Dagelijks archief: 10 juni 2009
Het verschil tussen een dorp en een nederzetting [satire]
Links een Joodse 'nederzetting', rechts een Palestijns 'dorp' beiden op de West Bank
Dry Bones ergert zich aan het smalend taalgebruik dat door de media wordt gehanteerd wanneer het over [Joodse] inwoners op de Westelijke Jordaanoever (Samaria en Judea) gaat. klik hier om een Franse kaart uit 1791 te bekijken waar duidelijk Samaria en Judea worden genoemd als de oorspronkelijke benamingen van het gebied dat door Jordaniërs, Palestijnen, andere Arabieren en zoveel naïeve westerse bondgenoten, sinds 1948 de West Bank wordt genoemd.
Terloops: Recente betrouwbare bevolkingsstatistieken geven aan dat ruim 250.000 Israëlische burgers wonen in meer dan 100 ‘nederzettingen’ verspreid over de Westelijke Jordaanoever. Daarnaast wonen er nog eens 200.000 Joodse Israëli’s in Oost-Jeruzalem. Het aantal Arabische Palestijnen dat op de West Bank woont wordt geschat op 1,2 miljoen. Arabisch-Palestijnse bronnen spreken weliswaar over een veelvoud aan Palestijnen op de West Bank, maar dat wordt door elke wetenschapper – die naam waardig – als pure propaganda afgedaan. Met andere woorden: bijna 38 procent van alle inwoners op de Westelijke Jordaanoever zijn Joodse Israëli’s.
Plaatje 1: “Een dorp is een plaats waar mensen wonen. ‘Achter mij ziet u een Arabisch dorp’”
Plaatje 2: “Een nederzetting is een plaats waar Joden wonen. ‘Achter mij ziet u een Joodse nederzetting’”
Wat Hamas, Hezbollah, Islamitische Jihad, Al Aqsa Brigades en zoveel andere terreurgroepen betreft, is gelijk welke Joodse stad, gemeente of dorp op Israëlisch grondgebied de facto een ‘nederzetting’, net alsof het hier om illegale tentenkampen, barakken of krotten opgetrokken met golfplaten zou gaan. Want wat hen betreft zijn Joden namelijk geen mensen. Enkel [moslim]Arabieren en Palestijnen mogen zich zo noemen en enkel zij hebben het recht om te zeggen dat zij in dorpen, gemeenten of steden wonen.
De drie bekendste Palestijnse plannen om Israël van de kaart te vegen
Er bestaan [in de Palestijnse gebieden] thans minstens drie grote plannen om Israël van de [wereld]kaart te vegen.
1. Verovering
Dit is de oude voormalige PLO strategie en is tot op vandaag nog steeds de Hamas-strategie. [Hamas bestuurt de Gazastrook en leeft, sinds ze aan de macht raakte na de verkiezingen van januari 2006, in een politiek en bijwijlen hevig gewapend conflict met de Palestijnse Autoriteit van Mahmoud Abbas dat de Palestijnen op Westelijke Jordaanoever bestuurt.] Bovendien, wordt het minder openlijk goedgekeurd door een grote groep — met een aantoonbare meerderheid — binnen al-Fatah, de partij die de Palestijnse Autoriteit controleert.
Israël zal militair worden verslagen, waarschijnlijk geholpen worden door een interne ineenstorting, en vervangen worden door een Palestijnse Arabisch Islamitische (versie al-Fatah) of door een Palestijnse Arabisch Islamitische staat.
2. Twee-Fases
Deze strategie werd officieel geaccepteerd door de PLO en al-Fatah. Dit is een alternatieve visie die steun vind bij velen in deze beide groepen maar door Hamas werd verworpen.
Een Palestijnse staat zal worden opgericht op zoveel mogelijk grondgebied en vervolgens worden gebruikt als basis voor het veroveren van de rest. Een diplomatieke deal voor het verkrijgen van een dergelijke staat kan alleen worden gesloten, indien de voorwaarden het uitvoeren van de tweede fase niet onmogelijk maken.
De eis dat vrijwel alle Palestijnen die dat wensen kunnen gaan wonen in Israël, is een aanvulling die ervoor moet waken dat de eerste fase kan overgaan naar fase 2. In 2000 echter verwierp Yasser Arafat dit plan en liet zijn voorkeur eerder uitgaan naar Plan nr. 1 of meende dat de voorwaarden die hem op dat ogenblik werden aangeboden minstens onvoldoende waren om de tweede fase gemakkelijk of mogelijk te maken.
3. De binationale staat (ook bekend als de 1-staatoplossing)
Dit wordt ondersteund door sommigen binnen de PLO en al-Fatah, deels omdat het naïevelingen of andere westerlingen aanspreekt. Het werd afgewezen door Hamas.
Een binationale staat zal worden opgericht. (Let op de ironie hierin die het idee suggereert dat de Palestijnse beweging een nationalistische beweging zou zijn die zou streven naar een eigen staat.) Ondanks toezeggingen, zal het onwerkbaar blijken en geteisterd worden door geweld. Maar omdat de kracht van Israël hierdoor zou worden ontmanteld en miljoenen Palestijnse Arabieren zouden migreren naar haar grondgebied, zou er een relatief korte – maar zeer bloedige – overgang plaatsvinden die leidt naar een Arabische overwinning en de heroprichting van de staat als een Arabisch Islamitisch Palestina.
Geen enkele binationale staat heeft ooit bestaan in het Midden-Oosten (de enige die ik kan bedenken die deels in dat model past vandaag is België) en multinationale landen met een aantal binationale kenmerken, vielen al na enkele jaren uit elkaar (Oostenrijk-Hongarije, Joegoslavië, Tsjecho-Slowakije). Het wordt zelfs grappig wanneer men bedenkt dat als gevolg van de elementen uit Plan 3, Israël meer dan de helft van haar tanks en vliegtuigen aan de Palestijnen zou overdragen na hen eerst militair te hebben opgeleid, hen de helft van de nationale begroting zou geven, enz. Of zoals George Orwell het ooit uitdrukte, is dit ‘een idee dat zo dom is dat slechts een intellectueel het zou overwegen’.
Geen van deze plannen zullen daadwerkelijk ooit worden uitgevoerd, maar het doet mensen motiveren om te vechten, te sterven, te doden en conferenties te houden, en dat niet eens noodzakelijkerwijs in die volgorde.
Een ander belangrijk effect is om Palestijnen (en ook andere Arabieren en moslims) ervan te overtuigen dat zij geen compromissen hoeven te sluiten die nodig zijn voor een echte twee-staten-oplossing, omdat ze denken te kunnen winnen via de Plannen 1, 2, of 3.
[Uiteraard hebben Plannen 1, 2, en 3 nog een andere oplossing gemeenschappelijk in petto, met name een Eindoplossing (Endlösung)]
Als iemand je vraagt waarom het conflict onopgelost blijft – en waarom er geen echte twee-statenoplossing bestaat – zeg hen dan dat dit komt omdat de Palestijnse (en tot op zekere hoogte ook de Arabische) kant niet inziet waarom zij het met minder moeten stellen zolang zij ervan overtuigd blijven dat Plannen 1, 2, of 3 ooit kunnen worden uitgevoerd. En natuurlijk met betrekking tot die westerlingen die denken dat dit [de twee-statenoplossing] mogelijk is, hen te helpen met het uitstellen van een oplossing en aldus voor meer lijden en bloedvergieten zorgen.
Bron: The Rubin Report: Three Failed Plans to Wipe Israel Off the Map door Barry Rubin van 7 juni 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh
