Dagelijks archief: 5 april 2009
Iran, een natie van [allemaal gevaarlijke] bloggers…
In 2008 heeft het Iraanse regime meer dan 5 miljoen sites geblokkeerd. Deze werden beoordeeld als immoreel of antisociaal. Ook worden internetproviders gedwongen om toegang te blokkeren tot sites over politiek en mensenrechten. Daarbij worden weblogs en sites die ‘pornografisch’ of anti-Islam zijn uit de lucht gehaald. De censuur treft ook de populaire netwerksites als Flickr en Orkut. Allemaal verboden terrein voor de bevolking van Iran.
Veel censuur gebeurt min of meer ‘automatisch’ door software die standaard Engelstalige sites blokkeert (zoals de New York Times, Amnesty, Amazon, IMDB, etc.) en toegang tot sites over homoseksualiteit, nieuws, media, democratie en porno onmogelijk maakt. Reporters without Borders publiceerde vorige week een lijst van 12 “vijanden van het internet’. Lees op deze blog: Censuur op het internet: vooral een zaak van moslimfundi’s in het M-O. Volgens de organisatie plegen deze landen op grote schaal censuur en worden internetgebruikers om hun uitingen vervolgd. Iran staat op de vijfde plaats.
In al deze landen is internet omgevormd tot een soort overheids-intranet, waar de bevolking alleen toegang heeft tot sites die geen ‘ ongewenste’ informatie publiceren. Mehdi Mohseni (29) een blogger met meer dan 1.000 bezoekers per dag, schrijft “Political sites and blogs written by reformists and nationalist-religious people are targeted (..). But the blogs hit the worst by filtering, belong to civil society activists such as students, women, and worker activists.” Bron: Rinskejansen ‘s Blog en het Rapport 2008 van Reporters without Borders.
Iran: A Nation of Bloggers is een creatie van: Hendy Sukarya, Aaron Chiesa, Toru Kageyama en Lisa Temes.
Copyright: Vancouver Film School 2008.
Middeleeuwse waanzin: zweepslagen voor 17-jarig meisje door de Taliban [video]
Waarschuwing: Niet voor gevoelige zielen. Deze video bevat schokkende beelden.
Matta, begin maart 2009. Dit 17-jarig Pakistaans meisje, Chaand genoemd en in het dorpje Matta in de Swat vallei woont, zowat 150 kilometer van de Pakistaanse hoofdstad Islamabad, wordt hier publiek gestraft met 34 slagen met de zweep door militanten van de Taliban. Haar misdaad? Ze zou naar een andere man hebben gekeken die niet haar echtgenoot was. Muslim Khan, de woordvoerder van de Taliban bekende aan The Guardian dat hij verantwoordelijk was voor het afranselen van het meisje omdat zij zonder toelating haar ouderlijk huis had verlaten.
Andere bronnen spreken dat weer tegen en zeggen dat de Talibancommandant wraak nam voor het feit dat het meisje eerder een huwelijksaanzoek van hem had afgewezen. Het ‘vonnis’ werd uitgevoerd in Pakistan, nauwelijks tien dagen nadat de sharia recent opnieuw werd ingevoerd in de districten Malakhand en Kohistan aan de noord-westelijke provinciegrenzen van Pakistan.
Iraanse blogger in gevangeniscel dood aangetroffen
Omid Reza Misayafi (afb. links), één van de zovele Iraanse bloggers, die werd opgesloten in de gevangenis voor het ‘beledigen‘ van de regering en religieuze autoriteiten in dat land, is dood. De dood van Misayafi werd op 18 maart 2009 gerapporteerd op de website van Global Voices Online en via een Iraanse Mensenrechten site in het Farsi en evenals uit The Committee to Protect Bloggers en ACT Northern Virginia/Richmond/DC Metro Chapter.
De doodsoorzaak is op dit ogenblik nog niet bekend maar zijn advocaat Mohamed Ali Dadkhah, werd van zijn dood op de hoogte gebracht door dokter Hesem Firozi, die zelf opgesloten zit. Hij wist te vertellen dat de jonge blogger depressief was en niet langer in staat was de levensomstandigheden in de gevangenis aan te kunnen. De dokter zei, “De dood van deze jonge blogger is volledig te wijten aan een compleet gebrek aan elementaire hulpverlening.”
Het merendeel van de artikels op de blog van Mirsayafi ging over traditionele Perzische muziek en over cultuur. Na zijn veroordeling had hij aan Reporters Without Borders gezegd: “Ik ben geen politieke blogger. Van al de artikels die ik online heb gepost waren er hooguit twee of drie satirisch bedoeld. Ik heb nooit iemand willen beledigen.” Zijn blog ‘Rooznegaar‘ is niet langer bereikbaar.
In een recente email gericht aan Reporters Without Borders, sprak Mirsayafi over zijn ellende: “Ik maak me zorgen. Het probleem is niet mijn straf van twee jaar opsluiting in de gevangenis. Maar ik ben een gevoelige persoon. Ik zal nooit de energie hebben om in een cel opgesloten te zijn. Ik wil dat alles weer zoals vroeger wordt. Ik wil mijn normale leven terug hebben en mijn studies verder zetten.“
Het Committee to Protect Bloggers zegt dat foltering van bloggers heel normaal is in Iran en dat zij gewoonlijk in afzondering worden geplaatst bij de meest gevaarlijke criminelen van gemeen recht in gelijk welke gevangenis. De blogger werd een eerste keer gearresteerd op 22 april 2008 en na 41 dagen opnieuw vrijgelaten na het betalen van een borgtocht van 100 duizend tomans (=72.000 euros). Hij werd veroordeeld op 2 november onder artikels 500 en 514 van de strafwet die zegt dat “iedereen die de Hoogste Leider Khomeini, stichter van de Islamitische Republiek van Iran of de leiders van het land heeft beledigd, een straf riskeert van zes maanden tot twee jaar opsluiting in de gevangenis,” (art. 514) en “iedereen die propaganda maakt tegen de staat gestraft wordt tot drie tot één jaar opsluiting in de gevangenis” (art. 500).
Misayafi werd in december 2008 veroordeeld tot 30 maanden opsluiting ‘voor het beschuldigen van Islamitische Republikeinse Leiders‘. Alles heeft er thans de schijn van dat de blogger de hele situatie niet meer aankon en wellicht zelfmoord pleegde. Direct of indirect lijkt alles erop dat aan het leven van Misayafi een einde kwam tijdens het uitoefenen van de vrije meningsuiting, voor het bekritiseren van een autoritaire staat en door dit te doen online via sociale media. Sociaal bewuste media gebruikers en advocaten over de ganse wereld moeten nota nemen van wat hier is gebeurd.
Rapporten blijven onverminderd toekomen van bloggers die in hechtenis werden genomen in Iran en in Egypte voor het uitbrengen van gedocumenteerde regeringsmisdrijven of enkel maar voor uiten van kritiek op hun regeringen, die eisen dat iedereen gedwee in de pas blijft lopen en al te gemakkelijk naar het wapen van de censuur grijpen. Lees op deze blog: Censuur op het internet: vooral een zaak van moslimfundi’s in het M-O. In het midden van afgelopen jaar werd in het Iraanse parlement gedebatteerd over de mogelijkheid om de doodstraf toe te voegen aan de lijst van strafmaatregelen voor het gebruik van blogs op het internet die de regeringsautoriteiten uitdagen. Lees ook op deze blog Iran: vier Bloggers veroordeeld tot gevangenisstraf, geldboetes en zweepslagen van 14 februari 2009 en Bloggen in Iran: niet zonder gevaar op Rinskejansen ‘s Blog van 23 maart 2009.
Het blijft een tijdloos gevecht over de ganse wereldbol voor vrijheid, kunst en zelfexpressie enerzijds en autoriteit, onderworpenheid en misbruik anderzijds. De opkomst van het internet heeft het spelregels en mogelijkheden van deze strijd ingrijpend gewijzigd. Blogs geven een stem aan hen die voorheen gedwongen moesten zwijgen. Het historisch en moreel belang om al die verdienstelijke pogingen te behoeden voor arrestatie, foltering en dood kan nooit genoeg onderstreept worden. We zouden graag zien dat de administratie van Obama, die heel intensief gebruik maakt van de nieuwe sociale media online, de dood van Misayafi door de handen van de Iraanse regering, openlijk en expliciet veroordeeld. We zouden verbaasd staan kijken moest dat ook werkelijk gebeuren.
Sociale media is bijzonder krachtig en verandert de wereld; wij verwachten niet dat dit de laatste mens zal zijn die zijn leven zal laten bij het gebruik van deze media. Omid Reza Misayafi, de moedige Iraanse blogger, dat hij ruste in vrede. Dat al de achter tralies opgesloten bloggers in Iran en in de rest van de wereld snel weer vrij worden gelaten en dat zij voortdurend verslag mogen uitbrengen over alles wat er allemaal misloopt in de wereld, zie verder op The Committee to Protect Bloggers en hun aangesloten organisaties die linken naar hun website.
Bron van deze tekst Read Write Web; vrij vertaald en aangepast door Brabosh op 5 april 2009. Afbeelding hiernaast is een foto uit het online album van wijlen Omid Reza Misayafi. Afbeelding hieronder een screenshot van de [inmiddels opgedoekte] weblog Rooznegaar van Omid Reza Misayafi.
Met de Palestijnen zijn alle akkoorden waardeloos gebleken
“De Palestijnen hebben steeds bewezen geen enkel vertrouwen waard te zijn.“
Het lijkt erop dat Israëlisch formateur Benjamin Netanyahoe een rechtse coalitie zal vormen, waarin Yisrael Beiteinoe fractieleider Avigdor Lieberman minister van Buitenlandse Zaken zou kunnen worden [wat intussen sinds 31 maart 2009 ook het geval is, nvdr].
Netanyahoe On Lieberman zijn beiden gekant tegen de oprichting van een Palestijnse staat in de huidige situatie. Ze zijn er enkel voor te vinden indien er een echte vrede met de Palestijnen bereikt wordt, hetgeen momenteel zeker niet staat te gebeuren, op zijn zachtst uitgedrukt.
Javier Solana, hoofd van de Europese commissie en niet bepaald een Israël supporter, was er op voorhand reeds als de kippen bij om de eventuele nieuwe Israëlische leiders te waarschuwen, dat indien de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat niet op het programma van de nieuwe regering staat, de betrekkingen tussen de Europese Unie en Israël wel eens drastisch zouden kunnen veranderen.
Het is moeilijk in te schatten hoe Netanyahoe zal reageren eens hij de positie van premier zal bekleden, daar hij bij zijn vorig mandaat als eerste minister reeds had bewezen moeilijk met internationale druk te kunnen omgaan. Indien de extreemrechtse Lieberman echter voet bij stuk houdt, en een eventuele terugtrekking van zijn partij uit de coalitie deze laatste in elkaar zou doen stuiken, clan zal Bibi misschien geen andere keuze hebben. Hoe de EU in dat geval zal reageren is moeilijk te voorspellen.
De vraag is echter wat primeert: een goede commerciële relatie met de Europese Unie of zijn eigen voortbestaan op het spel zetten, want in de praktijk komt het daar inderdaad op neer. In feite is de Europese Unie een zwakke speler die op internationaal vlak geen vuist kan maken, en voor Israëls overleving allesbehalve een garantie is. Vergelijken we de Unie even met dat ander internationaal orgaan dat de veiligheid van de wereld en Israël zou moeten bevorderen: de VN. Ik heb me altijd afgevraagd waarom Israël in deze organisatie zou moeten blijven. Toen Nasser in juni 1967, even voor het uitbreken van de Zesdaagse Oorlog, de blauwhelmen opdracht gaf om op te krassen uit de Sinaï, daar hij alle Joden in zee ging drijven, vertrokken de VN soldaten gedwee, Israël helemaal alleen aan zijn onzeker lot overlatend.
