Maandelijks archief: april 2009
Vandaag Yom Ha’atzmaut, Israël viert 61 jaar Onafhankelijkheid
Meer informatie over Yom Ha’atzmaut op de website van Joods Actueel van heden.
Uitstekend artikel van Rony Boonen: Israël viert vandaag 61ste verjaardag, een historisch overzicht
Israël is een staat geboren uit geweld en antisemitisme. Een natie die al 61 jaar moet vechten voor zijn vrijheid en zijn bestaansrecht. Het is voor de jonge Joodse staat tot vandaag een zeer harde strijd geweest. En nog zijn de vijanden talrijk. De natie Eretz Israël is jong. Het land Israël echter is al zeer oud.
Het onooglijk kleine landje in het Midden-Oosten wordt ook vandaag nog compleet omringd door een vijandige Arabische wereld. Op wereldschaal lijkt het alsof de Joden opnieuw in een getto gevangen zitten, omringd door vijanden die deze staat niet willen erkennen. Erger nog: willen vernietigen. En toch heeft Israël zich ontwikkeld tot een hedendaagse democratische mogendheid, een multiculturele maatschappij, een economische grootmacht. Een volwaardige moderne staat waar men vol bewondering kan naar opkijken. Het was en blijft een harde strijd om een veilige toekomst.
Bescherm ZELF Israël tegen raketten vanuit Gaza met twee realistische PC-games
Sinds Israël eenzijdig het staakt-het-vuren uitriep in Gaza op 18 januari 2009, werden er door Hamas en andere terreurorganisaties in de Gazastrook tot op heden ruim 220 Qassamraketten en Katyoesja mortierganaten afgevuurd op willekeurige burgerdoelwitten in Zuid-Israëlische dorpen. Vanaf nu 
kan je daar zelf ook wat aan doen om Israël te beschermen en te verdedigen tegen deze laffe raketaanvallen.
De ontwikkelaars van PC-games (computerspellen) konden natuurlijk niet achterblijven en gooiden in volle Gazaconflict in januari 2009 enkele leuke PC-games op de markt: ‘Save Israël‘ en ‘Iron Dome‘. Iedere spelletjesfanaat kan vanaf nu vanachter zijn/haar PC helpen Israël te beschermen tegen inslagen van Qassamraketten en Katyoesja mortiergranaten die vanuit Gaza door Palestijnse terroristen worden afgeschoten op dorpjes in Zuid-Israël zoals Ashkelon, Beersjeba, Eshkol, Ofakim, Sderot e.a.
Het eerste PC-game ‘Save Israël‘ werd ontwikkeld door Dvir Hanya van Ami Hanya Games en op 8 januari 2009 op de markt gegooid. Zoals te verwachten is met de meeste van dergelijke spelletjes, zit het spelletje erg simpel in elkaar. Beschrijving: ‘Dit is een politiek spel en kan u helpen om het conflict in het Midden-Oosten beter te begrijpen‘ (‘This is a political game that can help you to understand the Middle East conflict’). Instructies: ‘Gebruik de muis om de dorpen te verwittigen, daarna klikken om de raket op te blazen!‘ (‘Use the mouse to alert the cities, and then click on the rocket to blow it up!’)
Alhoewel de klank minimaal is en de en afbeeldingen nogal magertjes, blijft het toch leuk om spelen. De raketten stijgen in steeds toenamende mate op vanuit Gaza, en uiteraard moet je telkens eerst de steden alarmeren voor je je missiles kan afvuren met een klik op de muis op de binnenkomende raketten. Ondanks de audio / visuele tekortkomingen, scoort Save Israël twee punten op de scoreboard van de spelletjesmarkt. Het conflict breidt zich uit buiten het Sderot / Gaza gebied om aan te tonen dat veel Israëlische steden binnen het bereik liggen van de raketten en maakt daarom het spel erg realistisch, vooral dan voor hen die niet erg bekend zijn met de situatie van voortdurende terreurdreiging in de Z-Israëlische dorpjes.Je kan het spel ook on line spelen: klikken op Play Save Israel.
Het tweede computerspel Iron Dome is gebaseerd op het automatisch anti-raketsysteem dat nog steeds in ontwikkeling is in Israël. Het spel werd ontwikkeld door Izzy Ray Lee en kent drie spelniveau’s: ‘gemakkelijk‘: 6 dagen Beersjeba; ‘moeilijk‘: 8 dagen Ashdot en ‘onmogelijk‘ 12 nachten in Sderot. De speler beschikt over drie afweergeschut batterijen en moet de raketten afschieten die worden afgevuurd op Beersjeba, Ashdod en Sderot.
Na elke ronde, krijgen de spelers telkens een beetje informatie over Hamas of over de algemene aard van het Arabisch-Israëlische conflict, bedoeld om het medeleven met Israël te inspireren. Het PC-spel is niet bijzonder innemend, maar de presentatie van Iron Dome is realistisch genoeg om de mensen te verleiden om het toch te spelen. De informatie tussen elke ronde levert een lange lijst van manieren waarop je Hamas in het spel kan blijven onder druk zetten tijdens het staakt-het-vuren en gedurende humanitaire operaties. Net zoals het vorige game kan je ook online Iron Dome spelen: klikken op Play Iron Dome. Veel spelgenot en… Shoot Them All!
Bronnen: Non Vivant: Two Israeli games respond to Raid Gaza! van 18 januari 2009; zie ook op deze blog over een ander leuk PC-game: Speel zelf voor God en stuur de evolutie (PC-game Spore) van 5 maart 2009
Israël bevestigt aankoop van Vulcan-Phalanx Afweersysteem tegen raketten vanuit Gaza
Vulcan-Phalanx afweersysteem over land
Sinds het eenzijdig beëindigen door Israël van Operatie Cast Lead in de Gazastrook op 18 januari 2009, werden er vanuit Gaza door Palestijnse terroristen (Hamas, Islamitic Jihad, Al Qassam Brigades enz.) tot op heden ruim 220 raketten op burgerdoelwitten in het Zuiden van Israël afgevuurd. Nochtans was het doel van die Israëlische aanval op Gaza, een einde te maken aan de voortdurende en willekeurige beschietingen vanuit de Gazastrook, beschietingen waarbij sinds 2002 tot op heden bijna 8.000 Qassamraketten en Katyoesja mortiergranaten werden afgevuurd op Zuid-Israël. Vermits in het verleden herhaaldelijk is gebleken dat Israël niet moet rekenen op steun van de internationale gemeenschap en nog het minst van al op de Verenigde Naties om een einde te maken aan de terreur vanuit Gaza, moet het verdere maatregelen nemen om haar burgers te beschermen.
Katyoesja lanceerinstallatie (links het logo van de Libanese terreurgroep Hezbollah gesponsord door Iran)
Defensie Minister Ehud Barak heeft daarom opdracht aan zijn ministerie gegeven om het Vulcan-Phalanx afweersysteem aan te kopen in de Verenigde Staten om de steden en dorpjes in Zuid-Israël alsmede strategische doelwitten te beschermen tegen de aanhoudende beschietingen vanuit de Gazastrook. De systemen zullen vooraf waarschuwen voor een aanval vanuit Gaza en korte afstands Qassam raketten en mortiergranaten onderscheppen. “De Vulcan-Phalanx kanonnen en radar zullen deel uitmaken van een meerlagen-verdediging om raketten te onderscheppen,” vertelde Barak aan Haaretz. “Dergelijk verdedigingssysteem is, wat mij betreft, een strategisch doel. Het doel is het creëren van een situatie waarbij zoveel mogelijk raketten, die op Israël worden afgevuurd, tijdig worden onderschept en vernietigd voor ze hun doel bereiken.”
Israël is volop bezig met de ontwikkeling van een defensiesysteem in meerdere lagen ,voor het onderscheppen van raketten met het doel het land en zijn burgers in de toekomst beter te beschermen tegen mortier- en raketinslagen. Het Vulcan-Phalanx afweersysteem staat daarbij op de frontlijn; terwijl daarnaast het Iron Dome systeem verder wordt ontwikkeld door Rafael Advanced Defense Systems, dat lange afstandsraketten met een bereik van meer dan vijf kilometer zal moeten onderscheppen. Een ander systeem wordt gezamenlijk ontwikkeld door Rafael en de Amerikaanse defensie-aannemer Raytheon tegen korte-afstands ballistische raketten met een bereik van 40 kilometer tot ongeveer 200 kilometer; het Hetz anti-ballistische raket-systeem en de nieuwere versie ervan staan gepland om te beschermen tegen raketten die een grotere reikwijdte hebben.
Gemaskerde Hamasterroristen bedienen Qassam raketten
Barak nam het besluit om het Vulcan-Phalanx systeem naar Israël te brengen nog voor de nieuwe Israëlische regering was samengesteld, ondanks de oppositie van ambtenaren van het Ministerie van Defensie, die een groot aantal bezwaren koesterden tegen het nieuwe systeem. Sinds Ehud Barak de nieuwe defensieminister is geworden, gebruikt Barak al zijn overtuigingskracht om te trachten hen hun meningen te laten herzien. Meer bepaald blijken zowel de Luchtmacht, de Administratie voor de Ontwikkeling van Wapens alsmede het Technologisch Departement van het ministerie, erg gekant te zijn tegen de aankoop van systemen die niet ontwikkeld werden in Israël.
Het Vulcan-Phalanx systeem (afbeelding hierboven en video hieronder) bestaat uit twee delen: enerzijds de zelfdragende Phalanx radar die raketten moet opsporen en het kanon op haar doel moet richten, en anderzijds het 20 millimeter Vulcan Gatling kanon, ontworpen om daadwerkelijk de raket neer te halen. Het kanon wordt al geruime tijd voor bescherming gebruikt op de Amerikaanse en Israëlische marine schepen alsook op vliegtuigen en heeft ook een versie die vanaf de grond werkt, op vrachtwagens of van op een platform. De multi-trommelgeweren kunnen tot 6.000 granaten per minuut afschieten en hebben een bereik van 1.200 vierkante meter. De systemen kosten 25 miljoen dollar per stuk.
VULCAN aka MK-15 Phalanx Close-In Weapons System
Bronnen: Israel News: Israel adopts Phalanx system van 26 april 2009: Asian Defence Blog: Israel confirms Land-Based Phalanx Weapon System purchase en WHP TV: Israel wants to buy U.S. missile defense system van 21 april 2009; Strategy Page: Israeli Phalanx Faces Palestinian Rockets van 26 april 2009; Haaretz: Iron Dome system found to be helpless against Qassams van 22 februari 2008; Defense Minister selects Rafael anti-missile defense system van 4 februari 2007; lees ook op deze blog over het Arrow Weapon System: Israël bereidt zich voor om weldra nucleaire installaties in Iran te bombarderen van 19 april 2009; website van Sonic Bomb.com
Mahmoud Abbas (P.A.) weigert opnieuw Israël als Joodse staat te erkennen
Yasser Arafat en Mahmoed Abbas
Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever (Westbank), heeft gisteren maandag 27 april 2009 de eis van de Israëlische eerste minister Benjamin Netanjahoe, Israël te erkennen als de Joodse staat, andermaal verworpen. De Palestijnse Autoriteit is een soort Palestijnse regering zonder staat, tot 1994 de PLO genoemd, die tot aan zijn dood geleid werd door Yasser Arafat en nadien door Mahmoud Abbas.
“Ik weiger dit te accepteren,” heeft Mr. Abbas gezegd tijdens een toespraak in Ramallah op de Westbank. “Het is niet mijn werk om een omschrijving te geven van de staat. Noem het voor mijn part de Hebreeuwse Socialistische Republiek – het kan me geen barst schelen,” voegde hij er volgens het persagentschap Reuters nog aan toe. Met deze uitspraak onderstreepte Abbas andermaal hoe pijnlijk diep de kloof nog steeds is tussen de PA(PLO) en de Israëlische Regering. De PLO heeft nooit het bestaansrecht van Israël erkend en lijkt ook niet in de nabije toekomst van plan om dat ooit te doen.
Mr. Netanjahoe, die een maand geleden zijn nieuwe regeringskabinet formeerde, heeft steeds geweigerd om een onafhankelijke Palestijnse staat, die zou worden opgericht naast de Israëlische staat, te aanvaarden als de oplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict. Maar Netanjahoe zei ook dat de Palestijnse erkenning van Israël als de nationale staat van het Joodse volk, cruciaal is om vooruitgang te bereiken tijdens toekomstige onderhandelingen. Nog verleden week liet het kantoor van Mr. Netanjahoe verstaan dat zonder die erkenning, “het niet mogelijk zal zijn om enige diplomatieke vooruitgang te boeken en een vredesakkoord te bereiken.”
Ook de afgezant van Barack Obama’s regering, George J. Mitchell, die enkele weken terug op een missie was in het Midden-Oosten, had namens de preisdent gezegd dat het 2-statenvoorstel de “enige oplossing” was voor het Arabisch-Israëlische conflict. Door de uitspraken van Mahmoud Abbas staat die oplossing weer verder weg dan ooit. Hoe het nu weer verder moet is nog niet duidelijk. Om tot een oplossing te komen moet je minstens met twee zijn, en daar willen de Palestijnen voorlopig nog altijd niet bij horen. Wat mij betreft heeft het helemaal geen zin om met Palestijnen te onderhandelen, maar moet er globaal worden onderhandeld met de landen van de Arabische Liga en met Iran. De sleutel van een definitieve oplossing van het conflict ligt in een globaal akkoord met hen en niet bij de Arabieren in de Westbank, de Gazastrook of in Israël.
Wie zich nog illusies moest maken: de Palestijnse Autoriteit streeft in werkelijkheid naar een 1-staat oplossing (en dat is altijd al haar enige streven geweest), waarbij de Israëlische staat moet opgedoekt worden en plaats moet maken voor een eengemaakte Palestijnse staat, op de plaats waar ooit Israël was gelegen, inclusief de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. Wat er dan met de Joden zal – en moèt – gebeuren, is ook al lang bekend uit de monden van een half miljard Soenitische en Sjiietische moslim-Arabieren en -Perzen die al 64 jaar lang de vernietiging van de Joodse staat aankondigen en de fysieke verwijdering van de Joden uit het Midden-Oosten, luidkeels krijsend: “From the Jordanriver to the see, Palestine shall be free.“
Voor wie het weer vergeten was, even het geheugen opfrissen:
“Wij van de PLO zullen al onze krachten gebruiken om Israël psychologisch in twee kampen te verdelen. Binnen vijf jaar zullen er tussen de vijf en de zeven miljoen Arabieren op de West Bank en in Jeruzalem wonen. Alle Palestijnse Arabieren zullen door ons worden verwelkomd. [Net] als de Joden allerlei Ethiopiërs, Russen, Oezbeken en Oekraïeners als Joden kunnen importeren, kunnen wij allerlei Arabieren bij ons importeren. Wij zijn van plan de staat Israël te elimineren en een pure Palestijnse staat te stichten. Wij zullen het leven voor de Joden ondraaglijk maken, door psychologische oorlogsvoering en een bevolkingsexplosie. Joden zullen niet onder de Arabieren willen wonen. [...] Ik heb niets aan de Joden; zij zijn en blijven Joden. Wij hebben van u nu alle mogelijke hulp nodig in onze strijd voor een verenigd Palestina onder volledige Arabisch-islamitische controle.” (Yasser Arafat op 30 januari 1996 in Stockholm tegenover een groep Arabische diplomaten (Bron: Jerusalem Post van 23 en 24 februari 1996)
“Onze strijd met de vijand is groter dan sommige politici en mediamensen denken. Onze strijd is niet met een zionistische premier, een regering of een cipier. Onze strijd is die tussen islam en het [Joodse] ongeloof in dit land. Het is een strijd waarin de kruisvaarders en het wereldzionisme zich hebben verenigd. Zionisten en kruisvaarders zijn twee kanten van een en dezelfde munt. We voeren een oorlog tegen het zionisme, dat de wereld regeert en internationale besluiten en economieën beïnvloedt. Als Allah het wil, zal deze zogenaamde staat binnenkort verdwijnen.” (Bron: Uit de preek die op 16 april 2004 door Sjeik Ibrahim Mudeiris (topfunctionaris op het ministerie van Religieuze Zaken van de Palestijnse Autoriteit) werd uitgesproken in de Sjeik Zayid Moskee in Gaza. Live op de door de PA gecontroleerde Palestijnse televisie uitgezonden [FBIS]. Zie ook deze 2 video’s met preken van Ibrahim Mudeiris: De gewone vrijdagse preek in een Gaza moskee… (21 mei 2004) en Islam zal over de VS en Engeland regeren, Joden zijn AIDS (13 mei 2005)
Bronnen: The New York Times Abbas Rejects Calling Israel a Jewish State van 28 april 2009; zie ook op deze blog: Onafhankelijke peiling uit Noorwegen: Palestijnse meerderheid tegen 2-statenoplossing van 5 april 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009
28 april 1945: Benito Mussolini vandaag 64 jaar geleden geëxecuteerd
Op 28 april 1945 werd Benito Mussolini – Il Duce -, de grondlegger van het oorspronkelijke historisch fascisme, gearresteerd door partizanen van het C.L.N. (het Italiaanse verzet.) Diezelfde dag voegde ook Clara Petacci (zijn maîtresse sinds 1936) zich bij hem. Enkele uren later werden zij op bevel van kolonel Valerio tegen de muur van een villa doodgeschoten. De lijken werden ‘s avonds met het hoofd naar beneden gehangen aan het dak van een benzinestation aan de Piazale Loreto in Milaan. In dezelfde plaats van waaruit Mussolini in 1922 naar Rome werd geroepen om daar chef van de regering te worden, vond de fascistische staat definitief zijn smadelijk einde. Twee dagen later – 30 april 1945 – pleegden Adolf Hitler en zijn maîtresse Eva Braun, die hij net de dag voordien in het diepste geheim was gehuwd, eveneens zelfmoord.
Ontstaan en programma van het Italiaanse fascisme
Benito Mussolini en Adolf Hitler
In maart 1919 werd door Benito Mussolini (1883-1945) in een zaaltje dat door de ‘Alleanza Industriale e Commerciale’ beschikbaar was gesteld, aan de Piazza Sepolcro in Milaan, een beweging opgericht onder de naam ‘Fasci Italiane di Combattimento‘. Nauwelijks meer dan honderd mensen namen aan die oprichtingsvergadering deel. Een echt programma hadden de oprichters toen nog niet. Dat -of wat er voor door moest gaan- werd pas enkele maanden later samengesteld, hoewel het als Programma van San Sepolcro bekend is geworden. De belangrijkste eisen waren: afschaffing van de senaat, de vorming van technische nationale raden.
Het programma bevatte ook enkele ‘linkse’ elementen zoalsde invoering van het minimumloon, mee beslissingsrecht voor arbeiders, een invaliditeits- en oudersdomsverzekering en invoering van een pensioengerechtigde leeftijd op 55 jaar. Op militair gebied werd voor de oprichting van een nationale militie gepleit. Over tal van belangrijke sociale en economische problemen zei het programma niets. Die ‘problemen’, aldus de inleiding van het programma, op het gebied van bureaucratie, op juridisch, administratief en koloniaal gebied, op het gebied van onderwijs enz. zouden ‘geregeld worden’ als de fascisten aan de macht waren. Over één zaak was het programma echter wel volledig duidelijk: Het fascisme was een anti-partij.
Het symbool: de fasces
Afbeelding rechts: De fasces, bron van de benaming en tegelijk het symbool van de Italiaanse fascisten
Als benaming voor de beweging koos Mussolini een symbool uit de Romeinse oudheid, de fasces. De fasces was een bundel twijgen met daarin een bijl, die de Romeinse magistraten voerden als teken van de staatsmacht. De twijgen werden gebruikt om overtreders van wet en voorschriften te geselen, de bijl diende voor de onthoofding van tegenstanders van de heersende macht.
De aanhangers van Mussolini’s beweging waren mensen uit allerlei sociale lagen en maatschappelijke groeperingen: nationalisten, syndicalisten, anarchisten, oud-strijders, de vroegere Interventionisten, mensen die onder de economische crisis te lijden hadden -voornamelijk kleine middenstanders-, avonturiers, gedeklasseerde intellectuelen en regelrechte misdadigers.
Het waren overwegend mensen die elkaar niet vonden vóór, maar tegen iets: tegen de democratie, tegen de liberale staat, tegen de arbeidersklasse. De fascisten streefden geen louter parlementaire macht na, zij wilden de omverwerping van de bestaande orde.
De Arditi of Zwarthemden
Afbeelding rechts: De eerste Arditi, speciale commandotroepen, later zwarthemden genoemd
Het hoofdaccent van de activiteiten van de fascisten lag op straat. Intimidatie, terreur dat waren de politieke middelen van de eerste fascisten. Bij de eerste openlijk optredende groepen sloten zich al vrij spoedig de uit de Arditi (dapperen), een soort commandotroepen, afkomstige gedemobiliseerde militairen aan. De Arditi -zo’n 20.000 man sterk- vormden na de Eerste Wereldoorlog speciale bonden, vergelijkbaar met de Duitse Freikorpsen, rondzwervende Duitse bendes van veteranen van WO I.
De leden waren voornamelijk uit het lompenproletariaat afkomstig, in meerderheid zelfs beroepsmisdadigers, die wegens moord of andere zware misdaden waren veroordeeld. Deze hadden in 1915 amnestie gekregen onder voorwaarde dat ze dienst zouden nemen in het leger. Na 1917 werden ze gerecruteerd voor de speciale commando-eenheden, de Arditi. Hoewel ze weinig bijzondere prestaties hebben verricht, wisten ze allerlei bijzondere rechten te veroveren. Ze kenmerkten zich door een ongedisciplineerd optreden, hun uniform week af van dat van de gewone soldaten.
De fel nationalistische Arditi traden in verschillende steden in Italië als anti-proletarische stoottroepen op. In Rome, Napels en Milaan kwam het in 1919 herhaaldelijk tot bloedige botsingen tussen met dolken gewapende Arditi en arbeiders. Met groepjes van 20 of 30 man vielen de Arditi bijeenkomsten en betogingen van niets vermoedende arbeiders aan en veranderden de straat in korte tijd in een waar slagveld.
Op 15 april 1919 staken de Arditi samen met de fascisten de redactielokalen van de socialistische krant Avanti in Milaan in brand. Mussolini rechtvaardigde deze actie in zijn blad Popolo d’Italia. In de loop van 1919 gingen de Arditi samen met rechts-radicale studenten en middelbare scholieren de militante voorhoede, de stoottroepen, van de fascisten vormen. Hun uiterlijke kenmerk waren het zwarte hemd en de dolk. Al spoedig werden de fascisten zwarthemden genoemd.
Gabriele d'Annunzio
De ‘held’ van de Arditi was echter niet zozeer Mussolini als wel de dichter Gabriele d’Annunzio (1863-1938). D’ Annunzio was een van de belangrijkste voorvechters voor Italië’s deelname aan de oorlog geweest. In de oorlog had hij dapper gevochten, voor zijn prestaties had hij de hoogste onderscheiding die Italië kende gekregen. In een van de gevechten had hij een oog verloren. Op 12 september 1919 bezette de dichter-soldaat d’Annunzio met enkele honderden vrijwilligers de voormalig Hongaarse havenstad Fiume. Ongeveer de helft van de inwoners van Fiume waren Italiaans. De Italiaanse regering nam een afwachtende houding aan. Enerzijds uit angst om de nationalistische gevoelens aan te wakkeren, anderzijds werd ze ook te zeer bezig gehouden door andere grote binnenlandse problemen: het grondstoffen- en voedseltekort en de inflatie. Aldus regeerde d’Annunzio meer dan 15 maanden over Fiume, tot de Italiaanse regering er geweldloos een einde aan maakte. De legionairs van d’Annunzio sloten zich massaal aan bij de fascisten van Mussolini.
