Dagelijks archief: 27 april 2009
Roxana Saberi al zeven dagen in hongerstaking in Iraanse gevangenis
De Amerikaanse journaliste Roxana Saberi, die in Iran is veroordeeld voor spionage, maakt het niet goed. Dat heeft haar vader maandag gezegd na een bezoek aan de gevangenis. De journaliste is al zeven dagen in hongerstaking. Ze is ‘erg zwak en bleek’, zei Reza Saberi, die zijn dochter maandag samen met zijn Japanse vrouw bezocht. Roxana Saberi werd ruim een week geleden achter gesloten deuren tot acht jaar cel veroordeeld omdat ze gespioneerd zou hebben voor de Verenigde Staten.
Saberi, die zowel de Iraanse als de Amerikaanse nationaliteit heeft, werd er aanvankelijk van beschuldigd dat ze in Iran had gewerkt zonder persvergunning. Later werd die aantijging omgezet in een beschuldiging van spionage. Volgens de VS is de beschuldiging nergens op gebaseerd en moet Saberi zo snel mogelijk worden vrijgelaten.
Lees ook op deze blog: Roxana Saberi – Miss North Dakota 1997 – veroordeeld tot acht jaar opsluiting in Iraanse cel van 19 april 2009
Bron: De Standaard: In Iran veroordeelde journaliste VS ‘erg zwak’ van 27 april 2009; Activistensite: Free Roxana.net; Website van Miss North Dakota: De Telegraaf: Iran geeft journaliste VS acht jaar cel van 18 april 2009; New York Times: American Journalist Stands Trial in Iran van 15 april 2009; Buttons, cards, posters, T-shirts enz. op Free American Journalist Roxana Saberi From Iran
Paniek in Teheran: ‘Zionistische’ citrusvruchten overspoelen de markt
Het eten van een 'Zionistische' sinaasappel kan uw geestelijke gezondheid schaden
Een ‘sappig’ verhaal staat hedenmaandag op de voorpagina van de Jerusalem Post: ‘Chinese citrus fruit ‘disgraces’ Iran’. Wat was er gebeurd? Paniek overal het voorbije weekeinde in de Iraanse hoofdstad Teheran nadat Iraanse autoriteiten tot hun grote gruwel tot de ontdekking kwamen dat citrusvruchten die werden aangekocht door aankopers over de ganse hoofdstad gelabeld waren als ‘Jaffa sweeties‘, gekweekt in Israël. Later werd ontdekt dat de Jaffa sinaasappelen van Chinese oorsprong waren en frauduleus werden gemerkt als het prestigieuze Israëlische product.
Twee Iraanse persagentschappen rapporteerden zondag dat citrusvruchten gemerkt met de woorden “Jaffa sweetie Israel PO” waren opgedoken in Teheran, maar dat het verdacht fruit was verpakt in dozen die duidelijk het etiket droegen die zeiden: “Product of China.” Hoe dan ook heeft Teheran de Zionistische infiltratie meteen beantwoord. Volgens de Iraanse Press TV heeft Hossen Safaie, de directeur van het Distributiecentrum van Fruit en Groenten in Teheran, zijn hoop uitgedrukt dat de overtreders van de wet onmiddellijk voor het gerecht worden gebracht en dat “zijn organisatie niet zal dulden diegenen die geldgewin nastreven in het negeren van de burgerlijke en religieuze Iraanse leer.”
Press TV wist ook te melden dat de Afgevaardigd Minister voor Iraanse Handel Mohammad Sadeq Mofatteh 1 triljoen [!] Iraanse rial had aangeboden voor ieder die zou kunnen aantonen dat zijn ministerie een invoervergunning had uitgereikt voor dit beledigende fruit. Hij voegde er aan toe dat ‘kwaadaardige elementen’ de citrusvruchten hadden gemerkt als Israëlisch product ‘om de regerende overheid in diskrediet te brengen.”
Later op de dag, nadat Israël had ontkend dat het geen fruit had uitgevoerd in de richting van Teheran, werd stilaan duidelijk dat het merk ‘Made in China’ dat op de dozen stond, blijkbaar de echte oorsprong van het fruit verhulde. Het fruit, een sinaasappel-pompelmoes hybride die wordt verkocht als ‘Jaffa Sweetie’, is erg populair op de wereldmarkt omwille van zijn smaak, weinig pitten bevattend en haar gemakkelijk te verwijderen schil.
Het is niet de eerste keer dat Chinese producenten misleidende etiketten hebben geplaatst op producten om die aantrekkelijker te maken voor internationale kopers – alhoewel in dit geval, het er op lijkt dat hier door Chinezen een eerste grote marketing fout werd gemaakt die (bijna) tot een diplomatieke stofwolk leidde. In feite vinden Israëlische vruchten routinematig hun weg naar plaatsen waar de Israëliërs vaak zelf te bang zijn om te lopen.
In de afgelopen jaren vonden appels, geteeld door Druzische boeren op de Golan-hoogvlakte, hun weg via de door de Verenigde Naties gecontroleerde controlepost in Kuneitra en werden verkocht op de markten en veilingen van Syrië en Saudi-Arabië, en de opbrengst keerde terug naar de fruittelers in Golan. En dat is nog maar het topje van de sappige ijsberg. Volgens Ilan Eshel , de voorzitter van de Israëlische Vereniging van Fruittelers, vinden jaarlijks dozijnen tonnen fruit hun weg doorheen de IDF controleposten naar de Gazastrook. En door Israël geteelde avocados, dadels en bananen worden routinematig verkocht aan opkopers uit Jordanië, alwaar de stickers vooraf worden verwijderd om daarna te worden doorverkocht naar de Arabische landen, inbegrepen de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein.
Eshel merkte nog op dat het fruit (en ja, avocado is een fruitsoort) af en toe tegenstand ondervindt van anti-Israëlische elementen, maar dat aankopers zich meer bereid tonen tot het aangaan van interessante handelscontracten. “Ik denk dat economische drijfveren sterker doorwegen dan animositeit, en wanneer mensen noodzakelijke goederen willen – of zelfs goederen die een beetje buiten het noodzakelijke vallen – ze ontdekken dat ideologie daarin geen rol speelt [meer] speelt,” zei Eshel nog. Een goede les voor onze locale ‘vrienden’ van de linkse anti-Zionistische [lees: antisemitische] kerk. 
Lees ook op deze blog: Hoe kan je het best Israël en de Joden boycotten? [satire] en ‘Boycot Israëlische producten’ actie afgeblazen wegens succesvolle tegenzet en ook: Stop de boycot – Stop de Jodenhaat – Steun Israël – Koop Israëlisch alsook Het ware verhaal van de ‘hamburger’, een smakelijke uitvinding van Joodse vluchtelingen op weg naar Amerika
Bronnen: Israellycool en Jerusalem Post: Chinese citrus fruit ‘disgraces’ Iran van 27 april 2009; AGF: Israël: “Jaffa Sweetie” verlaagt cholesterol van 12 maart 2004; De Standaard: Israëlisch fruit komt uit China van 27 april 2009
De zoete likeur van het linkse zelfbedrog
‘Als in 2030 na diepgravend onderzoek een boek verschijnt over het intellectuele leven in Vlaanderen aan het begin van de eenentwintigste eeuw, zal de periode 2008-2009 een scharniermoment blijken te zijn. In die jaren sneuvelde de schijnbare consensus over twee geloofspunten van de Vlaamse intelligentsia: het multiculturalisme en het voortbestaan van België’, zo schreef Geert Buelens vorige week (DM 15/4). Hij verwees daarbij onder meer naar de islamkritische opstelling van Benno Barnard. Barnard heeft een repliek klaar.
Wij, linkse lemmingen
Benno Barnard
In Vlaanderen zijn er tegenwoordig twee grote onderwerpen van debat: het separatisme en de islam. Die beide thema’s zijn door het Vlaams Belang bezet, met als gevolg dat denkende wezens met een afwijkende mening twintig jaar lang angstvallig hun mond hebben gehouden. Maar daar is verandering in gekomen. Er zijn de nodige intellectuele separatisten, verzameld in de Gravensteengroep. En er zijn de nodige islamcritici, die het voorlopig zonder een manifest moeten stellen.
Volgens Geert Buelens – op 15 april jl. in deze krant – drukken beide groepen zich ongenuanceerd uit. In die context valt mijn naam. Ik zou van hem bijvoorbeeld de term ‘linkse lemmingen’ niet mogen gebruiken. En waarom dan wel niet? Die woorden omschrijven heel beeldend het groepsgedrag van veel intellectuelen, die zich opgewekt naar de afgrond reppen, want alles is beter dan voor racist te worden aangezien, of erger nog, voor een sympathisant van het Vlaams Belang. Het is een omschrijving zo scherp als een gewette kling. Daar zou een hoogleraar letterkunde blij mee moeten zijn…
Geert Buelens: alles is beter dan voor racist te worden aangezien
Maar Buelens zegt iets wat me nog veel meer stoort. ‘(Barnard) stelde “wel in multiculturaliteit” te geloven, “althans tussen Vlamingen en Franstaligen”. Met andere culturen valt in dit land dus blijkbaar niet samen te leven – hoe hij dat in België als Nederlander organiseert met zijn Amerikaanse vrouw is me niet duidelijk. Te vrezen valt echter dat het maar al te duidelijk is. Of bedoelt Barnard iets anders te zeggen dan dat moslims eigenlijk niet thuishoren in dit land?’
Ik krab me op het hoofd. Inderdaad, hoe organiseer ik dat? Maar los van die flauwekul over mijn privéleven: Buelens beoefent het tendentieus citeren als een literair subgenre. Wat schreef ik namelijk werkelijk?
‘Ik ben een tegenstander van het VB. Ik heb het oude en het nieuwe partijprogramma bestudeerd. Ik geloof niet in het staatscorporatisme. Ik geloof ook niet in een tweestatenoplossing voor België. Wel in multiculturaliteit, althans tussen Vlamingen en Franstaligen. Ik vind voorts dat de islam alleen maar compatibel is met de liberale democratie als hij, om zo te zeggen, veel wijn bij het water doet. Dewinter draagt in zijn boek vermoedelijk hetzelfde standpunt uit, dus daarover zijn we het dan objectief eens, ook al valt menige emotioneel-correcte ziel bij die gedachte flauw. Maar ik zal nooit op hem stemmen.’
De door Buelens weggelaten zinnen lijken me toch tamelijk cruciaal. Elders schreef ik dit: ‘Wel geloof ik in een intern-Europese vorm van multiculturaliteit, om te beginnen tussen Vlamingen en Franstaligen. Wat mij betreft is iedere moslim daarbij welkom, op voorwaarde dat zijn activiteiten niet in strijd zijn met onze wet- en regelgeving.’ Ik kan dus in eer en geweten verklaren dat ik weliswaar aan ideologiekritiek doe, een oud links tijdverdrijf, maar daarom nog niet zo diep gezonken ben dat ik een hekel heb aan de mensen die door geboorte en opvoeding het product van de islam zijn.
Toenemende islamterreur
Maar nu Dewinter. Inmiddels heb ik zijn boek Inch’Allah? (dat ik niet dan met de uiterste moeite te pakken kon krijgen) grondig bestudeerd. Het is een vreselijke gedachte, bidt allen voor mij – maar ik vrees dat de volkstribuun in globo gelijk heeft met zijn islamkritiek. Er staat niets in zijn geschrift op grond waarvan hij een aanklacht riskeert. Het is niet allemaal even subtiel geformuleerd, maar de essentie heeft hij keurig overgeschreven van arabisten met naam en faam, ik herken zelfs complete parafraseringen – hooguit zou hem een proces wegens plagiaat kunnen worden aangedaan. Bovendien barst het boek van de citaten uit velerlei onverdachte bronnen, waaronder nogal wat literaire.
De strekking van Inch’Allah? Wijkt niet noemenswaardig af van de strekking van stukken en manifesten die Salman Rushdie, Bernard-Henri Lévy en Ian McEwan hebben gepubliceerd en ondertekend, om nog maar te zwijgen van de waarschuwende woorden van intellectuelen die de moslimwereld zijn ontvlucht – en die we maar liever in de steek laten omdat hun boodschap ons veel te zenuwachtig maakt. Die strekking luidt dat de islam als politieke ideologie een grote zwarte steen van mannelijke agressie, inktzwart obscurantisme en diepe achterlijkheid is, gericht tegen alles wat ons dierbaar is of zou moeten zijn.
Tariq Ramadan: 'Wij beschouwen alles als islamitisch wat zich niet verzet tegen de islam.'
In de grote steden van West-Europa worden homo’s weggepest door hun moslimburen, leraren in het middelbaar onderwijs worden geterroriseerd door moslimjongens – ik ken slachtoffers uit beide groepen. En dat zijn maar twee voorbeelden van de toenemende terreur van de islam, die dagelijks wordt aangewakkerd door de preken van imams en de rotzooi die schotelantennes uit allerlei moslimdictaturen aanvoeren. Niettemin zijn er nog altijd intellectuelen die temen dat we ons vertrouwen moeten stellen in ‘het emancipatorisch vermogen’ van de islam.
Maar het emancipatorisch vermogen van die godsdienst is nogal beperkt. Intellectuelen hebben in navolging van Hegel vaak een hekel aan feiten, maar de waarheid (die vervelende bijkomstigheid van hun bibliotheek) luidt dat er in de hele wereld geen enkel land met een islamitische meerderheid bestaat waar de minderheden de facto gelijke rechten hebben – gewoonlijk worden ze daarentegen gepest, gediscrimineerd of zelfs vermoord. En in de westerse wereld zou de islam naar emancipatie streven? Ach, zoete likeur van het zelfbedrog! In de Volkskrant van 18 april jl. wordt Tariq Ramadan geciteerd, de grote moslimgoeroe van links: ‘Wij beschouwen alles als islamitisch wat zich niet verzet tegen de islam.’
Lezer, laat die uitspraak alstublieft tot u doordringen! ‘Hij streeft dus niet naar integratie van de islam in onze cultuur,” zegt Chris Rutenfrans, redacteur van de krant, ‘maar hij incorporeert onze cultuur in de islam.’
Lafheid en inertie
De krankzinnige situatie is ontstaan dat je als islamcriticus smerige verwijten naar je hoofd geslingerd krijgt omdat je roept dat de salon, waar het voorgeslacht de kostbaarheden van onze liberale beschaving heeft uitgestald, in de fik dreigt te vliegen; ja, het tapijt smeult al… Je bent aan verdachtmakingen onderhevig omdat je het een verstandig idee vindt de brandweer te bellen als het brandt.
De clerus van het linkse godshuis (onbewust door Gramsci en zijn cultuurstrategie beïnvloed) heeft twintig jaar lang het intellectuele debat gedomineerd, tegen alle gezond verstand en evidentie in. Ik weet er alles van, want ik heb er zelf aan meegedaan, lang voor ik iets behoorlijks over de islam gelezen had. Nu, eindelijk, ontstaat er dankzij moedige voorlopers als Wim van Rooy een vorm van vrije meningsuiting over de islam. Ondertussen heeft dat ellendige VB twintig jaar op onze lafheid en inertie gekapitaliseerd.
Ik zou dus, beste Geert, niet met zoveel dedain over mij en mijn medestanders schrijven, in het bewustzijn van deze schuld, die de schuld van ons allen is. Intussen zitten veel intellectuelen, onder wie jij, nog altijd vast in het oude discours, waarin het VB als erfgenaam van de collaboratie onze grootste vijand is, met dierbare herinneringen aan de goeie ouwe tijd, het ritueel van demonstraties en de bijbehorende morele catharsis.
Word wakker, Geert! Er is een nieuwe vijand die veel gevaarlijker is.
Bronnen: De Morgen van 21 april 2009: De zoete likeur van het linkse zelfbedrog en op Verzet.org: De malaise van de multiculturaliteit (Wim van Rooy); Liberales Denktank: Wij, linkse lemmingen van 24 april 2009
Israëlische bewakers voorkomen kaping van Italiaanse cruiser door Somalische piraten
Israëli 's verijdelen kaping van Italiaans passagiersschip Msc Melody
Dankzij het koelbloedig optreden van een handvol Israëlische veiligheidsagenten aan boord van het luxepassagiersschip de Msc Melody voor de kust van Somalië, kon de kaping door zwaar gewapende piraten voorkomen worden.