Gush Katif augustus 2005: de 17 laatste Joodse nederzettingen in Gaza worden door Israëlische soldaten manu militari ontruimd
Hoe vaak hebben VN-wagens en ambulances niet als transportmiddel gediend om Hamas en Hezbollah terroristen naar de plaats van hun aanslag te brengen? Hoe vaak hebben de Verenigde Naties Israël reeds ten onrechte veroordeeld? En ook al hebben ze het terug ingetrokken, was het niet dezelfde VN-vergadering die zionisme als racisme bestempelde? Na de oorlog tegen Hezbollah heeft de Europese Unie soldaten naar Libanon gestuurd om aldaar de terroristische organisatie in bedwang te houden; het trieste resultaat na amper twee jaar is dat de Hezbollah nu beter bewapend is clan ooit tevoren. Wat zijn de opties die Netanyahoe heeft? Laat ons de feiten even op een rij zetten.
De Palestijnen hebben steeds bewezen een niet te beheersen horde te zijn, die geen enkel vertrouwen waard zijn. Fatah en Hamas zijn met elkaar in voortdurende oorlog en slachten mekaar zonder genade af. Waarom zou Israël de Palestijnen moeten vertrouwen, indien ze zelfs onderling elkaar het licht in de ogen niet gunnen? Een onafhankelijk Palestina zou een terreurstaat zijn, waardoor Iran onmiddellijk aan Israëls grenzen zou staan, met alle gevolgen van dien.
Geen enkele staat ter wereld zou zoiets toelaten. Waarom moet Israël zijn eigen voortbestaan in de balans leggen voor een Palestijnse staat, die meer dan waarschijnlijk het einde voor Israël zou inleiden? Land aan de Palestijnen geven is zeker niet de oplossing. Toen zelfs Joden andere Joden deporteerden uit Gush Katif als unilaterale geste voor vrede met de Palestijnen, is uit dankbaarheid dat gebied omgetoverd tot lanceerbasis voor duizenden Qassam raketten die Zuid-Israël nu reeds acht jaar terroriseren.
Straatbeeld in Engeland: burka's everywhere...
Het lijkt er vaak op dat Europa met nostalgie terugblikt op de duistere periode waarin de Joden verspreid waren over de verschillende landen van de Europese Diaspora, overgeleverd aan de beslissingen die de Europese leiders en bevolking voor hen in petto hadden. In een Europa dat meer en meer geïslamiseerd wordt (vorige week nog waarschuwde een Bulgaars Parlementslid de regering over de tientallen dorpen die in het zuiden van het land onder dwang volledig geïslamiseerd zijn – Bulgarije is lid van de EU…) lijkt de positie van de Joden meer en meer gecompromitteerd. Aanvallen tegen Joden worden alsmaar agressiever en talrijker, en het zijn zeker niet de onlangs benoemde politieagentes in boerka’s in Noorwegen, Zweden en Engeland die het tij zullen doen keren.
In tegenstelling tot de dertiger jaren is er van regeringsantisemitisme momenteel nog geen sprake, toch blijft dit niettemin een zeer onzeker gegeven. Het is amper enkele weken geleden dat bijna geheel Europees links de straat opging in agressieve anti-Israël betogingen, betogingen waar tienduizenden opgehitste Moslimjongeren hun haat voor Israël en de Joden in het algemeen mochten uitschreeuwen zonder dat onze Europese leiders een vin verroerden.’Qui se ressemble s’assemble‘ en internationaal links en groen hebben duidelijk hun kant gekozen, ook al betekent dat op den duur hun eigen dood.
Europa blijkt, na de uitspraken van Javier Solana geen betrouwbare bondgenoot van Israël. Afwachten nu of Amerikaans president Barack Obama de kans zal grijpen om opnieuw de alleenstaande hoofdrol te vervullen in het Midden-Oosten vredesproces, zonder de Joodse staat met de rug tegen de muur te zetten. Het is echter nog veel te vroeg om hierop een afdoend antwoord te kunnen geven.
Afghanistan: meer steun van Nato voor Karzai betekent minder vrouwenrechten
Hamid Karzai, sinds juni 2002 president van Afghanistan - (Foto Reuters)
Dirk Verhofstadt:
“De NATO besliste zaterdag [4 april 2009] over de opvoering van haar militaire aanwezigheid in Afghanistan in de strijd tegen de Taliban. De Afghaanse President Hamid Karzai is daar nu al over verheugd.
