Dagelijks archief: 21 mei 2009

Persconferentie van Obama en Netanyahoe van 18 mei 2009

Brabosh: De voorbije dagen werden er nogal wat analyses gepubliceerd over de inhoud van de ontmoeting tussen Barack Obama en Premier Netanjahoe, en in dat moeras van visies en interpretaties heeft ook Barry Rubin alles nauwlettend beluisterd en dit is zijn analyse. Noem het gerust de ‘analyse van de analyses’ en één waar ik mij persoonlijk perfect bij aansluit.

Eerste deel ‘Wat heeft Obama gezegd?‘ en een tweede deel: ‘Wat heeft Netanjahoe gezegd?‘

Tekstvertaling en toevoeging van afbeeldingen: Brabosh.

The Rubin Report Part 2: Detailed Analysis of the Obama-Netanyahu Meeting/Part 2 What Netanyahu Said.

Barry Rubin op 19 mei 2009:

Uiteraard was het de taak van premier Benjamin Netanyahoe om een goede indruk te wekken op president Barack Obama, inbegrepen vleierijen. Hij bedankte de president aldus:

“Voor uw vriendschap jegens Israël en uw vriendschap tot mij. U bent een groot leider – een groot leider van de Verenigde Staten, een groot leider van de wereld, een grote vriend van Israël en iemand die zich acuut bewust is van onze bekommernis omtrent onze veiligheid. En het ganse volk van Israël waardeert dit en ik spreek dan ook namens hen.” Maar het was meer dan vleierij. Netanyahoe omschrijft hem als een groot leider, deels omdat hij een grote vriend van Israël is. Anders gezegd, hij pint hem vast op zijn belofte door Obama van die van een ‘buitengewone relatie’. Dit is de standaard die de Amerikaanse president heeft gesteld [met betrekking tot de relatie tot Israël] en Netanyahoe zal hem daar aan houden.

Hij wil ook de gemeenschappelijke belangen vastleggen: “Wij delen dezelfde doelstellingen en we worden geconfronteerd met dezelfde dreigingen.” Dit is natuurlijk waar maar het kan enige tijd duren vooraleer Obama dit zal toegeven. Netanyahoe wil ook zijn rol als vredestichter benadrukken: “Het gemeenschappelijke doel is vrede. Iedereen in Israël, net zoals in de Verenigde Staten, wil vrede. De gemeenschappelijke dreiging waarmee wij worden geconfronteerd zijn terroristische regimes en organisaties die proberen de vrede te ondermijnen en onze beide volkeren in gevaar brengen.”

Maar hoe moet vrede worden bereikt? Wie is die gemeenschappelijke vijand?

A. Omtrent Iran

“In deze context is het ergste gevaar waarmee we geconfronteerd worden, is dat Iran een nucleair militair wapenarsenaal zou ontwikkelen. Iran roept openlijk op tot onze vernietiging, wat onaanvaardbaar is onder gelijk welke standaard. Het bedreigt de gematigde Arabische regimes in het Midden-Oosten. Het bedreigt wereldwijd de Amerikaanse belangen. Maar als Iran erin zal slagen haar nucleaire wapens te verwerven, zou dit een nucleaire paraplu worden voor terroristen of erger nog, het kan terroristen voorzien van nucleaire wapens. En dat zou ons allemaal in groot gevaar brengen.” Deze dreiging voor Israël wordt hiermee uitgebreid naar de Amerikaanse belangen en die van de gematigde Arabische regimes toe, door hen [in diezelfde dreiging] te omsluiten, zoals ik al lang bepleit.

Aldus beklemtoonde Netanyahoe wat hij wilde, zonder zijn deel in het engagement te vernoemen: “Aldus, Mr. President, heb ik in deze context zeer veel waardering voor uw engagement om ervoor te zorgen dat Iran geen nucleair militair wapenarsenaal zal ontwikkelen alsmede uw verklaring dat u alle opties open op tafel laat liggen.”

B. Omtrent de Israëlisch-Palestijnse kwestie

Met zijn citaat “ik wens het vredesproces vooruit te helpen,” benadrukte Netanyahoe zijn gretigheid om samen te werken in deze kwestie. Inderdaad was hij bereid om heel snel te gaan: “En ik wil onmiddellijk met de Palestijnen vredesonderhandelingen aanvatten. Ik wil de cirkel van vrede uitbreiden tot anderen in de Arabische wereld, als dat zou kunnen…”

Hier kwamen dan Netanyahoe‘s meest geciteerde regels, die in zijn geheel moeten worden gelezen: “Ik wil duidelijk maken dat wij de Palestijnen niet willen regeren. We willen in vrede leven met hen. Wij willen dat ze zichzelf besturen, behoudens dan een handvol aan bevoegdheden die een gevaar zouden kunnen betekenen voor de staat Israël. En het doel moet duidelijk zijn. Het doel is om een einde te maken aan de conflicten. Er zullen compromissen moeten worden gedaan door Israëli ‘s en Palestijnen onder elkaar. We zijn klaar om ons deel [van de verantwoordelijkheid] op te nemen. We hopen dat de Palestijnen bereid zijn ook hun aandeel te leveren. Als wij de onderhandelingen hervatten, zoals we van plan zijn te doen, dan denk ik dat de Palestijnen Israël moeten erkennen als een Joodse staat en dat Israël de middelen moet hebben zodat het in staat is om zich te verdedigen. En als aan deze voorwaarden is voldaan, aan de veiligheidsvoorwaarden van Israël is voldaan, en er is de erkenning van Israëls legitimiteit, haar permanente legitimiteit erkennen, dan denk ik dat we een regeling kunnen vinden waarbij de Palestijnen en Israëli ‘s naast elkaar kunnen leven in waardigheid, in veiligheid, en in vrede.”

Hier spreekt Netanyahoe’s visie op de 2-statenoplossing. Als de Palestijnen tegemoet komen aan de Israëlische voorwaarden, dan zal de ‘naast elkaar’-regeling van Obama worden aangeboden. Dit is essentieel: een 2-statenoplossing is niet zoiets als een cadeautje weggeven aan het begin van de onderhandelingen, maar het is in werkelijkheid een beloning voor aangegane goede compromissen die een dergelijke vredesregeling mogelijk kunnen maken. Dat is het belangrijkste deel van het Israëlische standpunt, dat niet enkel door Netanyahoe geldt maar in de praktijk tevens voor het overgrote deel geldt van het politieke spectrum.

Netanyahoe erkent volledig het onderlinge verband van de geschilpunten en zegt dat beide belangrijk zijn: “Het zou ons natuurlijk helpen in het verenigen van een breed front tegen Iran, indien we vrede zouden hebben tussen Israël en de Palestijnen. En ook omgekeerd, als Iran atoomwapens zou verwerven, zou het een bedreiging vormen voor de vooruitgang die in de richting van de vrede werd gemaakt, het hele gebied destabiliseren en het bestaande vredesakkoord bedreigen.”

En alzo besluit hij: “We kijken met dezelfde blik naar dit – dat wij tegelijkertijd beweging nastreven en parallel op twee fronten: het front van de vrede en het front om te voorkomen dat Iran atoomwapens kan verwerven.” Veel zouden dit kunnen aanzien als wat gepalaver over verschillen maar dat is het echt niet. Het punt dat Netanyahoe maakt is, dat de twee landen het in wezen eens zijn over het principe, ongeacht de verschillen die ze hebben in de details. En tenslotte is dit hetzelfde fundamentele standpunt dat Obama verklaarde, alhoewel er schijnbaar een tegenstelling is in het leggen van prioriteiten.