Tussen 1920 en 1922 liep Italië gebukt onder de toenemende straatterreur van de Arditi. Het fascistisch geweld dat tot dan een incidenteel karakter had gedragen, nam in het najaar van 1920 zowel in omvang als in hevigheid toe. De fascistische terreur ging steeds meer een structureel karakter aannemen. Herhaaldelijk traden de fascistische bendes als antiproletarische stoottroepen op om stakingen van de arbeiders te breken. De fascistische actie-eskaders, de squadre d’azione, begonnen ook na de beëindiging van de fabrieksbezettingen steeds brutaler op te treden.
Berucht werden de zogenaamde zondagstochten, de spedizione punitive (strafexpedities), waarop de gebouwen van arbeidersbewegingen werden geplunderd, leden en leiders van de vakbonden of socialistische partijen werden afgeranseld en mishandeld, in enkele gevallen zelfs doodgeknuppeld. Redactielokalen van socialistische en communistische kranten en bladen werden verwoest. De fascisten maakten alles wat maar enigszins met socialisme of communisme in verband stond tot doelwit van hun acties. Het fascistische geweld was systematisch en bewust gericht op de vernietiging van de tegenstander.
Mars op Rome
Mars op Rome
Op 27 oktober 1922 gingen in heel Italië de fascisten de straat op, overal braken rellen uit, openbare gebouwen werden bezet, zelfs kazernes gingen over in fascistische handen. Uit alle delen van het land trokken in de vroege ochtend van de 28ste oktober 1922 de fascistische colonnes naar de hoofdstad op. Mussolini begon aan het hoofd van zijn paramilitaire formaties de beruchte Mars op Rome, met als inzet: de militaire machtsovername van Italië. Het aantal deelnemers aan die mars is nooit bekend geworden. Fascistische historici noemen getallen tussen de 300.000 en 700.000, maar naar alle waarschijnlijkheid waren het er in werkelijkheid tussen de 40.000 en de 50.000 man, slecht bewapend, nauwelijks getraind en zonder veel militaire ervaring.
Ongeveer 30 tot 40 kilometer voor Rome hielden de troepen halt, in afwachting van het bevel van de Duce om de stad binnen te trekken. De Italiaanse Koning Victor Emmanuel III weigerde het decreet te ondertekenen waarin de Italiaanse regering in de avond van de 27ste oktober de algemene staat van beleg had afgekondigd. Was het uit angst voor een burgeroorlog, of vreesde hij de militaire kracht van de fascisten? De koning was bang zijn troon te verliezen indien hij de fascisten tegen zich in het harnas zou jagen. Zijn hoogste officieren hadden hem verteld dat 1 miljoen[!] fascisten voor de poorten van Rome stonden en dat de stad slechts verdedigd werd door 7000 man. In werkelijkheid stonden bijna 30.000 goed bewapende militairen tegenover hooguit 50.000 slecht bewapende fascisten.
Onder druk van zijn raadgevers besloot de Koning om Mussolini uit te nodigen naar Rome om hem te belasten met de opdracht om een nieuwe regering te vormen. Veel later zal na het einde van de Tweede Wereldoorlog de Italiaanse koninklijke familie vanwege haar steun aan het fascisme haar rechten verliezen en Italië een republiek worden.
In de ochtend van de 30ste oktober 1922 trok Mussolini, Il Duce, aan het hoofd van zijn fascistische troepen de hoofdstad binnen. Hij zal Italië de volgende jaren met harde hand leiden tot aan zijn afzetting in de zomer van 1943 in volle oorlogstijd, maar dat is een ander deel van de historie.
Het einde van Mussolini
Op 12 september 1943 werd Mussolini in opdracht van Adolf Hitler bevrijd door SS-majoor Otto Skorzeny. Mussolini werd naar Duitsland overgevlogen en herenigd met zijn familie en een aantal fascisten. Hitler drong er bij Mussolini op aan om opnieuw een Italiaanse regering te vormen. Mussolini en een aantal fanatieke getrouwen vestigden zich aan het Gardameer (Salò) in Noord-Italië en riep de Italiaanse Sociale Republiek uit, waarvan hij de president en premier werd.
Nadat de oorlogsnederlaag onafwendbaar bleek, vluchtte Mussolini in april 1945 naar Milaan en startte onderhandelingen met het Italiaanse verzet. Die mislukten en Mussolini vluchtte noodgedwongen naar de Italiaans-Zwitserse grens. Op 28 april 1945 werd Mussolini gearresteerd door partizanen van het C.L.N., het Italiaanse verzet.
Op 28 april 1945 voegde ook Clara Petacci, zijn maîtresse sinds 1936- zich bij hem. Enkele uren later werden zij op bevel van kolonel Valerio tegen de muur van een villa doodgeschoten. De lijken werden ‘s avonds met het hoofd naar beneden gehangen aan het dak van een benzinestation aan de Piazale Loreto in Milaan (afbeelding rechts van 29 april 1945). In dezelfde plaats van waaruit Mussolini in 1922 naar Rome werd geroepen om daar chef van de regering te worden, vond de fascistische staat definitief zijn smadelijk einde.
Later werd Mussolini in Milaan begraven. In april 1946 werd zijn lichaam gestolen, mogelijk om losgeld te eisen, maar onverrichterzake een maand later bij een klooster in Milaan ingeleverd en herbegraven in een klooster bij Legnano. In 1957 werd Mussolini door de familie herbegraven in de buurt van zijn geboortedorp Predappio.
