Dagelijks archief: 10 mei 2009

Traditionele Joodse trouwerij onder de choeppa (=bruiloftsbaldakijn)

“Er is geen andere keuze, dan burgerlijke huwelijken in Israël toe te staan,” zei coalitievoorzitter Zeev Elkin (Likoed) op 18 april 2009 tijdens een conferentie in Ramle. “We zullen niet anders kunnen dan partnerschappen tussen Joden en niet-Joden te registreren,” zei hij, waarschuwend dat de staat anders zal te kampen hebben met een miljoen immigranten uit de voormalige Sovjet-Unie “… die we nodig hebben om het idee van een ‘staat voor alle burgers’ te helpen uitdragen.”

Elkin, die deel uitmaakte van het onderhandelingsteam van Likoed  en dat leidde tot een compromis tussen Yisrael Beiteinu en de ultra-orthodoxe partijen aangaande huwelijken tussen niet-Joden, zei: “Vanaf vandaag begint de staat Israël met de erkenning van dit onderwerp en dat vooruitgang wil boeken dat het huwelijk tussen niet-Joden moet mogelijk maken. Het verbaast mij dat dit nog niet eerder werd gedaan. Er bestond geen enkele Joodse wettige reden toe, het tegendeel is waar.”

De coalitie voorzitter werd ook gevraagd over Israël’s demografische probleem met betrekking tot de Israëlische Arabieren [in Tel Aviv], en verwierp de mogelijkheid van ‘convergentie’ (=samenvloeien, samenbrengen) in de gebieden binnen de Groene Lijn (Green Line). “Dat is een vergissing die destructief zou zijn sprekend in termen tot de kern van ons bestaan hier,” zei hij. “De staat Israël werd niet geboren of gevormd met het oog op de bescherming van Tel Aviv, maar veeleer om de historische erfenis van het volk van Israël, die op andere locaties wordt gevonden …  voor diegenen die vertrouwd zijn met de Bijbel, in haar essentie wordt aangetroffen op plaatsen genaamd Jeruzalem, Hebron en Nabloes.”

In plaats van convergentie stelt Elkin voor om een “geleidelijke vooruitgang te maken met de annexatie van delen van Samaria en Judea die de consensus geniet van alle betrokkenen.” “Het grote gevaar voor het behoud van de Joodse aard in de [Israëlische] staat, wordt bepaald door de Joodse meerderheid zelf, en niet door de Arabische minderheid,” voegde hij eraan toe. “Vanaf het ogenblik dat de Joden zullen weten hoe de staat haar Joodse karakter moet behouden, zal alles weer vanzelf lopen.”

Huwen in Israël of… toch maar op Cyprus?

Eén van de vreemde contradicties met betrekking tot het hoge democratische gehalte van de Israëlische staat, toch voor seculiere Joden en andere minderheden in Israël en in het buitenland, is het feit dat huwen voor de wet in Israël tot op heden nog altijd niet mogelijk is. De enige vorm van een huwelijk die in Israël wettelijk wordt geaccepteerd is het religieuze huwelijk en dat enkel tussen mensen onderling die van hetzelfde geloof zijn (christen met christen, moslim met moslim enz.). Koppels uit gemengde religies, bijvoorbeeld een christen en een Jood, of een moslim en een Jood, kunnen niet wettig huwen in Israël, en dat geldt dus ook voor vrijzinnigen en/of atheïsten.

Eén van de gevolgen is dat naar schatting 300.000 Israëli ‘s niet kunnen huwen omdat één van de partners niet Joods is of zijn of haar Joods-zijn niet kan worden bepaald. Elk jaar worden zo meer dan 1.000 Israëli ‘s, die een officiële erkenning aanvragen van hun Joods-zijn, door het Israëlische rabbinaat onverbiddelijk afgewezen omdat ze niet voldoen aan de bewijzen die het rabbinaat verlangt. Zo werden volgens het ITIM in 2006 meer dan een kwart van dergelijke aanvragen tot erkenning door het rabbinaat verworpen.

Dat heeft er onder meer toe geleid dat veel koppels naar het buitenland trekken om daar een wettelijk huwelijk af te sluiten. Deze huwelijken worden volgens de wet dan wel bindend, maar worden als zodanig niet erkend door het rabbinaat als Joods huwelijk. Zo vliegen elk jaar honderden gemengd-gelovige koppels, of niet-halachi Joodse koppels naar het nabijgelegen eiland Cyprus om daar hun huwelijk wettig te laten voltrekken.

Enkele honderden Joden, die niet willen toegeven aan de strikte eisen van het rabbinaat, maken eveneens de trip overzee. Dankzij – of ondanks – de strenge huwelijkswetgeving in Israël, worden er in Cyprus gouden zaken gedaan. De prijs voor een huwelijk loopt tussen van 190 dollar tot 418 dollar, enkel voor de ceremoniële afsluiting en het opmaken van de papieren. Ruim 20% van de toeristen die jaarlijks Cyprus bezoeken doen dat om er te huwen en 40% van die huwelijken zijn van Israëli ‘s die met Israëli ‘s huwen.

Volgens een onderzoek van de National Jewish Population Survey 2000-01, werden in de Verenigde Staten tussen 1996 en 2001, 47% van de huwelijken waarin Joden waren betrokken, afgesloten met niet-Joodse partners. De aantallen van gemengde huwelijken in andere landen in de diaspora, blijven eveneens stijgen. Joodse leiders in verschillende takken zijn het er in het algemeen over eens dat mogelijke assimilatie een crisis kan veroorzaken, maar ze verschillen onderling om er het juiste antwoord op te formuleren. Vele Israëli ‘s maken zich zorgen over het voortbestaan in Israël van de Joodse identiteit. Religieus of etnisch bekeken, het maakt niks uit.

Bron: Artikel van Kobi Nahshoni: ‘Civil marriage inevitable’ op Ynetnewsblog van 18 april 2009; Wikipedia.eng: Jewish views of marriage; Suraya Dadoo: Love And Marriage In Israel; Dep. For Jewish Zionist Education: Marriage: Legal Dimensions; New York Times: How Do You Prove You’re a Jew? door Gershom Gorenberg; The Jewish Daily Forward: Liberals, Russians Boo Civil-Marriage Deal door Andrew Friedman van 27 juli 2007; A Marriage Made in Cyprus: The Israeli Mecca For Civil Ceremonies door Karin Tanabe van jan/feb 2008; The Center for Women’s Justice: The Problem and Our Solutions