Dagelijks archief: 1 mei 2009
Iran grootste sponsor van terrorisme: Al-Qaeda, Hezbollah, Taliban, Hamas enz.
Computer gegenereerd beeld (uit het videospel Fallout 3) van een nucleaire aanslag op het Capitool in Washington D.C./AFP/Getty Images
Iran, dat blijft doorgaan met het plannen en financieren van terreuraanslagen in het Midden-Oosten en daarbuiten, is nog steeds de “meest actieve staat die terrorisme sponsort” van de wereld, deelde de Amerikaanse overheid verleden donderdag 28 april 2009 mee. Iran werd in één adem opgesomd met Syrië, Soedan en Cuba als sponsors van het terrorisme in het rapport over 2008, opgesteld door het Staats Departement, niet toevallig dezelfde landen die ook in vorige jaarrapporten werden opgenoemd. Noord-Korea werd van de zwarte lijst gehaald in oktober 2008 na een mondelinge overeenkomst, die echter nooit officieel werd bekrachtigd.
'9/11 - speelgoed' voor Palestijnse kinderen, dat verkocht wordt op de straat en op de markten van Gaza en Ramallah
Het laatste rapport zegt: “Iran bleef de meest actieve staat die het terrorisme sponsort,” terwijl het rapport het land tegelijk ook “de belangrijkste sponsor” noemt. “De Iraanse betrokkenheid bij de planning en de financiële ondersteuning van terreur aanslagen in heel het Midden-Oosten, Europa en Centraal-Azië hebben een direct impact op de internationale inspanningen ter bevordering van de vrede, die een bedreiging vormen voor de economische stabiliteit in de Golfregio, en het uitbouwen van de democratie ondermijnen,” staat er in het rapport te lezen.
De nadruk werd gelegd op de Qods Strijdmacht, een elite-eenheid van de Iraanse Revolutionaire Garde [de Pasdaran], die in opdracht van de Islamitische Republiek de belangrijkste middelen leverde om overzees terrorisme te cultiveren en te ondersteunen. De Qods Strijdmacht voorzagen Hamas en andere Palestijnse anti-Israëlische terreurgroepen van wapens, training en financiële middelen.
Ook hielpen ze op elk gebied de sjiitische fundamentalistische moslims van Hezbollah in Libanon, alsmede de militanten die in Irak werden gelegerd en de Taliban-strijders in Afghanistan, staat er in het verslag te lezen. Het rapport zegt ook dat de Qods Strijdmacht de Taliban trainen “om in kleine tactische eenheden te opereren, met kleine handwapens, explosieven en indirect afweergeschut.” De Qods Strijdmacht rapporteert rechtstreeks aan de Opperste Leider van Iran Ayatollah Ali Khamenei. Haar huidige commandant is Brigade-generaal Qassem Suleimani.
Iran heeft sinds de val van de sjah en het begin van de Islamitische Revolutie,in 1979, fors geïnvesteerd in terreurbewegingen, zogenoemde ‘proxies’, zoals de Islamitische Jihad, Hezbollah en Hamas, waarvan het zich ‘bedient’ om zijn oorlog tegen Israël te voeren. Het begrip ‘proxy-oorlog’ is ontstaan tijdens de Koude Oorlog, toen de supermachten elkaar bevochten via derden (proxy’s). Het toenemend aantal zelfmoordaanslagen tegen Israëlische doelen vindt zijn oorsprong in de proxy-oorlog die Iran voert tegen Israël. Iran poogt op deze wijze het vredesproces in het Midden-Oosten te verstoren en zijn prestige in de regio te vergroten.
Brigade-generaal Qassem Suleimani
Iran brak haar eigen beloften om Irak te helpen stabiliseren Irak door het land wapens te leveren, training, financiering en begeleiding te geven aan Iraakse militante groepen die zowel de door de VS geleide Iraakse coalitie als Iraakse burgers aanvielen. Het verslag vernoemde Syrië, een Iraanse bondgenoot, die evenals Iran ook Hezbollah, Hamas en andere Palestijnse militante groepen ondersteunt. Sommige van de leiders van deze groepen zijn gevestigd in de Syrische hoofdstad Damascus.
