Dagelijks archief: 23 april 2009
Dhimmitude: de status van niet-moslim minderheden onder Islamitisch bestuur
Heden voeg ik een nieuw begrip toe aan mijn dagelijks gebezigde woordenarsenaal: dhimmitude. Over dhimmi’s en dhimmitude zal nog veel verschijnen op deze blog en elders. De Joden, christenen en andere niet-moslims die ergens in de arabische wereld hun stek hebben (of ooit hebben gehad) zijn erg goed bekend met dit woord, dat voor hen alleen maar narigheid, vernedering, rechteloosheid, slavernij, tot moord en doodslag betekent. Het bestaat in die landen namelijk al eeuwenlang. De betekenis en het gebruik toelichten van dhimmi en haar afgeleid naamwoord dhimmitude (in feite een samentrekking van ‘dhimmi’ en ‘attitude’), kan ons helpen de soms voor ons onbegrijpelijk vijandige houding van moslims ten aanzien van niet-moslims en dan in het bijzonder tav de Joden m.b.t. het onoplosbare conflict in het M-O beter te begrijpen.
Wordt onthoofd zij die de islam te beledigen
Tevens wordt het mogelijk om de diep verankerde haat en minachting van moslims jegens niet-moslims meer bepaald in die landen en gebieden die onder de sharia leven (islamitische wetgeving gebaseerd op de koran en bijboeken) of een variant op de sharia, in haar juiste historische context te plaatsen. Wie de geschiedenis niet kent begrijpt niks van het heden, of anders gezegd in de context en het doel van deze blog: wie het conflict in het Midden-Oosten wil begrijpen, moet beseffen dat het grenzenconflict slechts een fractie uitmaakt van de echte oorzaken van dit conflict, maar dat de feitelijke bron van deze problemen, de facto van zuiver religieus-culturele aard zijn.
Een paar jaar geleden legde Mr. Sheikh van Al Jazeera in een gesprek met reporter Heumann uit, hoe wanhopig de huidige situatie in het Midden-Oosten is en dat alles veel beter zou marcheren als Israël – de dhimmistaat staat bij uitstek in een Arabische moslimwereld – niet [meer] zou bestaan. Dhimmi ‘s mogen nu eenmaal geen eigen autonoom bestuurde staat hebben binnen de moslimwereld.
Heumann: “Kunt u mij misschien uitleggen wat het Palestijns-Israëlische vraagstuk met deze problemen te maken heeft?”
Sheikh: “De zaak van de Palestijnen staat nu eenmaal centraal in het Arabische denken.”
Heumann: “Gaat het uiteindelijk over een gevoel van eigenwaarde?”
Sheikh: “Precies. Het gaat erom dat we het altijd tegen Israël afleggen. Het knaagt aan de inwoners van het Midden-Oosten dat zo’n klein landje als Israël, met maar 7 miljoen mensen, de Arabische natie, waar 350 miljoen mensen wonen, kan verslaan. Dat kwetst ons collectieve ego. Het Palestijnse probleem zit in de genen van elke Arabier. Het probleem van het Westen is dat ze dat niet begrijpt.”
Jessica Durlacher in haar voorwoord bij Oorlog op Afstand van Aaldert van Soest: “Hij heeft een beetje gelijk. Het Westen snapt dit niet. Hoe zou het Westen dit kunnen snappen? Voor het westen, althans, het deel dat ik ken, is het onbegrijpelijk dat er naties bestaan die zo onvolwassen, kinderachtig, jaloers en kleingeestig zijn, dat ze de klaarblijkelijke superioriteit van een piepklein landje verantwoordelijk blijven stellen voor hun eigen moedeloosheid en onvermogen: hun gebrekkige organisatie, infrastructuur, economie, onderwijs, medische zorg.
Get over it, denkt het Westen. Een landje zo groot als de achtertuin van een willekeurige Saoedische prins: Israël. Een gehaat landje. De president van Iran verkondigt dat hij het van de kaart wil vegen, laten verdwijnen, nuken, zoals dat heet. Hij maakt geen grapjes. Het is hem bittere ernst, maar het Westen begrijpt dit nog niet helemaal. De haat tegen Israël is zo geïnstitutionaliseerd dat er op de Iraanse (door het regime gecontroleerde zender) tv een sciencefiction serie draait waarin de slechte buitenaardse koningin Joods is.”