Maar tegelijk keurt diezelfde Karzai een wet goed waardoor vrouwen opnieuw hun rechten gaan verliezen. Verkrachting van vrouwen binnen het huwelijk zou niet langer strafbaar zijn. En vrouwen zouden ook niet langer een beroep mogen uitoefenen of het huis buitengaan zonder toelating van hun man.
Karzai doet dit om bij de volgende verkiezingen steun te krijgen van orthodoxe moslims. Dit mag niet gebeuren. De NATO moet de Verlichtingsidealen verdedigen en van Karzai eisen dat hij die misogyne wet intrekt zodat miljoenen Afghaanse vrouwen niet langer onderdrukt worden.“
Nieuwe secretaris-generaal van de Navo: de rechts-conservatieve Deen Anders Fogh Rasmussen
Nick Gillespie op Hit & Run:
Een Britse minister was meer expliciet: “We zitten gevangen in een Catch-22 situatie, dat de Afghanen uiteraard het recht hebben om hun eigen wetten voor te schrijven,” vertelde gisteren Lord Malloch Brown, de minister van Buitenlandse Zaken voor Afrika en Azië, aan de krant The Guardian. “Maar we zijn tegelijk ontzet. De vrouwenrechten waren een van de redenen waarom Groot-Brittannië en vele andere landen in het Westen zich gooiden in de strijd tegen de Taliban in Afghanistan. Dit is altijd erg belangrijk geweest voor ons èn voor onze publieke opinie.“
De meeste waarnemers zeggen dat de toestand van de vrouwen in Afghanistan sterk is verbeterd sinds de dagen toen de Taliban nog regeerde. Maar de meeste waarnemers maken zich ook (en terecht) veel zorgen om de regering van president Karzai die de afgelopen jaren zeer weinig heeft gedaan om het lot van de mensen in het algemeen te verbeteren. Zoals wat er in Pakistan gebeurde, waar een hoop geld en middelen compleet in rook is opgegaan.
Vrouwenvernedering op haar hoogtepunt in Afghanistan: de burka tijdens het Taliban regime (2001-2006)
Afghanistan diende als ‘de goede oorlog’ in de oorlog tegen de terreur. De Amerikanen vielen Afghanistan binnen omdat het Taliban-regime na de aanslag van 9/11 weigerde Osama bin Laden aan ons uit te leveren. Zodra we die missie afbliezen, was het nadien verre van duidelijk waarom we daar bleven en waarom we ons engageerden om het land weer op te bouwen, iets dat al even slecht lukte zoals in Irak. Dag na dag en met elk verslag zoals hierboven dat bekend raakt, wordt het steeds minder duidelijk wat wij daar proberen te bereiken.
Het besluit van Barack Obama om zijn positie aldaar nog te versterken is des te meer verontrustend. We graven ons dieper in in een landschap, dat beroemd is geworden doordat het elke grootmacht die het probeerde te hervormen zonder een duidelijke missie, onverbiddelijk afwees en bestreed. En het ‘bevriende’ regime van Karzai haalt dan dingen boven zoals deze nieuwe wet? En de Taliban verschijnt weer op het toneel? Als dat maar goed afloopt…
Voor diegenen die even vergeten zijn waar het bij vrouwenrechten om gaat, hieronder de trailer van de veelvuldig bekroonde film uit 2003 Osama. Deze film toont hoe de Taliban de vrouwen behandelt en de gruwel van de islamitische theocratie haar summum bereikt in Afghanistan. Blijkbaar een veel mindere zorg voor Obama en zijn NATO-geallieerden…
Onafhankelijke peiling uit Noorwegen: Palestijnse meerderheid tegen 2-statenoplossing
Temidden van het ping-pongspel tussen Washington en Jeruzalem over de geldigheid van een Palestijnse staat die naast Israël zou opgericht worden als eindresultaat van de vredesonderhandelingen, heeft het Noorse instituut FAFO dat in 1993 de Oslo Framework akkoorden sponsorde, besloten om eens na te gaan wat de Palestijnen zelf denken over deze oplossing.
