Dagelijks archief: 26 april 2009
Durban II Genève 2009 epiloog: Anti-Zionisme, chique ziekte
Deze week werd in Genève door de Verenigde Naties een conferentie gehouden over racisme. In 2001 gebeurde dat voor de eerste maal in de Zuid-Afrikaanse stad Durban. Vandaar dat de bijeenkomst in Genève door de ruim honderdzeventig gedelegeerden werd betiteld als Durban II. Het werd een debacle voor de Verenigde Naties, want vele belangrijke politici, waaronder onze minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen, liepen verontwaardigd weg. De aanleiding hiervoor was een provocerende rede van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad. De afgang van de zo goedbedoelde conferentie was van tevoren te voorspellen geweest. Lang voor die conferentie werd al gesleuteld aan een zogenaamde slotverklaring. Op die verklaring had Ahmadinejad, die een intense Israëlhater is, een zwaar stempel gezet. Volgens de Iraanse president moest het zionisme worden veroordeeld en Israël aan de schandpaal worden genageld. Ahmadinejad werd daarbij sterk gesteund door met name islamitische landen.
Holocaust
Een wereld zonder zionisme kan volgens Iraans president Ahmadinejad er alleen maar één zijn ZONDER Israël en ZONDER Joden...
Het siert Maxime Verhagen in hoge mate dat hij dat niet accepteerde, en demonstratief, samen met de vertegenwoordigers van onder meer Duitsland, Italië, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, de bijeenkomst verliet. De mening van Mahmoud Ahmadinejad is een ieder bekend. Deze komt op het volgende neer: de Holocaust, dus de uitroeiing van ongever zes miljoen Joodse mensen door de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog, heeft nooit plaatsgevonden. Er waren ook geen vernietigingskampen. Na de oorlog hebben de Verenigde Staten, samen met een aantal Europese landen, in Palestina een ‘gruwelijk onderdrukkend en racistisch Joods regime aan de macht geholpen’ in de vorm van de staat Israël.
Die mening wordt niet alleen gedeeld door vele islamitische landen, maar ook door allerlei politiek linkse groeperingen en actiegroepen, die als regel de radicale islam steunen en sympathiseren met antisemitische stromingen. In ons land is dat vooral de linkse grachtengordelelite. Alleen mag dat geen antisemitisme heten, want dat doet te veel denken aan de oorlogsmisdaden van de nazi’s. Antizionisme is hiervoor de meer beschaafde term. Onze oud-premier Dries van Agt en Gretta Duisenberg, de weduwe van de eerste president van de Europese Centrale Bank, bewegen zich politiek in deze sferen.
Hoe diep het antisemitisme nog steeds wortelt in onze samenleving, is afgelopen week vermeld door de ambassadeur van Israël, die in de restanten van de Hollandsche Schouburg in Amsterdam het woord voerde ter gelegenheid van Yom HaShoah, de herinneringsdag van de Holocaust. Vanuit die schouwburg, die thans een monument is, zijn vijfenzestig jaar geleden duizenden Joodse Amsterdammers naar hun ondergang afgevoerd. Ambassadeur Harry Kney-Tal deelde mede dat uit een recente enquête was gebleken dat nog 40 procent van de Europeanen ervan overtuigd is dat ‘Joden te veel macht hebben’ en dat 20 procent vindt dat zij schuldig zijn aan de huidige economische crisis.
Censuur in rede
Nog geen drie jaar geleden werd door de toenmalige rector magnificus van de Utrechtse Universiteit, prof. dr. H.W. Gispen, censuur uitgeoefend op de tekst van de afscheidsrede van prof. dr. Pieter van der Horst, hoogleraar Nieuwe Testament. Prof. Van der Horst had als thema onder meer het dodelijke antisemitisme, zoals dat nog steeds wordt gepropageerd door de islam.
Hij wees daarbij op de teksten in Palestijnse schoolboeken waarin kinderen onder meer wordt geleerd dat “het een heilige plicht is het Joodse volk te vernietigen”. De hoogleraar vermeldde daarbij dat dit pedagogische vergif ook nog door de EU wordt gesubsidieerd.
Prof. Van der Horst werd toen gedwongen de helft van zijn rede te schrappen, omdat deze ‘kwetsend zou zijn voor moslims’. Berucht ook is geworden een preek die op 13 maart 2005 is gehouden door dominee Mos in de Messiaskerk te Wassenaar. Hij schilderde Joden af als verraders en stille moordenaars. Bovendien had hij grote waardering voor Adolf Hitler als Bijbelkenner. Volgens de dominee was ‘de zonde van de Jood dat hij weigert een mens te zijn’. De predikant is vreemd genoeg nog steeds in functie.