Dhimmitude
De Islam is ontstaan in Arabië, in de twee steden Mekka en Medina, waar haar stichter, de profeet Mohammed, leefde tussen 570 en 632 n.C. en zijn openbaring ontving. Na zijn dood, kreeg zijn prediking haar uiteindelijke vorm in een boek, de Koran genoemd. De volgende drie eeuwen hebben moslim theologen en juristen het lichaam van de Islamitische jurisprudentie verder uitgebreid met twee belangrijke pilaren, de Koran en de hadiths, de daden en uitspraken (sunna) die worden toegedicht aan Mohammed. Juristen hanteerden verschillende principiële interpretaties om de Sharia in te stellen, de Islamitische wetgeving conform te maken aan de wil van Allah zoals die door Mohammed werd uitgedrukt in de Koran en de hadiths. Tegelijk met het ontstaan en de verspreiding van de islam doorheen het Midden-Oosten, Afrika, Azië en Europa werd ook het begrip dhimmi geboren, zoals de niet-moslim door moslims werd aangeduid en nog veel later het begrip dhimmitude, dat hierna verder wordt toegelicht.
Dhimmitude betekent het Islamitisch systeem van het besturen van volkeren die werden veroverd tijdens Jihad-oorlogen en die alle demografische, ethnisch en religieuze aspecten van dit politieke systeem omsluiten. Het woord ‘dhimmitude’ is een historisch concept, dat in 1983 vastgepind werd in door Bat Ye’or, die hiermee de wettelijke en sociale leefomstandigheden van Joden en Christenen beschrijft die leefden (en nog leven) onder Islamitisch bestuur.
Het woord dhimmitude werd afgeleid van dhimmi, een arabisch woord dat ‘beschermd’ betekent. Dhimmi was de naam die werd gegeven door islamitisch-arabisch veroveraars aan de inheemse niet-moslim bevolking die hun onderwerping aan de moslimoverheersing hadden bezegeld met een verdrag, in het arabisch dhimma.
Islamitische veroveringen voltrokken zich over meer dan duizend jaren (638-1683) over grote gebieden van Afrika, Europa en Azië. In het grote islamitische rijk waren talrijke uiteenlopende volkeren opgenomen, allen met hun eigen religie, cultuur, taal en beschaving. Eeuwenlang vormden deze inheemse, pre-islamitische volkeren de grote meerderheid van de bevolking in deze islamitische landen. Niettegenstaande de grote verschillen onder al deze populaties, werden zij allen zonder onderscheid geregeerd door dezelfde soort wetten, gebaseerd op de sharia, de islamitische wetgeving.
Gelijktijdig werd door de eeuwen heen een uniforme beschaving ontwikkeld (die varieërde van streek tot streek) door de niet-islamitische inheemse volkeren die tijdens een jihad-oorlog werden overwonnen en beheerst werden (of nog worden) door de sharia wet. Het is deze beschaving die dhimmitude wordt genoemd. Die wordt gekenmerkt door de verschillende strategieën die door elke dhimmi groep ontwikkeld werden om te trachten overleven als niet-islamitische entiteit binnen de geïslamiseerde landen.
Dhimmitude kan enkel worden begrepen in de context van de jihad, omdat die ontsproten is aan deze ideologie. Ongelovigen die in de islamitische legers dienen zonder te vechten, kregen de belofte dat over hun veiligheid werd gewaakt. Ze werden beschermd tegen de wetten van de jihad tegen de ongelovigen die het bevel gaven om hun vijanden te doden, in slavernij te brengen, deportatie of losgeld vroegen. Vrede en veiligheid voor niet-moslims werden pas erkend na aanvraag. De beschermingsstatus werd hen verstrekt tijdens de Islamisering van de veroverde gebieden.
De overwonnen niet-moslim volkeren werd bescherming geboden voor leven en bezittingen, evenals een relatief zelfstandige autonome administratie en beperkte religieuze rechten volgens de regels van de verovering. Deze rechten zijn onderworpen aan twee voorwaarden: de betaling van speciale belastingen (de jizya) en de onderwerping aan de bepalingen van het islamitische recht. Het begrip tolerantie is gekoppeld aan een aantal discriminerende verplichtingen op economisch, religieus en sociaal gebied, opgelegd door de sharia aan de dhimmis (=onderworpen niet-moslims).
In het geval wanneer dhimmis tekort schoten in sommige van deze verplichtingen, werd hun bescherming afgeschaft, en werden ze bedreigd met de dood of slavernij. Dhimmi’s werden vele legale rechten ontzegd met de bedoeling hen terug te brengen in een toestand van vernedering, verdeeldheid en discriminatie. Deze regels, gevormd door de stichters van de vier scholen van de Islamitische wet in de volgende acht à negen eeuwen, zetten het gedragspatroon uit voor de moslims ten opzichte van de dhimmis.
Naar Joden en Christenen wordt verwezen als de Mensen van het Boek, en zij deelden dezelfde juridische status, terwijl andere religieuze groepen – zoals bijvoorbeeld de Zoroastrians – meer veracht en strenger werden behandeld. Dhimmitude bestrijkt meer dan duizend jaar van de Christelijke en Joodse geschiedenis, evenals die van andere groepen. Het is een complete beschaving van gebruiken, wetgeving, en sociaal gedrag. Tal van wetten werden door de eeuwen heen uitgevaardigd door de islamitische autoriteiten, om de uitvoering van haar principes te implementeren. De dhimmitude werd tijdens de 19e-20e eeuw onder Europese druk en kolonisatie van de Arabische landen opgeheven. Vandaag beleven wij de heropleving van de traditionele islam die de geest van de jihad tegen de Dar al-Harb nieuw leven inblaast en de dhimmitude voor de niet-islamitische minderheden opnieuw wil invoeren of dat al heeft gedaan.
Bron: ondermeer Dhimmitude.org: History of Dhimmitude
Volgende keer: Dhimmitude: de houding van niet-moslim meerderheden tegenover Islamitische minderheden in eigen land
Omstreden imam Ali Eddaoudi mag in het Nederlandse leger de nieuwe legerimam worden
Ali Eddaoudi: 'Ik sterf liever in eer, dan dat ik buig voor iemand die het niet verdient.' foto Johan van Gurp
Ali Eddaoudi mag legerimam worden. De Tweede Kamer is met 1 stem verschil akkoord gegaan met de benoeming van de uit Marokko afkomstige geestelijke. Eddaoudi’s columns schoten enkele Kamerfracties in het verkeerde keelgat. In zijn columns trekt Eddaoudi van leer tegen het Christendom, premier Balkenende noemde hij een deurmat en hij besteedde regelmatig een portie haatwoorden aan het adres van de Joden en Israël. Naar eigen zeggen heeft Ali Eddaoudi van zijn eerdere uitspraken inmiddels afstand van genomen.
Ook andere Nederlandse politici vonden dat de legerimam daarvan overtuigend afstand had genomen en dat het aan de zendende instantie is om te bepalen of een kandidaat geschikt is voor het ambt van geestelijk verzorger bij Defensie. Het is hun recht de geestelijke verzorging in te vullen. De leiders van het Contactorgaan Moslims en Overheid CMO dat als zendende instantie optreedt voor Eddaoudi, deden een oproep het initiële besluit van de staatssecretaris om Eddaoudi te benoemen, in tact te laten [hetgeen uiteindelijk met 1 stem verschil ook is gebeurd]. Een dominee, een pandit en een rk-pastor steunden hun oproep.
Van Joodse zijde was het de liberale rabbijn Awraham Soetendorp die zijn naam er aan verbond. De oproep eindigt met de woorden: “In het ontstane debat zijn kernwaarden van de samenleving in het geding onder druk van fracties in de Tweede Kamer. Wij willen een tegengeluid vormen, opkomen voor het recht op geestelijke verzorging en pleiten voor behoud van de kernwaarden van onze samenleving.” En nu maar hopen dat de imam in het leger niet de Jihad gaat prediken tegen het eigen Nederlandse volk [sic.]
In een column zag Eddaoudi geen perspectief op samenwerking tussen Islam en Christendom. Elders noemde hij premier Balkenende minder dan een deurmat. Ook had de imam zich gekant tegen de interventiemacht in Afghanistan. Over Israël schreef Eddaoudi onder een cartoon (afbeelding hierboven) van Israëlische soldaten die een hakenkruisvlag planten op een berg moslim-lijken: “Wie zijn er vandaag de dag nog terroristen en wie vormen de vredesduiven als ik biddende joodse soldaten op tanks zie staan? Waarom is deze jihad wel geoorloofd? .. Israel heeft vrijspel gekregen en Europa speelt samen met de VN een poppenkast waar veel moslims inderdaad niet meer intrappen. De jihad is inderdaad het enige legitieme middel voor de moslims in het Midden-Oosten.“
In mei 2006 vernielden Marokkaanse jongeren herdenkingskransen in Amsterdam
In een column over Bevrijdingsdag schreef Eddaoudi twee jaar geleden: “Hoe geloofwaardig ben je nog als samenleving als je de ene geweldpleger consequent negeert en de ander – denkt u aan Bush enkele jaren geleden of de vele Joodse leiders waarmee Nederland intensief contact onderhoud – gastvrij ontvangt? Dan op 4 mei de krans legt en vervolgens NOOIT MEER roept? Hoe wil de Joodse gemeenschap in Nederland en heel politiek polderland de islamitische gemeenschap serieus bereiken als enkel hun mensen worden uitgesloten? Hoe hypocriet kun je zijn als je een klein incident in Amsterdam, waarbij Marokkaanse jongeren tegen een herdenkingskrans hebben geschopt, zo uitvergroot.” Het is overigens niet de eerste keer dat in Amsterdam kransen werden vernield. Zo verstoorden in 2003 in stadsdeel De Baarsjes Marokkaanse jongeren de dodenherdenking wreed door te voetballen met kransen en riepen ze: “Joden die moeten we doden.”
De columns van Eddaoudi staan op de site Mirsab.nl. De gelijknamige stichting die de site beheert heeft als doelstelling: het bestrijden van islamofobie, vreemdelingenhaat, antisemitisme, geloofsdiscriminatie en racisme t.o.v. de verscheidene etnische groepen waaruit de moslimgemeenschap bestaat, met de daarvoor bestaande juridische middelen.
Bron: N.I.K. net: Eddaoudi mag legerimam worden van 22 april 2009
Mordechai Kedar: ‘Jeruzalem komt niet één keer voor in de Koran’ [video]
Dr. Mordechai Kedar van de Bar-Ilan Universiteit in Tel Aviv verdedigt in dit bijzonder pittig interview op Al Jazeera TV de historisch Joodse aanspraken op Jeruzalem, reeds meer dan 3000 jaar de hoofdstad van de Joden. Tegelijk ook verdedigt Kedar het recht om nederzettingen te bouwen in Judea en Samaria op de Westelijke Jordaanoever (aka de Westbank)
“Wij waren al hier toen jouw voorvaders wijn dronken, hun dochters levend begraafden en afgoden aanbeden.” Dit was maar één van de zovele uitspraken van Dr. Mordechai Kedar, politiek wetenschapper aan de Bar-Ilan Universiteit te Tel Aviv, die hiermee de vragen riposteerde van een journalist in een interview met Al Jazeera TV op 12 juni 2008. “Ze hadden niet verwacht dat ik de discussie op historisch gebied zou brengen en niét op religieus gebied,” vertelde Kedar aan de nieuwszender Israel National News.
Dr. Mordechai Kedar
Maar de discussie die hierboven in de video werd gehouden ging af en toe wel over religie, toen op een bepaald ogenblik de professor de interviewer toesnauwde dat Jeruzalem zelfs niet één keer wordt vernoemd in de Koran. “Of gaat u hier op Al Jazeera meteen de Koran herschrijven en Jeruzalem toevoegen aan de tekst?” Waaraan hij in vloeiend arabisch toevoegde: “Jerusalem staat niet ter discussie,” en nog eens: “Jeruzalem behoort toe aan de Joden, ‘period!’“
“Dit was erg vervelend” voor de interviewer van Al Jazeera legde Kedar achteraf uit, “want vanuit het oogpunt van de islam, is de islam in de wereld gekomen om het Judaïsme en het Christendom te vervangen, niet om samen en/of naast hen te bestaan. En dan, opeens, keren de Joden terug uit ballingschap en starten opnieuw met de wederopbouw van hun land en G-d zou het hen dan verbieden om ook Jeruzalem terug te winnen?” Judaisme herwint op die wijze terug haar betekenis en de islam voelt zich geprovoceerd door dit, legde de Bar-Ilan professor uit.
“Het loutere bestaan van de staat Israël en het feit dat wij in Jeruzalem zijn is in hun ogen een soort van uitdaging die de legitimiteit van de islam in vraag stelt,” legde Kedar uit. “Dit is geen pro-Israël discours op het gebied van public relations,” vertelde Dr Kedar aan Israël Nationaal Nieuws. “Dit is een strijd voor het behoud van het Arabische hart, strijd die Israël blijkbaar bij voorbaat verloren is omdat Israël het belangrijkste instrument dat daarvoor moet dienen, namelijk een onafhankelijke Israëlisch zionistische satelietzender in het Arabisch, heeft opgegeven.” “Veel Arabieren,” zei de professor, “zouden hun standpunten wijzigen indien een dergelijk kanaal beschikbaar zou zijn.“
Uitzonderlijke publicatie uitgebracht: Mecheln-Auschwitz 1942-1944
Heden, donderdag 23 april 2009 heb ik eindelijk via de post de door mij reeds lang verwachte uitzonderlijke publicatie toegekregen waarop ik drie maanden geleden had op vooringetekend:
Mecheln-Auschwitz 1942-1944
De vernietiging van de Joden en zigeuners van België
28 transporten in 18.500 portretten van gedeporteerden
Het XXste Transport
Van april tot begin juni 2007 liep het project TRANSPORT XX dat op vrijdag 20 april 2007 door het Joods Museum van Deportatie en Verzet (JMDV) aan de internationale pers werd voorgesteld. TRANSPORT XX was een installatie van 1.200 portretten van de 1.636 gevangenen die met de XXste transport per trein vanuit de Kazerne Dossin naar Auschwitz werden gedeporteerd. De portretten werden voor iedereen goed zichtbaar opgesteld langsheen de Mechelse Ring parallel aan het oude spoorwegtraject.
De overval op TRANSPORT XX is een uniek wapenfeit in de Europese geschiedenis toen op 19 april 1943 in Boortmeerbeek 3 jonge mannen, slechts gewapend met een roestige revolver en een lantaarn met rode tape overplakt, een deportatietrein naar het kamp van Auschwitz overvielen en aldus een aantal Joden uit de klauwen van hun vervolgers wisten te redden. Een unieke geschiedenis en tegelijk ook het enige transport in gans Europa dat werd gestopt. Historici Maxime Steinberg en Laurence Schram brachten dit unieke historische feit in een boekje uitgegeven door VUBPress getiteld Transport XX Mechelen-Auschwitz dat in april 2008 in de handel kwam.
