britse minister van Buitenlandse Zaken Miliband aanwezig. Het is erg weinig, het komt laat en het is niet genoeg. Miljoenen, die op zoek zijn naar vrijheid, hebben de straten van Iran ingenomen, en het Westen staat vanover het hek toe te kijken, één been hier, het andere been daar.
Er is een andere islam. Dit is nu wel duidelijk vandaag. Zelfs in Iran. Er zijn miljoenen moslims die opkomen voor meer vrijheid, mensenrechten en gelijkheid voor vrouwen. Deze miljoenen zijn ook afkerig van Khamenei, Chavez en Nasrallah. Maar een deel van wereldwijd links geeft de voorkeur aan een ayatollah-regime dat hen bestuurt. Het belangrijkste voor hen is dat zij een vuist blijven maken Israël en Amerika. De vraag is waarom zowel de democraten en de liberalen, Obama, Blair en Sarkozy, blijven zitten op de muur blijven zitten. Dit is geen Apartheidsmuur maar een muur van de schande.
Bron: Middle East and Terrorism: artikel Where is Everyone? door Ben Caspit en Ben-Dror Yemini van 24 juni 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh
