Dagelijks archief: 24 juni 2009
Obama’s eis om bouw nederzettingen te bevriezen laat Israël ijskoud

De kwestie van de Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever
Afbeelding hierboven: De kwestie van de Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever blijft de gemoederen bezighouden. Internationaal wordt er bij Israel op aangedrongen geen nieuwe nederzettingen te bouwen en bestaande nederzettingen niet uit te breiden. Israel is vooralsnog niet bereid met name aan dat laatste punt tegemoet te komen. De foto toont een Joodse ‘kolonist’ (rechts) en een Palestijn in een verhitte discussie over de Israëlische nederzettingenpolitiek.

'Wonderboy' Obama al na zes maanden in een doodlopende straat met zijn M-O vredesproces
Barry Rubin: Ironisch genoeg hebben drie van president Barack Obama‘s ideeën in zijn buitenlands beleid, zichtbaar in zijn beleid ten aanzien van Iran, meer invloed op zijn relatie met Israël. De eerste van deze is dat hij zich terughoudend opstelde om het Iraanse regime te veroordelen voor het stelen van de verkiezingen en de repressie van het volk, uit vrees dat dit een patriottische reactie tegen hem zou kunnen uitlokken. In feite heeft hij de Israëlische burgers verenigd in hun vijandigheid jegens hem.
Ten tweede suggereerde hij dat de Verenigde Staten zich niet mogen bemoeien met de zaken van Iran, hetgeen betekent dat wat hem betreft de Iraniërs het beste geplaatst zijn om te weten wat het land nodig heeft. Dit heeft de president en de leden van zijn regering er niet van weerhouden om Israël de les te spellen – en dat op basis van zoveel onwetendheid ten aanzien van de feiten op het terrein en een erg summier begrip van de werkelijke situatie in het land – en Israël te zeggen wat volgens hem het beste is in het belang van het land.
En tenslotte, in Obama’s culturele relativisme – voor hem lijkt alles echt hetzelfde in verscheidenheid – heeft die visie hem er toe gebracht om de situatie van het Iraanse regime en de oppositie gelijk te stellen met de situatie van het democratische Israël en een Palestijnse beweging die zich nog steeds niet verzoend heeft met een twee-staten-oplossing. Hoewel moet worden benadrukt dat de regering Obama zich tot dusver beperkt heeft tot wat harde woorden wat Israël betreft, zijn de resultaten opmerkelijk. Ze tonen ook aan dat zijn wanbeheer in de betrekkingen met Israël, het meest contraproductief zijn voor Obama’s eigen politieke ambities.
In een recente opiniepeiling in Israël, gehouden door een van de meest betrouwbare ondernemingen, blijkt dat slechts 6 procent van de Joodse Israëli’s Obama’s regering beschouwen als pro-Israël. Israëliërs hebben Obama zeker een kans gegeven. Zijn persoonlijke populariteit was torenhoog op het ogenblik dat hij verkozen werd en in een vorige peiling van 17 mei beoordeelden de Israëli’s de regering van Obama eerder pro-Israël in plaats van pro-Palestijns met een marge van 31 tegen 14, en 40 procent gaven de regering het etiket neutraal. [lees ook op deze Blog: Israëli’s hebben geen vertrouwen meer in Barack Obama van 22 juni]
Benadrukt moet worden dat voor wat 40 procent van de Israëli’s betreft, de houding van de Amerikaanse regering tussen de twee betrokken partijen neutraal is, maar dat dit geen teken is van vertrouwen of blijdschap met [de buitenlandse politiek] van Washington. Vandaag echter zien 50 procent de regering als pro-Palestijns, 36 procent zegt dat haar beleid neutraal is, en slechts 6 procent denkt dat het beleid gunstig voor Israël is. Om te laten zien hoe volledig Obama zijn hand overspeelde, bleek uit diezelfde enquête dat 57 procent voor het verwijderen is van de buitenposten en 52 procent voorstander voor de bevriezing van de bouw van nederzettingen diep op de Westelijke Jordaanoever. Wat de ‘nederzettingsblokken’ betreft, dat zijn de meer ingesloten en meer bevolkte nederzettingen die Israël wil behouden in een eventuele vredesregeling, werd de bevriezing ervan weggestemd met een score van 69 tegen 27.
Hier dan wat dit betekent voor ons: Als Obama zichzelf meer sceptisch tegenover de Palestijnse eisen en claims had opgesteld, en tegelijk ook meer gelijkheid en evenwichtigheid in zijn benadering had getoond, dan zou hij veel meer en sterkere steun [voor zijn beleid] hebben gevonden in Israël. Die aanpak zou een vernieuwing kunnen betekend hebben van wat de Israëli ‘s geloven dat hen werd beloofd door twee van zijn voorgangers, namelijk dat in een vredesverdrag met de Palestijnen, mits een aantal grenscorrecties, de opneming in Israël van relatief kleine gebieden met dicht bewoonde nederzettingen en die van strategisch belang zijn – zoals bijvoorbeeld Maale Adumi en Gush Zion – mogelijk zouden maken.

Nederzettingsblok Maale Adumi op de West Bank
In deze context zou, in ruil voor enkele werkelijke concessies door de Palestijnse Autoriteit met betrekking tot bestrijden van het aanzetten tot [Joden]haat en inspanningen hebben ondernomen om de terreur te bestrijden, er zeker sterke steun [in Israël] zijn gevonden voor het opdoeken van de buitenposten en de bevriezing van de bouw van wijdvertakte nederzettingen, die gebouwd werden temidden van door Palestijnen dicht bevolkte gebieden. Maar in plaats van hanteert de regering brutale taal richting Israël, links en rechts bevelen uitdelende in de stijl van een of andere Amerikaanse marionettenregering, terwijl het zich gelijktijdig toegeeflijk en begripvol opstelt tegenover letterlijk gelijk welk andere regime in de wereld.
Deze regering heeft thans voor zichzelf een groot probleem geschapen zonder dat het ook maar één milimeter is opgeschoven naar vrede. Ondertussen en uiteraard vanzelfsprekend, blijft de Palestijnse Autoriteit haar eigen toezeggingen maar negeren en blijft in de plaats van de Verenigde Staten belagen met smeekbedes en eisen met alles wat zij wensen zonder dat er van haar kant ook maar de kleinste inspanning wordt gedaan of wordt gevraagd. Zes maanden nadat een regering, die snelle vooruitgang beloofde van wat eufemistisch ‘het vredesproces’ wordt genoemd, is de Obamaregering reeds in een doodlopende straat aanbeland. En voor zover doodlopende straten kunnen gaan, is dit nog maar slechts het begin…
Bronnen: The Rubin Report: Obama’s Big Freeze Leaves Israelis Cold door Barry Rubin van 22 juni 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh; Poica: Captives of the Israeli Segregation Wall……Western Rural Villages of Bethlehem District van 23 september 2004
Iraanse Neda Agha-Soltan stierf voor meer vrouwenrechten en democratie

The Times: Neda Agha-Soltan is ‘Persoon van het Jaar’
Update 26 december 2009
Neda Agha-Soltan, de 27-jarige Iraanse die op 20 juni 2009 tijdens een betoging tegen de herverkiezing van Mahmoud Ahmadinejad, werd doodgeschoten, is door de Britse krant The Times uitgeroepen tot persoon van het jaar. “Door haar dood, werd Neda het symbool van de opstand tegen tirannie”, schrijft de krant. Overal op de planeet doken er foto’s van haar op waarop ze aan het doodbloeden was. “De 26-jarige Neda deed mee aan de protesten omdat ze razend was over de manier waarop het regime de verkiezingen belazerd had. Zij wou een verschil maken, zei ze zelf. Ze had er toen nog geen idee van welke impact ze zou hebben.”
Neda Agha-Soltan, de 27-jarige Iraanse studente die zaterdag 20 juni 2009 op straat werd doodgeschoten, is intussen uitgegroeid tot het symbool van het Iraanse protest tegen de verkiezingsuitslag. Neda was zaterdag samen met haar muziekleraar onderweg toen ze vast kwam te zitten in het verkeer, niet ver vanwaar de Iraanse protestbetogingen zich afspeelden. Ze stapte uit de auto omdat ze het te warm had en werd neergeschoten, volgens haar verloofde door scherpschutters van de regeringsgezinde Basij-militie.
De Iraanse autoriteiten beweren dat niet de ordediensten, maar “terroristische elementen” zaterdag geschoten hebben op de jonge vrouw. Haar verloofde Caspian Makan waarschuwde Neda nog dat het zaterdag veel te gevaarlijk was om buiten te komen. “Als fotojournalist ken ik de gevaren. Ik deed alles om haar te stoppen, maar ze wilde maar één ding: democratie voor haar volk.” “Helaas, is ze zo aan haar einde gekomen: een kogel door haar hart en long. Ze stierf in de armen van haar muziekleraar. Ik kan haar nog altijd voelen, ik spreek nog met haar”, aldus Makan.
Bronnen: HBVL: “Iraanse Neda wilde sterven voor democratie” van 23 juni 2009; Daily News: Neda Agha-Soltan, Iranian woman killed in Tehran protests, told friend ‘it’s just one bullet‘ door Chris Baud van 23 juni 2009; Iran Nieuws.com: Neda Agha Soltan – 26 jaar van 23 juni 2009

