Lees ook deze film- en boekbesprekingen op Verzet.org (eigen collectie):
• DVD-film: Nazisme Fascisme Communisme; Orion Channel 2007; 3 DVD; speelduur 290 minuten; zw/wit en kleur
• DVD-film: The Nazis – A warning from history (3 DVD’s speelduur 300 minuten)
• DVD-film: The Story of Fascism (Gianni Ubaldo Canale en Franco Rostagno)
• Mussolini. Fascistenleider en dictator (Christopher Hibbert)
• Het Italiaans Fascisme: opkomst, overwinning, konsolidering en ondergang (Jo Horn en Els Sira)
• Benito Mussolini (Giovanni de Luna)
• Het fascisme gisteren en vandaag (Herwig Lerouge, Peter Mertens e.a.)
• Fascisme en nationaal-socialisme (Paul Schneiders – Maria Endenburg)
• Racisme en fascisme – Ontstaan en bestrijding (Sandew Hira)
• Fascisme (Martin Kitchen)
• ze zijn er nog… (P.R.A. Van Iddekinge en A.H. Paape)
• Lexicon van het fascisme. Woorden en begrippen uit de jaren 1933-1945 (Hilde Kammer en Elisabeth Bartsch)
• De anatomie van het fascisme (Robert O. Paxton)
• Fout na de oorlog. Fascistische en racistische organisaties in Nederland 1950-1990 (J Van Donselaar)
• Waarom die Italianen (Fred Vanhinsberg)
• Het geheim van Santa Vittoria (Robert Crichton)
• De Oorlogsbazen. Zij bepaalden het verloop van de Tweede Wereldoorlog (A.J.P. Taylor)
• Skorzeny, de gevaarlijkste man van Europa (Charles Whiting)
In ‘Dochter van Iran’ verhaalt Mani Amiri over haar vlucht naar België via Nederland
Een week geleden heb ik bij De Sleghte op de Wapper in Antwerpen voor een paar euro het boek ‘Dochter van Iran‘ van de Iraanse Mani Amiri over haar vlucht naar de vrijheid, gekocht en in één ruk uitgelezen. Mani Amiri vluchtte in 1984 met haar gezin via Turkije naar het Nederlandse Almere. Tegenwoordig woont zij in Malle (België), nauwelijks 20 km van Antwerpen. Gemakkelijkheidshalve heb ik hierna uit Het Nieuwsblad het interview met Mani Amiri overgenomen, omdat Mani in dit interview een exact sfeerbeeld schept hoe het er aan toe ging in het Iran onder de Sjah en later onder Ayatollah Khomeini. Vooral de vlucht uit Iran lijkt wel een echte thriller…
De afgelopen maanden ben ik erg geïnteresseerd geraakt in het levenslot van de miljoenen Iraanse mannen en vrouwen, sinds Ayatollah Khomeini half februari 1979 de macht overnam van de Sjah van Perzië – Mohammed Reza Pahlavi- nadat die op 16 januari 1979 met zijn vrouw Farah Diba naar het buitenland was gevlucht. Vooral het lot van de vrouwen heeft me sterk aangegrepen, zeker ook nu de bekende Roxana Saberi achter de tralies is beland en sindsdien in hongerstaking is. Verschillende Iraanse vrouwen hebben hun wedervaren op schrift gesteld. Bekendste is wellicht Shirin Ebadi die voor haar inzet in 2003 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Van Ebadi verscheen onlangs ‘Iran ontwaakt’. Gisteren op BBC World nog een lang interview bekeken met Azar Nafisi. Lees in De Volkskrant van 6 februari 2009 de boekrecensie over haar nieuwste boek ‘Things I’ve Been Silent About‘. Alles over Iraanse vrouwenbeweging op Pars Times: Woman
Videobeelden van de Iraanse Revolutie februari 1979, dit voorjaar precies 30 jaar geleden…
Mani Amiri over haar vlucht naar de vrijheid
,,De revolutie kwam en ineens mochten we niets meer. Onze ideeën, onze dromen, onze vrijheid: alles pakten ze ons af.” De toestand in Iran, ook door de oorlog met Irak, werd onhoudbaar, en dus vluchtte Mani Amiri (48) in 1984, samen met haar man en haar twee kinderen, over de bergen naar Turkije, en zo naar Nederland en België. Over die overrompelende periode in haar leven heeft ze nu een beklijvend boek uit: Dochter van Iran.
Mani Amiri kende een onbezorgde kindertijd in Kermanshah in Iran, niet zo ver van de grens met Irak. Op zeventienjarige leeftijd trouwde ze met Rajan, een militair helikopterpiloot, en samen kregen ze twee kinderen: Shadie en Reza. Maar de revolutie kwam, de sjah werd verdreven en Mani moest ineens een hoofddoek om. ,,Dat was een schok voor mij. Ik had hele lieve en moderne ouders. Ja, wij waren gelovig. Maar niet fanatiek. Wij droegen thuis geen hoofddoek, als ik ging zwemmen deed ik mijn bikini aan. We mochten fietsen en als ik verliefd werd, was daar geen probleem mee.”
,,Mijn moeder had gestudeerd, zij dacht anders dan de meeste andere vrouwen. Mijn moeder was zelf destijds uitgehuwelijkt. Nog een geluk dat ze daarna echt verliefd is geworden op mijn vader en dat ze een mooi koppel zijn geworden. Maar ze besefte als geen ander dat dit niet de juiste manier was. Daarom wilde ze niet dat haar dochters uitgehuwelijkt werden. Wij mochten zelf kiezen. Mijn vader was het daar helemaal mee eens.”
In 1979 brak de revolutie uit. Was het toen uit met uw vrijheid?’
Mani Amiri: ,,Meteen. Ineens mochten we niet meer vrij praten, niet meer kiezen met wie we omgingen. Kledij? We moesten zwart dragen en ons helemaal bedekken. Als we naar de Kaspische Zee gingen om te zwemmen, moesten wij voortaan gekleed en met de hoofddoek om het water in! En mannen en vrouwen apart. Als we met de bus wilden reizen, moesten mannen er langs de voordeur in, vrouwen langs de achterdeur.”
,,Ik vond dat allemaal verschrikkelijk, absurd ook. Ik voelde me heel benauwd. Op een dag hebben ze mij opgepakt omdat ik op straat liep met nylonkousen aan, en omdat er onder mijn hoofddoek plukjes haar te zien waren. Op slag waren we alles kwijt: onze vrijheid, onze dromen, en alle rechten die je als vrouw had verworven.”