Mecheln-Auschwitz 1942-1944
Echter, het onderzoeksteam dat dit project gerealiseerd had, was hiermee nog maar aan het begin van haar lange reis doorheen de Jodenvervolging in België gekomen. Gebeten en ontroerd door de vele dramatische en persoonsverhalen die met het eerste onderzoek naar boven werden gebracht, besloot dit bijzondere onderzoeksteam o.l.v. Ward Adriaens, directeur van het JMDV te Mechelen, dit onderzoek verder uit te breiden naar alle gedeporteerden – Joden èn zigeuners – en aan zoveel mogelijk namen van slachtoffers opnieuw een gezicht te geven. Tussen 1942 en 1944 werden 24.906 joden en 351 zigeuners vanuit de Dossinkazerne in Mechelen naar Auschwitz gedeporteerd. Slechts 1.337 van hen zullen de hel van Auschwitz overleven.
Dankzij dit onderzoeksteam van het JMDV bestaande uit Ward Adriaens, Eric Hautermann, Patricia Ramet, Laurence Schram en Maxime Steinberg, konden 18.500 van hen ruim zestig jaar later opnieuw gestalte worden gegeven. Al deze portretten [!] werden opgenomen in het 4-delige werk Mecheln-Auschwitz 1942-1944, en dat in drie talen (Nederlands, Frans en Engels) wordt aangeboden. Het resultaat van dit gigantisch titanenwerk, dat alles samen ongeveer tien jaar in beslag heeft genomen, werden in boekvorm gegoten en ligt vanaf aprili 2009 in de boekhandel. Het is een omvangrijk werk geworden dat werd gebundeld in 4 delen en uitgegeven wordt door het Joods Museum van Deportatie en Verzet (JMDV) en de uitgeverij Academic & Scientific Publishers (ASP)/VUBPRESS. Het historisch belang van deze bijzondere uitgave kan maar niet genoeg onderstreept worden.
Mecheln-Auschwitz 1942-1944 kwam tot stand met de steun van de Stichting Belgisch Jodendom onder het voorzitterschap van de welbekende Antwerpenaar Nathan Ramet, die zelf één van die overlevenden van Auschwitz is. De belangrijkste herkomst van die portretten komt uit het archief van de Vreemdelingenpolitie en berust thans bij het Rijksarchief. Dankzij, of desondanks, het feit dat de vreemdelingenwetgeving elke immigrant en elke vluchteling verplichtte zich te laten registeren én te fotograferen konden een groot deel van deze anonieme vervolgden opnieuw visueel zichtbaar worden gebracht. Het is een indrukwekkende en erg aangrijpbare reeks portretfoto’s geworden die niemand die het boek zal doorbladeren onberoerd zal laten. Bejaarden, mannen, vrouwen en kinderen lijken als het ware terug tastbaar te worden en weer even in ons midden te zijn.
Mecheln-Auschwitz. 1942-1944 is een vierdelige, drietalige reeks (Nederlands, Frans, Engels) over de vervolging en deportatie van Joden en zigeuners via het SS-Sammellager in de Kazerne Dossin in Mechelen naar Auschwitz. Van 1942 tot 1944 was de kazerne Dossin een verzamelkamp voor Joden en zigeuners uit België en Noord-Frankrijk voor een reis zonder terugkeer naar Auschwitz.
Het eerste deel van de reeks is een historische synthese van de raciale en antisemitische vervolgingen in België en Noord-Frankrijk. Het brengt het ingewikkelde en bewogen verhaal van de actie, reactie en interactie tussen bezetter, bezetten en vervolgden geconfronteerd met de Endlösung. De geschiedenis van elk transport wordt eveneens verhaald. Delen twee en drie tonen, wagon per wagon en transport na transport, 18 522 portretten van de 25 259 gedeporteerden. Hierdoor krijgt de volkerenmoord een gezicht. Korte biografische schetsen illustreren het lot van de gedeporteerden. Deel vier is de herziene en verbeterde alfabetische namenlijst van de slachtoffers, verrijkt met enkele biografische aantekeningen over hun lot.
Bestellen
De prijs per boekenreeks (4 boekdelen, groot formaat, zeer verzorgde uitgave in vierkleurendruk, volume geschat op 1600 bladzijden) bedraagt 180 euro, BTW inbegrepen, exclusief verzendingskosten (ongeveer 11 €). Het bedrag kan gestort wordt via overschrijving op het bankrekeningnummer 068-2467994-50 op naam van de uitgeverij ASP (Academic & Scientific Publishers N.V.) | Ravensteingalerij 28 | B-1000 Brussel, België. Te vermelden: ‘Mecheln-Auschwitz 1942-1944’. Bestellen kan ook rechtstreeks via de website van de uitgeverij: ASP (Academic & Scientific Publishers)
Durban II: entourage van Ahmadinejad scheldt Elie Wiesel uit voor ‘zionazi’….
