Dagelijks archief: 6 juni 2009

Een Israëlische vlag wappert in het zicht van de Joodse nederzetting Ofra op de West Bank (foto: REUTERS)

President Barack Obama heeft bij herhaling benadrukt dat het Amerikaanse buitenlandse beleid voortaan zal gevoerd worden in bescheidenheid en nederigheid. Boven alles zullen andere landen niet meer ‘gedicteerd’ worden. “Wij moeten partnerschappen smeden in tegenstelling tot het gewoonweg dicteren van oplossingen,” zei Obama tegen de G-20 top. “In onderhandelingen omtrent het Midden-Oosten,” zei hij tegen al-Arabiya, “zal Amerika voortaan beginnen met te luisteren, want al te vaak beginnen de Verenigde Staten eerst met te dicteren.”

Een bewonderenswaardig sentiment dat voor iedereen geldt: Iran, Rusland, Cuba, Syrië, zelfs Venezuela. Behalve voor Israël. Israël wordt veroordeeld tot het bevriezen van al haar nederzettingen. Zoals staatssecretaris Hillary Clinton op keizerlijke wijze haar dictaat toelichtte: “een stop aan de nederzettingen – geen enkele nederzetting meer, geen voorposten (outposts) meer, geen uitzonderingen meer ook niet door natuurlijke groei.” [ruim 250.000 Israëlische burgers wonen in meer dan 100 nederzettingen verspreid over de Westelijke Jordaanoever, hierin werden de 200.000 Israëli's die wonen in Oost-Jeruzalem niet meegeteld]

Wat is het probleem? Geen “natuurlijke groei” betekent worging tot de dood van de bloeiende steden die dicht bij de wapenstilstandsgrens van 1949 liggen, waarvan velen buitenwijken zijn van Jeruzalem, en dat elke onderhandeling van de afgelopen tien jaar in de toekomst wordt geblokkeerd. Het betekent dat de bevolking niet meer mag toenemen. Dat er geen babies meer mogen geboren worden. Of als er toch babies komen, er geen huisvesting is voor hen, ook niet binnen de bestaande stadsgrenzen. Het betekent dat voor elk kind dat wordt geboren er iemand zal moeten verhuizen. Geen enkele gemeenschap die op die manier kan overleven. Het voor de hand liggende doel is natuurlijk de steden te ondermijnen en te vernietigen, zelfs nog voor de onderhandelingen hierover werden opgestart.

Tot welk einde? In de afgelopen tien jaar heeft de Amerikaanse regering begrepen dat gelijk welk definitief vredesverdrag Israël er toe moest leiden dat Israël een aantal van haar nederzettingen zou moeten begrenzen en de Palestijnen zou moeten vergoeden met grond uit Israël zelf.

Dat lag besloten in het Clintonplan tijdens de Camp Davidakkoorden van 2000 en opnieuw in Taba in 2001. Immers, waarom anders mensen uit hun huizen zetten en hun steden tot puinhopen herleiden wanneer in de plaats daarvan, Arabieren en Joden in hun huizen kunnen blijven wonen indien de wapenstilstandsgrens van 1949 lichtjes zou worden opgeschoven in de richting van de Palestijnen zodat de belangrijkste Joodse nederzettingen kunnen worden opgenomen in de Israëlische staat en anderzijds de grens lichtjes kan opgeschoven worden in de richting van het Israëlische grondgebied zodat land kan worden gegeven aan de Palestijnen?

Dit idee is niet enkel logisch en werd niet alleen aanvaard door zowel de democratische alsook door de republikeinse regeringen van de afgelopen tien jaren, maar was tevens een wederzijdse geschreven overeenkomst tussen Israël en de Verenigde Staten in 2004, die vervolgens met een overweldigende meerderheid gesteund werd door een gelijkaardige resolutie van het Congres.

Toch heeft het staatsdepartement van Obama heerhaaldelijk geweigerd haar goedkeuring te hechten aan deze overeenkomsten laat staan gezegd zouden hebben dat ze zouden uitvoeren. Dit komt dan uit de mond van een president die er devoot op aangedrongen heeft dat alle betrokken partijen in het conflict eerder aangegane akkoorden zouden toepassen. En wie verwacht nu nog dat Israël de nieuwe Amerikaanse garanties in ruil voor concrete en onomkeerbare Israëlische concessies gaat accepteren, wanneer hij zelf zojuist cynisch de Amerikaanse garanties uit het verleden heeft weggegooid?