En dan werpt Netanyahoe een ander belangrijk Israëlische standpunt op tafel, en het is heel goed mogelijk om de zaken nog erger voor te stellen: “Als we zouden eindigen met een ander Gaza – de president heeft u verteld dat er raketten vanuit Gaza neervallen [op Zuid-Israël] – is dat iets wat we niet willen dat er gebeurt, omdat een terreur basis naast onze steden die geen oproep doen – om het bestaan van Israël te erkennen en oproept tot onze vernietiging en eist om onze vernietiging, dan is dat geen onderhandelen voor vrede.

“Indien evenwel de Palestijnen bereid zijn Israël te erkennen als de Joodse staat, indien zij – indien zij terreur bestrijden, als ze hun kinderen opvoeden voor de vrede en een betere toekomst, dan denk ik dat we kunnen komen tot een substantiële oplossing waarin twee mensen naast elkaar kunnen wonen in vrede en veiligheid en ik voeg ‘in welvaart’ eraan toe, want daar ben ik een groot voorstander van.”

Wat heeft het voor zin om na al het voorgaande de 2-statenoplossing erdoor te duwen als die:

- van Palestina een radicale Islamitische staat maakt, vast geklonken aan Iran en Syrië

Schoolboek Palestijnse gebieden

- een Palestina creëert waar in elke school, elke moskee en via media-instituten aan alle Palestijnen wordt geleerd dat Israël van hen is en zij het moeten trachten te veroveren. Dit zou een Palestina zijn, vervuld van het aanzetten tot geweld tegen Israëliërs, dat velen mensen zal inspireren om terroristen te worden en duizenden anderen die dat ondersteunen

- een nieuwe Israël-Palestina grensoverschrijdende oorlog ontketent, met een Palestijnse regering die of de andere kant opkijkt of actief terroristen zal bijstaan

- creëert een Palestina dat een basis wordt voor Iraanse, Syrische of andere legers, of raketten door hen krijgt toegeleverd die gericht zijn op Israëlische steden

- geeft het conflict door aan een volgende generatie die de staat gebruikt als een basis om in een ‘tweede fase’ Israël af te maken. En als Israël bereid is risico‘s te nemen en toegevingen te doen, zal dat dan wederzijds gebeuren? En als de Verenigde Staten en Europa beloften doen aan Israël, zullen zij die dan ook nakomen?

Immers, het vredesproces tijdens de jaren 1990 heeft de Israëli’s geleerd dat het antwoord op beide stellingen telkens ‘neen’ was. Dit is het kernpunt voor Israël: vrede, ja, maar alleen als dat een echte, duurzame en stabiele situatie betekent waardoor de dingen beter worden dan slechter. Een 2-statenoplossing enkel en alleen als het geen 2-foutenoplossing wordt.

Bronnen: The Rubin Report: Detailed Analysis of the Obama-Netanyahu Meeting/Part 1: Obama’s Statement en Detailed Analysis of the Obama-Netanyahu Meeting/Part 2 What Netanyahu Said door Barry Rubin van 19 mei 2009, vertaald door Brabosh; Jerusalem Post: Clinton demands settlement construction of all types cease van 20 mei 2009; Elsevier.nl: Obama dringt bij Netanyahu aan op Palestijnse staat van 19 mei 2009; De Volkskrant: Netanyahu vangt bot in Washington door Alex Burghoorn van 19 mei 2009; Middle East and Terrorism: Obama’s latest calculated move against the Jewish State door Anne Bayefsky van 18 mei 2009; Ynet News: PA source: Netanyahu doesn’t want peace door Ali Waked van 19 mei 2009; Obama says will present new regional peace initiative door Yitzhak Benhorin van 19 mei 2009; Obama tells Netanyahu US backs two-state solution door Roni Sofer van 18 mei 2009; Jerusalem Post: Netanyahu: Obama will present new Mideast peace plan soon door Hilary Leila Krieger en Herb Keino van 18 mei 2009; Analysis: Obama lays down the law… door David Horovitz van 19 mei 2009; Haaretz: U.S. says ‘more work to do’ in bridging gaps with Israel van 19 mei 2009; Palestinians: Obama encouraging, Netanyahu disappointing door Natasha Mozgovaya van 19 mei 2009