,,Het gebeurde allemaal onder het mom van de godsdienst, de islam. Staat er in de Koran welke kleren je moet dragen, met wie je mag praten, dat je niet met mannen mag omgaan, geen make-up mag dragen? Ze hebben de islam misbruikt om hun eigen regeltjes te rechtvaardigen. Dat was geen leven meer.”
Waarom bent u zo tegen uithuwelijken?
,,Hoe kun je nu trouwen met iemand die je nooit van tevoren hebt gezien? Hoe kun je nu van iemand houden die je niet kent? Dat vind ik zo fijn aan de westerse cultuur: hier kunnen jonge mensen elkaar leren kennen, krijgen ze tijd om hun relatie te laten groeien en daarna al of niet de stap naar het huwelijk te zetten.”
U heeft ettelijke Iraakse bombardementen op uw stad meegemaakt. U heeft daar vreselijke dingen gezien. Hoe komt een mens dergelijke gruwel te boven?
,,Wat ik tussen 1980 en 1984 heb meegemaakt, blijft me mijn hele leven achtervolgen. Ik kan nog steeds geen oorlogsfilms zien. Journaalbeelden over Irak: ik moet wegkijken of ik ga huilen. Kapotgeschoten lichamen: ik heb dat allemaal zelf gezien! Het zijn beelden die voor altijd op mijn netvlies gebrand staan. Vuurwerk: ik kan er niet tegen. Toen we pas in Nederland waren en er vuurwerk werd afgeschoten, doken we onder de tafel. Ik dacht dat er een luchtaanval kwam. Vandaag weet ik dat wel beter te plaatsen, maar vuurwerk blijft me een heel ongemakkelijk gevoel bezorgen.”
Nadat uw man vliegverbod kreeg omdat hij tegen alle bevelen in toch gewonden naar een ziekenhuis had gevlogen, was voor jullie de maat vol. Jullie zouden Iran ontvluchten. Hoe lastig was het om die beslissing te nemen?
Iraanse Revolutie van 1979
,,Het was de moeilijkste beslissing van mijn leven. Bezittingen achterlaten, mijn jeugd, mijn land, tot daar aan toe. Maar afscheid nemen van mijn dierbaren, mijn vader en mijn moeder, dat was verschrikkelijk. Hoe moest ik hen zeggen dat we weg zouden gaan, dat ik hun kleinkinderen – mijn kinderen – van hen afpakte? De revolutie heeft mij alles ontstolen. De oorlog tussen Iran en Irak heeft mij mijn lieve vader gekost…”
Uw vader overleed toen u al in België woonde. U ging voor hem in de kerk een kaarsje branden. Bent u dan geen moslima?
,,Of je nu in een moskee of in een kerk tot hem bidt, God is overal. Meer zelfs: eigenlijk hebben wij allemaal dezelfde god. Weet je, toen mijn vader en moeder mij een keertje in Vlaanderen zijn komen bezoeken – drie jaar geleden was de laatste keer – zijn we samen gaan bidden in een kerk. Moslims die bidden in een kerk van de katholieken. Zeg mij eens: waarom zou dat niet kunnen?”
Asielzoekers halen regelmatig het nieuws. U bent zelf een asielzoeker geweest. Wat doet die berichtgeving u?
,,Ik ben vandaag vrijwilliger bij het OCMW in Malle. Ik wil me inzetten voor asielzoekers, want ik weet wat die mensen meemaken. Ik zeg: luister naar die mensen hun verhaal voor je een oordeel velt of ze allemaal over dezelfde kam scheert. Er is niemand die voor zijn plezier zijn land achterlaat, weet dat maar heel zeker!”
Heeft u er destijds goed aan gedaan uw land te ontvluchten?
,,Ik heb tenminste mijn vrijheid terug, en dat is onzettend belangrijk. Als ik vandaag naar Iran terugkeer, dan zie ik waar de vrouwen staan, en dat is alsof de klok wordt teruggedraaid. Ondanks alle pijn die het heeft veroorzaakt, ben ik blij dat we die tocht over de bergen hebben gemaakt, naar Turkije en zo naar Nederland en België. Mijn dochter heeft nu een eigen boekhoudbedrijf, mijn zoon is manager van een fitnessclub. Ze zijn goed terechtgekomen. Daar ben ik blij om.”
Het laatste wat u in Iran heeft gedaan, is een handvol aarde meepakken. Heeft u dat souvenir nog?
,,Dat doe ik nooit weg. Dat is de aarde van mijn vaderland.”
Bronnen: Mani Amiri, Dochter van Iran , Lannoo, 316 blz., ISBN 978-90-209-6769-2; lees hier in het boek van Mani Amiri met enkele foto’s; Het Nieuwsblad: Iraanse Mani Amiri over haar vlucht naar de vrijheid van 26 november 2006; De Standaard: Te veel gezien, vandaag van 14 oktober 2006; zie ook alles over Iraanse vrouwenbeweging op Pars Times: Woman
Roxana Saberi al zeven dagen in hongerstaking in Iraanse gevangenis
De Amerikaanse journaliste Roxana Saberi, die in Iran is veroordeeld voor spionage, maakt het niet goed. Dat heeft haar vader maandag gezegd na een bezoek aan de gevangenis. De journaliste is al zeven dagen in hongerstaking. Ze is ‘erg zwak en bleek’, zei Reza Saberi, die zijn dochter maandag samen met zijn Japanse vrouw bezocht. Roxana Saberi werd ruim een week geleden achter gesloten deuren tot acht jaar cel veroordeeld omdat ze gespioneerd zou hebben voor de Verenigde Staten.
Saberi, die zowel de Iraanse als de Amerikaanse nationaliteit heeft, werd er aanvankelijk van beschuldigd dat ze in Iran had gewerkt zonder persvergunning. Later werd die aantijging omgezet in een beschuldiging van spionage. Volgens de VS is de beschuldiging nergens op gebaseerd en moet Saberi zo snel mogelijk worden vrijgelaten.