Het ganse “natuurlijke groei” gedoe is een verzinsel. Is het vredesproces nu stervende omdat een leraar in de Joodse wijk van Jeruzalem een extra ruimte aanbouwt aan haar huis om haar toekomstige kleinkinderen te huisvesten? Het is pervers om dit tot het middelpunt van het vredesproces te maken en dat in een tijd waarin de Gazastrook wordt geleid door Hamas terroristen die een permanente oorlog voeren tegen Israël en met een Mahmoud Abbas, die om het eender welk vredesaanbod van Ehud Olmert heeft afgewezen en brutaal weg verklaarde dat hij in wacht modus verkeert – wachtende totdat Hamas meer gematigd zal worden en Israël aan de ketting leggen – vooraleer hij iets wil doen dat het vredesproces weer op gang kan brengen.

In zijn veel opgehemelde toespraak tot de ‘moslimwereld’ in Kairo op 4 juni, verklaarde Obama dat de ‘situatie’ van het Palestijnse volk ‘onaanvaardbaar’ is. Dat is het inderdaad en het resultaat van 60 jaar Palestijns leiderschap die haar mensen enkel corruptie, tirannie, religieuze onverdraagzaamheid en gedwongen militarisering heeft gegeven; leiderschap dat drie generaties lang elk aanbod van onafhankelijkheid en waardigheid heeft verworpen, en liever de ellende en wanhoop verkoos in plaats van gelijk welke schikking te aanvaarden die niet telkens vergezeld werd met de vernietiging van Israël.

Ramallah, 27 april 2009. Mahmoud Abbas herhaalde opnieuw het standpunt van de PA: 'Ik weiger de Joodse staat te erkennen'

Het is daarom dat de Groot-Moefti van Jeruzalem Haj Amin al-Husseini de oorlog verkoos in plaats van een twee-staten-oplossing in 1947… Waarom Yasser Arafat het aanbod voor een Palestijnse staat in 2000 verwierp en waarom Abbas een zelfs genereuzer aanbod van Olmert in december 2008 heeft afgewezen.

In de 16 jaar die volgden op de Oslo-akkoorden, toen de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook overgedragen werden aan de Palestijnen, hebben hun leiders geen wegen gebouwd, geen justitiepaleizen, geen ziekenhuizen en geen enkele fundamentele instelling opgericht die de toestand van het menselijk lijden van hun mensen zou verlichten. In plaats daarvan hebben ze alles en alle middelen gepompt in een infrastructuur van oorlog en terreur, terwijl miljarden gestort werden (door onnozele Westerse donoren) op hun Zwitserse bankrekeningen.

Obama zei dat hij naar Kaïro was gekomen om de waarheid te vertellen. Maar daarover repte hij met geen woord.. In de plaats daarvan, tussen alle kalmerende en lovende woorden, gaf hij een concrete verklaring van het nieuwe Amerikaanse beleid: “De Verenigde Staten aanvaarden de legitimiteit niet van de voortschrijdende Israëlische nederzettingen,” aldus de mythe nieuw leven inblazend namelijk dat de Palestijnse ellende en Staatsloosheid de schuld zijn van Israël en de nederzettingen.

Israël beladen met alle schuld en een gevecht verkiezen over de “natuurlijke groei” [van de nederzettingen] zal de moslim in de straat veel plezieren. Maar het zal er slechts toe leiden dat de Arabische staten net hetzelfde zullen doen als Abbas: zitten en wachten tot Amerika Israël hen op een schaaltje zal opdienen. Dat brengt de Obama-strategie niet alleen tot schande maar tot zelfvernietiging.

Bronnen: Israël Insider, artikel van Charles Krauthammer: The Settlements Myth van 5 juni 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh; The Washington Post: The Settlements Myth door Charles Krauthammer van 5 juni 2009; The Telegraph: Benjamin Netanyahu: Israel will expand settlements van 25 mei 2009; op Verzet Blogspot: Joodse ‘voorposten’ op de Westbank onder de sloophamer van 29 mei 2009; Muqata Blog: Netanyahu Bows to Obama’s Decree van 27 mei 2009; Haaretz.com: Israel rebuffs U.S. call for total settlement freeze door Barak Ravid van 28 mei 2009 en The Jerusalem Post: Two outposts evacuated near Kiryat Arba van 27 mei 2009