“Het hele jaar door heeft Syrië haar banden met collega-staatssponsor van het terrorisme, Iran, verder versterkt,” staat in het rapport te lezen. Hij zei dat: “Syrië niet rechtstreeks betrokken is bij daden van terrorisme sinds 1986,” maar hij wees er tevens op dat de Verenigde Naties nog steeds de vermoedelijke Syrische rol in februari 2005 onderzoeken bij de moord op de voormalige Libanese premier Rafiq Hariri.
Het rapport van het Staats Departement klonk meer optimistisch over Soedan. Van Soedan wordt algemeen aangenomen dat het in haar belang is om samen te werken met de Amerikaanse inspanningen om aanslagen te verijdelen tegen de Verenigde Staten, maar het laat nog steeds groepen toe zoals Hamas actief te zijn op haar grondgebied, wordt in het verslag gezegd. Hij zei ook dat door ‘Al-Qaeda geïnspireerde elementen’ nog steeds in Soedan aanwezig zijn.
De VS zegt dat het communistische Cuba, dat al decennialang onder Amerikaans embargo ligt, nog steeds een ‘veilige thuishaven biedt aan verscheidene terroristen’, onder meer aan de leden van de Baskische separatistische groepering ETA en aan de Colombiaanse rebellengroep FARC. Maar hij voegde daaraan toe dat sommige leden van deze groepen die thans in Cuba verblijven, pas verleden jaar zijn toegekomen, naar aanleiding van vredesonderhandelingen tussen de regeringen van Spanje en Colombia.
Iraanse Revolutionaire Garde, een van hen draagt op zijn borst een portret van Libanon's Hezbollah leider Nasrallah
Opmerkelijk: Aaldert van Soest in Oorlog op Afstand:
“Tegen de achtergrond van deze ideologische tegenstellingen, is het een verbluffende realiteit, dat Israël in de jaren tachtig voor honderden miljoenen dollars wapens aan Iran heeft geleverd. Het land was onder meer betrokken in de Iran-Contra-affaire, tussen Iran en de Verenigde Staten. Israël was daarin niet slechts een marionet van de Amerikanen, maar volgde zijn eigen agenda. De wapenleveringen vanuit Israël waren dan ook al rond 1980 – ruimschoots voor de Iran-Contra-affaire – begonnen.
Sommige auteurs beweren zelfs dat de VS onder invloed en druk van Israël bij de wapenhandel met Iran betrokken raakte. Aannemelijker is echter dat beide landen hun eigen motieven hadden. De reden dat Iran deals aanging met zowel de Verenigde Staten als Israël was helder, namelijk een grote behoefte aan wapens in de oorlog tegen Irak. Het dilemma tussen de anti-Israëlische ideologie en de noodzaak van wapenhandel werd door Khomeini zelf opgelost. Aan het begin van 1981 stelde hij dat het legitiem was om Israëlische wapens te accepteren, zolang de handelaren zelf niet Israëlisch waren. Khomeini heeft de beschuldigingen van wapenhandel met Israël dan ook altijd ontkend en afgedaan als een `zionistische leugen’.
Een vraag die natuurlijk wel overblijft is wat Israël dreef om wapens te leveren aan een land dat aangaf dat na de verovering van Bagdad de bevrijding van Jeruzalem op de agenda stond. Sohrab Sobhani noemt een aantal motieven. Allereerst was de oorlog tussen Iran en Irak gunstig voor Israël. Door minister van Defensie Rabin werd deze zelfs als gunstiger beoordeeld dan de situatie van voor de Revolutie: “The peripheral pact [met Iran onder de sjah] only neutralized the Arab inner circle, but did not strategically diminish the threat. Whereas with the Iran-Iraq war, a balance of threat has been created for Israel.”
Abba Eban: 'Ik zou aan Iran nog geen kapot typemachine verkopen'
Een tweede reden voor Israël was het feit dat het banden wilde houden met meet gematigde Iraanse politici, waarvan zij dachten dat deze het revolutionaire regime binnen afzienbare tijd zouden opvolgen. Zo verzocht in 1981 en 1982 de toenmalige minister van Defensie Ariel Sharon de regering-Reagan herhaaldelijk om een deel van de Amerikaanse wapenvoorraad te mogen doorverkopen aan Iran. Volgens een Amerikaanse functionaris “his thesis was, we’ll cozy up to some of these army generals because they’re the ones that’ll knock off these madman.” Tenslotte waren er ook nog economische motieven voor de lucratieve wapenhandel met Iran.