Lees ook op deze blog: Roxana Saberi – Miss North Dakota 1997 – veroordeeld tot acht jaar opsluiting in Iraanse cel van 19 april 2009
Bron: De Standaard: In Iran veroordeelde journaliste VS ‘erg zwak’ van 27 april 2009; Activistensite: Free Roxana.net; Website van Miss North Dakota: De Telegraaf: Iran geeft journaliste VS acht jaar cel van 18 april 2009; New York Times: American Journalist Stands Trial in Iran van 15 april 2009; Buttons, cards, posters, T-shirts enz. op Free American Journalist Roxana Saberi From Iran
Paniek in Teheran: ‘Zionistische’ citrusvruchten overspoelen de markt
Het eten van een 'Zionistische' sinaasappel kan uw geestelijke gezondheid schaden
Een ‘sappig’ verhaal staat hedenmaandag op de voorpagina van de Jerusalem Post: ‘Chinese citrus fruit ‘disgraces’ Iran’. Wat was er gebeurd? Paniek overal het voorbije weekeinde in de Iraanse hoofdstad Teheran nadat Iraanse autoriteiten tot hun grote gruwel tot de ontdekking kwamen dat citrusvruchten die werden aangekocht door aankopers over de ganse hoofdstad gelabeld waren als ‘Jaffa sweeties‘, gekweekt in Israël. Later werd ontdekt dat de Jaffa sinaasappelen van Chinese oorsprong waren en frauduleus werden gemerkt als het prestigieuze Israëlische product.
Twee Iraanse persagentschappen rapporteerden zondag dat citrusvruchten gemerkt met de woorden “Jaffa sweetie Israel PO” waren opgedoken in Teheran, maar dat het verdacht fruit was verpakt in dozen die duidelijk het etiket droegen die zeiden: “Product of China.” Hoe dan ook heeft Teheran de Zionistische infiltratie meteen beantwoord. Volgens de Iraanse Press TV heeft Hossen Safaie, de directeur van het Distributiecentrum van Fruit en Groenten in Teheran, zijn hoop uitgedrukt dat de overtreders van de wet onmiddellijk voor het gerecht worden gebracht en dat “zijn organisatie niet zal dulden diegenen die geldgewin nastreven in het negeren van de burgerlijke en religieuze Iraanse leer.”
Press TV wist ook te melden dat de Afgevaardigd Minister voor Iraanse Handel Mohammad Sadeq Mofatteh 1 triljoen [!] Iraanse rial had aangeboden voor ieder die zou kunnen aantonen dat zijn ministerie een invoervergunning had uitgereikt voor dit beledigende fruit. Hij voegde er aan toe dat ‘kwaadaardige elementen’ de citrusvruchten hadden gemerkt als Israëlisch product ‘om de regerende overheid in diskrediet te brengen.”
Later op de dag, nadat Israël had ontkend dat het geen fruit had uitgevoerd in de richting van Teheran, werd stilaan duidelijk dat het merk ‘Made in China’ dat op de dozen stond, blijkbaar de echte oorsprong van het fruit verhulde. Het fruit, een sinaasappel-pompelmoes hybride die wordt verkocht als ‘Jaffa Sweetie’, is erg populair op de wereldmarkt omwille van zijn smaak, weinig pitten bevattend en haar gemakkelijk te verwijderen schil.
Het is niet de eerste keer dat Chinese producenten misleidende etiketten hebben geplaatst op producten om die aantrekkelijker te maken voor internationale kopers – alhoewel in dit geval, het er op lijkt dat hier door Chinezen een eerste grote marketing fout werd gemaakt die (bijna) tot een diplomatieke stofwolk leidde. In feite vinden Israëlische vruchten routinematig hun weg naar plaatsen waar de Israëliërs vaak zelf te bang zijn om te lopen.
In de afgelopen jaren vonden appels, geteeld door Druzische boeren op de Golan-hoogvlakte, hun weg via de door de Verenigde Naties gecontroleerde controlepost in Kuneitra en werden verkocht op de markten en veilingen van Syrië en Saudi-Arabië, en de opbrengst keerde terug naar de fruittelers in Golan. En dat is nog maar het topje van de sappige ijsberg. Volgens Ilan Eshel , de voorzitter van de Israëlische Vereniging van Fruittelers, vinden jaarlijks dozijnen tonnen fruit hun weg doorheen de IDF controleposten naar de Gazastrook. En door Israël geteelde avocados, dadels en bananen worden routinematig verkocht aan opkopers uit Jordanië, alwaar de stickers vooraf worden verwijderd om daarna te worden doorverkocht naar de Arabische landen, inbegrepen de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein.
Eshel merkte nog op dat het fruit (en ja, avocado is een fruitsoort) af en toe tegenstand ondervindt van anti-Israëlische elementen, maar dat aankopers zich meer bereid tonen tot het aangaan van interessante handelscontracten. “Ik denk dat economische drijfveren sterker doorwegen dan animositeit, en wanneer mensen noodzakelijke goederen willen – of zelfs goederen die een beetje buiten het noodzakelijke vallen – ze ontdekken dat ideologie daarin geen rol speelt [meer] speelt,” zei Eshel nog. Een goede les voor onze locale ‘vrienden’ van de linkse anti-Zionistische [lees: antisemitische] kerk.
Lees ook op deze blog: Hoe kan je het best Israël en de Joden boycotten? [satire] en ‘Boycot Israëlische producten’ actie afgeblazen wegens succesvolle tegenzet en ook: Stop de boycot – Stop de Jodenhaat – Steun Israël – Koop Israëlisch alsook Het ware verhaal van de ‘hamburger’, een smakelijke uitvinding van Joodse vluchtelingen op weg naar Amerika
Bronnen: Israellycool en Jerusalem Post: Chinese citrus fruit ‘disgraces’ Iran van 27 april 2009; AGF: Israël: “Jaffa Sweetie” verlaagt cholesterol van 12 maart 2004; De Standaard: Israëlisch fruit komt uit China van 27 april 2009