Fafo voerde dit onderzoek (gepubliceerd op 1 april 2009) op de Westbank uit tussen 23 februari en 4 maart en in de Gazastrook tussen 3 en 12 maart 2009. De belangrijkste ontdekking was dat een meerderheid van 53 procent van de Palestijnen (overigens hetzelfde als de Israëli’s), gekant is tegen twee staten als oplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict.
Dit cijfer wordt opgedeeld in 33 procent Palestijnen die opteren voor de vernietiging van de staat Israël, of dat nu met politieke middelen moet gebeuren of met wapengeweld – en die over alle delen van het land moet vervangen worden door een islamitische republiek; en een ander deel van 20% die bij voorkeur een verenigde Israëlisch-Palestijnse staat verkiezen, waarbij eventueel de laatste bevolkingsgroep de eerste zou overspoelen.
Wanneer Hamas leden afzonderlijk bevraagd worden, daalt de steun voor de 2-stanenoptie tot 21 procent. Uit de publicatie van deze bevindingen door het Fafo Instituut voor Toegepaste International Studies, die gesteund wordt door het Noorse Ministerie van Buitenlandse Zaken en gerespecteerd wordt door de meeste Europese beleidsmakers voor het Midden-Oosten, blijkt dat de onderzoekers de Oslo-akkoorden en de 2-statenoptie zoals die door Washington wordt nagestreefd, hebben opgegeven.
President Obama en Mahmoud Abbas (PA)
Echter, verschillende bronnen in Washington verwachten extreme terughoudendheid van de kant van de Obama’s administratie om af te zien van dit doel, want het is de enige doelstelling die door het beleid is ontwikkeld en wordt gebruikt, bovendien wordt deze doelstelling door Obama’s administratie gezien als de sleutel van de diplomatieke deur naar de islamitische wereld, meer in het bijzonder de heikele kwestie Afghanistan-Pakistan (nu op één hoop gegooid als het ‘Afpak’-front).
De adviseurs van de Amerikaanse president roepen hem nu op om het Israëlisch-Palestijns vredesproces te bespoedigen voor deze kans verkeken is – zelfs als dat zou betekenen dat de Amerikanen de 2-statenoptie de Israëliërs tegen hun zin zullen moeten inwrijven.
Dat is meteen een goede test om te zien of Obama de Palestijnen samen met de Israëli’s aan de onderhandelingstafel zal kunnen krijgen, tenminste als hij ooit deze onderneming wil doen slagen, die al zestig jaar lang op een ‘mission impossible’ lijkt en niks dat wijst dat het er makkelijker op zal worden, integendeel.
Lees ook op deze blog: 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit. Overigens heeft de PLO (die in 1994 de Palestijnse Autoriteit oprichtte, een soort Palestijnse regering zonder staat) van wijlen Yasser Arafat en tegenwoordig Mahmoud Abbas nooit het bestaansrecht van Israël erkend. Benieuwd of ze dat ooit zullen doen èn het zullen naleven.
“Wij van de PLO zullen al onze krachten gebruiken om Israël psychologisch in twee kampen te verdelen. Binnen vijf jaar zullen er tussen de vijf en de zeven miljoen Arabieren op de West Bank en in Jeruzalem wonen. Alle Palestijnse Arabieren zullen door ons worden verwelkomd. [Net] als de Joden allerlei Ethiopiërs, Russen, Oezbeken en Oekraïeners als Joden kunnen importeren, kunnen wij allerlei Arabieren bij ons importeren. Wij zijn van plan de staat Israël te elimineren en een pure Palestijnse staat te stichten. Wij zullen het leven voor de Joden ondraaglijk maken, door psychologische oorlogsvoering en een bevolkingsexplosie. Joden zullen niet onder de Arabieren willen wonen. [...] Ik heb niets aan de Joden; zij zijn en blijven Joden. Wij hebben van u nu alle mogelijke hulp nodig in onze strijd voor een verenigd Palestina onder volledige Arabisch-islamitische controle.” (Yasser Arafat op 30 januari 1996 in Stockholm tegenover een groep Arabische diplomaten (Bron: Jerusalem Post van 23 en 24 februari 1996)