Na de beruchte antisemitische speech op de openingsdag 20 april 2009 van de Durban Review Conference door de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad, verlaat de president de vergadering van de Verenigde Naties. Aan de uitgang van de VN-vergaderzaal wordt de president en zijn entourage opgewacht door een aantal protesters – waaronder ook Nobelprijswinnaar Elie Wiesel - die luidkeels hun ongenoegen laten blijken. Bekijk op deze schokkende video (die overigens nagenoeg nergens wordt vertoond!) hoe Elie Wiesel door de entourage van Mahmoud Ahmadinejad wordt uitgescholden voor ‘zionazi‘.
Het failliet van de antiracisme conferentie Durban II in Genève
“Un di velt hot geshvign”
(Jiddisch voor: En de wereld zweeg)
The World Conference Against Racism (WCAR) heet het officieel. Een door het UNESCO (The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization) georganiseerd internationaal evenement dat ten doel heeft te strijden tegen racisme, racistisch gedrag en racistische ideologieën. Tot op heden zijn er vier van dergelijke conferenties geweest. In 1978, 1983, 2001 en de laatste in 2009. De laatste twee, in 2001 en 2009 waren een regelrechte aanfluiting.
Hield men zich in 1978 nog bezig met de apartheid in Zuid Afrika en ging de conferentie in 1983 over “de mensenrechten van immigranten”, in 2001 concentreerde men zich nagenoeg volledig, buiten het eisen van schadeloosstelling en kwijtschelding van de schulden van Afrikaanse landen omwille van het vroegere kolonialisme, op de wijze waarop Israël zou omgaan met de “Palestijnen”. Alsof er geen andere brandhaarden waren in de wereld.
In eerste aanleg werd in de declaratie het zionisme op gelijke voet gesteld met racisme. Eveneens zou er harde taal in staan waarin “het lijden van het Palestijnse volk” vergeleken werd met het lijden van holocaust slachtoffers. Door de dreiging met een boycot door Amerika, Israël en een aantal landen die zich achter het standpunt van Amerika en Israël schaarde werd het een uiteindelijk een sterk afgezwakte versie. Het kon de intentie evenwel niet verhullen.
De intentie van met name de Arabische en islamitische staten was om er een antisemitisch haatfeest van te maken. De algehele tendens was van een sterk antisemitische aard. Dit is echter nagenoeg onbesproken gebleven doordat de conferentie in het nieuws overschaduwd werd door de aanslagen van 11 september 2001 op het WTC, het Pentagon en het kapen en neerstorten van een vierde vliegtuig door islamitische terroristen. De media zweeg gewillig in deze.
De conferentie van 2009 moest niet alleen een herhaling worden van 2001 maar men deed ook pogingen om de taal die uit de declaratie van 2001 gehaald werd alsnog in de declaratie van 2009 te moffelen. Dit was de reden waarom Canada, Israël, de Verenigde Staten van Amerika, Nieuw Zeeland, Duitsland, Italië, Zweden, Nederland, Polen en Australië afzagen van deelname aan dit islamitische haatfeest. Ook andere landen verlieten al snel de conferentie.
Circa 40 gedelegeerde verlieten de conferentie op staande voet toen Mahmoud Ahmadinejad in zijn speech Israël ervan beschuldigde een racistisch apartheidsregime te zijn en het westen ervan beschuldigden met opzet de Europese Joden, na de holocaust, een plek in het Midden Oosten te hebben toebedeeld om een racistisch apartheidsregime te stichten in de vorm van de staat Israël. Ahmadinejad is ondermeer gekend om zijn felle antisemitische uitspraken.
Eveneens heeft Ahmadinejad meer dan eens verklaard dat “de schandvlek Israël geen recht van bestaan heeft” en “dat Israël van de wereldkaart geveegd dient te worden”. Het vermoeden bestaat dat Iran kernwapens ontwikkeld om mogelijk Israël te vernietigen en de Joden in het Midden Oosten uit te roeien. Volgens de interpretatie van de islam van Ahmadinejad dienen de Joden vermoord te worden voordat “de eindtijd” ofwel Armageddon uitbreekt.
Voor en tijdens de conferentie deden de islamitische landen ook pogingen om “islamkritiek” verboden te stellen en als misdaad en racisme te betitelen. Men wil daarmee kritiek op de islam van “religie kritiek” in “islamofobie” en derhalve een soort van antisemitisme en dus racisme veranderen. Diverse landen wensen niet mee te werken aan deze farce, ondanks dat men individueel en op Europees en VN niveau islamkritiek als zodanig al veroordeeld.