Dit beleid van Israël kende overigens ook zijn binnenlandse critici. Deze vonden dat de Israëlische regering zijn beleid ten onrechte stoelde op de oude politiek van voor de Revolutie en het gevaar van Khomeini zelf onderschatte. Abba Eban, voorzitter van de commissie Defensie en Buitenlandse Zaken in de Knesset, stelde: “The greatest danger to Israel is the Khomeinist threat; I wouldn’t sell Iran a broken typewriter.” Volgens de analyse van de critici waren het islamitische fundamentalisme en de politisering daarvan in bewegingen als Hezbollah en de Islamitische Jihad veel gevaarlijker dan de Arabische buurlanden. Deze opvatting werd na de Iraans-Iraakse oorlog meer gemeengoed.
Bronnen: Aaldert van Soest in Oorlog op Afstand; BBC news: Iran ‘leading terrorism sponsor’ van 1 mei 2009; Yahoo News: Iran remains most active state sponsor of terrorism: US van 30 april 2009; Midle East Info.org: Arab and Iranian Global Terrorism weapons off Mass Destruction (WMD); Global Security Force: Qods (Jerusalem) Force Iranian Revolutionary Guard Corps (IRGC – Pasdaran-e Inqilab); Mc Clathy Newspapers: General is a national hero in Iran van 28 april 2009
Hoe komen we van religie af? Een ongemakkelijke liberale paradox
Hoe komen we van religie af? van de auteur Floris van den Berg is een praktische handleiding voor de bevrijding van de mens uit de ketenen van religie en verschijnt op 30 mei 2009 op de Atheïsmedag in Utrecht.
Een geneesmiddel tegen aids zorgt voor een betere wereld, omdat het veel mensen behoedt voor lijden en vroegtijdig sterven. Ook een geneesmiddel tegen religie zou voor een betere wereld zorgen, want het zou veel mensen voor leed en onwetendheid behoeden. Het is tijd de mensheid te bevrijden van religie. Het is dus tijd religie niet meer met respect te behandelen alsof het iets waardevols is. Patiënten zijn waardevol, niet hun ziektes.
De laatste jaren is er een stortvloed aan boeken over en tegen religie verschenen die als Nieuw Atheïsme aangeduid worden. Al deze boeken tonen aan dat religie een leugen is en een obstakel voor het goede leven. Of zoals Nobelprijswinnaar Albert Einstein het in een brief van 3 januari 1954, gericht aan de filosoof Erik Guttkind, uitdrukte: ‘Geloof is kinderlijk bijgeloof’. Zij diagnosticeren religie als een ziekte. Het is nu tijd om daar een genezing voor te vinden.
In dit pamflet worden zeventien liberale strategieën aangedragen die zouden kunnen worden aangewend om van religie af te komen. Echter, zoals een arts geen voet moet amputeren om iemand van voetschimmel te genezen, zo moet worden voorkomen dat het middel erger is dan de kwaal. Dit pamflet behandelt religie vanuit een liberaal-democratisch perspectief waarin de vrijheid van het individu de belangrijkste waarde is. Dit zorgt voor een ongemakkelijke, maar niet onoplosbare, paradox.
Boek: Uitgeverij Houtekiet; ISBN: 978 90 891802 47
Biografie van de auteur: Floris van den Berg: Floris van den Berg is filosoof, directeur van de seculier humanistische denktank Center for Inquiry Low Countries, bestuurslid van vrijdenkersvereniging De Vrije Gedachte en is betrokken bij de Verlichtingshumanisten en hun Virtueel Museum voor Kwetsende en gecensureerde Kunst. Ook is hij initiatiefnemer van de atheïsmecampagne in Nederland. Hij publiceert over secularisme, atheïsme, dierethiek, milieufilosofie, mensenrechten en onderwijs. Bij uitgeverij De Papieren Tijger verschijnt in 2009 zijn roman Geleefde brieven. I: Prometheus.
Atheïsme is meer dan een slogan, atheïsme is een beredeneerde stellingname, de uitkomst van kritisch rationeel denken. Nieuw Atheïsme is de benaming voor de tientallen boeken over atheïsme en tegen religie die de laatste jaren zijn verschenen. De bekendste vier boeken zijn The God Delusion van Richard Dawkins die op 29 april j.l. een eredoctoraat kreeg van de Universiteit van Antwerpen, The End of Faith van Sam Harris, Christopher Hitchens – God is niet groot (God is not Great) en Breaking the Spell van Daniel Dennett.