Het Italiaanse cruiseschip met ruim 1.500 passagiers aan boord heeft voor de kust van Somalië een aanval op het schip kunnen afweren toen Israëlische veiligheidsagenten van op het schip het vuur beantwoorden van de kapers, die onverrichterzake moesten afdruipen. Dit vertelde kapitein Ciro Pinto deze zondag aan de Italiaanse nationale omroep. De kapitein vertelde hoe zes kapers in een wit bootje op zaterdagavond het passagiersschip waren genaderd en met volautomatische geweren het vuur openden op het schip en trachten aan boord te klauteren. Echter, dat was buiten het koelbloedig optreden gerekend van de Israëlische veiligheidsagenten die prompt het vuur met hun handwapens beantwoorden waardoor de piraten gedwongen de vlucht namen. “Het was net of we zaten midden in een oorlog,” zei Pinto. “Zij probeerden een ladder langs de scheepswand met haken vast te maken. Dan klommen ze naar boven, dus moesten we wel reageren en openden het vur. Toen ze ons zagen terugschieten – we hebben zelfs water over hun gespoten met een brandslang – gaven ze het op en vertrokken weer,” vertelde de kapitein.
“De piraten bleven vanop afstand het schip nog 20 minuten volgen, terwijl ze het schip de ganse tijd onder vuur namen,” zei Pinto. “De passagiers verbleven intussen in hun kajuiten. Niemand werd gewond. Slechts twee personen liepen schaafwonden op.” Domenico Pellegrino, het hoofd van de Italiaanse scheepvaartmaatschappij van de cruiser, vertelde dat de Msc Melody de Israëli’s hadden ingehuurd omdat zij bekend staan als de beste getrainde veiligheidsagenten, wist het nieuwsagentschap ANSA te leden. Veiligheidswerk aan boord van passagiersschepen is erg populair bij jonge Israëli’s die net hun verplichte legerdienst achter zich hebben, en zien dat werk als een prima kans om geld te verdienen en te reizen.
Somalische piraat in actie
Burgerlijke scheepvaart en passagiersschepen vermijden in het algemeen om hun bemanning te bewapenen of bewaking te huren uit veiligheidsoverwegingen, in overeenstemming met de regels van de verschillende landen waar ze zullen aanleggen. Het vuurgevecht van zaterdag tussen piraten en een niet-militair schip was het eerste dat gerapporteerd werd. Internationale strijdkrachten hadden al eerder slag geleverd met piraten toen Amerikaanse scherpschutters drie gijzelnemers uitschakelden die een Amerikaanse kapitein gegijzeld hielden in ruil voor losgeld.
Het Spaanse oorlogsschip de SPS Marques de Ensenada had voordien het passagiersschip begeleid doorheen de Golf van Aden die beducht is voor piraterij op zee, vertelde het Maritieme Veiligehidscentrum. Het cruiseschip was eerder op schema vertrokken vanuit de Jordaanse haven van Aqaba. De Melody was op een 22-daagse cruise vertrokken vanuit Durban, Zuid-Afrika, naar Genua in Italië. Piraten hebben het afgelopen jaar meer dan 100 schepen gekaapt voor de kust van Somalië, waarbij ze naar schatting meer dan een miljoen dollar losgeld wisten te bemachtigen voor elke succesvolle kaping.
Een ander schip van Italiaanse eigenaars is nog steeds in handen van piraten. De sleepboot Buccaneer die onder de Italiaanse vlag vaart werd op 11 april gekaapt en had toen 16 bemanningsleden aan boord. Afgelopen zaterdag heeft het Italiaanse ministerie van Buitenlandse Zaken een speciale afgevaardigde, Margherita Boniver, naar Somalië gezonden om te trachten de vrijlating van schip en bemanning te bereiken. In een verklairing ontkent het ministerie rapporten van familieleden van bemanningsleden dat een ultimatum zou afgekondigd zijn door de piraten.
Bronnen: Haaretz van 26 april 2009: Israeli guards repel Somali pirate attack on cruise ship; Het Laatste Nieuws: Gegijzelde Belg in Somalië vandaag of morgen vrij en Twee Somalische piraten gedood bij kaping olietanker