Ook islamitische leerlingen kunnen er wat van. In Amsterdam is het de onderwijzers en leraren nauwelijks mogelijk om op school iets te vertellen over de Holocaust. Vooral Marokkaanse en Turkse raddraaiers en hun ouders maken dat onmogelijk. Daarom is het zo verrassend om te vernemen dat juist in Marokko dit soort discriminatie niet wordt getolereerd.
Koning Mohammed VI zorgt daar voor een Joods/Israëlisch vriendelijk politiek klimaat dat uitzonderlijk is voor een islamitisch land. Toch komt bij ons, uitgerekend in deze herdenkingsweek, het blad NRC Next met een artikel van de jurist Roel Schrijvers dat een uitgesproken anti-Israëlisch karakter heeft. Roels slotconclusie luidt dan ook ‘Zionisme is racisme’.
Destructief
Maar de beste bijdrage in deze week van herdenking en bezinning is het boek ‘Jodenhaat en Zion‘s-haat‘ van de psychiater prof. dr. Herman van Praag (uitgave Aspekt, Soesterberg). Hij analyseert in helder Nederlands de haatgevoelens die in een groot deel van de wereld spelen ten opzichte van het Joodse volk en Israël. Hij doet dat zoals een arts dat betaamt: rustig, weloverwogen, wetenschappelijk onderbouwd en begrijpelijk. Terecht spreekt hij over wat in de literatuur bekendstaat als ‘The longest hatred’, de langstdurende haat.
Aan het eind filosofeert hij over de vraag of die haat een zonde of een ziekte is. Hij komt tot de conclusie dat die haat een destructieve kracht is van de eerste orde. Een haat die alle rationele gronden mist en meestal berust op onderbuikgevoelens.
De conclusie van de ervaren psychiater luidt: Zion’s-haat, hoewel chic in sommige kringen, is niet minder gevaarlijk dan Joden-haat. Het moet als een ziekte beschouwd worden. Een ziekte met een slecht vooruitzicht, waar weinig kruid tegen gewassen is. En dat woekert nu al bijna tweeduizend jaar door!
Bron: Artikel van Prof. Dr. B. Smalhout in De Telegraaf en 10 Toes of the World van 25 april 2009 en Verzet.org: De mythe van het Joodse kannibalisme (Prof. dr Pieter W. van der Horst); Tudelta: Afscheidscensuur van 29 juni 2006
Mohammed Hudai Irati, arabisch officier in het Israëlische Leger
Luitenant Mohammed Hudai Irati
Het IDF (Israeli Defence Forces) is een ‘leger van het volk’ en biedt als zodanig aan alle bevolkingsgroepen van de Israëlische samenleving de kans om de staat Israël te dienen en dat zijn niet enkel Joodse Israëli’s. Ongelovige en religieuze mensen, arabieren en Joden kunnen dienst nemen in het IDF en doen dat inderdaad. Het is dan ook helemaal niet ongewoon dat in het onderkomen van de officieren van het IDF een Druus, een Bedoeïen en een Jood zij aan zij in dezelfde kamer slapen. “Wij noemen het de ‘kamer van de minderheden’“, zegt 2de luitenant Mohammed Hudai Irati, met een brede glimlach op zijn gezicht. “We zijn de beste vrienden en hebben onderling een zinvolle verstandhouding opgebouwd.”
