Dagelijks archief: 13 april 2009

Hezbollahleider Ibrahim Moussawi graag geziene gast bij Nederlandse 'Vredesbewegingen'

Het zijn zorgelijke tijden voor de Nederlandse kerk. Krachten binnen de kerken hebben een verbond gesloten met vijanden van Israël en het Joodse volk en dreigen daarmee hun eigen wortels te vernietigen. Recente illustraties zijn de uitnodiging van IKV Pax Christi aan Hezbollah-topman Ibrahim Moussawi en de steun van kerkelijke organisaties aan de radicaal anti-Israëlische beweging Sabeel van de Palestijnse ‘bevrijdingstheoloog’ Naim Ateek.

Dat de christelijke vredesbeweging IKV Pax Christi heeft geprobeerd Moussawi een Nederlands podium te verschaffen is zorgelijk maar niet verbazingwekkend. De beweging, die het patent pretendeert te hebben op het bevorderen van vrede, probeerde vorig jaar ook al Moussawi naar ons land te krijgen. In beide gevallen stuitte dat op ernstige bezwaren van de Nederlandse regering. Die weigerde een visum te verstrekken omdat Hezbollah een terroristische organisatie is die Israël en het Joodse volk uitsluitend de vrede van het graf in het vooruitzicht stelt. Zorgelijk is ook het meersporenbeleid dat door anti-Israëlische krachten binnen de kerken wordt gehanteerd: van legitimering van terroristische organisaties tot onttakeling van de ooit als onopgeefbaar getypeerde verbondenheid tussen de kerk en Israël.

'Jong geleerd is oud gedaan'

In kerkelijk Nederland zijn verschillende organisaties actief die zeggen zich voor een rechtvaardige vrede in het Midden-Oosten in te zetten, maar die in werkelijkheid een radicaal anti-Israëlische agenda hebben. De organisaties overlappen elkaar in ideologisch en organisatorisch opzicht. Zo maakt IKV Pax Christi onderdeel uit van de anti-Israëlische actiegroep United Civilians for Peace. Zij organiseren gezamenlijke activiteiten met het Nederlands Palestina Komitee, islamitische groeperingen en binnen de kerken opererende actiegroepen als Werkgroep Keerpunt. Het probleem van een zich van Israël vervreemdende kerk beperkt zich niet tot Nederland en heeft meerdere oorzaken. In de eerste plaats is de vervangingstheologie aan het werk, daarnaast de hovaardige pretentie dat men het recht heeft op oordelen en veroordelen, het patent op ’christelijke gerechtigheid en barmhartigheid’ zoals de kerkelijke Werkgroep Keerpunt het zo mooi noemt.

Ook aan het werk is de bizarre ambitie om een soort oecumene met de islam te bewerkstelligen, hetgeen in islamitische kringen als een geweldige mogelijkheid zal worden gezien om de islam met behulp van het PKN-dienstencentrum tot in de uithoeken van de aarde te verspreiden. Maar: kerken kunnen in bepaalde opzichten misschien islamiseren, maar moskeeën kunnen onmogelijk verchristelijken. Als een politica van de ChristenUnie een lans breekt voor het invoeren van een islamitische feestdag, brengt dat de islam niet tot rede, maar brengt dat onze Joods-christelijke cultuur een slag toe. Als de Wereldraad van Kerken en Amerikaanse lidkerken (in dit geval de Quakers en Mennonieten) speciaal voor Mahmoud Ahmadinejad in New York een receptie organiseren, legitimeren zij niet alleen zijn uitspraken over de vernietiging van Israël, maar vernietigen zij hun eigen moraliteit.

Ateek: Israël geen bestaansrecht

Dominee Naim Ateek, directeur van Sabeel Jeruzalem

Terug nu naar de steun van kerkelijke organisaties aan clubs als Sabeel. Dominee Naim Ateek en zijn beweging beweren zich in te zetten voor vrede op basis van een tweestatenoplossing. Dat geloven de talloze goedgelovige, goedwillende christenen die Sabeel financieel of anderszins steunen graag. Regelmatig vallen Ateek en de zijnen echter door de mand, als hun enthousiasme over hun daadwerkelijke doelstelling het even ’overneemt’. Zo verklaarde Ateek in juni 2006, op een conventie van de Episcopale kerk in het Amerikaanse Columbus (Ohio), dat Israël niet zou moeten worden toegestaan een Joodse staat te blijven. Dat Israël wat hem betreft geen bestaansrecht heeft, kan men overigens ook gewoon lezen in zijn boek Justice and Only Justice.

Dat de Sabeel-ideologie niet alleen antizionistisch is, maar in ordinair antisemitisme geworteld is, kan men opmaken uit de door Ateek gebruikte typeringen van Israël. Zo beschreef hij de Israëlische regering als de moderne uitvoering van koning Herodes (de kindermoordenaar van Bethlehem), verklaarde hij dat de Israëlische regering zich dagelijks schuldig maakt aan het ’kruisigen’ van Palestijnen, beweerde hij dat Palestina ’Golgotha’is geworden en Israël een steen is gelijk de steen die het graf van Jezus afsloot. De Nederlandse vrienden van Sabeel delen die opvattingen, waarover genoeg bekend is. Zij hebben zich daar immers niet van gedistantieerd.