Christopher Hitchens in God is niet groot: “Religie vergiftigt álles, we moeten ervan afkomen” [..] “Tegenover onvoorstelbare inzichten van onze hersenschors in de ondenkbare uitgestrektheid van het ons bekende heelal en in de eiwitten en zuren waaruit onze natuur is opgebouwd, stelt het geloof niets anders dan de vernietiging in naam van god, en doet het ons de valse belofte dat we, als we maar een mes in onze voorhuid zetten, in de juiste richting bidden of hosties eten, gered zullen worden. Het is alsof iemand van een heerlijk stuk welriekend exotisch fruit, dat met veel moeite en toewijding in een kas is gekweekt, het vruchtvlees weggooit om chagrijnig op de pit te gaan zitten kauwen.“
Op deze middag wordt het Nieuwe Atheïsme uitgelegd en toegelicht. De activiteit loopt van 13u30 tot 17u30 en vindt plaats in de Aula in Academiegebouw, Domplein 21 te Utrecht. Toegang is 20 euro (studenten 10 euro).
Meer info op http://www.atheismecampagne.nl/
Oppositie in Iran tegen president Ahmadinejad groeit (12 juni a.s. presidentsverkiezingen)
Mehdi Karoubi wil betere betrekkingen met het westen
Volgende maand, op 12 juni 2009, worden in Iran nieuwe presidentsverkiezingen gehouden. De oppositie neemt toe tegen de conservatieve hardliner president Mahmoud Ahmadinejad (°28 oktober 1956), die volgens de meeste gematigden, de relaties tussen Iran enerzijds en de Verenigde Staten en het Westen anderzijds, op het grootste dieptepunt heeft gebracht sinds de Iraanse Revolutie van februari 1979. Zijn opponenten van de vorige verkiezingen duiken ook nu weer op.
Tijdens de vorige verkiezingen behaalde Ahmadinejad op 17 juni 2005 in de eerste ronde 19,43% van de stemmen, net achter zittend president Ali Akbar Hashemi Rafsanjani met 21,13%. Gevolgd op de 3de plaats met 17,13% van de stemmen de gematigde Mehdi Karoubi. In de 2de ronde van 24 juni 2005 versloeg Ahmadinejad met 62,2% Rafsanjani en werd aldus de nieuwe president voor de volgende legislatuur. Een andere kandidaat voor het presidentschap is de gematigde Mirhossein Mousavi, die eerste minister was tijdens de Iran-Irak oorlog (1980-88).
De belangrijkste tegenkandidaat voor de verkiezingen van 12 juni a.s. Mehdi Karoubi heeft veel kritiek op het beleid van president Mahmoud Ahmadinejad. Hij beschuldigt de president ervan de relaties met het Westen en met de internationale gemeenschap grondig te hebben verstoord. “De spanningen verminderen met het Westen is één van mijn belangrijkste prioriteiten,” zei Karoubi op een persconferentie, er nog aan toevoegend: “De uitspraken van de president hebben de belangen van Iran geschaad.”
Mashdad, 21 maart 2009. Hoogste religieuze leider van Iran: Ayatollah Ali Khamenei
Hervormers zoals Medi Karoubi en Mirhossein Mousavi, die naar politieke en sociale veranderingen zoeken, verwijten Ahmadinejad, die aan de macht geraakte in 2005 en sindsdien er alles aan gedaan heeft om de waarden van de Islamitische Revolutie van 1979 te herstellen, dat hij Iran met zijn felle uitspraken heeft geïsoleerd van het Westen. Sinds de verkiezing van Ahmadinejad in 2005 zijn de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Iran blijven verslechteren. Zo betwiste hij onder meer opnieuw het bestaan van de Holocaust en riep bij herhaling op om ‘Israël van de kaart te vegen’.
Karoubi, een belangrijke religieuze leider en voormalig parlementair woordvoerder, zei dat het in vraag stellen van de Holocaust door Ahmadinejad niet in overeenstemming is met de Islamitische belangen van de staat. “Of de Holocaust nu heeft plaats gevonden of niet, is geen zorg van Iran…. Dergelijke opmerkingen ergeren de andere landen en dagen hen uit om maatregelen te nemen tegen Iran,” zei Karoubi.
