Met de Palestijnen zijn alle akkoorden waardeloos gebleken

“De Palestijnen hebben steeds bewezen geen enkel vertrouwen waard te zijn.“

Het lijkt erop dat Israëlisch formateur Benjamin Netanyahoe een rechtse coalitie zal vormen, waarin Yisrael Beiteinoe fractieleider Avigdor Lieberman minister van Buitenlandse Zaken zou kunnen worden [wat intussen sinds 31 maart 2009 ook het geval is, nvdr].

Netanyahoe On Lieberman zijn beiden gekant tegen de oprichting van een Palestijnse staat in de huidige situatie. Ze zijn er enkel voor te vinden indien er een echte vrede met de Palestijnen bereikt wordt, hetgeen momenteel zeker niet staat te gebeuren, op zijn zachtst uitgedrukt.

Javier Solana, hoofd van de Europese commissie en niet bepaald een Israël supporter, was er op voorhand reeds als de kippen bij om de eventuele nieuwe Israëlische leiders te waarschuwen, dat indien de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat niet op het programma van de nieuwe regering staat, de betrekkingen tussen de Europese Unie en Israël wel eens drastisch zouden kunnen veranderen.

Het is moeilijk in te schatten hoe Netanyahoe zal reageren eens hij de positie van premier zal bekleden, daar hij bij zijn vorig mandaat als eerste minister reeds had bewezen moeilijk met internationale druk te kunnen omgaan. Indien de extreemrechtse Lieberman echter voet bij stuk houdt, en een eventuele terugtrekking van zijn partij uit de coalitie deze laatste in elkaar zou doen stuiken, clan zal Bibi misschien geen andere keuze hebben. Hoe de EU in dat geval zal reageren is moeilijk te voorspellen.

De vraag is echter wat primeert: een goede commerciële relatie met de Europese Unie of zijn eigen voortbestaan op het spel zetten, want in de praktijk komt het daar inderdaad op neer. In feite is de Europese Unie een zwakke speler die op internationaal vlak geen vuist kan maken, en voor Israëls overleving allesbehalve een garantie is. Vergelijken we de Unie even met dat ander internationaal orgaan dat de veiligheid van de wereld en Israël zou moeten bevorderen: de VN. Ik heb me altijd afgevraagd waarom Israël in deze organisatie zou moeten blijven. Toen Nasser in juni 1967, even voor het uitbreken van de Zesdaagse Oorlog, de blauwhelmen opdracht gaf om op te krassen uit de Sinaï, daar hij alle Joden in zee ging drijven, vertrokken de VN soldaten gedwee, Israël helemaal alleen aan zijn onzeker lot overlatend.

Gush Katif augustus 2005: de 17 laatste Joodse nederzettingen in Gaza worden door Israëlische soldaten manu militari ontruimd

Hoe vaak hebben VN-wagens en ambulances niet als transportmiddel gediend om Hamas en Hezbollah terroristen naar de plaats van hun aanslag te brengen? Hoe vaak hebben de Verenigde Naties Israël reeds ten onrechte veroordeeld? En ook al hebben ze het terug ingetrokken, was het niet dezelfde VN-vergadering die zionisme als racisme bestempelde? Na de oorlog tegen Hezbollah heeft de Europese Unie soldaten naar Libanon gestuurd om aldaar de terroristische organisatie in bedwang te houden; het trieste resultaat na amper twee jaar is dat de Hezbollah nu beter bewapend is clan ooit tevoren. Wat zijn de opties die Netanyahoe heeft? Laat ons de feiten even op een rij zetten.

De Palestijnen hebben steeds bewezen een niet te beheersen horde te zijn, die geen enkel vertrouwen waard zijn. Fatah en Hamas zijn met elkaar in voortdurende oorlog en slachten mekaar zonder genade af. Waarom zou Israël de Palestijnen moeten vertrouwen, indien ze zelfs onderling elkaar het licht in de ogen niet gunnen? Een onafhankelijk Palestina zou een terreurstaat zijn, waardoor Iran onmiddellijk aan Israëls grenzen zou staan, met alle gevolgen van dien.

Geen enkele staat ter wereld zou zoiets toelaten. Waarom moet Israël zijn eigen voortbestaan in de balans leggen voor een Palestijnse staat, die meer dan waarschijnlijk het einde voor Israël zou inleiden? Land aan de Palestijnen geven is zeker niet de oplossing. Toen zelfs Joden andere Joden deporteerden uit Gush Katif als unilaterale geste voor vrede met de Palestijnen, is uit dankbaarheid dat gebied omgetoverd tot lanceerbasis voor duizenden Qassam raketten die Zuid-Israël nu reeds acht jaar terroriseren.

Straatbeeld in Engeland: burka's everywhere...

Het lijkt er vaak op dat Europa met nostalgie terugblikt op de duistere periode waarin de Joden verspreid waren over de verschillende landen van de Europese Diaspora, overgeleverd aan de beslissingen die de Europese leiders en bevolking voor hen in petto hadden. In een Europa dat meer en meer geïslamiseerd wordt (vorige week nog waarschuwde een Bulgaars Parlementslid de regering over de tientallen dorpen die in het zuiden van het land onder dwang volledig geïslamiseerd zijn – Bulgarije is lid van de EU…) lijkt de positie van de Joden meer en meer gecompromitteerd. Aanvallen tegen Joden worden alsmaar agressiever en talrijker, en het zijn zeker niet de onlangs benoemde politieagentes in boerka’s in Noorwegen, Zweden en Engeland die het tij zullen doen keren.

In tegenstelling tot de dertiger jaren is er van regeringsantisemitisme momenteel nog geen sprake, toch blijft dit niettemin een zeer onzeker gegeven. Het is amper enkele weken geleden dat bijna geheel Europees links de straat opging in agressieve anti-Israël betogingen, betogingen waar tienduizenden opgehitste Moslimjongeren hun haat voor Israël en de Joden in het algemeen mochten uitschreeuwen zonder dat onze Europese leiders een vin verroerden.’Qui se ressemble s’assemble‘ en internationaal links en groen hebben duidelijk hun kant gekozen, ook al betekent dat op den duur hun eigen dood.

Europa blijkt, na de uitspraken van Javier Solana geen betrouwbare bondgenoot van Israël. Afwachten nu of Amerikaans president Barack Obama de kans zal grijpen om opnieuw de alleenstaande hoofdrol te vervullen in het Midden-Oosten vredesproces, zonder de Joodse staat met de rug tegen de muur te zetten. Het is echter nog veel te vroeg om hierop een afdoend antwoord te kunnen geven.

Bron: Joods Actueel nr 27 van april 2009