Het is alsof we in een parallel universum leven. Een universum dat gevaarlijk parallel loopt aan de jaren ‘30 van de vorige eeuw. Een ontwikkeling die uiteindelijk moest uitmonden in een genocide(poging) op het Joodse volk, homoseksuelen, zigeuners en andere zogenaamde “Untermenschen”. Een episode in onze geschiedenis die veel mensen zijn vergeten. Een episode die bepaalde mensen willen ontkennen maar graag zouden willen herhalen.
Het is onbestaand dat, met name islamitische landen, die racisme jegens Joden, maar ook homoseksuelen, vrouwen, andersdenkenden en anders of niet gelovigen, en het willen uitroeien van deze mensen tot norm en formeel overheidsbeleid hebben verheven überhaupt deel mogen nemen aan een antiracisme conferentie. Het is een schande dat deze landen deze conferentie volledig hebben gekaapt en de media daar nagenoeg geen aandacht aan schenkt.
Zelfs zeer schrijnende momenten, zoals het moment waarop Ellie(zer) Wiesel door de entourage van Ahmadinejad uitgejouwd werd voor zionazi (bekijk hier video), worden niet vertoond in de reguliere media. Een “incident” die eens temeer aangeeft dat de conferentie beter over de islam als racistische ideologie, die kan leiden tot racistisch gedrag, discriminatie en geweld tegen minderheden, had moeten gaan. Was het niet dat westerlingen eeuwige bangebroeken zijn.
Ellie(zer) Wiesel werd ooit beroemd om zijn eerste boek, geschreven in het Jiddisch, over het nazisme en de holocaust die hij als één van de weinige wist te overleven. De titel van het boek is “Un di velt hot geshvign (Jiddisch voor: En de wereld zweeg). Het is te hopen dat Wiesel nogmaals zijn overlevingskunsten kan vertonen aangezien het niet anders kan zijn dat hij, gezien het toenemende antisemitische klimaat, wel eens deel twee moet schrijven.
Bron: artikel van Ariël Bruéns op Contradicere
Nederland: discussie over Israël ontspoort
Als het om Israël gaat doen feiten er niet meer toe.
Columnist Thomas von der Dunk schreef in de Volkskrant op 30 maart 2009: ” Israel totaal ontspoort”. In zijn column gebruikte hij terminologie uit de tijd van Nazi Duitsland in verband met het Israël van nu. Ook maakte hij claims over de recente oorlog in en rond Gaza en de nieuwe politieke realiteit in Israël in bewoordingen die doen vermoeden dat in het Midden Oosten een nieuwe fascistische staat geboren wordt. Het artikel van Von der Dunk staat niet op zichzelf , sinds de oorlog begon tussen Israël en Gaza vorig jaar december lijken er geen grenzen meer aan de aard van de discussie over Israël in Nederland.
De wildste claims worden zonder toetsing voor waarheid versleten. Neem Von der Dunk’s claim dat Israël Palestijnse schoolkinderen “afschiet alsof het de Veluwse drukjacht betreft”. Hij denkt rechtvaardiging voor de claim gevonden te hebben in de publicatie in de Israëlische krant “Haaretz” waar melding werd gemaakt van vermeende excessen in Gaza gepleegd door individuele Israëlische militairen. Hij maakt de opmerking dat “Israëli’s zich als het nieuwe Herrenvolk in het Midden Oosten gedragen”. Op het moment dat von der Dunk zijn column schreef waren er echter al genoeg journalisten die vraagtekens hadden geplaatst bij deze claims, die afkomstig waren van een Israëli die soldaten begeleidt bij hun voorbereiding op de militaire dienst op het Rabin instituut in Haifa. Deze verklaringen waren namelijk niet opgetekend uit de monden van soldaten die ter plekke waren op het moment dat de vermeende wandaden hadden plaatsgevonden. Alle “getuigenissen” waren niet meer dan verhalen die men had “gehoord”. Inmiddels is uit een intern onderzoek van de Israëlische militaire politie duidelijk geworden dat alle excessen die gemeld werden in het Haaretz artikel niet hebben plaats gevonden .
In hetzelfde artikel claimt Von der Dunk dat de nieuwe coalitie van Israël ultrarechts is, alsof Likoed niet centrumrechts is en de Arbeiderspartij niet gewoon links. Maar dat was nog niet genoeg, Israël zou nu als eerste westerse land sinds 1945(!) een regering krijgen waarvan een der partijen een programma van etnische zuivering heeft. Lieberman de leider van deze partij zou regelmatig bepleiten om “de hele Arabische bevolking te verjagen”. Het was klaarblijkelijk teveel gevraagd om een simpele blik te werpen op de Engelstalige website van Israel Beiteinoe (http://www.beytenu.org/.) Daar legt men uit dat men vindt dat de politiek “land voor vrede” vervangen moet worden door:” land voor land en vrede voor vrede”. Men legt ook uit waarom dat als een oplossing wordt gezien en geeft ook een voorbeeld van een soortgelijke politiek die elders in de wereld ook werkte, namelijk Cyprus. Daar werden de twee bevolkingsgroepen in 1974 gescheiden en sinds die tijd is het rustig op Cyprus. In Israël vormen delen van de Arabische bevolking een vijfde colonne en werken mee aan de liquidatie van de staat, terwijl zij Israëlisch staatsburger zijn. Gebieden met een dergelijke populatie wil men uitruilen met de PA voor de grote nederzettingen in een toekomstig akkoord.
