Vandaag 13 juni 2010 is het weer zover en moeten de Belgen en de Vlamingen weer [verplicht] naar de stembus om hun stem uit te brengen op hen die zij in het Federale Parlement wensen af te vaardigen. Voor wie net zoals Brabosh de Israëlische zaak nauw aan het hart ligt blijft het de moeite rond te kijken wie de Israëlische zaak genegen is. In België zijn maar weinig politieke formaties en nog minder individuën die zich onvoorwaardelijk achter Israël scharen. Dat konden we onlangs nog meemaken toen JCall werd opgericht en zich als een splijtzwam nestelde tussen de politiek en de locale Joodse gemeenschap in het bijzonder. Het blijkt duidelijk dat pro-Israël niet hetzelfde als pro-Israëlische regering net zomin als diegene die tot op heden nog altijd meent dat àlle Joden voor het bestaansrecht van Israël zijn, niet dus! Dat is een gelijksoortige hardleerse mythe.

Stemadvies:

Op 7 juni heb ik op deze blog een icoon geplaatst ‘Hoe pro-Israël stemmen’. Als je daar op klikt kom je  uit op een artikel van me uit 2009. Echter dat icoon heb ik geplaatst naar aanleiding van de reacties van de verschillende Vlaamse partijen op de actie van het Free Gaza Flottielje dat zogezegd hulpgoederen ging afleveren naar die zogenaamde ‘uitgehongerde’ Gazanen. Dat hulpkonvooi was in werkelijkheid erop uit om zich op gewelddadige wijze in de internationale kijker te wringen, goed wetende dat Israël kost wat kost het flottielje moest stoppen wilde het haar eigen veiligheidsprogramma nog ernstig nemen.

Helaas, omwille van die gebeurtenissen en de golf Jodenhaat die daarna over de wereld rolde, ben ik niet meer in de gelegenheid geweest om de standpunten van de diverse partijen ten aanzien van Israël tijdig aan te passen en te herformuleren. Hoe dan ook, de keuze blijft erg beperkt. In feite is er geen enkele politieke partij die officieel en onvoorwaardelijk achter het beleid van de Israëlische regering staat. Geen enkele! Dus moeten we het doen met de partijen die in het verleden het meeste geneigd waren of zijn om Israël de helpende hand te reiken. Open VLD en het gros binnen de CD&V uiten zich in het algemeen pro-Israël, alhoewel minister Vanackere wat mij betreft een slechte beurt heeft gemaakt toen hij onlangs in Israël, Egypte en in de Gazastrook was. Het Vlaams Belang is in het algemeen ook positief ten aanzien van Israël (in navolging van Geert Wilders in Nederland) maar lijkt mij hoogst onbetrouwbaar [Wie gelooft die mannen nog?]. Geef toe: welke idioot zet nou de vos bij het kippenhok om het te bewaken?

Nogmaals: De houding van een bepaalde politieke partij ten aanzien van Israël – en/of bepaalde besluiten van de de Israëlische regering – is niet noodzakelijk dezelfde is als hun standpunten ten aanzien van de Joden in het algemeen en/of de Holocaust in het bijzonder. Ik ken geen enkele politicus die openlijk de Holocaust durft te ontkennen of antisemiet zou zijn. Alhoewel het – mits wat aandringen – nogal erg eenvoudig is om stereotiepe vooroordelen over Joden uit hun zakken te schudden (‘/Alle Joden zijn rijk/’, ‘/Joden hangen allemaal aan elkaar/’, ‘/Joden zijn allemaal pro-Israël’ /en meer van die onzin).

Maar woorden zijn niet hetzelfde als daden. Zo stapte onlangs in Brussel een hele rist Vlaamse politieke partijen mee op in een manifestatie om Israël te boycotten: S.P.a, Groen! en P.V.D.A.+ stapten mee op, en hadden ook via hun respectievelijke websites opgeroepen om deel te nemen aan een Belgische handelsboycot van Israël. Tijdens die demonstratie liepen ook zogenaamde ‘clowns’ mee onder een Israëlisch blazoen die zogenaamd bloed dronken van Palestijnse kindjes. Zie op mijn blog: De wedergeboorte van het bloedsprookje op manifestatie te Brussel van 12 mei 2010: http://brabosh.com/category/boycot-israel/. In feite een hedendaagse herhaling van het illustere bloedsprookje.

Geen enkele van de betrokken Vlaamse partijen en vakbonden die ik persoonlijk heb aangeschreven heeft zich achteraf verontschuldigd voor haar deelname aan die toch duidelijk in puur antisemitime ontaarde betoging. Ik heb daar mijn definitieve conclusies uit getrokken, ik hoop dat u hetzelfde doet. Hieronder volgt een topic van een jaar geleden met een overzicht.

Op zondag 7 juni 2009 is het weer zover en kunnen de Vlamingen weer [verplicht] naar de stembus om hun voorkeurstem(men) uit te brengen voor wie zij naar het Vlaams Parlement wensen af te vaardigen en belangrijker nog wie mag zetelen in het Europese Parlement. Voor wie net zoals Brabosh de Israëlische zaak nauw aan het hart ligt, kan het belangrijk zijn welke partij zich uitspreekt voor of tegen een handelsboycot tegen Israël en/of het associatieakkoord tussen de Europese Unie en Israël al dan niet wenst op te schorten of te handhaven. Israël hecht veel waarde aan dit associatieakkoord omdat de EU haar grootste handelspartner is (de export van Israël naar de EU bedraagt 32%, de import vanuit de EU bedraagt 40%, 2005).

Door het Associatieakkoord EU – Israël kan Israël veel van haar producten zonder douaneheffingen uitvoeren naar de 27 landen van de Europese Unie waaronder dus ook België. In 1995 hebben de Europese Unie en Israël een samenwerkingsakkoord gesloten dat erop gericht is het stelsel van vrijhandel tussen de twee partijen te versterken. Dat akkoord bepaalt dat de industriële producten die afkomstig zijn van het Israëlische grondgebied door geen enkel douanerecht zullen worden getroffen en dat de landbouwproducten een geleidelijke liberalisering moeten meemaken. Het Associatieakkoord uit 1995 – maar dat pas werd goedgekeurd en van kracht werd in 2000 – creëerde een vrijhandelszone tussen de Europese Gemeenschap en Israël. Het associatieakkoord met Israël werd op 16 juni 2008 nog versterkt. Momenteel hoopt Israël op een verdere verdieping van de samenwerking met de EU. Het land stuurt aan op een geprivilegieerde behandeling en wil deelnemen aan politieke organen, agentschappen en programma’s in het kader van het Europees Nabuurschapsbeleid.

De kritiek op Israël gevolgd door een handelsboycot en een eventueel opschorten van het associatieakkoord met de EU draait voornamelijk rond het feit dat ook producten die worden gemaakt of geteeld op de Westelijke Jordaanoever (Samaria en Judea) en op de Golanhoogte, eveneens het predicaat van ‘Made in Israël’ krijgen. Om hun eis kracht bij te zetten dringen de pro-Palestina gezinden aan op een handelsboycot jegens Israël in de hoop dat een economische boycot het land wel op de knieën zal krijgen. Dat de boycot ook de ruim 1,2 miljoen arabische Israëli’s treft die in Israël wonen, leven en werken, alsook onrechtstreeks de arabieren in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever, daar is blijkbaar nog niemand opgekomen. Hoofdzaak voor de tegenstanders van Israël blijft het land (economisch) te verzwakken zodat het zal capituleren voor hun eisen. Dat zij daarmee een verzwakt Israël de facto uitleveren aan de havikken van het Midden-Oosten is duidelijk het minste van hun zorgen.

Zoals bekend zijn zowel de Verenigde Naties als de Europese Unie en de Verenigde Staten, voor de tweestatenoplossing om het conflict in het Midden-Oosten op te lossen. Nochtans vind deze 2-statenoptie geen enkele steun in het Midden-Oosten zelf en nog het minst van al bij Hamas dat de Gazastrook controleert en noch bij de Palestijnse Autoriteit van Mahmoud Abbas dat de Westelijke Jordaanoever bemeestert. Bovendien erkennen slechts twee landen in het M-O het bestaansrecht van Israël met name Egypte (1976) en Jordanië (1994) . Recent nog heeft de Palestijnse Autoriteit geweigerd de Joodse staat te erkennen. Niettegenstaande deze categorische en bewezen onwil van de landen van de Arabische Liga – alsmede Iran van Mahmoud Ahmadinejad op kop – om een vreedzame oplossing van het conflict na te streven, vinden velen westerse beleidsmakers toch dat Israël de eerste stap moet zetten en toegevingen moet doen. Israël heeft in het verleden al veel ‘eerste stappen’ gezet, die enkel resulteerden in nog meer geweld en terroristische aanslagen op haar burgers.

Joods Actueel ging in haar laatste nummer op zoek naar de verschillende meningen bij Vlaamse partijen die deelnemen aan de Europese verkiezingen. Hoewel er binnen die partijen dikwijls tegenstrijdige meningen zijn (bijvoorbeeld de controversie bij de SP.a tussen Kathleen Van Brempt (lijsttrekker) en Saïd El Khadraoui (2de op de lijst direct na Kathleen) heb ik toch de vrijheid genomen om de partijen in twee kampen op te delen: Pro Israël en Contra Israël. Daar waar twijfels rezen heb ik de standpunten zoals ze werden gebracht door Joods Actueel, nog aangevuld met eerdere standpunten van bekende partijleden.

De vraagstelling door Joods Actueel luidde als volgt:

Momenteel wordt door diverse politieke partijen en ngo’s opgeroepen om Israëlische producten te boycotten. Hoe staat u hier tegenover? Blijft u het Europese associatieverdrag met Israël nu en in de toekomst steunen?

Pro Israël

Jean-Luc Dehaene (CD&V): “CD&V is voorstander van een vreedzame en duurzame regeling van het conflict tussen Israël en de Palestijnen door de vorming van een onafhankelijke en politiek en economisch leefbare Palestijnse staat naast een regionaal erkende en veilige staat Israël. Wij zijn ervan overtuigd dat deze regeling slechts mogelijk is op basis van een politiek akkoord. De internationale gemeenschap heeft een heel belangrijke rol te spelen in het tot stand komen van dit akkoord, maar de overeenkomst moet in de eerste plaats door Israël en de Palestijnen zelf worden onderhandeld, aanvaard en gerespecteerd. Beide partijen moeten bereid zijn tot belangrijke toegevingen en zich voldoende kunnen terugvinden in het akkoord. In deze context is CD&V geen voorstander van eenzijdige sanctiemaatregelen tegen Israël omdat duurzame vrede slechts mogelijk is op grond van een sterk engagement van zowel Israël als de Palestijnen, en omdat het engagement van Israël in deze beter aangemoedigd wordt dan ontmoedigd; omdat de EU ten aanzien van beide partijen een effectieve rol van bemiddelaar wil kunnen spelen, en omdat sancties dergelijke rol ondermijnen; omdat het Belgische beleid tegenover het vredesproces in het Midden-Oosten omwille van efficiëntie en impact moet worden gevoerd in EU-verband, en omdat binnen de EU geen draagvlak bestaat voor sancties tegen Israël. Boycotten en sancties tegenover Israël brengen een duurzame oplossing van het conflict in ieder geval niet dichterbij. Om deze reden ziet CD&V ook geen heil in de opschorting van het associatieakkoord tussen de EU en Israël. Het Associatieverdrag met Israël is een belangrijk document. Het is een contract tussen de EU en Israël met rechten en verplichtingen van beide partijen. Dit contract moet goed en te goeder trouw door beide partijen worden uitgevoerd. Het verdrag laat toe om een ruime waaier van technische en politieke contacten te onderhouden tussen de EU en Israël. Het is noodzakelijk dat die dialoog onverminderd wordt voortgezet.”

Guy Verhofstadt (Open VLD -Lijst 11): “Israël is een democratische rechtstaat en het kan niet de bedoeling zijn om democratieën economisch te boycotten. Ook het associatieverdrag is een belangrijk document dat gehonoreerd moet worden door beide partijen. Het zorgt voor een bloeiende handel tussen de Unie en Israël en het bijhorende actieplan leidt tot een op maat gemaakte integratie van Europees beleid en programma’s in Israël. Ook de 14 miljoen euro hulp van de Unie aan Israël komt de wederzijdse verstandhouding ten goede. Maar het moet ook duidelijk zijn dat de EU blijft staan achter de creatie van een onafhankelijke, levensvatbare en democratische Palestijnse staat, die – zo ben ik er stellig van overtuigd – ook in het voordeel van Israël is.” Annick De Ridder: “Met stijgende verbazing keek ik naar de recente ontwikkelingen in Antwerpen van de afgelopen dagen. En dan meer bepaald naar de protestmarsen tegen de inval met grondtroepen in de Gazastrook door Israël. Voor alle duidelijkheid: ik veroordeel alle geweld, en dus ook de geweldplegingen die momenteel in de Gazastrook plaatsvinden. Ieder slachtoffer is er 1 teveel. Maar ik erger me wel mateloos aan de eenzijdige berichtgeving hierover. Er vallen immers niet enkel slachtoffers aan Palestijnse zijde in dit conflict. Wat met de (burger-)slachtoffers van de (dagelijkse) raketaanvallen op Israël? Wat met de (burger-)slachtoffers van de Palestijnse zelfmoordcommando’s in Israël?” bron

Frank Van Hecke (Vlaams Belang, voorheen Vlaams Blok): “Het is in bepaalde – linkse – middens ‘bon ton’ om Israël als enige land ter wereld aan de schandpaal te nagelen en bijvoorbeeld op te roepen om Israëlische producten te boycotten. Het Vlaams Belang voelt zich in geen geval aangesproken door deze hedendaagse heruitgave van het ‘Kauft nicht bei Juden’ en is gekant tegen een boycot van Israëlische producten. Wat het Europese associatieverdrag met Israël betreft: ik zie geen enkele reden om dat verdrag op te zeggen”

Vlaams Belang: “Ons standpunt is duidelijk. De Palestijnen hebben recht op een eigen staat, net zoals de joden in Israël recht hebben op een eigen staat. Gemakkelijk zal het niet zijn, maar als de Amerikanen hun fiat geven voor een onafhankelijke Palestijnse staat, zal het wel lukken. En als het straks voor de Palestijnen lukt, moet het voor de Vlamingen toch een klein kunstje zijn… ” bron

Contra Israël

Bij de SP.a is schizofrenie troef. De ene is pro de andere contra. Kathleen Van Brempt, lijstrekker Europa SP.a is pro: “Ik denk dat Europa andere en betere instrumenten heeft om het vreedzaam samenleven tussen Israëli’s en Palestijnen te bevorderen. Een institutionele boycot van producten is geen oplossing. Daarom blijf ik het associatieverdrag met Israël steunen. Israël is vandaag en zal in de toekomst een belangrijke partner blijven van Europa. In dit kader heeft Israël de opdracht om samen met Europa te werken aan een vreedzame oplossing opdat Israëli’s en Palestijnen op gelijke voet samenleven.” Een heel stuk explicieter is Saïd El Khadraoui (SP.a) op 6 januari 2009: “Uit naam van ABVV, sp.a en fos-socialistische solidariteit roepen wij op tot: een stopzetting van de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en Oost-Jeruzalem, de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat in die gebieden en een oplossing voor het probleem van de Palestijnse vluchtelingen. Teneinde het internationaal recht te doen respecteren vragen wij van de Europese Gemeenschap een meer proactieve rol. De Europese Unie is de belangrijkste handelspartner van Israël en kan haar macht gebruiken om Israël onder druk te zetten. Wij vragen dan ook de opschorting van het EU-associatieakkoord met Israël, zolang het internationaal recht niet wordt gerespecteerd.” Bron Saïd El Khadraoui is Europees Parlementslid en ook internationaal secretaris voor sp.a. / 2de kandidaat Europese lijst 1. Tot slot partijzapper Bert Anciaux / 13de kandidaat en lijstduwer SP.a Europa: “Een arafatsjaal wordt voor sommigen het zoveelste symbool dat moet geweerd worden uit onze samenleving. Wat is er toch zo gevaarlijk aan? Roept het dragen ervan op tot geweld en onverdraagzaamheid? Of is het gewoon een teken van verbondenheid met een onderdrukt en getiranniseerd volk? Vandaag zou elk rechtgeaard Vlaming, elk rechtgeaard mens, een arafatsjaal moeten dragen.”  (22 januari 2009). Over de vergelijking tussen gedode kinderen in Gaza en de Dendermondse moorden: “Hier gaat het over 15 slachtoffers waarvan 14 kindjes. Het shockeert ons allemaal. Ik moest ook denken aan de honderden dode kinderen in de Gazastrook, ook bewust door een agressor omgebracht en zonder dat die agressor opgepakt werd. Ook hier heeft dood en geweld toegeslagen. Dat alleen al is de hel. Een donderslag bij heldere hemel. Een noodkreet voor alle kinderen.”  (23 januari 2009) bron

Boudewijn Deckers, PVDA+: “In 2000 sloot de EU een associatieverdrag met de staat Israël. Nochtans legt Israël verschillende VN-resoluties gewoon naast zich neer. Eind vorig jaar ontketende Israël een moordende aanval op Gaza. Meer dan 1.300 Palestijnen, onder wie talrijke kinderen, lieten het leven. Europa protesteert en keurt af, maar doet uiteindelijk niets. Ondertussen gaat Israël verder met de bouw van koloniale nederzettingen op Palestijns grondgebied – wat de rechtstreekse aanleiding is voor de anti-Israëlische aanvallen vanuit Gaza. Deze illegale kolonies worden onder meer gefinancierd door de Frans-Belgische bankgroep Dexia. De miskenning van de nationale rechten van het Palestijnse volk ligt aan de oorsprong van de onrust in het Midden-Oosten. Als belangrijkste handelspartner van Israël kan Europa druk uitoefenen. De Europese Unie moet het associatieverdrag met Israël onmiddellijk opschorten. De EU moet alle betrekkingen met Israël verbreken, zolang die staat verder kolonies bouwt op Palestijnse grond, en zolang Israël het recht op een eigen Palestijnse staat met Jeruzalem als hoofdstad en het recht op de terugkeer van de vluchtelingen, niet erkent.” bron

Nelly Maes, SLP (Sociaal Liberale Partij, voorheen Spirit): “Ik ben van oordeel dat het huidig beleid van de Israëlische staat niet beantwoordt aan de criteria op het gebied van de mensenrechten in de houding tegenover de Palestijnen in Gaza en de bezette gebieden. In het associatieverdrag wordt uitdrukkelijk naar de mensenrechten verwezen. Ik meen dat daarover een dialoog noodzakelijk is en in afwachting dient het associatieverdrag te worden opgeschort.” Nelly Maes als voorzitster Vlaams Vredesinstituut in het Rapport van de missie van het maatschappelijk middenveld in de Palestijnse gebieden en Israël van 23-28 maart 2008: “Daarnaast zijn we van oordeel dat wie met buitenlandse gelden gefinancierde instellingen en projecten vernielt, deze schade vergoedt. Het lijkt vanzelfsprekend dat projecten die met het geld van de Belgische belastingsbetaler zijn gefinancierd en door Israëlische aanvallen werden vernietigd, door Israël ook worden terugbetaald. Concreet vragen we dat de Belgische regering dit principe actief ondersteunt wat betreft de Belgische en Europese projecten in de Palestijnse gebieden. Ten slotte vragen wij dat het Belgische parlement een debat start over de preferentiële invoer van producten afkomstig uit de nederzettingen op de Europese markt. Israël weigert immers om het Associatieakkoord met de EU correct toe te passen. Het blijft producten uit de nederzettingen uitvoeren als zogezegd oorspronkelijke Israëlische producten. België zou een voortrekkersrol moeten spelen bij het uitwerken van Europese controlemechanismen die moeten verhinderen dat Israël zijn nederzettingen integreert in de handelsrelaties met Europa. Hierdoor haalt het niet alleen illegaal voordeel uit de bilaterale akkoorden, maar sleurt het de EU tevens mee in een beleid dat het Internationaal Gerechtshof als in strijd met het internationaal recht bestempeld heeft.”

Frieda Brepoels (N-VA Lijst 5): “Ik ben in principe tegen de boycot van producten omdat dit niet zal bijdragen tot een oplossing, integendeel het zal de verschillende groepen nog meer tegen elkaar opzetten. Het probleem is echter dat voorstellen en gemaakte afspraken over het Vredesproces (vb. Oslo-akkoorden, Annapolis-conferentie…. ) niet of veel te weinig opgevolgd worden. Tegen alle afspraken in blijft Israël vergunningen afleveren voor het uitbreiden van nederzettingen in Oost-Jeruzalem en op de Westbank. Ook belemmert de verdere uitbouw van de muur en de vele ‘checkpoints’ de mobiliteit van de Palestijnen waardoor ook hun economische ontwikkeling erg bemoeilijkt wordt. Zeker na de recente inval in Gaza en de vorming van de nieuwe Israëlische regering zie ik de toekomst voor het Vredesproces somber in. In dit kader heeft het Europees Parlement gevraagd de bestaande relaties met Israël nu niet op te waarderen. Sinds vorige week heeft de Europese Commissie zich hier ook officieel bij aangesloten bij monde van Commissaris Ferrero-Waldner. De EU vindt dat er eerst nieuwe sluitende afspraken moeten worden gemaakt over de wijze waarop de tweestatenoplossing – die toch door een bijzonder grote meerderheid als enig mogelijke oplossing voor het conflict in het Midden-Oosten wordt gezien – nu ook echt kan worden gerealiseerd en binnen welk tijdspad dit zal gebeuren.”

Bart Staes (Groen!): “Het kader voor de relaties tussen de EU en de Israëlische staat wordt gevormd door de associatieakkoorden. Daarin zijn afspraken gemaakt die moeten opgevolgd worden, en dat geldt voor beide partijen in het akkoord. Wij willen op basis van dit kader verder werken. Dat wil ook zeggen dat op basis van het beleid van de staat Israël tegenover de internationale afspraken in het kader van VN-resoluties de EU kan beslissen om het associatieverdrag niet op te waarderen of zo nodig op te schorten.” Europees Parlementslid Bart Staes wees op 8 januari 2009 in volle Gaza-oorlog erop dat: “De opwaardering van de Europees-Israëlische relaties nog altijd niet formeel is goedgekeurd. De Europese ministers hebben hiertoe de instemming nodig van het Europees Parlement. De groene fractie zal zich verzetten tegen deze opwaardering en wij vragen Minister Karel De Gucht om in de Europese ministerraad hetzelfde te doen.” En op 7 januari 2009: “Ten slotte kunnen geen vergunningen verleend worden voor export, import en doorvoer van wapens, munitie en speciaal voor militair gebruik of voor ordehandhaving dienstig materieel en daaraan verbonden technologie naar en van Israël, ook wanneer de bestemmeling de Israëlische militair gerelateerde industrie is en de eindgebruiker zich buiten Israël bevindt.”bron

Jean-Marie Dedecker (Lijst Dedecker- Lijst 12): “Het Israëlisch conflict gijzelt al meer dan een halve eeuw de ganse wereld op politiek en economisch vlak (met de ene petroleumcrisis na de andere), en het exporteert bovendien terreur. De onmacht van de Verenigde Naties en de laksheid van Europa en Amerika gedogen een kettingreactie van geweld. Een simpele economische boycot heeft Zuid-Afrika destijds op de knieën gekregen en zou voor Israël dezelfde weg naar vrede betekenen.” Zie ook op Verzet Blogspot: “Jean-Marie Dedecker (LDD) in opspraak door Stasipraktijken” van 18 april 2009. Jurgen Verstrepen verschilt in zijn mening met Jean-Marie Dedecker: “Ja ik weet dat Israël een enorm militair overwicht heeft. Het punt is eerder wat er zou gebeuren zonder dit overwicht met tegenstanders als Hamas, die de vernietiging van de Joodse staat als prioriteit op hun lijstje hebben staan? We hebben de voorbije weken in het Vlaamse Parlement de ene resolutie na de andere rond onze oren zien vliegen over Gaza. Maar ik weiger het linkse kuddedenken te volgen die een problematiek herleidt tot een simplistisch standpunt. Ik ben zelfs niet ingegaan op de provocatie van Jan Rogiers (SPa) die in het Vlaamse parlement ostentatief een Palestijnse vlag op zijn bureau geplaatst had. [..] Het is onmiskenbaar dat Jean-Marie en ik van mening verschillen. Maar zoals gezegd heb ik geen probleem met andere standpunten, daarom ook dat ik kan leven met het feit dat Jean-Marie er anders over denkt. Dat betekent daarom nog niet dat er een conflict tussen ons zou zijn. Jean-Marie kent ook mijn ideeën over deze zaak. We respecteren elkaars mening en weten wel dat we de andere nooit zullen kunnen overtuigen.” bron

Bronnen: Joods Actueel: Verkiezingen: Partijstandpunten over ritueel slachten van 31 mei 2009; Joods Actueel Magazine nr 28 mei 2009: Hoe staan de Vlaamse partijen tegenover antisemitisme, ritueel slachten en Israël? door Rony Boonen; Verzet Blogspot: Internationale vakbonden slaan de handen in elkaar om einde te maken aan anti-Israël boycotacties van 2 mei 2009; Paniek in Teheran: ‘Zionistische’ citrusvruchten overspoelen de markt van 27 april 2009; Hoe kan je het best Israël en de Joden boycotten? [satire] en ‘Boycot Israëlische producten’ actie afgeblazen wegens succesvolle tegenzet en ook: Stop de boycot – Stop de Jodenhaat – Steun Israël – Koop Israëlisch alsook Het ware verhaal van de ‘hamburger’, een smakelijke uitvinding van Joodse vluchtelingen op weg naar Amerika