In mijn ideologie is de Joodse identiteit een mythe, zij bestaat niet. De Joden zijn een volk. Punt. Sommigen zijn religieus anderen niet, sommigen zijn politiek extreemlinks tot extreemrechts, sommigen zijn pro- of contra de Joodse staat, sommigen hebben een zwarte huid, een bruine of een blanke huid. Van blond haar tot kroeshaar. Sinds 1948 bestaat wel de Israëlische nationaliteit, opgericht door Joden die meer dan 2000 jaar vervolging en eeuwigdurende pogroms – in alle delen van de wereld en in wisselende tijden – zijn ontvlucht. De staat Israël waar Joden, als lid van het Joodse volk, vrij kunnen leven, werken en wonen, vrij van discriminatie en moord.

In dit verband nog even Theodor Herzl quoten, dankzij wie de oprichting van de Joodse staat in een stroomversnelling kwam. Citaat komt uit zijn boek Der Judenstaat van 1896. Zo hoor je het ook eens van een ander:

“Ieder is in zijn geloof of ongeloof even vrij en onbegrensd als in zijn nationaliteit. En als het zo uitkomt dat er mensen van een ander geloof of een andere nationaliteit onder ons wonen, dan zullen wij ervoor zorgen dat zij een fatsoenlijke bescherming en rechtsgelijkheid genieten. In Europa hebben wij geleerd tolerant te zijn. Ik zeg dat niet eens spottend. Het huidige antisemitisme kan men slechts op geïsoleerde plaatsen aan de oude religieuze onverdraagzaamheid gelijk stellen. Bij de cultuurvolkeren is het in de meeste gevallen een beweging waarmee zij met een spook uit het eigen verleden willen afrekenen.”

En ook de Onafhankelijkheidsverklaring – voorgelezen op 14 mei 1948 door Ben Goerion – blijft vrij duidelijk inzake geloofskwesties:

“De staat Israël zal openstaan voor Joodse immigratie en voor de inzameling onzer ballingen; zal het land ontwikkelen in het belang van al zijn inwoners; zal gegrondvest zijn op de leer van vrijheid, rechtvaardigheid en vrede overeenkomstig de visioenen van Israëls profeten; zal de volledige sociale en politieke gelijkheid van al zijn burgers zonder onderscheid van geloof, ras of sekse bevorderen; zal de volle vrijheid garanderen van geweten, godsdienst, onderwijs en opvoeding; zal de heiligheid en onschendbaarheid van de heilige plaatsen aller godsdiensten in ere houden; en zal trouw zijn aan de principes, zoals die zijn neergelegd in het Handvest der Verenigde Naties.”

Je gokt er maar op los. Eerstens ben ik geen Jood, maar een gewone Vlaming uit Antwerpen, atheïst en vrijzinnig en heb een grondige hekel aan symbolen en tradities. Tweedens ben ik eerder pro-Israël dan pro-Joods, sinds ik ontdekt heb dat vele Joden zich tegen het bestaansrecht keren van Israël. Dat is hun goed [democratisch] recht en ik ben goed bekend met dat fenomeen. Ik woon namelijk in een land (België) waarvan een kwart van de bevolking zich keert tegen het bestaansrecht van België, dat zoals je weet een synthetische constructie is, opgericht in 1830 door Engeland, Frankrijk en Duitsland.

Daar houdt de vergelijking op natuurlijk. Vlamingen worden niet – en werden ook nooit – vervolgd in België, hooguit uitgebuit door een Franstalige elite in een bepaalde periode in de geschiedenis.

Joden hebben Israël niet nodig om ‘Joods’ te zijn of om hun Joodse identiteit te beleven, maar om vrij te zijn, vrij van vervolging, discriminatie en moord. Bijna een kwart van de Joodse Israëli’s is niet eens [meer] religieus, maar gewoon “Israëliër”. In die geest heeft de zionist Theodor Herzl de Jodenstaat gepromoot, zo en niet anders. In 1909 werd Tel Aviv opgericht door Joden die de pogroms in Oost-Europa ontvluchten, niet om Joods te zijn, maar om als Jood het recht te hebben om te [over]leven, net zoals moslims en christenen ook dat recht voor zich opeisen.

Bovendien snap ik niet waarom u steeds ligt te zwammen over ‘Lebensraum’. In 1917 werd de Joden het grondgebied van het Britse Mandaat toegezegd als ‘Joods Tehuis’. In dat gebied zat niet enkel Gaza, Israël en Golan, maar ook het deel van de Westelijke Jordaanoever èn het ganse grondgebied van het huidige Jordanië. Uiteindelijk heeft Israël genoegen moeten nemen met minder dan 25 procent van het hen toegezegde deel, Gaza, Samaria en Judea inbegrepen. Dat wil zeggen dat thans ongeveer elf of 12 miljoen mensen (Joden en Arabieren) samen moeten leven op een gebied van 22.000 km2 groot, dat is iets meer dan de helft van het grondgebied van België.

Overigens beschouwen de Palestijnen de Arabieren in Israël ook als Palestijnen en niet als Israëlische Arabieren en is het objectief van de Palestijnse Autoriteit/Hamas nog steeds om ooit de toekomstige Palestijnse staat (die bestaat uit Gaza en Westbank èn het grondgebied van Israël!) ooit samen te voegen met Jordanië. Zoek het maar uit in de geschiedenisboekjes! Als er één volk op zoek is naar Lebensraum, dan zijn het de Arabieren in en om Israël wel. Lees bv dit op deze blog: Israël is het slachtoffer en niet de agressor in het Midden-Oosten

Welnu,Brabosh, jij gaat over lijken in je poging een oppervlakkige ‘joodse identiteit’ op te bouwen. Anderen betalen daarvoor een gruwelijk hoge prijs. Maar let op, zonder waardigheid, zonder respect voor de ander.P.

Uw vergelijking van Israëliërs met de nazi’s is wansmakelijk. Het bewijst enkel dat uw notie van de geschiedenis ongeveer de grootte heeft van een kersenpit. U moet daar dringend wat aan doen. Bezoek bijvoorbeeld mijn website Verzet.org.

Maar, als het aan mensen zoals u lag, zouden de Joden wellicht nog steeds als schaapjes in een rij, gedwee hun beurt afwachten aan de deuren van de gaskamers. Geef mij dan maar die Israëlische scherpschutter. Die zal er wel voor waken dat de deuren van de gaskamers voor altijd dicht blijven.