Als het zo simpel is om deze twee claims te weerleggen, rijst de vraag waarom journalisten zich verlagen tot dit soort journalistiek. Von der Dunk is daarin niet alleen in Nederland, een op 8 maart j.l. uitgezonden VARA/NPS documentaire over Gaza (Geen geld voor Gaza) liet journalistiek van het zelfde niveau zien. Een half uur lang werden alle normen in de journalistiek in deze “documentaire” geschonden, onder meer door slechts “deskundigen” voor de camera te halen die bekend staan als anti-Israël activist of om hun uitgesproken anti-Israël denkbeelden. Een van de claims uit dat programma was dat Israël herstelbetalingen zou moeten verrichten aan Hamas in Gaza, omdat Israël ongegronde agressie tegen Gaza zou hebben gepleegd.
Antisemiet Thomas von der Dunk (PVDA): 'Terwijl het Israëlische leger Palestijnse schoolkinderen afschiet alsof het de Veluwse drukjacht op wilde zwijnen betreft…'
Nederland zou een van de Europese landen zijn die herstelbetalingen zou blokkeren. Een expert op het gebied van het internationale recht die wij raadpleegden over de geaccepteerde praktijk van herstelbetalingen weerlegde deze claim al even simpel. Slechts staten die een ongegronde oorlog uit agressieve overwegingen verliezen nemen als onderdeel van hun capitulatie herstelbetalingen op zich (meest recent Irak in 1991). Israël verdroeg acht jaar lang dagelijkse raketaanvallen op burgerdoelen op haar grondgebied, en voerde uiteindelijk oorlog tegen haar wil.
Het had allemaal anders kunnen zijn in Gaza toen men in augustus 2005 de laatste Israëli zag vertrekken. Van het Peres vredescentrum kreeg men de middelen om aan een vreedzaam bestaan te bouwen, in de vorm van een 200 miljoen dollar kostend kassen project. Een week na de Israëlische terugtrekking restte van het kassenproject nog slechts glasscherven en begon een nieuw industrieel project: de Qassam fabrieken.
Een land dat apart wordt gezet door een deel van de wereld in de behandeling van haar fouten is nog geen “apartheidstaat”. Mensen die hun morele verontwaardiging reserveren voor de staat Israël tonen vaak geen vergelijkbare verontwaardiging voor de echte excessen gepleegd door schurkenstaten. Journalisten die helpen de meest absurde claims over Israël de wereld in te helpen zouden zich moeten realiseren dat zij een gevaarlijk spel spelen. De wereldgeschiedenis ,en in het bijzonder de Joodse geschiedenis is vol van voorbeelden waarbij een oorlog begon met een absurde claim die tot doel had de massa’s in beweging te krijgen. In die zin was de vergelijking van Von der Dunk met de nazitijd een juiste.
Thomas von der Dunk is een columnist die iedere week een artikel schrijft voor de Volkskrant opiniepagina. Dit jaar alleen wijdde al hij zes keer zijn column aan Israël, de laatste keer ging hij echter alle volledig over de schreef in het artikel in de Volkskrant van 30 maart. De Volkskrant gaf Yochanan Visser van Israël Facts op 1 april 2009 een het recht op wederhoor en plaatste het bovenstaande artikel op haar website.
Laat je inspireren: Nick Vujicic, geen armen geen benen geen zorgen
Bericht van een atheïst:
De Australiër Nick Vujicic is een wereldberoemde evangelist zonder armen en benen. Hij heeft alleen een “little drumstick” als voet zoals hij zelf zegt, want zijn hond verward het nogal eens met een kippenpootje. Nick is een bijzonder persoon. Positief als hij is maakt hij grapjes over zijn uiterlijk. Zo wilde hij zich graag eens onder de ketchup smeren en dan uit het water komen en “Krokodillen” brullen.
Ook hebben zijn vrienden hem eens in het handbagagevak in het vliegtuig gelegd, daar paste die precies in. Vakje dicht en toen de volgende reiziger kwam riep hij keihard “Boe!” Die man schrok zich wild! Nick heeft naast zijn grapjes een krachtige religieuze boodschap: God staat boven je omstandigheden! Lees ook No arms no legs no worries op Succesgids.nl