Het is dan ook misschien niet verwonderlijk te horen dat Mohammed de eerste Bedoeïen medische officier is in het IDF, en nu dienst doet als officier in de Afdeling Geneeskunde (Ka’ar), in het bedoeïen bataljon; hij is daar erg trots op en terecht. “Toen ik mijn examens voor officier aflegde vertelden ze mij: “Wist je dat voor jou er nog nooit [in het IDF] een bedoeïen was?” En ik antwoordde: “Oh is dat zo? Dat heb ik nooit geweten.” Dit gaf Mohammed de extra motivatie om door te zetten. “Ik heb de motivatie die ik nodig had en nu probeer ik om anderen ook te motiveren,” legt hij uit. Nu zeggen de mensen: “Wow, hij is niet alleen de eerste, maar hij is ook nog erg goed in wat hij doet.“
Mohammed werd geboren in een bedoeïenen dorpje in het noorden van Israël. Al van zijn kinderjaren droomde hij ervan om in het IDF te dienen, ook omdat zijn familie en de rest van de dorpsbewoners voluit het IDF steunen en eveneens in het IDF dienden. “Mijn kleine broertje is in mijn voetsporen gestapt en is nu een commandant van een bedoeïenen eenheid.” Al grappend merkt hij op dat “iedereen in ons dorp die in het leger gaat en het niet brengt tot officier zich bijna doodschaamt. Als je op een zondag bij ons komt en naar de bushalte kijkt wie er uitstapt, zie je dat elke familie wel een soldaat heeft in het leger.” Aanvankelijk ambieerde Mohammed een carrière in het leger als militaire arts, maar slaagde niet in de testen. Hoe dan ook nam Mohammed dienst in Givati, een gevechtseenheid. Tijdens de basisopleiding, vertelden officieren van zijn eenheid hem dat ze op zoek waren naar een dokter in een specifieke bedoeïen eenheid. Twee weken na aankomst in de eenheid, startte hij zijn opleiding in het medische korps van de militaire basis. De cursus was erg moeilijk maar hij voltooide die met succes. “Ik leerde er interessante dingen, hield van het materiaal, het werk en het werk op het terrein waarbij je soms moet werken onder grote druk.” Op de vraag of zijn afkomst een probleem vormt binnen het IDF antwoordde hij: “Wat is een bedoeïen? Wij zijn in het leger allemaal broeders, al het andere moet daar voor wijken. Ik geloof dat het leger een kleine wereld op zich is. Wanneer je daar aan deelneemt, heb je te maken met veel verschillen met verschillende overtuigingen en tradities.“
Op deze foto die werd vrijgegeven door de Israel Defense Forces (IDF), krijgen christen Israëlische arabische soldaten hun kerstcadeaus van hun commandant Lt.Col. Wasaffi (r.) die samen met hun Joodse en Arabische bedoeïen kameraden verzamelen rond de kerstboom in hun standplaats op 21 december 2005 in de buurt van Kerem Shalom in het zuiden van Israël. Alle niet-Joodse soldaten in deze eenheid, de Bedoeïen Opsporings Brigade, zijn vrijwilligers van het IDF
Leger van het Volk
Het verhaal hierboven van de bedoeïen luitenant Mohammed Hudai Irati is beslist niet ongewoon en al evenmin een uitzondering. De Israëlische wet zegt dat alle Israëli ‘s in principe in het leger kunnen dienen, al dan niet op vrijwillige basis (lees verder) en het is aan het Ministerie van Defensie dat de volledige discretie moet bewaken omtrent de vrijstelling van legerdienst van individuen of delen van de bevolking. Een reeds lang bestaand beleid dat nog dateert van de beginjaren van Israël, bepaalt dat alle Israëlische minderheden (voornamelijk dan Israëlische arabieren) vrijstelling van legerdienst kunnen krijgen. Hoe dan ook bestaat er al lang een regeringspolitiek om bedoeïenen aan te moedigen vrijwillig dienst te nemen in het leger en biedt hen verscheidene aanlokkelijke voordelen aan. In sommige verarmde bedoeïenen gemeenschappen lijkt een militaire carrière dikwijls de enige mogelijkheid van relatieve sociale mobiliteit. Tevens worden ook moslims en christenen aanvaard als vrijwilliger, zelfs als ze ouder zijn dan 18 jaar. Van de niet-bedoeïenen arabische inwoners, is het aantal vrijwilligers voor militaire dienst – van zowel christelijke arabieren en zelfs enkele Israëlische arabieren – erg beperkt en de regering doet geen enkele speciale inspanning om hun aantal op te drijven. Zes Israëlische arabieren werden tot nu toe onderscheiden voor hun uitzonderlijke staat van dienst; onder hen de bedoeïenen officier luitenant-kolonel Abd el-Amin Hajer (ook gekend als Amos Yarkoni), die een bijzonder onderscheidingsteken ontving. Recent werd een bedoeïenofficier gepromoveerd in de rang van kolonel.
2 jaar verplichte legerdienst voor vrouwen
Nationale legerdienst in Israël is verplicht voor elke niet-arabische Israëli (uitgezonderd mannelijke Druzen) vanaf de leeftijd van 18 jaar, hoewel uitzonderingen mogelijk zijn op religieuze, lichamelijke of geestelijke gronden. Mannen dienen drie jaar in het IDF en vrouwen twee jaar. Het IDF staat in bepaalde gevallen vrouwen toe om drie jaar te dienen in speciale gevechtseenheden die een langere opleiding vergen en in andere functies zoals bijvoorbeeld programmeurs. Vrouwen in gevechtseenheden worden ook verplicht om na hun legerdienst voor verscheidene jaren reservist te blijven en worden regelmatig opgeroepen voor militaire manoevres. Sinds 2005 dienen vrouwen in 83% van alle posities in het leger, inbegrepen de Israëlische Marine (uitgezonderd duikboten) en de Artillerie. Gevechtseenheden blijven voor vrouwen vrijwilligerswerk. Volgens cijfers uit 2002 zijn 33% van de lagere officieren vrouwen, 21% kapitein of majoor en 3% tot de hoogste rangen. Yael Rom, was de eerste vrouwelijke piloot in de Israëlische Luchtmacht, en behaalde haar vleugels in 1951. De eerste vrouwelijke piloot van een jet gevechtsvliegtuig was Roni Zuckerman, die haar vleugels kreeg in 2001. In november 2007 werd de eerste vrouw gepromoveerd tot de rang van plaatsvervangend squadrons commandant. De Libanon oorlog van 2006 was de eerste keer sinds 1948 dat vrouwen en mannen samen op het terrein in gevechtssituaties waren verwikkeld. De reservist luchtmacht helicopter ingenieur sergeant-majoor Keren Tendler was de eerste vrouwelijke soldaat die tijdens het gevecht de dood vond.
Sommige soldaten krijgen een speciale opleiding voor grensbewaking (Israel Border Police – Magav) en/of kunnen in de functie van militair worden toegevoegd aan speciale politie-eenheden. Zij kunnen ook worden ingezet voor de bewaking van gevangenissen en andere onderdelen van de Israëlische Veiligheids Strijdkrachten. Reservisten worden gemiddeld één maand per jaar opgeroepen om basistrainingen te herhalen en uiteraard in geval van noodsituaties en onrust en dat tot 43 à 45 jaar oud. Uitzonderingen op de maximale leeftijd komen voor afhankelijk van de opleiding en de militaire graad.Vermits Israël sinds de onafhankelijkheid in mei 1948 permanent in staat van oorlog is met de omringende arabische moslimwereld (uitgezonderd Egypte en Jordanië waarmee het een vredesverdrag heeft) is de facto iedereen altijd soldaat in Israël vanaf zijn/haar 18de levensjaar en dat voor minstens de volgende 25 jaren van zijn/haar leven.
Spiegel van het volk
Falasja Joodse soldaat afkomstig uit Ethiopië
Het Israëlische leger is werkelijk ‘een spiegel van het volk’. Zowat alle minderheden zijn erin vertegenwoordigd: mannen en vrouwen, Joden, arabieren, druzen, bedoeïenen, religieus sefardische en chassidische Joden, homoseksuelen, atheïsten, christenen en moslims enz. Druzen en Circassiërs hebben verplichte legerdienst net zoals de Israëlische Joden. Oorspronkelijk werden zij verplicht ingedeeld in speciale ‘Minderheden Eenheden’ die tot op vandaag nog bestaan, meer bepaald in het Herev (‘Zwaard’) Bataljon. Echter, na aanhoudende protesten van de Druzen tegen deze praktijk in de jaren ’80, die deze aparte bataljons als discriminerend ervoeren en hen aldus de toelating werd geweigerd tot speciale elite eenheden, worden Druzen sindsdien tot zowat elke eenheid toegelaten en krijgen zij thans de mogelijkheid om veel hogere militaire rangen te behalen dan ooit voorheen het geval was. De afgelopen jaren werden verscheidene Druzen gepromoveerd in de rang van majoor-generaal en werden velen van hen gedecoreerd voor uitzonderlijke moed en dienst. In dit verband is het opmerkelijk dat het Druzenvolk, in vergelijking tot hun aantal, proportioneel veel hogere militaire rangen hebben verworven in het Israëlische leger dan gelijke welke andere bevolkingsdeel in het leger. Toch blijven sommige Druzen vinden dat ze in het IDF nog altijd worden gediscrimineerd, bijvoorbeeld omtrent hun uitsluiting van de Israëlische Luchtmacht. Maar ook daar is verandering onderweg. De eerste Druzische luchtmacht navigator heeft zijn opleiding voltooid in 2005; zijn identiteit wordt om veiligheidsredenen geheim gehouden net zoals die van alle andere luchtmachtpiloten en personeel. Na de Veldslag van Ramat Yohanan tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 desserteerden ongeveer 1000 Syrische Druzen, soldaten en officieren, en liepen over naar het IDF. Behalve dan wat enkele kleine Druzen gemeenschappen betreft op de Golan Hoogte, dienen 83% van de mannelijke Druzen in het Israëlische leger (IDF).
Tot aan de tweede ambtstermijn van Yitzhak Rabin als Eerste-Minister, werden er sociale voordelen gegeven aan gezinnen van wie op zijn minst één lid (inbegrepen grootvader, oom of neef) een tijd in het leger had gediend. Deze voordelen waren beduidend hoger dan gezinnen die het zonder soldaat moesten stellen, en deze gunsten werden ervaren als een flagrante discriminatie tussen Joden en arabieren. Het is Rabin geweest die deze praktijk heeft afgeschaft, niet zonder moeite overigens vanwege een sterke tegenstand van de rechtse oppositie. Op dit ogenblik is het enige officiële voordeel van gedane militaire dienst een veiligheidsmaatregel m.b.t. tot het verwerven van hoge posities in sommige openbare functies van de regering (meestal in veiligheidszaken) en tevens een aantal indirecte voordelen. Overigens gold dat verschil in voordelen ook voor alle andere Israëli ‘s, religieuze Joden (Haredim of Chassidim) inbegrepen, die geen militaire dienst hadden volbracht. Echter, in de praktijk plaatsen veel Israëli ’s die arbeidskrachten zoeken voor hun bedrijf als vereiste een bordje of zin met de mededeling ‘militaire dienst volbracht’, zelfs wanneer de aangeboden job geen enkel veiligheidsrisico inhoudt, dat algemeen wordt ervaren als een eufemisme voor ‘Arabieren en Chassidim onnodig aan te bieden’. Niet zo ongewoon want ook in België goldt (toen de militaire dienstplicht nog bestond) een volbrachte militaire dienst als extra positieve referentie voor het verkrijgen van een [betere] baan in de publieke sector en zeker bij de overheid. Daarnaast neemt de Israëlische luchtvaartmaatschappij El AL enkel piloten in dienst die hun legerdienst hebben volbracht in de Israëlische Luchtmacht, waardoor in de praktijk ook arabieren (en ook anderen) worden uitgesloten van de job.
Israëlische soldaat helpt vluchtelingen uit Darfoer
Van de andere kant argumenteren niet-arabische Israëli ’s dat de verplichting om drie jaar dienst te nemen (twee jaar voor de vrouwen) dat zij hierdoor worden benadeeld, omdat ze dus effectief drie jaren van hun leven verliezen aan het IDF, terwijl de Israëlische arabieren direct na het beëindigen van hun studies aan school of universiteit onmiddellijk aan de slag kunnen in het bedrijfsleven. In feite is telkens het meest gehoorde argument wanneer het om eventuele discriminatie over Israëlische arabieren gaat – of dat nu in de Knesset, in de media of tussen gewone burgers gebeurt – om het feit van ‘niet-volbrachte legerdienst door Arabieren’ hun uitsluiting van bepaalde voordelen rechtvaardigt. De voormalige generaal Rafaël Eitan, die in de jaren ’80 politiek actief werd, deed zelfs een voorstel in het parlement om het stemrecht te koppelen aan de al dan niet volbrachte militaire dienst. De afgelopen jaren werden er verschillende initiatieven genomen om Israëlische arabieren aan te moedigen om vrijwillig dienst te nemen in de burgerlijke Nationale Dienst in plaats van bij het IDF. Volbrenging van die alternatieve burgerdienst zou hen dan dezelfde voordelen bieden als de legerdienst. Echter, dit voorstel botste op stevige weerstand van de Israëlische arabische leden in de Knesset (=Israëlisch parlement) dat als resultaat van die weerstand deze dit voorstel nog steeds niet werd geïmplementeerd.
Lange tijd werden homoseksuelen verdoken geweerd uit het IDF. Echter, sinds een voorval met een IDF officier, die in de Knesset getuigde over het feit dat zijn rang werd gewraakt en dat hij werd uitgesloten bij het onderzoek van gevoelige informatie van de militaire intelligentiedienst, enkel en alleen omwille van zijn seksuele geaardheid, mogen homoseksuelen openlijk uitkomen in het IDF voor hun geaardheid. Er werden zelfs eenheden speciaal voor hen opgericht, en wordt elke discriminatie bij voorbaat uitgesloten en elke overtreding zwaar gestraft..
Haredim of religieus-orthodoxe Joden kunnen naar eigen keuze worden vrijgesteld van militaire dienst als zij zijn ingeschreven in de yeshivot, een praktijk die aan de bron van veel spanningen ligt. Haredim mogen dienen in het IDF in de sfeer van hun religieuze overtuiging (bijvoorbeeld in een Hesder eenheid). Echter, in de praktijk weigeren de meeste Haredim legerdienst in het IDF
Bronnen: IDF: Muhammed Paves the Way for Future Bedouin Officers van 15 april 2009; Wikipedia, the free encyclopedia: Israel Defense Forces / Service; Israel Military Net / Forum; Israel Defence Forces (IDF); Help Us Win; GIYUS.org: Give Israel Your United Support
