Dagelijks archief: 3 mei 2009
Israël opent website nav pauselijk bezoek van Benedictus XVI aan Israël – 11 tot 15 mei 2009
Israël opent speciale website ter gelegenheid van het Pausbezoek
(Mededeling van de woordvoerder van het Ministerie van BZ)
De regering van Israël heeft vandaag 3 mei 2009 een speciale website geopend ter gelegenheid van de aankomende pelgrimage van Zijne Heiligheid Paus Benedictus XVI aan Israël, die zal doorgaan van 11 tot 15 mei 2009.
De website, gepresenteerd in acht talen (Engels, Frans, Spaans, Portugees, Pools, Italiaans, Duits en Hebreeuws), bevat teksten en audio-visueel materiaal met informatie over de Pauselijke pelgrimage, de Israëlische-Vaticaanse relaties, de christelijke gemeenschappen in Israël en Christelijke heilige plaatsen doorheen het ganse land. De website zal regelmatig worden bijgehouden voor de duur van het bezoek.
De website zal ook rechtstreekse uitzendingen verzorgen van de evenementen tijdens de Pauselijke pelgrimage, inbegrepen een bezoek aan Yad Vashem, het Holocaust Herinneringsmemoriaal voor Martelaren en Helden (11 mei), missen opdragen in de Tuin van Gethsemane (Jeruzalem, 12 mei) en op de Berg der Zaligsprekingen, herinnering aan de “Bergrede” en de christelijke zaligsprekingen (Nazareth, 14 mei), alsook een bezoek aan het Cenakel van het Laatste Avondmaal (12 mei) en tot slot aan de Heilige Grafkerk (15 mei).
De site kan bezocht worden op het volgende adres: http://PopeinIsrael.org.il
Bezoek Israël – klik hier om 6 speciaal geselecteerde video’s te bekijken
Drie Palestijnse ex-terroristen getuigen over hun acties en bekering
Walid Shoebat getuigt...
Interview met ex-terroristen uit het Midden-Oosten: Walid Shoebat, Ibrahim Abdullah en Zak Anani. Het interview werd afgenomen in januari 2006 en uitgezonden op de Amerikaanse zender CN8 in New Jersey (VS).
Walid Shoebat is Amerikaans staatsburger, geboren uit een Palestijnse vader en een Amerikaanse moeder. Hij is een voormalige terrorist van de PLO (Palestinian Liberation Organization). Shoebat is vooral bekend geworden door zijn harde kritiek op de islam en fervent supporter van Israël. Zijn vader was eveneens een terrorist en nauw bevriend met zowel Abdul Qader en Groot-Moefti Haj Amin Al-Husseini, die de Palestijnen aanvoerde tegen Israël.In 1993 bekeerde hij zich tot het christendom.
Zacharia Anani (ook Zack of Zak) (°1957) is een voormalige soennitische moslim die vocht aan de zijde van Libanese milities. Later bekeerde hij zich tot het Christendom, verliet zijn vaderland en verkreeg in 1996 asiel in Canada.
Ibrahim Abdullah (°1963) is een Amerikaan die geboren werd in een Palestijnse familie. In 1981 trok hij op 18-jarige leeftijd naar Israël en werd terrorist bij de Palestijnse terreurbrigade Al Fatah, de militante vleugel van de PLO (terreurorganisatie van wijlen Yasser Arafat). Hij bekeerde zich in 1990 van de islam naar het Christendom.
Interview met ex-terroristen (Engelse gesproken, Frans ondertiteld)
Bronnen: YouTube: Interview avec d’anciens terroristes (CN8); website van Walid Shoebat; Shoebat.com: Biography of Zachariah Anani; Shoebat.com: Ibrahim Abdallah Relates his Personal Story
Israël eert Australische aboriginal voor zijn protest tegen de nazi’s na de Kristalnacht van 1938
William Cooper (c.1861 tot 1941)
William Cooper's kleinzoon Alfred Turner (links) met de Australische ambassadeur, James Larsen (foto: Avi Hayun)
Een Australische aboriginal werd afgelopen week in Israël geëerd in Yad Vashem voor het leiden van een protest tegen de nazi-vervolging van de Joden, dit gebeurde minder dan een maand na de beruchte pogrom de Reichskristallnacht van 1938. William Cooper werd afgelopen dinsdag 28 april 2009 postuum geëerd met het planten van een boom in het erepark van Yad Vashem in Israël.
Op 6 december 1938 voerde William Cooper een delegatie aan van de Australian Aborigines League – liga die hij zelf had gesticht – naar het Duitse consulaat in Melbourne, om er een petitie af te geven met de boodschap een einde te maken aan de ‘vreselijke vervolging’ van het Joodse volk door nazi-Duitsland. Cooper, toen reeds 77 jaar oud, en zijn delegatie werden de toegang tot het gebouw ontzegd.
Het protest vond namelijk plaats op een moment dat de Joodse bevolking in Australië minder dan 30.000 mensen was. Het zou nog 29 jaar duren vooraleer de Australische inheemse bevolking erkend zou worden als de burgers in hun eigen land en ongeveer een halve eeuw voordat Joodse leiders, advocaten en politici leidinggevende functies zouden nemen in de strijd voor inheemse landrechten en nationale verzoening.
De Australische historici Bain Attwood en Andrew Markus merkten Cooper’s empathie voor de Joden op, op het ogenblik dat hij onderwijs volgde onder de voogdij van dominee Daniel Matthews. Volgens hun boek, ‘Thinking Black’ (afbeelding boekomslag links), moedigde Mathhews de Yorta Yorta mensen aan zich te identificeren met de Joden van de Bijbel en eveneens aan zichzelf te denken als een volk, verenigd door een gemeenschappelijke ervaring van machteloosheid en vervolging. De Yorta Yorta mensen, de inheemse aboriginals waartoe ook William Cooper behoorde, waren de traditionele eigenaars van de grond aan de kruising van de Murray en Goulburnrivieren in het noorden van Victoria en in het zuiden van New South Wales.
Ter gelegenheid van de 70e verjaardag van Cooper’s dappere daad, heeft het Joods Nationaal Fonds om Cooper te eren, afgelopen dinsdag 70 bomen geplant tijdens een speciale ceremonie die plaatsvond in het Martelaren Woud nabij Beit Shemesh. Nakomelingen van Cooper waren vanuit verschillende delen vanuit Australië naar Israël over gevlogen om die bijzondere ceremonie bij te wonen. Zij goten water over de pas aangeplante bomen dat ze hadden verzameld in kleine kopjes uit de Murray rivier, voordat ze de aarde die ze verzameld hadden vanuit hun eigen Yorta Yorta land, over de geplante bomen strooiden.
Shmuel Rosenkranz (links), een overlevende van de Kristallnacht die 32 familieleden verloor in de Holocaust, samen met Alfred "Boydie" Turner, de kleinzoon van William Cooper (foto: Peter Haskin)
Aan de ceremonie werd deelgenomen door de Australische ambassadeur in Israël, James Larsen, evenals Cooper kleinzoon Alfred ‘Boydie’ Turner, die zei dat de plechtigheid erg veel betekende voor hem, vooral omdat hij samen had gewoond met zijn grootvader toen hij nog een kleine jongen was. Turner beschreef de reis van zijn grootvader de reis hoe die te voet van zijn huis in de sloppenwijken van Melbourne naar het protest in het centrum van de stad toog.
“Het was erg moeilijk voor hem. Hij leefde van een mager pensioentje en als zijn geld weer eens op was en geen geld over had voor tram of trein dan deed hij alles te voet,” vertelde Turner. “De zuster van mijn moeder was overleden en liet twee andere kleinkinderen achter. Er verbleven aldus vier kleinkinderen bij hem en ik was de jongste.”
Volgens Turner, maakte Cooper verhuisde hij van het platteland naar Melbourne omdat het hem zou helpen zijn volk beter te dienen. Cooper overleed in 1941. Maar een aantal van zijn nakomelingen hebben zijn erfenis van activisme binnen de Aboriginal gemeenschap verder gezet, met inbegrip van Turner, die lid is van het bestuur van verscheidene Yorta Yorta organisaties.
William Cooper kreeg zijn officiële erkenning in het parlement van de deelstaat Victoria afgelopen december 2008, tijdens een evenement dat werd bijgewoond door de Israëlische ambassadeur Yuval Rotem, de premier van Victorian John Brumby, de minister van Binnenlandse Zaken Jenny Macklin en door prominente leiders van de lokale lJoodse gemeenschap.
Bronnen: JTA News: Aboriginal leader honored in Israel van 28 april 2009; JIDF: Israel honors Aboriginal Australian who protested against Nazis en Haaretz van 3 mei 2009; Yad Vashem – The Holocaust Martyrs’ and Heroes’ Remembrance Authority; National Museum of Australia Canberra: William Cooper; Wikipedia: Yorta Yorta people; Echuca Victoria: Yorta Yorta Aborigines door Echuca Moama; Wikipedia.nl: Aborigines (Australië); Jewish Times: Jews pay tribute to righteous Aboriginal elder door Dan Goldberg van 19 december 2008
Israëlische homo’s mogen kind adopteren
Een gelukkige Yosi Even-Kama samen met zijn adoptieouders
Terwijl elders in de moslimlanden van het Midden-Oosten homoseksuelen bijna wekelijks in het openbaar op de markt aan een kraan of vorklift worden opgehangen (in Iran bijvoorbeeld…), gaat het er in die zogenaamde ‘gruwelijke Zionistische Apartheidsstaat‘ een heel stuk democratischer en liberaler aan toe. Dit tot grote spijt voor wie het benijdt!
Uzi Even
Zo heeft onlangs de Israëlische familierechtbank beslist beslist dat professor Uzi Even, een voormalig parlementslid in de Knesset, en Amit Kama hun 30-jarige pleegzoon mogen adopteren. Het is de eerste keer in Israël dat homo’s adoptierechten krijgen. Uzi Even (°1940) is een voormalig legerkapitein in het IDF die deelnam aan de Zesdaagse Oorlog (1967) en in de Yom Kippoeroorlog (1973).
Toen Yosi Even-Kama op zijn vijftiende vertelde dat hij op jongens viel, was hij niet meer welkom in het huis van zijn moeder en stiefvader. Amit Kama en Uzi Even hebben Yosi opgevangen. Ze wilden zijn pleegouders worden en dienden een verzoek in. Kama en Even werden de eerste homoseksuele pleegouders in Israël.
Even en Kama begonnen in 2007 met een adoptieprocedure , omdat de universiteit van Tel Aviv Yosi geen korting wilde geven op zijn lesgeld. De familieleden van een professor hebben daar recht op. Zijn pleegouders moesten nu enorm veel geld betalen en dienden een adoptieverzoek in bij het ministerie van Welvaart. Het ministerie opende een onderzoek om te zien hoe de relatie tussen de drie was. Na de bevindingen van het ministerie, besliste de rechter dat aan alle voorwaarden voldaan werd om Yosi te adopteren.
“De beslissing van deze rechtbank geeft hoop aan Israëlische homoseksuele partners die een kind willen adopteren”, zegt Yosi. Het is de eerste keer in Israël dat een homoseksueel koppel, waarvan geen van beide de biologische ouders zijn, een kind mag adopteren. In 2005 mocht een Israëlisch lesbisch koppel – Tal en Avital Yarus-Hakak – elkaars kinderen adopteren.
Bronnen: The Israel Project: Profile of Gay Leaders in Israel van 15 april 2008; Correspondenten 2 Blog: Israëlische homo’s mogen kind adopteren van 11 maart 2009; Haaretz: Court grants gay couple right to adopt 30-year-old foster son door Ofra Edelman van 10 maart 2009; Jerusalem Post: Court rules homosexual couple can adopt foster son door Rebecca Anna Stoil van 10 maart 2009; Jerusalem Post: Attorney-general: Let same-sex couples adopt van 10 februari 2008; Turkish Weekly: Court Rules Homosexual Couple Can Adopt Foster Son van 11 maart 2009
Egyptische vrouwen vechten tegen seksuele intimidatie
Alsmaar meer Egyptische vrouwen en meisjes volgen zelfverdedigingscursussen om zich te kunnen beschermen tegen seksuele agressie door mannen. Het is een resultaat van verschillende campagnes. Vrouwenrechtenorganisaties in Egypte moedigen vrouwen en meisjes aan om een zelfverdedigingscursus te volgen.
Zij komen ook in universiteiten waar zij spreken over het ontoelaatbare gedrag van handtastelijke mannen. Dat de weg naar een vrouwvriendelijk Egypte nog zeer lang is beseffen ze goed. In Egypte melden vrouwen zelden dat zij slachtoffer zijn van seksuele agressie. Onder meer uit schrik om de goede naam van de familie te schaden. Maar langzaamaan durven vrouwen er in het openbaar over spreken. Nu is het nog grotendeels iets dat in privésfeer onder elkaar wordt besproken.
Vier van de vijf vrouwen in Egypte hebben er dagelijks mee te maken: seksuele intimidatie. Mannen die hen op straat of in het openbaar vervoer achtervolgen, seksueel getinte opmerkingen maken, betasten of in de billen knijpen. Wildvreemde kerels die voor hun neus met een bankbiljet spelen of hun gulp openmaken.
Twee derde van de Egyptische mannen geeft toe vrouwen seksueel te intimideren. Op de vraag waarom ze dat doen, luidt het antwoord meestal ‘de vrouwen lokken het uit’. Het verschijnsel is zo normaal geworden, dat voorbijgangers of omstanders geen vinger uitsteken voor een vrouw in nood. De politie weigert aangiften. Ouders van lastiggevallen vrouwen ontraden veelal een gang naar de autoriteiten, want die doen toch niets. De politiek en de media zwijgen het fenomeen dood.
Dat Egyptische vrouwen leren hoe ze zich kunnen verdedigen is zeker nodig. In een eerder onderzoek van het Egyptisch Centrum voor Vrouwenrechten zegt meer dan 80 procent van de vrouwen last te hebben van mannen die seksueel intimideren.
In oktober vorig jaar werd in Egypte voor het eerst een harde straf uitgesproken door een rechter voor seksuele intimidatie: drie jaar celstraf. Vanaf 2006 kon niemand meer de ernst van het probleem ontkennen. Toen werd er een video op het internet geplaatst waarin meisjes in de buurt van een bioscoop door jongens betast en uitgekleed werden tijdens het Suikerfeest.
Hieronder een video waarin vrouwen in Egypte vertellen over het probleem:
Bronnen: Correspondenten 2 Blog: Egyptische vrouwen vechten tegen seksuele intimidatie van 11 februari 2009;Daily News Egypt: Egyptian women, some men, fight sexual harassment door Anna Johnson van 10 februari 2009; Trouw: Egypte reportage / Billenknijpers steeds brutaler door Eduard Padberg van 22 november 2006; Egypt Then and Now: Study reveals state of sexual harrasment of women in Egypt van 18 juli 2008; Egypte, Midden-Oosten Nieuws: Egypte bestraft voor het eerst intimidatie van 22 oktober 2008
Palestijns Jeugdorkest opgedoekt na optreden voor Holocaust overlevenden
Het bericht mag dan al een maand oud zijn, maar het blijft een intrieste zaak. Een Palestijns jeugdorkestje uit het vluchtelingenkamp van Jenin dat woensdag 25 maart 2009 in de Israëlische plaats Holon optrad voor overlevenden van de holocaust, is door de Palestijnse autoriteiten op de Westelijke Jordaanoever ontbonden. Dat heeft een functionaris van het Palestijnse vluchtelingenkamp in Jenin waar de jonge muzikanten vandaan komen, zondag 29 maart 2009 bekend gemaakt.
Wafa Younis en het Palestijns Jeugdorkest 'Strings for Peace'
“De holocaust is een ‘politieke kwestie’,” zei functionaris Adnan Hindi, die aan het hoofd staat van het volkscomité dat het kamp bestuurt. “De dirigente van het orkest, Wafa Younis, heeft de kinderen uitgebuit door hen bij in een politieke kwestie te betrekken,” zei hij.
Younis mag het kamp niet meer betreden en het appartement waar zij met het dertien leden tellende orkest ‘Snaren van Vrede’ repeteerde is dichtgetimmerd.
Wafa Younis (afb. links) was er het hart van in: “Zij willen deze groep vernietigen… Het is een schande, het is een tragedie. Wat hebben deze arme oudere mensen verkeerd gedaan? Wat hebben deze kinderen verkeerd gedaan?”
“De holocaust is gebeurd, maar wij worden geconfronteerd met een soortgelijke massamoord door de Joden zelf”, zei Hindi. “We zijn ons land kwijtgeraakt, we werden gedwongen te vluchten en we wonen al vijftig jaar in vluchtelingenkampen.” Zo te horen levert de propagandamachine van de Palestijnse Autoriteit nog altijd prima vernietigend werk. En zo wordt elk initiatief dat Palestijnen en Israëli’s dichter bij elkaar kan brengen, de bodem in geboord door mensen zoals Hindi, die helemaal geen oplossing wensen van het Arabisch-Israëlisch conflict en enkel vrede zullen vinden in de vernietiging van de Joodse staat.
Bronnen: Trouw: Palestijns jeugdorkest ontbonden van 29 maart 2009; Sittard Web Log: Strings of Peace van 1 april 2009; Israël & Palestijnen Nieuwsblog: Palestijns jeugdorkest opgeheven na zingen voor Holocaust overlevenden van 30 maart 2009 en Palestijnse Autoriteit heeft geen boodschap aan vrede en begrip overbrengen van 30 maart 2009 en Palestijnse kinderen zingen voor overlevenden Holocaust van 27 maart 2009; Haaretz: Palestinian children sing for Holocaust survivors van 26 maart 2009 en Jerusalem Post PA dismantles W. Bank youth orchestra van 29 maart 2009; Mid East Web: PA stomps out candle of hope for peace and understanding; Dry Bones Blog: Strings of Peace van 1 april 2009; Javno Com: Palestinian Orchestra Shut Over Holocaust Concert van 29 maart 2009
YouTubewedstrijd, de winnaar is: ‘Laughing at religion’
Voor het geval dat je het nog niet moest weten, de afgelopen maand was er op YouTube een wedstrijd gaande (The Funniest Pwnage Olympics video) met als thema waar de deelnemers werd gevraagd om de ‘argumenten’ van creationisten of simpel weg ‘theïsten’ van tafel te vegen.
De winnaar van deze wedstrijd werd de jonge Canadees FactVsReligion met Laughing at religion (‘Lachen met religie’). Helaas voor de Canadezen, is de persoon die ze als tweede kozen een van de meest belachelijke Canadezen ooit (VenomFangX ).
Hier is de winnende video:
Bronnen: The Atheïst Jew: And The Winner Of Youtube’s Pwnage Olympics Is… van 26 april 2009; YouTube kanaal van Facts vs Religion (FactVsReligion); YouTube kanaal van VenomFangX; website: VenomFangX’s Official Website