Demonisering met stenen

Jan M. den Hertog, voorzitter van Sabeel Nederland

In zijn strijd tegen de Joodse staat schroomt het christelijke Sabeel niet om islamitische symbolen in te zetten, symbolen die niet alleen een gewelddadige maar tevens een letterlijk demonische inslag hebben. Zo vertelde de Culemborgse predikant Jan M. den Hertog op 25 augustus vorig jaar [2007] op de ’startdag’ van Vrienden van Sabeel Nederland: „Het was tijdens de liturgische afsluiting van een internationale Sabeelconferentie, die ik een jaar of elf geleden voor het eerst meemaakte, dat er tijdens de viering geen broden maar ruwe steentjes werden uitgedeeld. Tijdens die conferentie had het appèl om een duidelijke keuze voor de slachtoffers van het conflict te maken, duidelijk geklonken. Zo ook de opmerking dat je niet bang moet zijn om vuile handen te maken. De stenen die uitgedeeld werden waren stoffig en je kreeg er vuile handen van. Het waren stenen die ook door Palestijnse jongeren naar Israëlische militairen werden gegooid; een levensgevaarlijk spel met de bezetter.”

Ik herhaal het even: op de Sabeelconferentie werden stenen uitgedeeld „die ook door Palestijnse jongeren naar Israëlische militairen werden gegooid”. Hoezo is Sabeel een niet-gewelddadige organisatie? En is zo’n ’uitdeelactie’, nota bene tijdens een kerkdienst, niet een vorm van ophitsing tot het plegen van geweld? En waar staat dan Den Hartog, inmiddels voorzitter van de Vrienden van Sabeel Nederland?

Interessant in dit kader is de diepere betekenis van het door moslims gooien van stenen naar Joden. Het is een vorm van demonisering die een belangrijke plaats inneemt in de islamitische traditie. Tijdens de jaarlijkse pelgrimage naar Mekka gaan de gelovigen massaal naar het ten oosten van Mekka gelegen plaatsje Mina, waar Abraham volgens de islam zijn zoon Ismaël wilde offeren (de Bijbel leert ons dat het om een andere zoon ging: Isaak en dat het drama zich afspeelde in het land van Moria/Jeruzalem). Bij Mina zou de duivel tot driemaal toe geprobeerd hebben Abraham te verleiden zijn voornemen niet uit te voeren, maar iedere keer wist Abraham zijn tegenstander met het gooien van stenen te verdrijven. Mina bezoekend neemt iedere gelovige zeventig stenen en smijt die in de richting van drie rotsen die de duivel moeten voorstellen.

Abd al-Halim Mahmoud: 'Joden zijn de beste vrienden van Satan'

De islam zet de Joden neer als de vijanden van Allah en de islam, als zonen van apen en varkens en als bondgenoten van de duivel. En die notie wordt regelmatig ’ververst’. Zo schreef dr. Abd al-Halim Mahmoud, rector van de Al-Azhar universiteit (de belangrijkste theologische hogeschool van de soennitische variant van de islam) in 1973 in een gezaghebbend leerstuk: „Allah verplicht moslims tegen de vrienden van Satan te strijden, waar die zich ook bevinden. Onder de vrienden van Satan bevinden zich de Joden. In de huidige tijd zijn de Joden zelfs de beste vrienden van Satan”.

Ook binnen de sjiietische islam worden de Joden als een demonische kracht gezien. De Iraanse moellahs bijvoorbeeld, typeren Israël als ’de kleine Satan’. De duivel en zijn vrienden verdrijf je met stenen, niet alleen in Mina maar overal. Er zijn talloze historische en antropologische getuigenissen over het routinematig stenigen van Joden in de islamitische wereld, niet om hen te doden, maar om hen te vernederen en te demoniseren. Tijd voor een grote schoonmaak Dat een Nederlandse dominee de islamitische demoniseringspraktijk ten opzichte van Joden kennelijk onderschrijft is even symbolisch als het uitnodigen van een vertegenwoordiger van Hezbollah, een organisatie die genocide op alle Joden beoogt. Om Hezbollah-leider Hassan NasrAllah te citeren: „Als wij wereldwijd op zoek zouden gaan naar de lafste, verachtelijkste, zwakste en in psychisch, ideologisch en religieus opzicht zwakste persoon, komen wij bij de Jood uit. Let wel: ik zeg niet Israël [maar de Jood]”. „Als zij [de Joden] zich allemaal in Israël vestigen, bespaart ons dat de moeite om wereldwijd achter ze aan te gaan”. Dat het Hezbollah (ook) wat dat betreft ernst is werd onder andere geïllustreerd op 18 juli 1994, toen een Hezbollahaanslag op het Joodse gemeenschapscentrum in Buenos Aires 85 mensenlevens kostte.

In het kader van de overwinning van Tsipi Livni, in de verkiezingen van Kadima, hopen velen, in Israël en daarbuiten, op een grote schoonmaak binnen het verroeste en gecorrumpeerde Israëlische politieke establishment. Zo’n schoonmaak is inderdaad hard nodig. Maar inmiddels is een schoonmaak binnen de Nederlandse kerken net zo nodig. De moreel corrumperende krachten van anti-judaïsme, antisemitisme en antizionisme bedreigen de kerken opnieuw. Het Bijbelverhaal van Balak en Bileam heeft aan actualiteitswaarde niets verloren.

Bron: Artikel van Wim Kortenoeven van 27 oktober 2008 gepubliceerd op Christenen voor Israël