Tijdens de VN-Durban Review Conference in Genève van 20-24 april 2009 verklaarde Ahmadinejad in een felle antisemitische haatspeech tegen Israël die hij een ‘totalitaire racistische staat’ noemde, opgericht ‘onder voorwendsel van het Joodse lijden‘ tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tientallen Europese diplomaten, waaronder ook de Belgische ambassadeur, verlieten de zaal op de Genève Conferentie. Terwijl voornamelijk Europese diplomaten wegliepen, oogstte de president van Iran veel bijval van de Islamitische diplomaten die in de zaal achterbleven. President Barack Obama van de Verenigde Staten veroordeelde zijn uitspraken als “verschrikkelijk en verwerpelijk.”
Hoewel hij benadrukte dat zijn geloof in het behoud van het Iraanse nationale belangen, zei Karoubi dat de islamitische staat klaar zou staan voor besprekingen met zijn vijanden, met name de Verenigde Staten. “Iran moet zijn buitenlandse politiek in overeenstemming brengen met de nationale belangen,” zei hij. Obama heeft Iran een nieuwe Amerikaanse aanpak beloofd, dat al drie decennia lang geen betrekkingen meer onderhield met Washington, zeggende dat hij Iran de hand van de vrede zou aanreiken wanneer Iran zijn ‘gebalde vuist zou openen’. Iran eist een ‘daadwerkelijke verandering van de VS-politiek’ in plaats van woorden en vage beloften.
Teheran 12 feb. 2004: voormalig Iraans president Mohammad Khatami (L) en eerste minister Mir Hossein Mousavi
De relaties tussen Washington en Teheran werden geblokkeerd omtrent het dispuut over Irans nucleaire programma. Karoubi heeft zijn twijfels over hoe de president de nucleaire kwestie heeft behandeld, zeggende dat zijn vlammende toespraken Iran hebben geïsoleerd en onnodig heeft blootgesteld aan drie vergaderingen van de Verenigde Naties die telkens leidden tot sancties tegen Iran. “Wanneer ik president zal worden, zal ik het nucleaire dispuut tussen het Westen en Iran anders benaderen,” zei hij. Het uiteindelijke woord hierover heeft de Opperste Leider van Iran Ayatollah Ali Khamenei, inbegrepen de nucleaire patstelling met het Westen.
“Meer diplomatie zou beter zijn geweest. De VN-resoluties ‘stukken verscheurd papier noemen’, heeft dit land zeker veel schade berokkend,“ zei Karoubi, die hier duidelijk verwees naar de uitspraak van Ahmadinejad die de VN-resoluties “stukken gescheurd papier” noemde. Het Westen beschuldigt Iran ervan om in het geheim een nucleair wapenarsenaal op te bouwen. Iran ontkent dit en kreeg in drie rondes van de Verenigde Naties, sancties opgelegd voor het niet ophouden met het in het geheim opwerken van nucleair materiaal bestemd voor de aanmaak van atoomwapens.
Karoubi schakelde over naar het hervormingsgezinde kamp tijdens de acht jaar voorzitterschap van de gematigde ex-president Mohammad Khatami, maar krabbelde soms terug onder druk van de Iraanse hardliners van het religieuze instituut, die Khatami’s religieuze hervormingen blokkeerden. Een andere kandidaat is de gematigde Mirhossein Mousavi, die premier was tijdens de oorlog Iran-Irak (1980-1988), die zei dat hij de banden met het Westen opnieuw wil aanhalen. Ahmadinejad is tot dusver de enige vooraanstaande conservatief die heeft laten weten dat hij stand zal houden. Analisten zeggen dat de uitslag van de race naar het presidentschap zou kunnen afhangen van de vraag of Ahmadinejad de steun van Khamenei kan behouden, wiens woorden van invloed kunnen zijn op de miljoenen loyalisten.
Bronnen: Ynetnews: Presidential hopeful: Ahmadinejad isolated Iran van 28 april 2009; Ahmadinejad: Shoah not Germany’s concern 11 april 2009; fact file Mahmoud Ahmadinejad, President of the Islamic Republic of Iran van 5 april 2007; Iran to rule: Was there a Holocaust? van 6 december 2006; Wikipedia: Elections in Iran
